Part 31

Al kwam ze nog niet op ’t adee dat ze hier bij dien eigensten schêper met ’t slechte vrouwspersoon was, woarvan Teun heur ’t heufd zoo werm het gestookt, ze begriept toch wat er gebeurde, en, dat de ouwers uut de Bêtuw noar ’t Hoog geroepen, ien angst en ien zurg zin. Moar ’t was niet meuglik Nolleke nóú alles uut te leggen, went op dat eigenste oogenblik ha’j ’en konsternoasie van geweld.—Moeder Lina riep: „O Heere!” went ze zag heur erme lieveling, krimpende van pien, met de peerels op ’t gelaat!

Nolleke had nog niet begrepen dat ’t zóó arg was; moar nou, op de bedstee toegeschoten, greep ze ’s jungskes hand en riep:

„Bram, hei’j’t zoo kwoad? Stumper! Stakker da’j bint! Kumt dat van ’t loopen noar ’t Hoog! Zoo’n schoelje van ’en vrouwmins!”

Bram trok oakelik met de oogen. Nolleke lei hum de hand op ’t veurheufd.—Maar Bram: „Phú! die werme dikke hand! O God! benauwd!”—Hie smeet zich um, en gilde van pien.

Zie, doar kwiem de dochter van ’t huus—went Nolleke hiew Driekske veur ’t kiend van den tolboas—doar kwiem ze met ’en wermen drank—zóó werm dat de woasem heur as ’en glimp veur ’t gezicht stond, en ze fluusterde met ’en stemmeke as suuker:

„Hier jungske, wês noe moar stille; ster-annies en vlier is d’r ien. Oome zei dat ’t goed was; en as de dokter dan kumt....”

Dat letste gaf vrouw Lina ’en schok. Hoe! kos ze ’t nog oanzien dat heur ooilam stuuptrekkend was, en dat z’n eigen bloeds-voader, zonder hart, as ’en os ien den stoel lee:

„Zal dan niemand, niemand noar ’t darp goan um den dokter te hoalen!? Man! mins! Wouter! a’j nog langer zuumt en oe eiges ’t noaste bint, dan bin gij voor God en de minsen Brams moordenoar!”

„Ziede roazende gek Lina! Wie sprêkt er van moordenoar? Zou ’k veur Bram niet alles doen; moar a’j zoo as ik, ’en zwelling noar ’t hart hadt met ’en gevuul as van ’en kronkel ien de moag; as ’t oe krek was as vuur en vlam ien de harsens....”

„Mins goai, of ik goai!” roept de moeder.

Arends was zoo rood als ’en kreeft toen hij opstond.

—Moar luuster—asof ’en engel hum op ’en kouwen dag ’en glêske annies had geschonken, zoo glee hum ’t stemmeke van Driekske as ’en werme gloed deur de nieren:

„Blief ie moar stille boer Oarends; Oome Thijs is al ’t achterhuus uut. Oome hoalt den dokter; en—’t ster-annies en ’t vlier zal goeddoen nog eer ie d’r weer is.”

„Wat! de blinde?” roept Arends. En dan, neervallende in den stoel: „O goedheid Gods....” went zeker, as hie had motte goan, ’t zou z’n dood zin gewêst!

Ook Nolleke was er beduust van. Hoe! was die tolboas, met z’n groote blauw oogen, ’en blinde?

„Wel Heere mirakel!” roept ze: „’En blinde met zoo’n noodweer op ’t pad!”

En Nolleke ziet de achterdeur open, en—van heur hoastigen stap trillen de kummekes op den siffenjeere; en met heur breeje heup schuuft ze dwars deur ’t smalle deurke ’et achterhuus in.—Dien kant had ze den tolboas zien weggoan, en van doar zou ze hum volgen.

Maar Driekje volgt háár.

Een oogenblik later stonden dikke Nolleke en ’t slanke Vêluwskiend achter buuten den tol.

’t Onweer had uutgeroasd. ’t Rêgende êfkes, moar heerlik was ’t, en, ’t rook noar denne-noalden zóó frisch asof ’t brulloft ien ’t bosch was.

’t Goeje hart had Nolleke gedreven, moar hoe ze den blinde ien ’t duuster zou gevolgd zin, dat wist ze niet.—Goed zoo, nóú had ze ’t verstoan: d’r was geen gevoar veur den blinde. Oome kende den weg; en veur hum was ’t altied nacht, of altied dag, krek zooa’jt nemen woudt.—Nolleke begriept niet alles, moar ze vroeg noar wat anders. Ze zou wel gern is weten hoe Bram Oarends ien den tol was gekommen, en woar hier op ’t Hoog ’t slechte vrouwmins zou wonen die Bram—zooas ’t proaten was—met de grootste schandoalen noar de Vêluw had gelokt?

Driekske is arg van die vroag geschrokken. Zou ’t zóó zin geschoapen! Wier d’r al zóóveul van hoar en van ’t jungske geproat! En was dan deze misschien ’en vroegere liefde? Gelukkig—die ’t gevroagd het, kan niet zien dat Driekske zoo’n kleur kreeg.

„Joa kiend,” herneemt Nolleke: „hier op ’t Hoog mot ze zitten; bij ’en schêper ien ’t bosch. ’En groot permantig vrouwmins. Eén van ’t slag uut de stad; ge weet wel; met ’en lonkig oog, en gestolen goud ien de oor’. ’k Was roazend toen ’k ’et heurde, en ’k wil dat vrouwmins de les lêzen, dat ze ’t kiend van ’en jong zuukt te verdarven.—Woar stêkt dat kat van ’en wief—rechts, lienks: woar woont die schêper met ’en slang in z’n huus?”

Driekske was er beduust van. Moar, nou schrok ze van wat anders.

’t Akelig smartgeschrei van den armen Bram klonk tot buiten den tol.

„O Heer!” roept Driekske, „zou ’t zóó arg zin!”

Weg is ze noar binnen, en, Nolleke heur achternoa.

Joa, ’t leek wel of ’t met ’t Oarendskiend op ’en eind zou loopen. As ’en dood mins die nog lêft, zóó lei Bram in moeders arm; moeder Lina gehurkt oan de bedstee.—Wouter-boer sting d’r bij met soamgeknepen handen.—Hie wiest bêter dat ’t geen starven was. Starven dat was geen ding, dat zoo moar ieder oogenblik gebeurde; verechtig niet! Dat was ’en ding van wiedweg, ien ’en duusteren hoek; ’en ding veur den ouwerdom. Joa ’t gebeurde wel op jonge joaren, moar altied bij andere minsen; en ’t was ook meer ien ’t adee, went behalve ’t gelui van de karkklok wier ’en mins, die verstandig thuusbleef, d’r niks van gewoar. Ien ielk geval zou ’t al ’en duuzendste tref wêzen, dat krek nou, dezen eigensten oavend, ien ’n vremd huus, zien eenige kiend.... Nee! uut! hie mag er niet oan denken.—En, as ’et toch zoo wêzen most! Moar nee, ’t zou, ’t kos, ’t mocht niet zoo wêzen. De blinde zal wel opstond met den dokter weerum kommen, en dan....

„O, man, da’j zoo rustig kunt stoan!” schreit de moeder.

„Watblief....? Ikke? Rustig!”

„Woater, azien! Gauw! Hie starft!” roept vrouw Lina een oogenblik later. En boer Arends hie karmt: „O God!” en sleet de beie hand’ veur de oogen.

Maar Driekske, ien één zwonk het ze ’t gevroagde bij moeders hand; en Nolleke, as ze ’t oankiekt en bij zich eiges vluukt: „’k Zou ’t wief kunne vermoorden die ’em lokte en zóó ien den duuvelsklauw brocht,” dan ziet ze ’t slanke dernje, met troangeglienster in ’t oog, neervallen bie de bedstee, en de handen vouwen; en de lippen van heur kleine munje ziet ze bewêgen ook, moar—dat ze bidt: „Och Heere God, loat ’em lêven veur z’n moeder, en ook veur mien,” nee dát heurt Nolleke niet.

Alêvel, Nolleke kreeg veur dat dernje ’en gloed ien d’r ziel; en heur mollige hand lei ze op Driekskes heufd, en fluustert:

„Goed zoo kiend; doar kan onze lieve Heer geen nee op zeggen. Zie moar, ’t schoap van ’en jong, ’et erme kiend leit al stiller; zie, Goddank!”

En Arends:

„Watte? Stiller? Wordt ie bêter? Joa, ’k wiest ’et wel zeker. Moar zeker wiest ik ook dat er niemand oan mien zou denken. ’k Smoor van den angst en den dorst. Woater! ’k zeg woater—of bier. ’k Heb ’en brand op de moag da’k mein te stikken.”

Maar, bier kwam er niet, en Arends bleef blazen en steunen. Wat hie niet most uutstoan, dat geleufde geen mins.

Thijs Witte vond ook dat ’t heerlik buuten ien ’t bosch rook. krek as op ’en keunings ientocht in stad. De koekoek wist van geen uutscheien, en de veugels kosten den sloap niet vatten, went, ’t was zoo lekker en malsch asof ’et ien ’t prilst van de Mei was.—Moar toch, ’t onweer dreef nog niet glad van de locht.

Thijs stapte zoo hard as ie kos ’t pad dat ie kende, en tikte met zien stökske, rechts-lienks om sekuurder te loopen.—Heur, heur de nachtegoal is sloan!—Och goeje God, wat is ’t toch mooi in Oe groote huus, denkt de blinde: Heur moar, de krekeltjes kunnen d’r ook niet van zwiegen. Tot half tien mot de moan ien ’t erste kertier boven de hei stoan. ’k Wed dat de duuzende rêgendröppeljes ien ’t bosch gliensteren as ’en Friezin die de bruud is.—De bruud!—Driekske?—Och joa, as alles ten beste nog keerde, as den dokter met Gods hulp nog road en doad had; as ’t pak van ’t hart was dat Driekske, met heur drank, dat jungske den dood dee; en.... as ze verechtig ien ’t eind nog de knie noast ’em boog ien de kark, dan.... Witte schudde het hoofd: Och, ’k was heur dan kwiet, heelegoar kwiet!—Nee, den ouwe Vêluwschen boom zou ien de Bêtuwsche klei niet oarden en wassen.—Lief kiend; zuut snuuske!—Toen mien Turk dood was—den goejen hond! toen docht ik: Uut er mee; geen schoap en geen hond meer. Moar, postorie! ’k zag ’em nog alle doag’. Joa ’k zie ’em zelfs nou weer: Gunds snuffelt ie bie de bremstruuk; hie zet de kroag op; nou rent ie den troep noa; d’r veur; d’r achter; opzied; jong wat loopt ie!—Hier Turk! Kieviet! Beste jong, woar is de hond dan!—Moar as Drieksken weg was, dàt zou toch anders—heel anders wêzen! Turk sprak geen woord. Driekskes babbelmunje steet niet stille; en as ze mien „genacht oome” kust, och lieve Heer, al kos ’k vier oogen weerum kriegen, ’k zou er den mond niet veur missen willen. Mien lieve snuuske; Zoo’n hart motte missen!.... Watblief? As ’t jungske uut de Bêtuw starf, zou er dán geen nood wêzen dat Driekske heur oome verliet....?

Witte schrok van zich eiges. Had zoo’n adee hum ien de olde harsenkast getrommeld? Wel deksels, as de nachtegoal ’t wiest dan schee ie d’r uut met z’n zang, Fie! slechte mins! Allo, veuruut! Ku’j niet wat harder loopen? Mot dat Bêtuws-jong starven umda’j ien ’t gniep oan oe eiges prakkeziert—umda’j dat kiend wilt bewoaren? Fie, ouwe zelfzuchtige mins! ’En mond noar beheuren! da’s wat bêters veur ’t kleine snuutje as oe griezen board. En as die mond dan nou dichtgoeng.... veur altied!—Vort Witte, vort luie domme gekke slechte mins!—Rechts ’en tik op ’en tak; links ’en klats tegen den ouwen mos-tronk.—Veuruut! Hier is de steenen jachtpoal. Nog driehonderd-vieftig trooi tot onder den barg ien de eikenloan, en dan nog ’en duuzend tot den meulen bie ’t darp. Vort ouwe Thijs! Die zieke jong da’s de liefde van ’t snuuske...................... Moar stil: wa’n geritsel; wa’n roar gesnirp.—Nóg ens—Sjrrrt!—Luuster!— Nee, nou is ’t alles weer stil.

Wat het geweest is?

In het dicht gebladert’ ter zij van het boschpad, heeft zich een hert gedurende het onweer schuil gehouden. Naderende voetstappen troffen zijn oor. Met den fijnen snuit naar boven en het fiere gewei in den nek, heeft het een wijle geluisterd.

Het hoort een klits-kletsend geluid door het slaan van den blinde op de natte takken veroorzaakt. Zijn lichaam trilt. De slag op de steenen jachtpaal heeft het bloed als kwik door de aders gestuwd. Het spant de spieren. Een zwaai van ’t gewei, en de takken en blaren wijken van een. Een rasschen sprong, en het snirpt door de bramen en heesters. Zijn voet drukt het boschpad.—Weer staat het en luustert. Van de hooge zij dreigt het gevaar.—Voort! Als een kever door de lucht, zoo snort het langs ’t hellend pad naar omlaag.—En, of de nachtschaduwen zijn ranken bouw en gevleugelden voet ook verbergen: het nat gewei glinstert in het snel doorbrekende licht der maan, en flikkert langs de struiken en stammen, terwijl zijn oog bij ’t angstig voorwaarts jagen, vonken schiet van een koortsig vuur.

—’t Mot ’en hert of ’en ree zin gewêst, denkt de blinde, en alsof hij werkelijk meent dat de oude hond aan zijn zij loopt, fluistert hij: „Hier Turk, koest! d’r achter, stille, d’r achter!”

Een paar uren vroeger stapte Teunes de veerknecht op Veluwschen bodem het bosch in.

Wat ie van plan was dat wist ie; en dat ’et geen kwoad was, doar had ie nou heelegoar zekerheid van. Toen ie te middag nog soesde en bang veur de doad wier, toen had ie ien den koeistal, bloot toevallig, ’t oog op ’en spin gehad, en ’t onneuzele mugske dat ien ’t web vloog, was deur die eigenste spin uutgezogen, zoo netjes as ’en mins ’en glêske rood deur ’en piepestêlje opslurpt. Zie, en as dan den een ien de wêreld ’t lêven van den ander niet nemen mocht, woar bleef ie dan met de spin en de mug en met Gods eigen uutvindsels? En ook—was ’t niet asof God zelf den road gaf: A’j in oe eigen belang mot agieren o mins, zie noar de spin, die kruupt óók in de hoeken en goat’.

—Welzeker. En wat de natuur zeit, dat is de natuur. Geen mins zal zich eiges ongestraft zien goed loaten ontstêlen; dóárveur het God de messen en vuurwoapens ook ien de wereld geschoapen. En zou zoo’n kwiebes van ’en jong dan mien pestuur ien den weg stoan!—Wês geen kiend Teunes; as gij ’t mugske niet vangt dan geet die jong ien ’t eind toch met Nolleke strieken, went, die vlocht noar den Hoogkant da’s geen Oarendsvlocht; doar zouwen de ouwen op ’t nest toch sekuur ’en stökske veur stêken. Kortwieken, Teunes, dat er geen kop of steert van te zien blieft!

—Luuster, wat was doar?

—Niks; ’en dood stuk hout dat langs de bloai op den grond viel.—Arg onneuzel um dóárvan te schrikken.

’t Is al schiemerig ien de zwoare allee.—Kumt doar van verre ’en kar oan?—Joa, ’en kar met ’en os bespannen.—Vort dan, de loan uut, over de kleine beek gesprongen: den barg op!—Pad of geen pad, dat duut er niet toe.—Hier, op de helling, achter struuk’ en sparreboom’, kan geen mins hum zien. As de kar beneden veurbij is, dan zal ie ’t wark noast ’et boschpad beginnen. Joa, ’t kleine klauw-iezer het ie hier onder ’t wammes. Geen mins zou er arg ien hebben.—Wat zoo’n kar met ’en os langzoam veuruut geet! ’t Kumt niet noader.

Nou heurt ie toch ’t knoerpen van de roajen ien ’t spoor.

„Vort os! Hört!” roept de boer. En alweer roept ie ’t; en ’t geknoerp wordt starker.... En harder klinkt ’et, veul dichter bij:

„Hört ze’k! Vort!”

Heere, wat schrok ie! Teunes’ hart sleet fel tegen ’t klauw-iezer oan.—De boer had ien ’t veurbijvoaren, noar dezen kant den barg opgekeken.

Heere bewoare, wa’n schrik!—Laffe jong, denkt Teunes: Die boer kos niks zien, geen spier. En is ie bêter as gij? Nee, ’k zeg nee.—Heur, nou roept ie weer: Vort os! Hört ze’k! en ’t erme beest sleet ie met z’n zwiep op den pokkel. Zou den os niet liever één por veurgoed, as dag op dag ’t geturf op zien moagere ribbenkast hebben!? Temtieren is ’t, doagen en jaren lang. Moar wat ikke wil, da’s ien ’en ummezienje gedoan. Die dood is, het er êvel geen weet van; en.... Dikke Nolleke zal mien wêzen, joa, met heur centen d’r bie!

Een paar uren later, toen Teunes op een kleinen afstand van het kronkelend boschpad, achter een braamstruik zijn werk reeds lang voltooid had, toen is hij bij ’t wachten op den armen Bram, van het zoo plotseling losbarstend onweer wel geschrokken, doch angst voor donder of bliksem kende de veerknecht niet. Dat onweer zou hem zelfs verfrisschen en moed geven. Niewoar, de Heer was óók zoo kienderachtig niet. As ’en huus of ’en mins of ’en beest den Heer ien den weg stoat, dan smiet Ie den bliksem d’r in. Noe, het de mins, die noar Gods beeld is geschoapen, geen donder of bliksem in zien macht niewoar, dan neemt ie ’en mes of wat veur de hand leit. De vroag blieft moar of ’et ten nutte en veurdeil is; en—doar ku’j over rêkenen: Nolleke Janssen.... bóven bidden en wunsen!

—Geduld dan Teunes, zoo denkt de veerknecht voort: ’t schoap van ’en jong mot dezen weg afkommen. Geduld!—As ie kumt za’k ’em erst met ’en proatje.... Nee, niks geen proatjes, went ze zeggen wel dat de bosschen ooren hebben. Och, gekkeproat!—Moar, boschnimfen die alles afluusterden, die zin d’r toch vroeger wel gewêst. Joa, krek zoo goed as de weerwolven bie ons ien de Bêtuw. Van witte wieven he’k dukkels geheurd, die kommen moar zoo uut den grond....—Kom jong, bi’j gek!—En toch, as er nou een, zoo ien éns uut den grond kwiem—hier uut den kuul....

Teunes streek zich het uitbrekend angstzweet van ’t gelaat. En dan zich vermannende: Nou, woarum niet! ’k Zou zeggen: Wel juffer hoe geet ’et? Kom hier ’en bietje bij me zitten a’j plezier d’r ien hebt. A’j meint dat Teunes Van Vlot bang veur ’en vrouwspersoon is, dan bi’j van de wies af. Alêvel a’j soms streken ien ’t zin hebt, dan za’k van den amoer niet gediend wêzen, en, woar oe dan zoo’n bietje veur Teunes, went hier het ie ’en dingske van stoal, zoo scharp as ’en noald.

Moar zu’k heksenvolk doar hei’j geen tast en geen vat oan. Ze drêjen ’en mins den hals um eer dat ie ’t markt.—Alêvel ’t is loarie! Moar, as ’et toch woar was dat zu’k gespuus.... Nee, niet woar! Kienderproat, allemoal gekketoal! Loat ze kommen veur den duuvel....—Duuvels? da’s geen gekheid; boschduuvels die zin er, da’s heel zeker!—Peter Knoop het er een gezien, zwart as de nacht, met bokspooten en horns op den kop.—’k Zou op den duur niet ien ’t bosch willen wêzen; veural niet zooas nou met zoo’n duustere locht.—’t Schoap van ’en jong, woarum komt ie nog niet?—Luuster, ik heur wat.—Nou zal ’t er op los goan.—Stil; achter den boom.—Zoo! As ie krak veurbij is, dan griep ik ’em vast ien den strot.—Heur! Wa’n roar en snorrend gedreun? Zou ie den uutvoart zingen?—Kom moar menneke, ’t mes zal geliekweg de moat sloan....

En de veerknecht tuurt en tuurt langs de donkere struiken van ’t boschpad noar boven; hij tuurt en luistert; zijn polsen slaan sterker; zijn hart bonst geweldig. En nu, ’t was alsof men den gorgel hem dichtkneep.

„O Harre Jezus!” heeft hij gegild.—Doar kwiem ie, den duuvel; doar was ie; zwart as de nacht met gluujende oogen en vlammende horns op den kop!—„O Harre Jezus, vort, vort!”

En geen twintig schreden van den boom waarachter de veerknecht zich schuil hield, blijft het hert, plotseling zijn vogelvlucht stuitende, als roerloos staan. De ranke voorpooten gestrekt, snuift het de lucht. Zijn gewei flikkert. Een sprong rechts, en, in ’t hout langs de struiken en stammen, is het spoorloos verdwenen.

Thijs Witte heeft een angstkreet gehoord.

—Wat ’et wêzen zol? Misschien ’en sprokkeloar, die veur ’t weer het geschuuld en van ’t hert is geschrokken. Dat er ’en hert gepassierd is, dat kan ie ruuken.

’En eindje wiejer gekommen, roept Thijs:

„Is hier iemand op ’t pad?”

Geen antwoord. Alles blieft doodelik stil.—Watte? zou ’et verbeilding gewêst zin? Krek op ’t oogenblik toen Thijs dien angstkreet heurde, toen docht ie oan Driekske. Had ie misschien den schrauw in zien binnenst geheurd? Was ’t ook de stem van ’t snuuske gewêst die ’em toeriep: Oome, loop harder. O mien erme jungske! Toe vort, eer ie starft!

En ien den tol was ’t alles ermoei en wanhoop.

Nolleke kos ’t niet uuthouen. Zoo’n oakelikheid had ze nooit ien de wêreld belêfd.

En boer Arends:

„Ik starf! Ik kan geen lucht kriegen!” had ie den heelen tied geroepen.

„Kom dan noar buuten,” had Nolleke gezeid, en ze had Oarends met de vuust ien de zij gestooten, went, woedend was ze; woedend dat de dikke kerel zoo’n voatdoek was, en—dat ze eiges geen hand ten nutte verruuren kos.

Zie, buuten was ’t weer donkere locht, rêgen en wiend. En ien de verte klonk ’en posthoorn.—Ien ’t eigenste oogenblik vloog ’t kiend uut den tol óók noar buuten. Den tolboom smeet ze open.

„Och!” zucht Driekske, „wa’n duustere locht!—Ho! volk veur den woagen!” riep ze op d’eigen stond.

„Ho!” riep Kees op den bok; en de dillezjanspeerden stonden as kalvers; en de lanteerns schoten kriskras blinkende stralen deur den woasem die er afsloeg.

—Gauw! Met één slag den tree neer; ’t portier open!—Klats! Weer dicht. En—krek toen de voerman: „Hiep, Hurt!” zei, viel dikke boer Oarends al steunend en zuchtend in ’t kussen van den stootenden snorwagen neer.

’t Was van Driekske ’en ienval en ’en bestiering gewêst.—As oome—zoo had ze gedocht, den dorpsdokter wel meugelik niet thuus had getroffen, of ook met dien donkeren onweersoavend ’en bietje in ’t ongereede was geroakt, hoe licht kon ’t lêven van ’t erme jong d’r mee gemoeid zin! Zoo’n vader die niks dee, dat mocht toch niet wêzen: Allo dan; en vort! hie most noar de stad.

Dikke Oarends schommelde en soesde en steunde ien den woagen; moar Nolleke—toen de dillezjans al bolderend wegschoof ien de natte donkerheid, toen beet ze zich eiges ien de karsrooje onderlip. Ze zag ’t ranke dernje uut den tol, weer vlug as ’en huusmus noar binnen wippen. Nee zóó’n gezwiendheid en zóó’n overleg en zóó’n dressuur—zelfs over den puffenden Oarends—doar had ze geen begriep van.—Nou, Nolleke kreeg ook ’en ienval. As ze oan moeders huus de slacht deejen, dan zou ze zes dikke metworsten noar den tol sturen, ielk zoo lank as ’en arm.

Om de streek van tienen stond oome Thijs op heete kolen ien ’t doktershuus. Ielk oogenblik kos dokter weerumkommen zeien ze, moar Thijs most wachten, altied wachten, al kreeg ie den kriewel in ’t lief.

Eindelik doar was ie. Goddank!

En Thijs wol dat dokter noe op stonde zol meegoan, went, noar alle berêkening was er uuterste nood. Alêvel, dokter—die den dokterstitel moar oannam, aldat ie niks meer as ’en plattelands heelmeester was—dokter had er geen trek ien.

—Thijs most begriepen—zoo had ie gezeid, dat ie krek schunnig nat was thuus gekommen. ’En dokter was óók ’en mins. Allinnig wie met ’en rietuug of ander gevoar kwiem, kos op doadelik meegoan rêkenen. Nou de moan op ’t ondergoan was, kon er êvel—met zoo’n duustere onweerslocht—oan geen voaren op den boschweg gedocht worden, en oan ’t loopen op ’t kronkelend boschpad nog veul minder.

—Moar dokter kos toch ’en luchte—lanteern—nemen, had Thijs geroajen, en gedrongen had ie met klem: „Kom dokter, ik bid oe eer ’et te loat is?”

Ien ’t lange letste doar woaren ze dan met heur beien op ’t pad. En joa, alschoon de lucht zoo zwart as ’en moor was, deur ’t darp en langs den meulen goeng ’t alles best, Moar dan! den barg op, en wiejer ’t boschpad onder de zwoare beuken en loariks, jong, ’t was veur dokter ’en spul van belang!

„Ho! hei!” riep dokter opéns, want en snijjige wiend had zien licht uutgebloazen en stond ie pal ien ’t pikzwarte duuster.

Heel stil bie zich eiges, most Thijs d’r um lachen; zoo’n helderziende mins wiest geen road!

„Kom moar zuutjes-oan hier dokter,” zoo riep ie: „Geen nood! Joawel, vat ie den slip van mien olde schêperskiel moar. Zóó, op ’t sleuptouw achter mien oan; krek as de scheep’ achter de stomboots op den Rien. Joawel, bestig! Met alle plezier!”

En ’t wier doar oarigheid op ’t boschpad. Boven de dichte bloaren en denne-noalden, joeg ’en lucht as inkt, en d’r onder doar wees ’en stêkebliende oan ’en helderziende den weg.

„Joa bestig,” zei Thijs, „dokter mot zoo ien den pas moar meeloopen. Zie je; hier is de rooje steen; hier hei’j den doojen tronk:—klats, ’en tik op den jachtpoal; wat wiejer ’en slag op den beuk met z’n knoest as ’en wrat—tante Koatje genuumd.—En zoo goeng ’et al wiejer; en Turk—schoon al drie joaren dood—toch d’r achter, krek ien den pas, niet te gauw, moar sekuur.

„Heere bewaar ons!” riep de dokter.

„Watblief?” vroeg Thijs.

„Zoo’n bliksem!” was ’t antwoord: „en dat onder die hooge boomen!”

„Bliksem? Ei! Dan zuwwe ’t best doen um gauw uut ’t bosch op den stroatweg te kommen. Gunds zie ik ’t licht van den tol al; went hier—klats! hier he’k mien witte schoap, den berkeboom. Kom, ’k heur den hoagel van verre weer soezen, en, de erme jong leit te wachten. Kom dokter, vort!”

’En oogenblik loater toen Driekske „Goddank” riep, umdat ze oome met dokter den tol zag binnenstappen, en krek ook toen de hoagel suuzend en kletterend neersloeg ien den umtrek van ’t boschpad; rakk’lend op de lanteern en de roams van ’t tolhuus; springende, neerspattende op den stroatweg, en dáár, deur den joagenden wiend gezwiept ien witten glimp langs den duusteren berm,—op dien eigen stond, klonk er van den bargrug, niet ver van ’t pad, woar ’t jungske ’s mergens zoo vigelant gepassierd was, ’en akelik gesteun en gekarm.

Teunes Van Vlot, die den boarlikken duuvel gezien had, met horns en bokspooten en vuur ien de oogen, Teun lag nou met de erms slap, en met ’t heufd op ’en dikken boomwortel, star ien ’t duuster te kieken.—Vluchtende van ’t zandpad, is ie bij ’t afjagen van den bargrug, uutglitsend op de gladde denne-noalden, tegen den grond en met ’t heufd op ’en afgehakten sparreboom gesmakt, dat ’et gedreund had: „O God!” had ie geschrauwd, en loater was ’t stil geworden, oakelik stil.