Liesje van den Lompenmolen

Het was herfst en in den jachttijd; het slot was vol gasten; men kon duidelijk het jachtgeschreeuw door de bosschen hooren weergalmen; telken avond waren de vensters van het slo...

"Wat ik bedoel?" vroeg de oude tante, terwijl zij hare eerlijke oogen op de groote, donkere gestalte vestigde en eenige schreden nader trad, "wat ik bedoel? Ei, juffer Sanna, da...

"Kindlief," sprak de geestelijke, en streek haar zacht over het rijke, volle haar, terwijl hij zich naast haar zette en hare hand greep; "mij schiet een oude spreuk te binnen ui...

Dat was nu lang, lang geleden, en de menschen, die toen in den molen leefden, waren lang dood. Marie was oud geworden en bij de Ervings gebleven, geacht en bemind, als behoorde...

"Dat was Lisette's kamer," zeide zij met zekeren nadruk in haar toon. Het jonge meisje knikte en ijlde vlug de trappen af. Zij had immers reeds zoo dikwijls van Lisette gehoord;...

"Hebt gij mij nog iets anders mee te deelen?" vroeg hij op een toon, die verstommen deed. "Niets? Dan zult gij mij wel vergunnen afscheid te nemen; ik wilde graag weten hoe het...

"Wist ik slechts precies, wanneer zij kwamen!" zeide Nelly; "de gewone post komt stipt om half acht aan, maar Army schreef, dat zij met extrapost reisden, en dientengevolge aan...

Een oogenblik staarden de groote, blauwe oogen als wezenloos in de ledige ruimte; toen vloog zij de trappen af, en stond onverwacht midden in de kamer; een gloeiend rood en een...

Daarop volgde het eene feest het andere, en eindelijk moest hij vertrekken, hoe zwaar het hem ook viel. Hij bad zijne tante, spoedig terug te mogen keeren, en in den borstzak zi...

Army maakte een lichte buiging en plotseling viel zijn oog op een brief, dien de tengere vingers zijner grootmoeder vasthielden; hij kende dat stevige, roomkleurige papier, en o...

"Army," begon zij, blijkbaar geërgerd over dit betoon van hartelijkheid, "gij weet, wat gij nu het eerst te doen hebt. Gij reist naar tante Stontheim en vraagt formeel om Blanka...

"Wel, dat is vreemd, voor zulk een liefelijke verschijning te verschrikken!" sprak de overste, een blik van bewondering op het jonge meisje werpende. "Mag ik u verzoeken, genadi...

"Ik vraag vergeving," zeide Liesje, terwijl zij zich tot de oude barones wendde; "ik wachtte reeds eenige minuten, voor ik het waagde uwe opmerkzaamheid te trekken, wijl ik vree...

In een der diepe vensterbanken zit een jong meisje van ongeveer veertien jaren en staart naar het wegstervende avondrood van den korten winterdag; haar fijn profiel teekent zich...

Hij stond in den hoogen, killen corridor, en vroeg zichzelf af, waar hij eigenlijk heen wilde. "Eerst moet ik mijn paletot halen," dacht hij, en ging door de lange gang naar zij...

"Wees niet trotsch, Army!" kwam het eindelijk met moeite over hare lippen, "om den wille uwer moeder en van mij. Ik zou immers mijn gansche leven lang diep ongelukkig zijn door...

"Ja zie, Nelly! Gij moet mij niet voor zoo dwaas aanzien, maar ik heb er nog een andere reden voor. Gij moogt mij niet verklappen, want ik heb er nog niets van tegen vader gezeg...

Hendrik schoof een paar ouderwetsche stoelen, die bij een klein sofatafeltje stonden, voor de honderste maal te recht; "en nu nog de eikenkransen buiten om de deur, genadige fre...