Part 35

In zoo’n glimpke, gunds bij de steenen hekposten, staan Dorus en Janna. Alêvel ’t licht loat Janna’s mutske wel blinken asof ’t moanlicht op sneeuw was; moar, ’t snuutje dat blieft toch in ’t duuster.

„Och, loa’k oe joa nóg ens heuren Janna, ’t klienkt mien zoo zuut en zoo oarig!”

„Malle jong! Joa blieft joa, tot ien ’t lest van ons lêven.”

„O Janna, a’j nou is vuulde hoe lucht mien hart sleet! Giester, joa zelfs van oavend ien’t zangschool, toen ha’k nog duusterheid en bange klopping ien de borst. Ielkreis a’k Willem of Gijs of Govert noar ’t mooiste en ’t lieflikste kiend zag kieken, dan was ik pardoes de moat kwiet! en, a’k dan docht hoe d’r dukkels over oe gesproken wier, en Willem nog letst zei dat gij ’t lievenheerskuukenje van ’t darp woart, en dat ie oe zeker allang veur den prêkstoel zou hebben gehoald, as ge niet....”

„A’k niet van ’en arg schroale bouwing was,” valt Janna in: „en ook, as ik húm gewild had!”

„Joa krek Janna, als gij hum gewild hadt; en—as er geen ander was gewêst die nou de wereld te riek is!”

’t Bleef toen een heele poos stil.

Of de moan was verloopen, of Janna’s mutske ’en bietje verschoven misschien? althans de lichtglimp, deur de bloajers, blonk nou op Dorus vurheufd.

—Kloeke kop! had meister altied gezeid;—en ’t was zoo. Moar zie, ook ien d’eigensten stond blonk nóg ens ’et hoagelwit mutske, krek bij dat kloeke vurheufd; en.... ÉÉN gromde de torenklok.

Janna was er van geschrokken. Halftien! Ze kan ’t zich niet begriepen dat ze hier al ’en half uur getoefd het.

„Al halftien,” zegt ze zuutjes: „Kom nóu dan ’t geheim Dorus, went moeder zou ongerust worden.”

„’t Geheim Janna? Och, ge weet ’et da’k voader niet van mien liefde veur ou of van trouwen dorst sprêken, umdat ie mien nog te min veur ’et smidswark acht. Moar, zeker, ’t zal nou mergen wêzen.... Alêvel Janna, ’t geheim most zoo lang tussen ons nog moar geheim blieven ook.”

„Ge proat zoo vrêmd Dorus. Ik zou ’et weten en zien, a’k oe mien joa had gegeven?”

’t Kloeke vurheufd en ’t mutske ze glommen weer êfkes te zoamen ien ’t licht; en joa dan, ’t geheim zou ze weten; z’n leven; z’n liefde; z’n wiefke!

Arm in arm, de handen ineen, zoo gingen nu de gelieven voorbij de kerk, die pas hun ja had gehoord, en traden op een achterweg toe, die de Waaistraat genoemd wordt.

In de zeer verspreide meestal kleine huizen, brandt ginds en her nog een lichtje, doch ook hier voert de maan zacht glanzend gebied: ze blinkt in de rimpels, die ’t koeltje blaast op ’t effen vlak der waaikolk achter die huisjes; ze speelt met de zilveren blaadjes der slanke schotwilgen omhoog, en wiegt met blauwe glimpglanzen in de wingerdblaren langs de lage gevels, of hier en daar in de moesplanten der tuintjes, terwijl ze matte vonken schiet—ginds op een sterk bedauwde roos, en op goudsblommen hier, die ook nú nog „Oranje boven” roepen. Straks een smaller zijpad inslaande is Dorus al spoedig een klein tuinhek binnengegaan. In ’t smalle paadje met maagdenpalm bezoomd, kunnen ze niet naast elkander loopen. Toch houdt Dorus Janna’s hand in de zijne, als vreest hij dat de pas verworven schat hem nog als een droombeeld ontvluchten zal.

En Janna volgt met kloppend hart;—went, toen ie hoar ’t allererst van liefde had gesproken, toen het ie hoar meteen ’en roadselje ien ’t oor gesuusd:

Van kiends af oan was Janna zijn liefde, en altied zou ze ’t blieven—zoo had ie gezeid: moar, voader, schoon braaf en goed, was korzel van oard; en Dorus, dorst hum—ge weet ’et—van geen liefde te sprêken, eer ie—noar voaders begriep—bekwoam veur ’et smidswark zou zin. Dát kos nog lang, nog heel lang duren, went, de grofsmeejerij was meer ’en arbeid veur hand as veur heufd; en as voader de hand niet krachtig oan ’t werk zag dan sprak ie van soezen en droomen en onbekwoam!

Moar luuster: schoon de hand toch ook zoo zwak niet was bij ’t doageliks wark, ’t heufd had ien ’t droomen nog wat anders gearbeid. En, as dát ien’t licht kwiem, dan zou voader den droomer, dien ie toch liefhad, ook as warkman erkennen, en Janna zou ie mee liefhebben as z’n eigen kiend. Méér had Dorus toen niet gezeid. Moar nou, nou zou ie ’t roadsel verkloaren.

Aan den voorkant van een tamelijk groote woonstee is de smederij van Dorus vader. Door het tuintje bezijden het woonhuis gaan de gelieven langs de achterzij naar een schuurtje, ’twelk zich op slechts weinige schreden afstands van de woning bevindt, en waarvan de lage deur geen vijf voeten van een planken stap aan de waaikolk is verwijderd. Twee breede holle knootwilgen baden er hun takken in den vloed.

„Wat was doar?” zegt Janna, en ziet naar de wilgen.

„’t Zal de koater gewêst zin,” meent Dorus: „hie zit gern ien den wilg.”

Janna ziet nog eens om; maar Dorus, die de deur van het schuurtje reeds heeft ontsloten, vat haar bij den arm, en dwingt haar met zacht geweld, hem te volgen, waarna hij haastig de deur achter zich sluit.

’t Was arg duuster. Janna kos niemendal zien.—Ze was niet bang; moar:

„Wat mot ik hier in dit schuurke, en heelegoar ien ’t donker?” zei ze.—Nee, ze wist wel dat Dorus geen kwoad wou; moar as heur iemand gezien had! Ze meint toch vast dat de schoaduw van ’en mins langs den wilg bij de woai was gevlogen.

„’t Zou misschien bêter zin gewêst Dorus, a’k op kloarlichte dag met oe mee was gegoan. ’k Wiest niet dat oe geheim ’en geheim achter slot was.”

Een oogenblik later was Janna gerustgesteld.—Met ’en striekzwêveltje had Dorus ’en olielempke oangestoken, en met ’en kus hoar gezeid, dat mooie snuutjes niet altied onroad ien ’t duuster motte zien.

Zóó was ’t dan goed!—En ’t geheim niewoar?—As Janna nou asteblief moar êfkes wou meegoan, en achter dat planken beschutsel kieken. Veurzichtig, ze moest niet vallen over die houten, en zich niet stooten oan de warkbank of ’t blok.

„Zie, doar steet ’t!” zei Dorus heel zacht: „en zoo woar a’k oe liefheb Janna, zóó woar bin gij, op Thom noa, de eenige die ’k er van sprak, en ’t nou ook te zien geef.”

„Wátblief! Wat is dat?” zei Janna, toen Dorus, met ’t lampje omhoog, naar een voorwerp wees, ’t welk, oppervlakkig beschouwd, wel eenige overeenkomst met een scharenslijp had.

„Wát dat is?” zegt Dorus nog zachter, terwijl zijn oogen nochtans bij ’t lamplicht flikkeren: „Wat dat is!?—Da’s wark van den droomer!—Twee joaren lang he’k er op gezonnen en figelierd Janna; maar nou, Goddank, nóú is ’t ien de wêreld!”

’En bietje loater lei Janna met ’t köpke oan Dorus borst. Alles het ie heur uitgeleid en verkloard. ’t Was ’en haksel- of streu-snijer zooas er nog geen gemoakt wier. As ’en veerke licht ko’j ’et groote rad drêjen, en, deur de vangers hier, schoven de garven vort en goeng ’et hakmes op en neer, krek zoo gauw as ’t rad moar snorde.—Wát ie doarmee veur had?—Zie, ’t was ’en stuk veur de Landbouw-Tentoonstelling; en de droomer zou dan is kieken of voader ook wonder zou stoan, as ’t onneuzele wark—alschoon lang niet volmoakt—toch met eer wier genuumd.... joa, misschien zelfs bekroond!

En Janna rustte nog aan Dorus borst, moar—toen ze noar ’em opkeek, toen zag ze dat Dorus niet, zooas straks, op heur „fleurig snuutje” tuurde, moar, dat ie noar dat ding zag, noar dat ding van iezer en hout, totdat ie ien ’t einde hoar stoan liet, en weer d’r op toetrooi, en keek, en drêjde, en nog êns prebierde, umdat—zooas ie bemerkt had—’en kleinigheid nog niet ien den hoak was.

Toen Janna zei dat ’et meer as tied wier noar huus te gaan, toen schrok Dorus ’en bietje, en liet op stond z’n uutvindsel voaren.—’t Was vremd: zoo gauw as ie bij ’t ding kwiem, kos ie de hand’ er niet afhouen; moar nou was dat toch te gek, niewoar?

„Joa liefke, hier bin ik. Wat zeg ie nou, hê?”

„Ikke.... dat ’et tied wordt noar huus te goan Dorus.”

Dat dee hum zeer. Geen enkel woord van zien vinding; zien wark; zien schat!

„Hoe liekt oe ’t geheim Janna? ’t Is toch oarig niewoar? En a’k er ’en pries mee behoal....”

„Heel oarig!” zegt Janna. En dan, as ie ’t liefke weer vast oan ’et hart drukt, dan fluustert zij nog: „Joa Dorus, heel oarig; alêvel....”

„Alêvel?”

„Alêvel,” zegt Janna: „Ik had toch gedocht dat ’et wat anders zou zin.”

Janna had gedocht dat ’et geheim wat anders zou wêzen. Wát, dat wist ze niet. Ze had wel zoo’n adee gehad; beveurbeild dat Dorus van zien voader de smeejerij alvast present had gekregen; of dat ie van zien moeders versturf ’en schenking veur hóár bewoarde; of, dat ie misschien ’en heuge ien de lotterij had gespeuld. Toen ze straks ien dat schuurke goeng, toen het ze op ’t allerminst oan de gouwe grenoatring gedocht, die Dorus moeder vroeger gedroagen had. Moar,—krek zoo riek as ze d’r iengoeng was ze d’r weer uutgegoan. Niet dat ze begeerig was; alêvel.... ’en streusnijer! ’en uutvindsel zooas geen mins ’t nog gebruukte! ’t Was dwoasheid; zoo’n dink dat hie had geknutseld, doar zouen ze hum op de Toonstelling ’en pries of medalje veur geven! Dát ko’j begriepen!

’En oogenblikske loater was ’t weer duuster ien ’t kleine schuurke. Gunds op de breeje stroat, ien ’t volle glans van de moan, doar goan Dorus en Janna.

Moar,—tussen de wilgen en de kolk, ien ’t schoaduw van ’t schuurke, doar sting er een die ze noakeek.

Alschoon ’t ’en frisse oavend was, had ie ’t zoo oakelik werm. Met oanstoande karmis was ’t krek ’en joar gelêjen, dat ie noast ’t mooie kiend ien die mallemeulen rondgedrêjd en hum alles veur de oogen geschiemerd had. ’t Urgel speulde ’en „Schotse drie”, en de trom donderde d’r tussen da’j ’t gelach en getier van ’t jongvolk niet heuren kos; moar, dat Janna toen,—zoo’n bietje karmismuu—met heur köpke hier tegen zien schoer het gelegen, en niks, goar niks geroasd het toen ie, bij ’t uutstappen, êfkes heur wengske beruurde, joa, dat wist ie, en dat vergêt ie nooit zoolang as ’t hart hum ien ’t lichoam zal kloppen.

En—wat ie deez oavend noa ’t zangschool bespeurde, most dát de genoadeslag wêzen!? As ie den ersten oandrift gevolgd had, dan zou ’t moanlicht nou zeker zoo vroolijk niet blinken op de diepe kolk. Goddank, dat ie dien oandrift weerstond. Alêvel, ’t geen ie, turend deur ’t kleine venster van ’t schuurke, kos zien, dát het nog ’en uutzicht gegeven:

—Joa, Dorus Roelfsen, zoo peinst ie: d’r is nog wat anders da’j liefhebt: liever misschien as hoar die oe ’t joa gaf; en, Janna Peters, ik gleuf niet dat gij oe veur altied loat binden met zoo’n pronkstuk van iezer en hout!

A’j ’s and’rendaags ’s mergens zoo vrindelik wilt wêzen ’t kleine boeren-erfke van Peters binnen te goan, dan ku’j mooi Janna nog is bêter bekieken.

’t Is een frisse September-mergen. De schoaduws van den appelboom buuten, speulen en dansen op de blankgeschuurde tafel bij ’t roam. Zoo êfkes het Janna ’en mandje met parziks op die toafel gezet; parziks die oe toelonken da’j ’t woater d’r van ien den mond kriegt.—Toen Janna de parziks oan ’t schutting had geplukt, toen het ze alleen moar gekeken of ze riep woaren; moar nóu neemt ze, ielk verzet, nog ens ien de handen, en kiekt noar ’t blank en rood, en noar ’t donzige vel.

Zie: ien ’en lichtstroal van de schommelende bloaj’ is ’t köpke van Janna nou krek as ’en glans ien de koamer geteikend. As ze de lange donkere weimpers opsloat en oe oanziet, dan bi’j d’r beduust van; stik beduusd! ’t Is, asof ze oe al ’t moois van de wêreld opéns loat kieken. ’t Heele köpke is ’en fleurige meidag, en heur oogen zin blauw—diep blauw, as ’en hemel.

Jammer dat er zoo gauw wolken oan den mooisten hemel kommen!

Alêvel nou zin d’r geen wolken. Sinds giesteroavond was ’t alles kloarheid en licht. Dorus had hoar zoo lief. En of ’t geheim ook was misgevallen, hie had heur toch loater ’en ringske beloofd. Nee, schriel was ie niet.

—Wat zullen de vrinden wel zeggen as ze ’t heuren! denkt Janna: Tien tegen één dat Willem en Gijs en Govert ’en gek gezicht zullen zetten. Eigen schuld mennekes! Proaten met complementjes is goed; moar, ekfetief van wal stêken, dá’s bêter.—Ge bint krek ’en parzikske, zei Govert nog giester.—Jammer dat den parzik nou veur den stille zal wêzen die ’t erst van allen geen gekheid sprak. Noe, ’en parzik kan ook niet altijd oan de schutting blieven!

Janna keek noar de deur; nam toen den fleurigsten parzik uut ’t mandje; trooi hoastig op ’t kleine spiegel toe, en hieuw, met ’en gliemlachend lonkske, den parzik noast ’t mooie köpke. En—’t was gekheid van Govert; ze zou zich schoamen as ze zoo gruunachtig gêl was, en heur wang zóó rood.—Donzig; noe joa, donzig dát was ze.

Doar wier de klink van de deur gelicht. Janna wist niet hoe gauw ze van ’t spiegel zou wegkommen. Zie, voader en moeder kwiemen de keuken in.

„Wacht êfkes kiend!” zei moeder, die zag dat Janna met de parziks, oan den overkant wou weggoan.

„We motten oe spreken,” zei voader.

Janna begreep ’et.—Ze keken zoo vrindelik.—Dorus had zeker zien voader gesproken, en ook hier al ’t oanzuuk gedoan. Misschien sting ie wel achter de deur; misschien....

Moar ’t was misgeroajen. Terwijl voader Peters noar den heerd stapte, en met ’en diepzinnig gezicht ’en lêpel vuurgloed schepte, zei moeder:

„Ikke en voader woaren gerezelevierd Janna, um de parziks oan de Meermans te sturen.”

„Oan Huibert-nêf?” vraagt Janna verbaasd.

„Woarveur langer hoaken en oogen!” zegt Peters, die den kop van ’t pijpje op ’t vuur drukt.

„Joa, kiend,” herneemt moeder Steyntje: „ge weet wel, nêf zou met de Toonstelling keurmeister van ’t vee wézen; en umdat voader zien schoap’ wou sturen....”

„Bi’j gek Steyntje!” roept Peters: „Nee, doar zou ’k niet oan denken; moar as de prêkstoel liefde gebiedt, en zukke parziks ien stad nog grif vier stuuvers ’et stuk doen, dán zal ie’t wardieren, zeg ik!”

„Moar met de Toonstelling kos ’et toch boaten, hei’j gezeid!—Begriep ie Janna, veur ’en goeje ploatsing en ’en pries zou ie voader zeker ien gedachte houen.”

„’k Zou zukke gekke toal niet uutsloan Steyntje! Janna weet bêter. As recht recht blieft, dan zal krom den pries niet hoalen. Van proaten of dinksigheden met keurmeisters heb ik geen oard; moar, vrede is vrede; en doarum Janna, most gij oe moar ’en bietje opmoaken, en met de parziks Huibert-nêfs kwaadheid noar den diek joagen.”

„’k Begriep er niks van,” zegt Janna: „A’j ien woarheid geleuft voader, dat recht recht zal blieven, dan hei’j geen vrindschap te zuuken met ’en mins, die zich tegen ons opzet, umdat ’t jongvolk nou eenmoal wat meer noar de arme Janna, as noar zien eenige rieke hartelap kiekt.”

„Viezevoazen!” zegt Peters.

„Ei! Het Nela niet gezeid dat welluu geen pertuur veur den boer van ’t Hemelrijk woaren! Ik geleuf voader, dat de noam van de hofstee heurluu zoo gek moakt, en ze meinen dat Nela ekfetief al ’en engel is! Nee, a’k noar ’t Huiberts-huus goeng, ’k zou mien schoamen, went den lesten keer he’k Nela rondeman gezeid, da’k heur hoogmoed verachtte, en God dankte da’k nog ’en klein bietje meer oanlokkigheid had, as den engel met heur spitse neus.”

„’k Wil niet zeggen Janna, da’j ongeliek hebt,” zegt Peters: „’t onderscheid tussen ou en hoar is te groot. Alêvel kiend, de Liefde, en de Verdroagzoamheid en ’t Oordeil!”

„Krek Janna, ’t OORDEIL: As Huibert keurmeister is, en voaders schoapen ’en goeje pries zulle kriegen, dan mot gij....”

„Steyntje, ge most liever oan ’t wark goan. Ge begriept mien niet. A’k van ’t oordeil sprêk, dan sprêk ik van ’t Oordeil Gods.”

„Ien dat geval voader, za’k in oe eigen belang geen parziks noar ’t Hemelrijk brengen, went ’k gleuf niet dat ’t oordeil Gods d’r arg mee gediend zou wêzen.”

Peters was tegen de toal en de oogen van ’t mooie kiend niet opgewassen; tóch zou ie ’t nóg ens prebieren. Alêvel, krek toen ie ’t woord ien den mond nam, toen goeng de klinkdeur open, en vroeg ’en knap jonkman, half heers half boers van kleedoazie, of ie d’r ien mocht?

Of ie d’r ien mocht!!!

As den geluks-uiver, ien ’t vroegjoar, veur ’t erst um ’et nest vliegt; as ’t klein wölkske oan den gluujenden hemel met frisheid en wasdom kumt opdoagen; as de volle kornvracht van ’t land veur de open schuurdeur steet.... watblief of ze d’r ien meugen?

Janna had ’en scheut deur de borst gekregen, dat ze d’r rood en wit van geworden was. Voader Peters nam ’t piepke uut den mond, en moeder Steyntje sloeg ’t slip van heur veurschoot noar boven.

Zoo’n vremde kazjeweeligheid ha’j nooit belêfd! Op d’ eigen stond dat er van de Meermans gesproken wier, sting doar Meermans Leendert, asof ie uut de locht kwiem vallen. Vief joar lang was ie buuten ’t darp bij ’en oom ien de Neer-Bêtuw op ’en steenoven gewêst en pas sinds twee dóágen was ie d’r weer, ook umdat ie met de Toonstelling ien ’t bestuur was.

’t Is niet vremd dat Janna ien ’t erst wat beteuterd kiekt.—Leendert was ’t! Leendert, die heur as kiend al dukkels had oangekeken asof ie wat vremds oan d’r zag.—Nóú weet Janna ter deeg wát dat vremde gewêst is—alschoon ze ’t niet zeggen zou.

Dukkels nog had ze oan de mooie oogen gedocht, die heur dan zoo oankeken; moar, Leendert zag ze in al die joaren niet; went met de karmis, as hie thuus kwiem, dan was zij altied bij grootmoeder onder Nimwêgen gewêst.—En, zoo zuutjes-oan is de bekanterigheid tussen Nela en hoar ien de wêreld gekommen; nooit van z’n lêven zou Janna d’r weer ’en voet in huus zetten!

—En nou, zie—dóár sting Leendert.

Toen Leendert—noa de familie te hebben gegroet, Janna oankeek, toen was ’t asof er ’en vroege zon langs zien knappe geloat streek.

—Zou ie ’t al wete kunnen van Dorus en mien? denkt Janna; en,—dat ze ’t denkt dóár stêkt toch geen kwoad in.

Moar, Janna kos d’r ooren niet geleuven. Asof er geen koelheid, geen hoat zelfs gewêst was, zoo sprak ie:

—Ze mosten allegoar de complementen van voader en van Nela hebben.

—De complementen!!?

Joa, voader en Nela begrepen eigenlik niet woarum de familie zoo nooit meer is oankwiem?

—Niet begriepen!!

—Alêvel, nou hie—Leendert—d’r weer was, nou kwiem ie dan zelf moar is oan; en ook, ien de erste ploats, um nicht Janna, noamens ’t Bestuur van de Tentoonstelling ’en groot verzuuk te doen.

’En groot verzuuk!!?

„Goat ’r zitten Leendert-nêf. Alles welvoarend?—Wel mins wat zie je d’r kostelik uut!” zoo sprakken voader en moeder.

Janna zou van dat loatste geen nee zeggen; moar ze het gezwegen. Niewoar, veur ’en streeling as heur nóú over ’t gemoed kwiem most de sproak wel zwiegen.

De Landbouw-Tentoonstelling—zoo had Leendert gezeit: zou deur ’en prins van ’t Koninklik huus bezocht worden. ’t Liefste wat ’en prinsenoog op zoo’n Toonstelling zag, dat woaren de mooiste bluumpkes van ’t land; en, uut noam van ’t Bestuur had ie Janna te verzuuken: één van de drie te wille wêzen, die et prinselik bloed, noamens de Bêtuw met krans en zêgen begroeten zou.

Niet lang nadat Leendert vertrokken was, zat Janna op haar kamertje.

Alschoon ’t moar ’en zolderkämerke was, ’t was toch ’en vrindelik dink. De mooie donkere loajtoafel met al die puppekes en pronkkummekes er op, ’t was ’en pracht. Moar, ’en pracht was veural de spiegel die d’r boven hieng! Zóó’n spiegel was er zeker geen op ’en zolderkämerke ien de heele Bêtuw. Eiges het z’em veur d’r spoargeld gekocht. En zie, ’t ouwe heel kleine spiegel ’t hieng doar ook nog, bij ’t roam.—Die ’t niet uutvond kos zeker niet begriepen hoe’n vremdigheid ’t is, a’j twee spiegels krek over mekoar hebt.

Ens, heel toevallig dat ze ien ’t kleine keek, het ze zich finoal van achter ien de groote gezien, krek asof z’n ander gewoar wier. Erst was ze d’r puur van ontdoan; moar loater, toen het ze d’r o zoo’n oarigheid ien gehad. En, kemiek was ’t, a’j ’t kleine spiegel ien de hand nam, en oe drêjde.... drêjde, dan ko’j oe eiges bekieken, rechts, lienks, oan alle kant. Joa, die erste keer het ze heel lang gekeken, en ’t mutske afgezet, en d’r hoaren los loate vallen. Ze had nooit die hoaren van achter gezien. ’t Was oarigheid!

Op dit oogenblik zit Janna met ’t ronde kinnetje in de hand.

—’t Is toch bezonder, denkt ze: dat ikke van ’t heele dorp en den umtrek, nou krek één van de drie bin die veur ’en prins kan bestoan!—Eén van de drie!?—Janna keek êfkes ien ’t spiegel.—Hoe oarig had Leendert gefluusterd: „Niet één van de drie; moar van de drie nommer één!”—Nou, ze wiest ’t ook wel; en dan as ’en mins as Leendert ’et zei, zou ’t êvel wel waar zin. Moar ook, wie had ooit durven denken dat ’t oordeil zóó rechtveerdig zou wêzen! En Nela—die ze verdocht had van kwoadheid en jaloezie; Nela zelf had heur loate groeten, en vroagen of ze ’t oavend maar sito op ’t Hemelrijk wou kommen um—over ’t kleedoazie te proaten.

—Wat kosten de dinger toch in ’en ummezien verkeeren, went, zóó woar en zoo kloar as de hooge kornbarg doar gunder fonkelt tegen de helblauwe locht, zoo woarlik het Leendert heur de erkenning van ’t Bestuur en zeker ’t goedvinden van de heele Bêtuw gebrocht—alschoon ze toch erm is van huus en van hof.

En as Janna nog tuurt, dan vuult ze zich zoo.... ’k weet niet, zoo licht en zoo lucht. Met den zwoaluw, die langs den kornbarg scheert, zou ze wel vliege kunnen.—Prinselik uutverkoren, niewoar!? Joa joa, dát was ze!—Vremd, wonderlik vremd kos alles sjanzieren: t’ Oavend zal ze noar ’t Hemelrijk goan; en de parziks zal ze meenemen. Noe, woarum niet, as Huibert zoo vrindelik is, en ’t voader plezier duut.

Haastig overeind gekomen, beziet Janna zich even van nabij in den spiegel; en als ze vroolijk neuriet, dan trekt ze de laden van haar latafel één voor één open, bekijkt vluchtig ’t Zundags merrenos bluumpke, en ’t gries perremattem japon met bajees, en....

—Nee, ze het geen rust meer. Over ’t kleedoazie zal ze t’ oavend met Nela en die andere proaten. Nóú wil ze êfkes goan kieken of Dorus hoast kumt. Joa, ze mot hum nou zien, en hum vertellen van de eer die hoar wacht.—Wat zal ie gruts wêzen!— Noe! op nommer één van de drie!

As er nog iemand ien ’t darp was die nooit van Doavid en Jonathan heurde, zeker was er geen kiend, dat niet proatte van Dorus en Thom.

Dorus Roelfsen het ’en kloeke kop;—dat he’j al ien ’t moanlicht gezien; moar, aldat ie niet fors veur ’en smid is, wat ie ien handen kreeg dat liet ie niet los, zoo min as z’n joa of z’n nee.

Op ’en harfstoavend, toen Dorus ’en elfjoarig jungske was, toen het ie met kleine Thom Brasser, achter voaders huus ien ’en bootje op de kolk gespeuld. Hoe ’t krek gegoan was, dat wiest ie niemeer; moar, ’t glanzig gêle hoar van Thom had ie met ’en glimp zien zwenken langs den rand van ’t bootje, en ’t opspatten van ’t woater had ie gevuuld. ’t Is hum toen gewêst asof er ’en helft van hum eiges met tol en toom en knikkers noar beneejen goeng. En ’en klitskou het ie gevuuld, en ’en suuzing ien ’t heufd en—niks meer. Allinnig van loater weet ie dat de zon hel rood was toen ie noast Thom, kletsnat bij ’t stap onder de knotwilgen stond, en—dat ie toen oan Jonas ien den walvisch het gedocht, en Thom met ’t heufd in moeders arm het gezien. Moar op d’eigen stond had ’en vuur hum op ’t oor gegluujd: en: „Weerlichse bengel!” had ’et geroasd.

En ’en lange nacht is er gevolgd; moar loater toen de hoan al dukkels op ’t arf had gekrêjd, toen het ie van voader ’en hand gehad, zonder ripplement; en moeder had hum gekust—die goeje moeder—wel tien keer achter mekoar.

’t Was oarig, toen Dorus op dien morgen Thom had weergezien, toen het Thom van niks gesproken; moar hie zelf het de troan’ ien de oog’ gekregen. En ien ’t school—as ie niet schrieven most, had ie Thom egoal bij ’en punt van zien boatje vastgehouen, asof ie bang was dat Thom nóg ens noar Jonas ien den walvisch zou goan. De kouwe grauw-erten die ie stillekes meenam, had Thom één veur één onder toafel gevat, en met ’en zwonk ien den mond gestoken zonder dat meister zag dat ie ’en vim verruurde.

Och, ’t was zoo’n slim handig jonk, dat Thumbke. Oanhankelik zonder veurbeild; en gedienstig!.... ’t was hum krek allins of ie zuut of zoer tot loon kreeg, went êvel was ie Dorus altied op zied.