Een huwelijk in Indië

Si je puis vivre quelques années encore, c’est probable que je finirai par où j’ai commencé et qu’au lieu de l’instinct, ce sera l’intelligence alors, qui aura compris le grand...

»O! denk daarom niet dat ik hem niet hoog acht, of dat ik hem niet dankbaar ben voor het vertrouwen dat hij in mij stelt! Neen, ik ken hem, en ik weet hoe goed hij is—maar ik ka...

»O zeker!” riep Werner, ter sluiks een traan wegpinkend. »Ik geef niet om geld,” vervolgde hij, Lina aanziende, »daar ben ik waarschijnlijk nog te jong voor. Dat zal de juffrouw...

Die woorden waren haar ontvallen, want nauwlijks had zij ze gesproken of een hoog rood steeg haar tot aan het voorhoofd, en, zich snel voorover buigende, liet zij haar paard den...

»Louise, Louise, bedaar toch mijn kind.—Gij moet niet vergeten dat uw ouders eenvoudige burgerlieden waren, terwijl de resident een man van de wereld is, en dat men in de groote...

»En voor de aanstaande echtgenoote van een resident is niets te oud, niet waar?” vroeg Louise lachend. »Mijn eerste aankoop in mijn huwelijk zal dan ook een zwart fluweelen klee...

Wij vinden Louise van Amerongen weder in een prachtig wit zijden bruidskleed; een lichte kanten sluier is smaakvol om het schoone hoofd geplooid, en omzweeft als een dunne wolk...

Louise ontwaakt. Zij vraagt om drinken. Alima hoort het niet. Zij slaapt. Maar Mina is dáar. Zij luistert en zij waakt, zij helpt en verzorgt de jonge vrouw alsof zij haar zuste...

Er was zoo iets wilds in den toon waarop zij dit zeide, dat Werner het gesprek plotseling afbrak en haar schijnbaar onverschillig vroeg: »Zijt gij hier reeds met het land bekend...

Louise echter had den traan gezien dien hij voor haar verbergen wilde en ook zij wendde haastig het hoofd van hem af. Met een soort van afschuw trok zij plotseling haar hand uit...

Mijn oud-oom was een braaf, rechtschapen man, een van die zeldzame menschen, die met opgeheven hoofd en vasten tred het leven doorstappen, van de wieg tot het graf, zonder ooit...

Duizende gedachten, vragen, gissingen, herinneringen, doorvlogen haren geest, maar allen smolten weg in een vloed van tranen, die haar oogen ten laatste zoozeer verduisterde, da...

»O Werner! Wat zijt gij groot en goed!” riep de jonge vrouw met tranen in de oogen. »Waren alle menschen als gij, welk een gelukkig leven zou het onze kunnen wezen!”

»Aardig! Noemt uwe exellentie dat aardig? Twee arme dieren elkander op de wreedste wijze te zien verscheuren, is dat aardig?... Neen ik houd te veel van dieren om naar zoo iets...

De dokter spoedde zich naar zijn patiënt terug en mevrouw di Frama begaf zich naar Louise, met wie zij geruimen tijd bleef praten over alles, behalve over den ongelukkigen Werner.

»Neen... zóo was het niet...” vervolgde Louise, zich, als met moeite, herinnerende wat er gebeurd was. »Willempje is gestorven... en daarna heeft hij August alleen weg gezonden...

»Toch heeft hij mij lief gehad... Innig, waarachtig lief gehad! Hij zelf heeft het mij gezegd... dáar... dáar mijne hand in de zijne... Zijn lach, zijn blik, zijn stem... liefde...

De resident had te vergeefs alle pogingen in het werk gesteld om zijn vrouw terug te vinden. Vrienden en bekenden waren ondervraagd geworden en hadden op hun beurt getracht iets...

»Omdat de menschen niet zoo wijs zijn als mijn Lientje, dat over de toekomst spreekt alsof de menschheid slechts éen schepsel ware, éen wezen met een engelenhart en een Christus...

Nu was zij dan eindelijk in de nabijheid van haar kind! In dezelfde stad met haar geliefden George!... O, had zij hem slechts even gezien... Een enkel oogenblik... Van verre des...

Emma voelde zich vreeselijk beleedigd door die »speech” harer zuster, maar zeide niets. Ook zij had August gezien—ergens in de foule—zij was er niet zeker van, want zij durfde n...