Part 36

Joa, a’j Dorus zag ko’j vast rêkenen da’j ook Thom gewoar wier, moar, Thom meesttieds op Dorus rug; of, ien ’t melkwoagentje as Dorus d’r véúr liep. Loater bij ’t appels streupen, dan woaren ze óók bij mekoar, moar, Dorus ien den boom en Thom d’r onder. Dorus kon ’t zich duk niet begriepen dat ie beneden zooveul minder mooie appels vond as ie meinde noar umlêg te hebben gegooid; moar, ens op ’en keer, toen ie gewoar wier dat ’en poar van die mooie uut Thoms broekpiepen rolden, toen het ie meeliejen gekregen, went Thom was arg beduusd gewêst, moar had gezeid dat ie ze veur ’en erm ziek kiend uut de buurt wou bewoaren. Och, ’t was zoo’n goeje, zoo’n beste jong!

Siends z’n tiende joar was Thom—de wees,—op Dorus’ veursproak bij voader en moeder in huus gekommen, en altied bleef ie de makker van Dorus; z’n trouwe vrind. Twee keeren moar—’ens, met ’en meske dat weg was en in Thoms zak wier gevonden, en ook op den letsten karmisoavend, toen Thom hum met zoo’n vremde boodschap noar huus had getroond zonder dat ’et was neudig gewêst—het Dorus ’t gevuul gekregen asof er ’en dwarshout tusschen hum en Thom was gekommen. Moar, Goddank: Misverstand is duuvels rechterhand; zeit ’t sprêkwoord. En, ’en vrind mo’j op ’t woord geleuven. ’t Eigen oog kan bedriegen, moar de woare vrindschap niet.

Zóó had Dorus ’t begrepen.

En Thom? Thom van zien standoasie redenierde: dat de vrindschap ’en kostelik ding is, mits d’aj d’r wat van hoalen kunt.

Zelfs bij klaarlichten dag heerscht er iets schemerigs in de geheime werkplaats van Dorus.

Geheime werkploats? Nee, boas Roelfsen, de forse Bêtuwse smid, wiest wel dat de jong altied wat prakkezierde en knutselde.—Hie had er ’en hêkel oan, umdat er al genoeg fratsen en kunsten ien de wêreld zin. Moar, wat zal ’en mins z’n eigen ’t lêven muuj moaken! As de jong optied z’n wark dee, en liever in ’t schuurke knooide in ploats van te rusten—albeneur!

Nou in den letsten tied is Roelfsen alêvel korzeleurig geworden. Die gekkigheid van zoo’n Landbouw-Tentoonstelling most hier op ’t darp ook al vertoond worden. Vermuujing was ’t, en tarting van Gods bestel, niks anders! Proalerij van mooi en mooier! ’t Minsdom noar Gods beeld geschoapen, ’t brood uut den mond stooten, en op zied joagen deur massinies van stoom en allerlei domme kracht! Roelfsen wou wel is weten woarum er ielkreis wat nei’s most wêzen! Was ’en ploeg, woar ze altied mee ploegden, nou minder goed as in vroegeren tied? Was ’t geen domheid en onverstand um van ’en smid—die toch z’n ambacht versting—ielkreis road en doad te verlangen, as er oan zoo’n neimodies onding van buutenslands, nou dit en dan dát overstuur was?

Roelfsen was korzeleurig; misschien ook umdat ie ’t nou, met die Toonstelling, wat al te volhandig kreeg. En a’j dan genog hebt um van te lêven, en ’t vet toch tegenwoordig heelegoar van de kêtel roakt!

„’t Is asof ze denken da’k honderd handen te geliek heb,” bromde de smid, terwijl hij het gloeiende ijzer deed rondspatten.

„Dorus kumt loat van mergen,” zei Thom, die den bloasbalk liet soezen: „’k Begriep er niks van, went altied is ie present.”

„Zóó, begriep gij d’r niks van; da’s ’en mooie!” zei Roelfsen: „’k Heb ’t allang gemerkt: d’r wordt ien ’t schuurke weer meer geknutseld as rechtuut is; en altied het ie wat roars ien de smeejerij.”

„Och, ’k zou niet weten....” zegt Thom: „Moar....”

„Moar! As Dorus niet op tied kumt dan za’k er me mee bemuujen. Alla, kom d’r uut! Wat warkt ie?”

„As ’t geen vrind as ’en bruur was, boas Roelfsen, dan zweeg ik; moar a’j mien zoo vroagt en zoo dringt, dan was ’t de vrindschap smoren a’k oe geen uutsluutsel gaf. ’k Liep er doagen mee rond; en ’t mot er nou uut, in zien eigen belang.”

En Roelfsen vernam wat ie al lang had geroajen, moar nooit van gesproken had.

Dorus had ien ’t schuurke ’en dink geknutseld, ’en soort van hakselsnijer, woar ie wonder verwachting van had en die—alschoon ’t niet veul zoaks kos wêzen—met noam en schrift noar de Toonstelling zou.

„Noar de Toonstelling! Wel Heere bewoar ons!?” had Roelfsen geroepen.—Moar zeker, Thom kos gerust wêzen; voader Roelfsen zou niet verroajen dat Thom uut bestwil gesproken had.

„’k Weet niet boas, of ’t wel striekt meer neudig is da’j ’t spulleke tegen houdt,” had Thom nog ten letste gezeid: „went zie, van nacht met die weind, zin twee drie pannen uut ’t dak op ’t dink gevallen, en ’t zag er van mergen beroojelik uut.”

Ja, zelfs bij klaarlichten dag is ’t schemerig licht in Dorus’ geheime werkplaats. Nu echter komt er een helle straal van boven, door een breuk in het lage dak.

Op een hakblok gezeten, den elleboog op de knie, en de vuist aan ’t hoofd, tuurt Dorus reeds sinds geruimen tijd op de verwoesting, die ’en onneuzele weind in ’t losse dak, hier op zien warkstuk gemoakt het.

Noa den zuuten oavend ien ’t moanlicht, was ie zoo tevrêje goan sloapen, en zoalig had ie gedreumd: Janna gaf hum ’en eerepries en—’en kus, zóó hard, dat ie d’r wakker van schrok.—Toen, nee, toen het ie geen sturm of zelfs geen weind vernomen. Moar, Thom het óók wakker gelegen, en Thom het gezeid, dat ie duudlik ’et loeien van den sturm het geheurd.

—En doar liggen die pannen d’r noast en d’r op!—A’j ’t niet zag, dan zou j’ niet geleuven dat zu’k spul zoo krachtig kos neersloan: Twee stukken uut den bak asof ’en minsenhand met den beitel ’t er uut stiet; en, ’t rad stik oan twee; zelfs ’t iezer gebogen asof ’en hoamer ’t gezwiept had.

Dorus Roelfsen vergeet dat het uur verstreek, waarin hij bij zijn vader aan den arbeid moet zijn. Nú denkt hij er aan.—Alêvel wat roakt hum die warkplaats! Wat roakt hum ’et doageliks eenerlei van voaders handwark! En—woarum bonst hum toch ielkreis ’t hart as ie oan voader denkt? Thom het de sturm geheurd. Moar as Thom ’em niet geheurd, of ’t zich ien den sloap moar verbeild had!—O God, as ’t woar kos wêzen dat ’en minsenhand met veurdacht ’et stuk verminkte, woar hie doagen en nachten op zon, en zoo bloejig oan warkte!

—Voader!?—Nee, wie sprêkt er van voader?—Moar toch, as Thom de weind niet geheurd had, zou ’t dan onmeugelik wêzen?—Aldat ie er nooit van sprak, voader wist dat er in vrijtied ien ’t schuurke gewarkt wier, joa, ens zelfs het ie ’t smeejen van ’t hakmes ien de warkploats gezien.

Alêvel, as ’en voader—hoe dwoas ook—zoo’n arbeid tekeer wou, dan zou ie den dag, en de deur wel gebruuken; dan zou ie toch niet as ’en dief ien den nacht deur ’t dak komme brêken, um zoo’n wark en de lust van z’n kiend te verdarven!

„O God, as ’t woar was!” zoo trilt nu Dorus’ stem overluid; en de vuist klemt zich vaster.—Moar, Thom het de weind geheurd! Wel zeker hie het ’t gezeid; ’En sturm van geweld!

Eensklaps sprong Dorus overeind. Er was op de deur geklopt.

Dorus begreep ’et: ’t Is wel ’en half uur noa schofttied. Voader zuukt ’em!—Goed! vierkant zal ie hum ien de oogen zien, en vroagen, of dát, die schending dóar, ’et wark is van God, of wel van ’en mins.

Heur, nóg starker geklop.

„Joa, voader, ik kom!” De deur grundelt ie open; en:

„God Janna, bin gij ’et!”

Joa, ’t liefken ze was ’et!

O lachend snuutje, doar lei ze in zien erms; nou klopte heur hartje gejoagd oan zien borst; nou rustten heur lipkes zoo zuut op de zien’. O, hoe kos ie’t vergêten: wat geen vrind mee kan droagen, dat droagt er de Liefde!

„Het Thom ’t oe gezeid, mooi snuutje, mien Janna?”

„Thom? Nee Dorus; en ’k gleuf zelfs niet dat hie ’t kan weten. Moar ie, ie heurde dan al dat Leendert....?”

„Watblief!?”—’t Most ’en misverstand wêzen.

„Kiek Janna, dóar, dát het de nacht gedoan! Mien wark; mien vinding!”

Janna’s mooi oogen zwonken noar ’t punt, dat Dorus heur oanwees:

„Kapot! Ei, da’s spietig. Ge hadt er zoo’n oarigheid in.”

Goddank! Ze vuult ’et!

„Janna, nooit he’k geschreid as bij moeders graf; moar nou, as ’t bloed weer vervloeit dat ielkreis noar ’t heufd vlamt, dan worden de ooglêjen zwoar en dringt er ’en troan naar de oog’.”

„Mot toch niet kienderachtig wêzen Dorus. Wie ’en breistêk loat vallen die roapt ’em weer op. ’t Is êvel goed da’k nou weet wát oe in huus het gehouen. ’k Had vast op oe komst bij voader gerêkend; en, da’k toch hier kwiem, ’t is wel ’t bewies dat ie mein bovenste bint. ’k Heb oe wat moois, wat meer as oarigs te zeggen. ’t Zal oe heelegoar opfleuren. Roaje, wat is ’et?”

„Wat oarigs? Mien opfleuren?” zegt Dorus verstrooid, terwijl hij op zijn werktuig tuurt.—Straks het Janna gezeid: Wie ’en breistêk loat vallen die roapt ’m weer op!—Weer oproapen! Hoe zou ’t meuglik wêzen!—Al den volgenden mergen heel vroeg mot alles op die Toonstelling bezurgd zin; en de dag, die hem nauw veur ’en darde toekumt, wat was ie tegen ’en arbeid zoo bitter en groot!

Luuster, Janna proat.—Grooter eer en fleur kos heur nooit weervoaren....—Waffer eer?—Heur dan:

„En a’j bedenkt Dorus, dat ikke precies zoo dicht bij den prins zal stoan, a’k nou hier bij ou stoai.”

„Bij den prins? ’k Weet niet Janna, hoe da’j oan ’en prins kumt?”

„Nou Dorus, a’j doof bint! ’k Zei oe toch da’k den prins zal begroeten as ie op de Toonstelling kumt.”

—As de prins op de Toonstelling kumt!—Dus zou ’et dan toch woar wêzen dat de prins noar hier kommen zal, denkt Dorus: En as de hakselsnijer op de Toonstelling gewêst was, dan zou ook ’en vorst uut ’t huus van Oranje hum beschouwd hebben; dan zou die prins misschien noar den moaker hebben gevroagd, um de warking te beoordeilen! dan zou die prins hum misschien ’en hand gegeven en....

„Watblief Janna?—Joa, joa, m’n liefke,” herneemt Dorus met verruiming: „ik weet ’et; ’t was den toeleg da’k van mergen oan oe ouwers’ huus zou kommen; alêvel ik kon toch voader ’et stuk niet toonen. Maar nou, zoo gauw as et kloar is, dán kum ik um ’t joa te vroagen. Och Janna, ik was zoo mistroostig; moar gij m’n liefke, ge hebt mien heelegoar opgefleurd.” Met vuur: „As ’en stêk is gevallen dan roap ie ’em op! Dank hartje, veur ’t woord. Joa ’k mot oan den arbeid.—Heb ik geen dag, ik heb er mien nacht toch vrij. Nóu Janna, mo’j’ goan; moar nóg ens: As ’t wark is hersteld en bezurgd, dan sprêk ik met voader en vroag um oe hand, en druk m’n dierke nog vaster oan ’t hart. Dan, dán zal ’t ’en leventje zin. Moar, ge begriept ’et: nóu he’k geen menuut te verliezen. Tot weerziens; ik mot oan ’et wark.”

En de letste kus was hoastig gewêst.

Met de oogen naar den grond, keerde Janna huiswaarts. Toen ze van het achterpad op den dorpsweg kwam, toen trad haar van den waaikant een bekende ter zij.

„’En wandeling gedoan?” vroeg Thom met ’en soort van bedrukking: „Zou’k oe alêvel meuge fillesisteeren Janna?”

„Woarmee?”

Thom wees in de richting van ’t schuurtje; en zei weer:—„Joa, ’t zou wel schand wêzen a’k de liefste niet oan den beste gost.”

„’k Weet niet wa’j’ gekketoal proat!”

„Gekke toal! ’t Heele darp zeit da’j met Dorus....”

„’t Heele darp is zoo wies as Soalemons kat!”

„Doar hei’j geliek in Janna; alêvel ge weet ’et, Dorus is m’n vrind, en van hum he’k geheurd dat ie oe giesteroavend gevroagd het. Moar.... of gij joa hebt gezeid....! ’k Docht bij m’n eiges! ’t zal te bezien stoan.”

„Te bezien stoan! Woarum?”

„Dat ’r ’en bêter mins ien ’t heele land is, dat geleuf ik niet; moar ’t is bekend, dat wie te straf noar eigen wark ziet, geen oog meer veur Gods wonderen het.”

„Gods wonderen! Wat mein ie doarmee?”

„Hei’j nooit ien ’t spiegel gezien?”

„Noe joa, ik weet niet wa’j proat.”

„Luuster Janna: Ens, ien de mallemeulen he’k oe gezeid, da’k twee joar van m’n lêven gaf veur één lonkske uut oe vrindelik oog; moar nóu zeg ik: a’k met beie been’ ien ’t helse vuur lei, en oe alleen moar oankieken mocht, dan zou ’k nóg ’en loflied zingen; ziedér!”

„Zukke proatjes doar hou ik niet van. ’t Is God gelasterd!”

„Och, loat ’et dan niet gezeid zin Janna.—Zie, ’t mooiste, ’t liefste bin gij op de wêreld; en a’k toch weet da’j veur mien niet beschoren bint, dan gun ik oe zeker oan den besten vrind die er lêft. Joa, wat ik ook sprêken mocht, ik weet ’et: veur ou zal ie deur de vlammen goan; veur ou smiet ie z’n wark, z’n geknutsel ien ’t vuur. Z’n eer, z’n glorie bin gij. Nou, was ’et ook anders, hie zou oe niet weerd zin.”

—Z’n eer, z’n glorie bin gij. Veur ou smeet ie z’n geknutsel ien ’t vuur!—Dát klonk as de toal van ’en vrind. Alêvel Janna had ’et anders gemarkt.

Toen ze een oogenblik later alleen langs het kerkhof naar huis ging—toen scheen ’t hoar asof ’t moanlicht van giester ’en kloarlichte dag was gewêst, en de heldere zon van deez middag ’en schiemrige oavend is:

—Niewoar, Dorus was niet gekommen; z’n eigen voader had ie nog van niks-niet gesproken; en as zij ’t dan woagt en hum angstig opzuukt, um toch heur eer en vreugd ’et erst oan zien borst te genieten, dan—dán het ie bijkans geen oogen veur hoar, moar—’en troan glimt in zien oog um zoo’n dink, zoo’n onneuzel verzinsel!—’t Is woar, denkt Janna voort: ’t is niet oarig a’j zoo’n moaksel overstuur ziet; moar op de kortegesoatie leerde domenei de spreuk: „Wat God doet is welgedoan!” ’t Was misschien um Dorus te leeren dat ie met al die prakkeziersels glad van de wies is.—Wonder, dat ie zoo bot bleef bij ’t heuren wat eer mien te beurt viel!—’En ander in Dorus’ ploats zou mien hebben oangekeken, um de wardiering. Moar niks! zelfs geen woord!

Janna’s oog viel in ’t voorbijgaan op een wilde klaproos, die hel fonkelde tegen ’t wit van één der kerkhofposten.

Efkes zag ze rond; en toen: Ruts, de klaproos was geplukt.—Van prakkeziersels gesproken: A’j zoo’n blom op de wang of de lippen fien wreef, dan leek ’t zoo natuurlik.—’En mins had z’n doagen niewoar! En dan op den dag van zoo’n prins, as ’t dán is neudig was! Moar.... As de prins heur bijgeval langs de kin streek?—Nee ’t gaf niet af. Alêvel, langs de kin strieken? Wel zeker, as prinsen dat doen da’s vereering. ’En ander, die zou d’r van lusten!—Jong, en as de prins ’s oavends ook ien den hof van de Roskam bij ’t meziek en den dans kwiem!—Jong!

„Mooi weer Janna!” roept een bekende: „Ge lacht zoo vroolik.”

„Ikke! Noe joa, ’k gleuf da’k er okkoazie toe heb.”

Dien zelfden dag omstreeks zeven uren stapte Janna vaders woning uit. Peters en moeder Steyntje deden haar uitgeleide tot achter de zonnebloemen bij ’t kleine zomerpriëel, dat krek oan den weg lag.

„Ge zult Huibert-nêf veural de complemente doen Janna,” zei Peters: „En zeg hum da’k geen mins te kort wil, moar dat mien schoap’—al mochten ze minder op ’t oog wêzen, honderdmoal beter d’r Engelsch sprêken—van vet en van vacht—as eenig schoap ien de Bêtuw.”

„En Janna, zeg ’em dat ’s minsen oordeil rechtveerdig mot zin, krek as ’t oordeil Gods,” zei moeder: „Zurg veural da’j de parziks niet knutst; en, wacht, den deze met ’t kleurke ’en bietje noar boven, went ’t oog wil óók wat;—doar weet ie van mee te proaten, niewoar.”

Janna was in ’t Zundagse pak, en dee nou ’t mandje onder ’et mooie vurschoot.

„G’endag!” zei ze, en hoastig trooi ze toen vort.

„Zeg nog oan Huibert, da’k ’em vast op de slacht hoop te zien, en da’k óók nog ’en kertierke rooje wien ien de vleutkelder heb....”

Janna hoorde ’t niet meer. En ook—heel van verre zag ze Leendert van Huibert-nêf ien den bongerd op heur toestappen.

—Dát was oarig: Straks bij heur gekommen, moakte ie met ’en vriendelikheidje rechtsum-keert, en liep met heur mee. Wel zeker, hie was krek gestuurd um Janna te hoalen. Zuster Nela, en Driekske van boer Woesting, ze zoaten al meer as ’en kertier met de koffie paroat.

„Moar zeker,” zei Leendert: „wa’j mot achten dat loat zich wachten.” En dan, nóg ens, dat ie niet zwiegen kos zooas Janna siends de joaren dat ie heur niet zag, was veranderd. Mooier snuutje—joa zelfs nou ze bloosde—was er vast niet in ’t heele land—alschoon Leendert hoar toch ’en pestuurke kos toonen, woar zeker ’n prins óók den hoed veur afnemen zou.

—Wa’n oarige vrindelikke jong toch die Leendert, denkt Janna; zoo’n fors moar toch zoo’n oolik gezicht; zien hand—toen ie heur ’en hand gaf—vuulde lang zoo grof niet as Dorus hand. Leendert zag heur ielkreis oan as ie sprak;.... dat dee Dorus ook niet; en....

„Ei, wa’k zeggen wou; van ’en prins gesproken Leendert; ie weet niet bij waffer noam da’j zoo’n grootheid betieteleeren mot?”

„’En prins?—Hoogheid—Majesteit; welzeker U Moajesteit.”

„Krek Moajesteit,” zei Janna, en ze knikte ien gedachten met ’t bovenlief, en nóg ens, met ’en glimpke zei ze: „Prins-Moajesteit!”

Weinige seconden later betreden Janna en Leendert den drempel der hoeve ’t Hemelrijk.

’t Was Janna arg vremd dat ze, zoo lachend en luchtig veur ’t erst weer op dat arf kwiem, alschoon ze dien eigen mergen nog zwoer dat ze ’t nooit met den voet meer beruuren zou. Niewoar, van erm en ongezien, was ze zoo met ’en zwonk, ien eere en oanzien gekommen. ’t Scheen heur asof de deur van ’t Hemelrijk verechtig ’en hemelpoort was, zoo hoog en zoo ruum.

En Janna zei nou dat ’t heur plezier zou wêzen as ze Huibert-nêf êfkes kos te woord stoan. Ze most hum van voader en moeder deez parziks geven....

Moar van Huibert-nêf sprêken en parziks geven, zou niks ienkommen. De deur boven ’t kelderluuk ien ’et veurhuus goeng al open; en ’en poar fleurige snuutjes, de eene bruin,—zoo’n bietje noar den kastanje-kant—en de andere blond, ze stingen doar boven, en riepen: „Zoo Janna bi’j doar? Ei, kom moar gauw hier!”

En Leendert riep ook wat; en de meiskes doarboven alweer wat. En Janna, ze wiest niet woar ’t mandje met de parziks zoo gauw gebleven was. Met ’en stut ien de leinden vloog ze de trappen van ’t kelderluuk noar ’t kämerken op. En toen,—toen zag ze de deur dichtsmieten; en de meiskes d’r tegenoan,—went Leendert wou d’r mee iendringen. Nóg ’ens open; nog ’ens dicht; en nou—Nela drêjde de sleutel um: Mis was ’et, ei!—Leendert kos wandelen goan.

Janna begreep ’et: Dat Leendert zoo gedrongen had, ’t was um hoar.—Of ’t spietig was?—Och, bêter jong as Dorus, was er zeker niet. Boven al ’t jongvolk had ze hum lief. Moar, wa’j niet kos tegensprêken, ’t was da’j van Leendert toch meer zoo ongezocht is ’en oarig woord heurde,—’en woord dat êvel geen geld kost.—’t Zou zeker arg spietig veur Leendert wêzen as ie ’t nou op hóár had veurzien. Noe, hie mocht zich troosten, went of Dorus dan ook z’n hakselsnijer boven hoar stelt, Janna zal ’t bewiezen dat ze hum trouw blieft, heur lêven lang.

Terwijl Janna ’t stroohoedje afzette, en ’t kleedoazie veur ’t spiegel wat terdeeg brocht, was heur dat letste as ’en vlucht deur ’t heufd gegoan.

De drie boerinnetjes zitten nu om de ouderwetsche eikenhouten tafel, die met zwart uitgetand leer is bekleed.

Nela met het groote koffieblad voor zich, laat het bruine vocht uit de hooge zilveren kan driftig in de porseleinen pronkköpkes vloeien, en met den zilveren schepper—lêpelt ze room in de koffie met zuut:

„Asteblief!”

„Dank oe,” zegt Janna: „Enne.... de Road van de Tentoonstelling het mien zoo met oe verkoren!”

„Da’s te zeggen, de Road! ’k Geleuf dat ’et ’en addee van burgemeister Janssen was; en voader zei tegen hum, toen ie d’r over sprak: Goed, Nela ku’j kriegen, moar as ’t er drie zulle zin, dan mowwe Janna niet passieren—Hei’j wel sukker genog?”

Janna had sukker genog.

Met ’en snuuperig lachske en bloazend in heur koffie zegt blonde Driekske:

„Gelluu hadt hoaken en oogen, niewoar?”

„Hoaken en oogen! ’k Zou niet weten woarum,” antwoordt Nela: „D’r kwiem wat distantie; niewoar?”

„Joa krek, d’r kwiem wat distansie,” zegt Janna. Goeje God, wa’n spitse neus had die Nela. A’j ’em in lang niet gezien hadt, dan viel ie d’r over.

„Voader zei: met zoo’n feest, motten alle scharpe punten d’r af,” hernam Nela.

—Dat zou niet kwoad wêzen, denkt Janna, met ’t oog op dien neus.

„En doarum,” vervolgde het ondeugende—toch wel fleurige nichtje: „doarum zei ik: Best! Leendert zal ze verzuuken; en we doen asof er van distansie geen sproak kos wêzen.—Toe, neem ’en sneetje Dêventerkoek; z’is niet van de karmis, moar heel echt uut stad.”

„Dank oe!”

„We zouwen over ’t kleedoazie proaten, niewoar? Dorus zei dat ’t ’en bietje stadsig most wêzen.”

„Dorus!! Wat Dorus!!” riepen de twee te geliek, en lachten en griensden, en brendden zich hoast oan de koffie.

Janna zat toevallig tegenover ’t spiegel, en zag dat ze nóú den klapreus niet neudig had.

„’k Meinde Leendert,” sprak ze zoo’n bietje verlêgen.

„Dorus! Joawel!” roept Nela; „Woar ’t hart van vol is, doar lupt de mond van over. Nou, ik zeg ’en smid is nog zoo slecht niet, as er moar zeep en woater ien de wereld blieft.”

Janna kreeg het te kwoad:

„’k Geleuf dat ’en mins zich toch wel versprêken kan,” zegt ze: „’k weet zooveul van Dorus as gij!”

Toen ’t ’en bietje loater was, gluujde Janna heelegoar. Wat al gekheid was er—nóá dat ze ’t alles ontkende—van Dorus geproat: van z’n smids-henjes; van z’n gesoes; van z’n dwoas geknutsel; joa van ’en iezeren kooi die ie geprakkezierd had um er mettertied z’n vrouw ien te bewoaren.—Ielkreis had Janna wille sprêken, moar ook ielkreis was er ’en prop ien der kêl. Joa, as ien ’en oven gluujt ze, went, toevallig het ze ien ’t spiegel gezien dat ze óók lachte toen d’r gezeid was, dat Dorus zelfs t mooiste snuutje toch altied veul minder as Thom, z’n ros-loensen vrind, zou achten, en, dat ie hoar zeker ien ’t vuur zou loaten as ie—al was ’t moar ’en gluujende spieker d’r uuthoalen most.

—Goddank, ’t gelach was veurbij.

—Nela het de groote Engelse lamp opgestoken. ’t Licht schient de drie meiskes vlak ien ’t geloat. Ze proaten over ’t kleedoazie.

„Moeder zei dat oranjelient over ’t gemoed, en ook over de muts niet kwoad zou wêzen,” zegt Driekske, die wel veel heeft gelachen maar nog weinig gepraat.

„Joa, zoo’n heel klein strikske op de borst, dát kan wel,” zegt Nela: „moar ’k zal oe verzuuken te zurgen dawwe geen sierkronen veur de tabaksplant worden! Ons eiges met verguld- en sits papier te behangen, dóár zou ’k veur bedanken.”

Dát was Janna heelegoar ’ens.

„Nee, ’k heb ’t stuk al met Jans de nêjster besproken, en zij roajde, dawwe as de bruuds van de modeploaten moste wêzen. Ze had nog krek zoo’n ploat in huus.” Nela haalde een oude modeplaat onder het koffieblad te voorschijn: „Zie, hier he’k ’em.—Die lange falie over ’t heufd koste we wegloaten, zei Jans, moar anders was ’t krek noar beheuren.”

„Heelegoar ien ’t wit! Wat zullen de Bartels en Hoakvelds wel zeggen,” riep Driekske.

„En wat kan proaten ons schêlen!” zei Nela: „we doen ’t zooas beheurlik is, en—met z’n drieën! Voader en Leendert, die ook van de Commissie zin, zeien dat we in ielk geval krek allins moste wêzen; de versiersels die loat ik berusten; moar anders allins: wit van kleedoazie; wit van schoen’, krek as de ploat. Voorders: blauw lienten strikskes op ’t gemoed; blootshoofds; de hoaren deur Van Wels uut Oarem ien ’en bussel gedrêjd: wit glaszieden handschoenen oan, en voorts ’en neusdoek van geborduurd ien de hand.”

’t Wier Janna hoast te machtig. Ze keek met ’en geflikker ien ’t oog da’j ’t heele witte gewoad d’r ien blinken zag.—Joa, joa! ze had zich eiges gezien, in al de proal en pracht van ’en bruud ien stad; ien al de glans van zoo’n.... modeploat!

En—as Nela’s eigen bruur het gezeid, dat ze nóg de kroon van ’t darp zou wêzen, aldat hoar köpke uut ’en mêlzak gluurde; en as ze zelf ook vuulde dat ze die andere twee—wat ’t oanschien betrof—wel moaken en breken kos, noe, hoe zou ze met zoo’n kleedoazie niet veurstaan en blinken in ieders oog!

Moar luuster, Nela sprêkt wiejer:

—Wat ’et kloarkommen van ’t goed betrof, dat zou geen zwoarigheid wêzen, zeit ze. Ien stad was ’t zelfs in vier en twintig uren geknipt en oan ’t lief. De kosten zouwen, volgens Jans, veur ielk, zoo’n dikke vieftig kommen: „En wat de versiersels belangt,” joeg Nela voort: „gij Driekske, kunt oe goud met de grenoatjes best gebruuken; en ikke, ik bin kloar met de dyamanten boot en de oorbellekes van moeders verstarf. Wal ou betreft Janna, oe voader mot moar is goed over de brug kommen. Alêvel gij zult road weten, niewoar?”

En Janna, ze vuulde ’t opéns dat hoat de toeleg van Nela was. De brug, die ze bouwde, most veur ’t erme Peters-huus te hoog worden. Over zóó’n brug kwiem voader nooit: nooit van z’n lêven! Zie, wa’n neus; ’en neus as ’en noald!