La Montarino: la poemaro pri Veslemey

Libera sentas sxi sin amikin'; babilas same pri hazard-temaro. Ridacxa, frida li ne montras sin, ne kiel knaboj en la vilagxaro. Li sxin ja simple, bone, rektenomas; moknomon sx...

Jen dancas la gnomo en bela kolor' kun ringo sur haroj ondantaj. Li logas Injeton per danca fervor' dum tonoj cxirkauxe vibrantaj. Ravege por vi! Vi logxu kun mi! Sxpinilon argx...

Cxiela regx', ho helpu min! Auxskultu petan vorton. Vi luktis mem gxis venka fin' spitante fian forton. Teruras lukto en mizer'! Vi estu cxe mi en sufer'. Vi povas sxangxi sorton.

"Hoj-raux!" la Morto rauxkas; "cxiame, amik', mi vin amis. Laca vagadas mi sklave tra l' mond' sur ter' kaj ondoj, kolera al Majstro mi servu, forigi vivon por vivo. Ne lukris m...

Ho -- hu! La veteracxo kun pluv' kaj venta frid'! De bird' fenestren klako petanta pri invit'. Sed sub la bona forn' jen sur la tola sako maljuna "Mons" en dorm'.

jen trikajxon sxi forgesas pro impreso de la sensoj kaj en senpripensaj pensoj glitas for, vizie revas: vidas ke herbej' vivigxas, ke vekigxas cxe sxtonaro kaj rekreskas la herb...