Diamantstad

Eerst was-ie angeloopen bij 't sneeuw-bureau van de stad, waar honderden drongen, vijandig kijkend naar wie door de queue probeerde te sliepen. Suikerpeer groette. Die was leepe...

"As je--as jij", glimlachte ze met 'n vrede die 'm altijd 'n zwelling om 't hart gaf--daar ging zoo iets kostelijks en prachtigs van uit: "as jij"--en 'r magere vingers omtrilde...

Rozetje, de moeder, zindlijk, mager vrouwtje, dat nog wel is bakerde, as 'r in de buurt gelegenheid was, nou op 'n kraam liep te wachten, 'n kraam van àlle minnute bij Jacobs, d...

"Das verrek-me je dànk!", vloekte de vrouw, kwaadaardig de dweil op het water kletsend, dat 't spette tot over de tafel: "Help liever wat mee, wat mee, wat mèe!"--, nasnauwde ze...

"Nee, Eli," begon zij weer. Maar hij hield vol. As-ie niet zoo'n egoïst was geweest, had-ie 'r eerder an gedacht. Weèr de kinderen wakker--weer zij in de kou opblijven? Nee, 'r...

"Nee, vadertje--dat zalle we niet", zei Eleazar goedig. Kalm wond-die de paplappen los, die de knie over waren gegleden, en ingehouden neus-ademend om minder den zuren stank te...

Eleazar nam het valies, voortstapte verhit door de vleug van opstanding naar het Waterlooplein. Maar op stoep aan de overzij stond hij weèr stil, indrinkend de scheemring der hu...

De arbeid ging met minder gepraat. Hes, de brillandeerder, bracht een vierkaraats-steen bij Juda, den baas, die 'm hield bij den kolet en in keuring bedraaide. "Gááf goed," zei...

"Ikke wèl", zei Meijer, die nooit een brand had gezien en te fantaseeren begon hóé 't kon wezen: "'k Wou dat 'r nòù brand kwam, hè? Dan ware wij d'r meteen bij, watte?... Zou ji...

Vroeg, den volgenden morgen, was-ie naar Juda, die in de Rapenburgerstraat woonde, geloopen. In bed kon-ie 't niet uithouen. Uren en uren had-ie koortsachtig, verhit van bloed,...

De man met de bloedende wond was 't gebouw der makelaars binnen gedragen en over het hooge bordes, doorstappend het bloed dat vrat in hun schoenen, kwamen nu angstig de joden di...

Halfwege de straat werd grauwer de lucht, verzwartte de dakenlijn, leken de gevels, de ramen, de puien te valen in kalkigen avondschemer, wen dingen in verschrikkings-mysterie w...

"...Weet je nog van Joozepie oleveschonoe--Wil u gloove Poddy: we hebbe ellef kindere gehad!--as diè wakker kwam en we deeë iets--ù begrijp me wel, dan begon-ie te roope: vàder,...

Doch den anderen dag was zijn hoop weder groeiend, scheen 'm z'n opstanding tegen 'n god--of je 'm als bijbelding, wraakzuchtigen smaus, als liefde-galmend kwakzalver òf als de...

Uwe ongelooflijke nalatigheid is deze, dat gij uwen tijd _niet_ ernstig overkeken hebt--bijgevolg toestanden en gevolgen beoordeelt zonder gerechtigd te zijn er uwe meening over...

In duizlende vermoeidheid, even rustend op 'n bank van 't plantsoen bij 't Frederiksplein, trok-ie den zakdoek, die van z'n knie was gegleden, hooger. Z'n oogen gloeiden, vurigd...

Voor de tweede maal hield hij op. Driftig gejuich barstte los. Maar bijna daadlijk, de handen als klauwen om de balustrade gewrongen, het lichaam heftig vooruit, de oogen vlamme...

"Wees maar nie bang", waarschuwde de blinde: "'r is geen trap.... 't is 'n alkoof.... As je maar niet teugen 't petrolie-stel stoot en niet in de emmer trapt".... De deur klapte...

De groote spuit siste water na in de oogkas, wegspoelend het sterke bijtsel en een watje wreef over de nu angstig dichtgeknepen oogleden, die zoo heftig saamdrukten dat het blee...

Van het eerste deel van dit groote stads-verhaal verschenen fragmenten in 1898-1899. Bij het gereedschrijven in 1903 heb ik deze omgewerkt en verbeterd. Het leek onwenschelijk--...

Met bolle stappen dook Eleazar de trap af, mal-vergenoegd. Wel meer had-ie 't meegemaakt, dat in tijden van armoe, een-hoog en twee-hoog d'r eten bij mekaar brachten. Jaren en j...

In scherp-opkleurend herinneringsbeeld, zag-ie 'r vreemd zilverwit hoofd, 't hoofd zonder den bandeau, 't onherkenbaar beenig hoofd met de bleek-bewegende haren in den purperglo...