Part 3

’t Heufd van voader schudde nog wel, moar hie zee toch: „Peter! Peter!” En Hanneke liep op de têjen noar de deur, en smuuspelde: „Peter.” En toen—toen kwam ’r een de keukenkamer binnen, die al lang achter de deur had gestoan, en, hand ien hand met zien zuster op de bedstee toetrad.

Peter bleef zonder sprêken veur de bedstee stoan. Ploegers, met de oog’ noar ’t binnenst gekeerd, bleef ook stil, en Hanneke—die vochtig ien de oog’ wier—trok heur erme bruur oan ’t pand van zien woames asof ze zeggen wou: Sprêk dan Peter, ’t is nou de tied.

’t Was tied, hoog tied! Moar Peter, die wel honderdmoal van te veuren gedocht had: dit za’k zeggen en zoo za’k sprêken, sprak nog geen woord; ’t was hum asof er ’n brok ien de kêl zat.... Wat zag zien goeje voader d’r iesig vervallen uut!

En Hanneke trok alweer, en fluusterde: „Toe dan, hie ’s nou zoo kalm.” Moar, Hanneke wist niet, dat, toen zij um Peter te roepen van ’t bed was gegoan, ’en ander man met moagere vingers—die al lang ien huus had geloerd—d’r op was gestapt en voader zoo stil miek.

En Peter vermande zich; en as ie zich neerboog tot voader, dan fluusterde ie ’en poar woorden, die Hanneke niet verstoan kos, moar, ze zag wel dat er ien voaders hand nog ’en kleine trilling kwiem, ien de hand die anders zoo slap was.

„Vat ’em zien hand ook,” fluusterde Hanneke. En Peter greep de dorre vingers van voader met de hand—dezelfde hand woarmee hie hum snood, moar ien drift, had getroffen.

„Voader, voader, vergêf mien...? Voader, ik heb zoo bitter misdoan!” klonk ’t droevig en oakelik stark.

Maar.... of de vader den handdruk gevoeld, en of hij de woorden van den berouwhebbenden Peter verstaan had, zijn kinderen vernamen het niet. Roerloos bleef Arie Ploegers liggen; geen woord kwam er meer over zijne lippen; in een vernieuwden en heimelijken aanval van den bekenden vijand werd de zwakke vermeesterd.

Azien en woater helpen niemeer as ’t lief ien de kneukels van de dood leit. Dokters, aldat ze ’t heufd nog voller as d’r boekenkast hebben, ze kieken op d’r neus as ’t spulleke uut is, en de woorden: „’t Is afgeloopen,” kniepen ze de kêl uut, asof ze geströpt zin.

„’t Is afgeloopen!” die woorden vernamen Peter en Hanneke nog geen half uur later uit den mond van den geneesheer, en zij staarden somber vóór zich.

„Houdt je maar kalm!” klonk het ten afscheid uit denzelfden mond; maar, toen de deur achter den goedigen raadgever was dichtgevallen, toen weenden ze luide, Peter en Hanneke: ze hadden geen vader meer op aarde; ze hadden den dierbare zien kwijnen, en vernietigen door een duiveltje in ’t bloed, dat, aangehitst door een gevaarlijker duiveltje, een duiveltje dat lacht en jubelt bij ’t verstoren van huiselijk geluk, oudervreugde of huwelijksheil, zich een troon vest op de puinhoopen van liefde en eendracht, en, evenals ’t kriekende kriekske, overal kriekt, maar slecht zich laat vangen, en—altijd weer voort is. O! hoeveel zou Peter voor slechts één handdruk, hoeveel zou Hanneke voor één vriendelijk en verklarend woord van vader gegeven hebben! Vader was gestorven, en Peter wist niet of zijn heengaan in vrede geweest was. Vader was dood, en Hanneke zuchtte: „Ha’k moar eerder gesproken. Wie weet wàt ie docht!” En ze treurden, de weezen, maar vonden troost in het denkbeeld: God weet alles, Hij kent den schuldige zoowel als den reine; den eerste schenkt Hij vergiffenis bij waarachtig berouw, de laatste deelt in Zijn liefde wat ook de laster moge blazen.

’t Is kermis in ’t dorp. Aan den voet van den dijk staan, evenals bezijden den kerkweg, de koekkramen en tafeltjes, die een bonte rij vormen met haar zusters van Neurenburger inhoud, benevens de hakblokken, die zich nauw aan den onveranderlijken mallemolen sluiten, waarin de jongens op ongeblinddoekte paarden rijden die nooit dol worden, en de meisjes in baksleden glijden zonder dat ’r sneeuw is.

’t Is kermis in ’t dorp. Wie zou het wraken dat ook de arme daglooner evenals de rijkere landbouwer zich één dag in het jaar aan betamelijk genieten overgeeft? Welk verstandig mensch zal het wee over den daglooner uitspreken, die met moeder de vrouw en al de springers, groot en klein, naar de kermis trekt, en het met zorg gespaarde kermisgeld verdeelt, om: veur moeder zes stoale vurken ien ’t huushouen; veur Ka ’en pêpermuntdeuske; veur Albert ’en piepekop; veur Geurtje ’en spiegeltje; veur Gijske ’en kniepmes; veur Jenneke ’en stooterspupke, en ten slotte ’en tienstuivers-koek veur allegoar te koopen? Wie zal het hem euvel duiden dat hij vijf centen uutleit um de kleintjes ien de meulen te zetten, en ’en kleinigheid nog, um te zien of Albert zoo handig ien ’t koekhakken is as hij ’t was in zijn tied? Wie zal het ach! en wee! over de kermis uitspreken, de kermis op ’t land, wanneer ze in reinheid des harten gevierd wordt? Laat ze zelfs binnengaan in de herberg: twaalf lampen aan den zolder—ongekende verlichting! ’en vedel en klarinet—keurige harmonie! ’en glêske bier voor den geringe, ’en fles wien voor den rijke; ’en „oavandeu”, ’en „sjassedewied”,—wat zou het schaden? Neen, we gingen niet te ver met ook de herberg binnen te treden; een hopsasa in eer en deugd is geen zonde, al zijn er ijveraars, die—bij volgeladen tafels en onversneden wijnen, in ’t vette der aarde—den mindere zoo gaarne elk levensgenot ontzeggen. Neen, we gingen niet te ver; maar helaas! daarbinnen die herberg blijft het maar zelden zooals wij het zagen. Daar sluipen wezentjes met bokspootjes binnen, die prikken met hun hoorntjes en kwispelen met hun staartjes, en, om die van verre te houden, daarom vloeit ons de zucht van de lippen: mocht de onziekelijke philanthropie zich ook met onze dorpskermissen bezig houden; mocht ze het goede er van bewaren of wijzigen, maar het kwade en zondige zoeken te voorkomen door gepast, door degelijk vermaak, en de kermis alzoo in een recht nuttig en vroolijk volksfeest herscheppen!

’t Is kermis in ’t dorp. De pas gerezen September-zon trekt langzaam den nevel op die de velden bedekt. De luifels der kramen zijn nog gesloten, en de groote honden, die het kermisvolk dienen, loopen snuffelend rond en houden den pastoriehaan met zijn dames op een eerbiedigen afstand, die anders gewoon zijn, een morgenwandeling tot voor de herberg te maken, waar de afval der voerbakken niet zelden een hartigen pik achterlaat.

Op het oogenblik dat de doodgraver—’t is zeven uren—het klokketouw trekt, en der gemeente verkondigt dat vriend Hein zich aan geen kermissen stoort, komt door de achter- of schuurdeur der herberg een jonkman naar buiten, die schichtig in ’t rond ziet en de pet diep in de oogen drukt.

’t Is Miechel; giesteroavend het ie karmis gehouen, went ’en karmis verzet de zinnen. Mie was ook ien de vreugd; ze had er veul bêter as anders uutgezien. Ze had hum verlokt tot ’en „schotse-drie,” en willen traktieren ook; moar, dat had ie niet gewild, en hij had getraktierd op krek wat ze lustte—geen bier, geen wien—rood met sukker! En ze was al knapper geworden! Wat had ze de slag um ’t hart te verlochten, Miechel had nog ens, en nòg ens gedanst, en nòg ens gepruufd; ook annies. Verdrêjd, hie was zoo tierelierig en zoo lochtig geworden as ie in geen tiedlang gewêst was. En Mie was bij ’em gebleven, en ze hadden is gekuierd buuten.... en ze woaren weer noar binne gegoan.... en Miechel had toen noast Mie ien ’en schip gezeuten woarmee ze lavierde; en ’t was schiemerig geworden.... zoo roar.... zoo benauwderig, en toen.... toen most ie ien sloap zin gevallen.... ien de schuur van de harbarg, woar ie ien’t heuj was wakker geworden.

De doodgraver ging al voort met het metaal in den toren te doen brommen.

Lienks op ’t karkhof had ie giesteroavend ’en graf motte groaven ien stee van te kunne dansen. Albeneur! bêter verdienen as verteren. Krek op de moat van ’t meziek, dat gunds uut de harbarg had geklonken, had ie spoaje kunnen; ’t was nooit zoo oarig gegoan, en de kuul was zoogoed as veur den beste.

Miechel liep nog zoo’n bietje drêjerig den diek op. Dat klokkegesjenk vervêlde hum gluujend, heel andere meziek as van giesteroavend. Veuruut! Moeder zou niet weten woar ie gezeuten had....

MIE!.... veuruut!

Met de oogen naar den grond liep Miechel voort; en—was het beeld van de lange Mie hem onwillekeurig met een spottenden lach voor den geest getreden, een schok voer hem door de leden, toen hij, een tred vóór zich vernemende, opzag, en haar ontwaarde met wie hij had kermis gehouden.

„Hoe is ’t, hei’j de sloap al wakker?” riep de lange deerne den jongen reeds van verre toe, en nadertredende, vatte ze hem bij den arm, en fluusterde wat, en smuuspelde wat, en Miechel zei niks, went, hie was nog zoo soezig.

„Kom, loop is mee,” zei Mie na eenig zwijgen: „Zie, doar kommen ze van ’t Lêge Veerhuus. Zie, Joapik de veldwachter geet veurop, de meister achter hum oan. Kom, bij ’t hek van ’t karkhof ku’j alles goed zien.”

Ondanks zich zelven keerde Miechel aan den arm van Mie op zijn weg terug; terug, voorbij de kramen, die de luifels nog neer hadden; terug, voorbij de herberg waar hij vernacht had; en, bij het hek van ’t kerkhof gekomen, drong Mie hem tegen den hekpost aan, bleef aan zijn zij, en fluisterde, terwijl ze wonderlijk lachte:

„Dat had den Ploegers ook niet gedocht, dat zien eigen kienders hum den dood zouen doen.”

„Hé?” zei Miechel, die ’t niet best verstaan had.

„Dat de erme man deur de slechtheid van zien kienders nou ien de kiest leit,” fluisterde de deerne weder: „Ha’k geen recht Miechel, toen ’k zei—um van den jong niet te sprêken—dat die Hanneke ’en peuzelje was?”

Miechel kreeg ’en oakelig gevuul, moar kon niks antwoorden.—Hanneke! Had ie niet eiges de woarheid geheurd; had ie niet eiges d’onderveinding gekregen dat ze de kat ien’t duustere kneep, en dat z’ien ’en mooi bekske ’en tong had, die nog valser as vals was?

Nog altijd dreunt het klokgelui. Zie, langzaam nadert de trein. Joapik de veldwachter doet bij de intrede van het lindenlaantje dat op het kerkhof uitloopt, de jongens uiteengaan, de jongens die met dezelfde pret ’en kerl met ’en oap, of ’en urgel met drêjende pupkes, as ’en begroafenis zien.

Meester, met den zwarten mantel om, en den langen slier aan zijn hoed, ziet deftig in ’t rond; juist achter hem aan, rijdt de boerenwagen waarop de zesplank staat, waarvan de meeste menschen zoo’n afkeer hebben, maar, zoo als er toch voor het grootste deel der stervelingen zeker een zal getimmerd worden. Zie, vóór op den wagen zit de voerman, en achterop, bezijden het hoofdeinde der kist, zitten twee vrouwen in zwarte kappen gedoken; een harer houdt een witten zakdoek voor de oogen gedrukt. Achter den wagen volgt een twintigtal mannen; den eerste ter rechterzijde zijn de oogleden gezwollen, en terwijl hij den blik strak op het wentelende wagenrad houdt gevestigd, verneemt zijn nevenman niet zelden een pijnlijken zucht.

De wagen is het hek genaderd; de trein staat stil; een kleine ladder wordt tegen het voertuig geplaatst; de vrouwen staan op, en klimmen af. Eenigen der mannen, die achteraan liepen, slaan de handen aan ’t werk en brengen de kist van den wagen naar de lijkbaar, die aan de binnenzijde van ’t hek gereed staat. Weer gaat de veldwachter met den meester vooruit; twaalf dragers torsen den zielloozen broeder met zijn laatste woning; de vrouwen volgen, de overige mannen volgen haar. Aan den grafkuil genaderd wordt het zwarte kleed van de kist genomen; de dragers plaatsen de kist op de houten die over den kuil zijn gelegd; de houten worden weggetrokken; met touwen viert men het lijkomhulsel zachtkens naar beneden;.... daar ploffen aardkluiten, dof en somber, daar zegt de meester ten laatste: dat familie en vrienden voor de laatste eer aan den overledene bewezen worden bedankt; daar worden de hoeden, die straks werden afgenomen, weer opgezet; men trekt terug, en.... terwijl de jongste der vrouwen den wagen weer zal beklimmen, treedt een lange en plompe deerne, die een jonkman in den arm hangt, zóó ter zijde, dat de bedroefde het paar moet bemerken.

Door het tranenfloers heen ziet Hanneke Ploegers den jongen, dien men haar vader eertijds moest hebben verdacht gemaakt; ze ziet Miechel dien ze liefhad daar staan, met een onverschillig gelaat en met doffen blik; ze ziet een andere naast hem.... een andere! En ze neemt weer plaats op den wagen, en—had ze in ’t heenrijden geweend, ze schreide nog meer op den droeven terugtocht: haar vader had ze verloren, verloren zonder van zijn achting verzekerd te zijn; en ze had ook den jongen verloren, aan wiens trouw en reinheid ze nooit had getwijfeld.

Aan den avond van den dag, die met het gebrom der doodsklok was begroet, krasten de kermisvedels voor de laatste maal. De kermisduiveltjes, die met de onschuldige kermisvreugd waren meegekomen, ze traden op dezen tweeden avond nog moediger te voorschijn. Ze grinnikten en goechelden en gilden luide; ze verscholen zich in de dranken, kropen tusschen de balancé’s, en namen plaats, zonder schroom, op de lippen der kermisgasten.

Ze hadden schik de dorpelingen; sommigen, ja, in den eenvoud des harten, met klaren blik: maar het meerendeel, helaas! turende door een nevel, die al zwaarder en zwaarder werd en alle licht met zijn sluier omhulde.

Ze hadden schik de dorpelingen; daaronder velen wien in den vroegen morgen, voor de laatste eer aan den overledene bewezen, was dank gezegd. Ze hadden schik.—Doch, Peter en Hanneke, zij juichten niet bij ’t maatgeklank, dat in den stillen avond over de weiden klonk.

Ze hadden ’t ien huus te benauwd gehad. Ze woaren noar buuten gegoan, en hadden geschreid, bitter en veul, en woaren goan zitten ien’t kuule gres oan den Rien-kant, dicht bij de plek woar Miechel nog kort gelêjen oan Hanneke gevroagd had: of zij hum mocht liejen zooas hie van hoar hiew.

Kuuler was ’t geworden, en Peter had ’t goed gedocht um noar huus te goan. Met de hand onder ’t heufd was Peter ten leste ien sloap gevallen. Hanneke had ’et gezien, en stillekes, doodstillekes had z’en doek um ’t heufd gesloagen, en was ze nog ens de deur uutgeloopen.

Woar most ze noar toe....? Och! ze wiest ’et niet. Miechel was ’t die heur veur den geist sting. Ze had gemeind dat de tied alles met hum ien’t geliek zou brengen; moar, voader was dood, en zoomin voor zich eiges as veur Miechel had ze sprêke kunnen. Miechel!—ze had hum ’s mergens ien ’en zwonk zoo roar en met ’en andere dern gezien; ze most, ze zou hum sprêken; ze most, ze zou hum de toedracht vertellen; ze zou.....

Maar, nu ze wilde en zou, nu had ze den moed niet om zich naar zijn woning te spoeden. De weerden liep ze rond, nu aan den Rijnkant, dan weder naar den dijk. Eindelijk, zie, daar treedt ze de wilgen langs, de dijkglooiing op, en daalt aan de andere zijde. Licht schemert er in de woning waar Miech met zijn moeder woont. Ze nadert het huis; de luiken zijn maar ten halve gesloten; langzaam treedt ze toe. Met de hand boven haar oogen blikt ze naar binnen. Knikkebollend zit een bejaarde vrouw naast haar rustend spinnewiel, nog houdt ze ’t vlas in haar hand, maar de draad is gebroken....—Miech is er niet.

Zal Hanneke die oude wekken? zal ze haar vragen? zal ze haar zeggen....? Neen, ze treedt terug en hoort de vedeltonen sterker, die op den adem van een opstekend koeltje haar worden overgebracht. Daarheen, dáárheen wordt ze getrokken met onwederstaanbare kracht. Kermisvreugde,—hoe stuit ze haar tegen de borst; en toch, toch wendt ze haar schreden naar de plaats der blijdschap. Ze wil zien, of hij.... of Miechel.... er is; en—nog meer verbergt zij haar gelaat in den doek, dien ze zich om het hoofd sloeg.

Nader en nader klinken de muziektonen. Hanneke is de herberg genaderd. Een benauwde lucht dringt uit de opgeschoven ramen haar tegen. In de meening dat niemand haar ziet, slaat ze den blik naar binnen. Langs de hoofden van een boerenknaap en zijn kermisgezellin—die, met den rug naar het raam en tegen elkander geleund, er vóór zijn gezeten—dwalen de oogen van ’t meisje de danszaal in ’t ronde. Hier.... daar....? neen, Miechel ziet zij er niet.

Een flauwe hoop flikkert op in haar harte, en sterker buigt ze het hoofd naar voren om zich geheel te overtuigen. Doch ook terzelfder tijd klinkt een plompe stem haar van ter zij in de ooren, een stem die grinnekend vraagt: of ze de rouwtied al uut het?

’t Was de zoon van den boer, die ’s morgens zijn wagen voor de begrafenis had afgestaan. Terwijl Hanneke, hevig ontsteld, den arm van den vrager, die haar slanke leest wilde omvatten, zocht af te keeren, wendden de hoofden voor het venster, binnen de kroeg—door het gepraat opmerkzaam geworden—zich om, en, blikte Miechel in de oogen der reinheid, door een floers van bedwelming en laster heen, en zag Hanneke het verhitte gelaat van hem dien ze zocht, maar die—helaas! zij kreeg nu de volkomen zekerheid—voor haar verloren, geheel verloren was.

Dat oogenblik der herkenning ’t was een zien, gevoelen, losrukken en voortijlen van Hanneke, in ’t zelfde tijdstip. Ze snelde voort, de reine en schoone, en te midden van de dartele tonen, die haar uit de herberg als najoegen, hoorde zij weder ’t gebrom der doodsklok als in den morgen, en zag zij haar stervenden vader, en zag zij den beminde zooals hij voorheen, doch ook zooals hij haar straks in de oogen had gezien. Zij snelde voort en in de weerden hoorde zij ’t kriekske krieken, rechts en links; maar gelukkig! zij zag de giftige tong der lange deerne het venijn niet in de ooren van Miechel spuwen; gelukkig! zij hoorde die woorden niet: „’s Mergens bij de kiest van een voader, ’s oavends op de loer veur ’en harbarg—zeg, zou ’r grooter schandoal ien’t derp wel wêzen!?”

Acht jaren zijn voorbijgegaan.

’t Is een donkere winteravond. De scherpe Noordoostenwind blaast ijskoud over de weiden en tegen de ruiten van ’t Lêge Veerhuis. De deur der woning wordt van binnen geopend, en een zwarte gedaante met een lantaarn in de hand, treedt naar buiten. Haastig slaat zij den berijpten weg in, die langs greppels en onttakte knotwilgen naar den dijk voert. De dijkhelling is glad; ternauwernood gelukt het haar den top te bereiken. Even blijft zij staan en hijgt naar den adem. Straks vervolgt ze haar pad, dat slechts flauw door het lantaarnschijnsel verlicht wordt. Bij den grooten lindeboom daalt ze behoedzaam en niet zonder gevaar den steilen dijk weder af; zij komt beneden. Ginds moet ze wezen, ginds, waar ze de oude niet meer slapende bij haar spinnewiel met den gebroken draad in hare handen zal ontdekken; ginds moet ze zijn in de woning, waaruit die oude vrouw al spoedig naar den Gods-akker werd gedragen, dewijl de draad der liefde in hare woning, door twist en bitter hartzeer, mede op het wreedst verbroken werd. Ze wil Miechel bezoeken, Miechel die wel genoodzaakt is geweest een vrouw tot de zijne te nemen, een vrouw, die hem in stee van gelukkig, rampzalig zou maken. In de woning wil ze zijn waar een slordige huisvrouw den man tot een dronkaard gemaakt, de welvaart verjaagd en den honger naar binnen heeft gelokt; waar een ziekbed der armoede in een doodsbed staat herschapen te worden; waar zes hulpelooze wichten, onbewust van hun ellende, zich in onreinheid wentelen; waar binnen een verslapte hand zich in de nabijheid der stervenssponde opheft om den armen tweejarigen knaap te slaan, het kind dat niet kon inslapen omdat hij zoo koud was en honger had. Ginds wil ze wezen, waar nog bij ’t binnensluipen des doods, een laatste smet wordt geworpen op haar, die weldoende nader treedt; waar doodsbleeke lippen nog stamelen: „Da’j altied.... van ’t peuzelje.... reutelt.... dàt kniept mien de kop in.—Woar kumt ze um hier.... as um ou nog te lokken!”

En dáár moest Hanneke wezen, en dáár wou ze binnengaan? Medelijden, innig medelijden met een verdoolde, dien ze eenmaal zoo lief had; deernis met het kroost eener stervende moeder, die zij niet haatte, ofschoon ze haar ’t geluk van haar leven had ontroofd; deernis met de vrouw, die haar nog kort geleden op den beschonken staat van den man had gewezen, als de oorzaak van al den jammer. Deernis, het innigste medelijden joeg haar voort; en ze kwam, en ze huiverde op den drempel; maar toch—ze trad binnen, en plaatste den welgevulden zak, dien ze medebracht, op tafel.

Wat was Hanneke Ploegers oud en bleek geworden in acht jaren tijds!

Ze vroeg naar de kranke. Miechel antwoordde niet.

Ze veegde een traan weg. Miechel zag het niet. Neen, den traan zag hij niet, maar nam, met een spotlach, een dronk uit zijn giftkelk.

„Miechel, stoa op, denk oan God! denk oan oe vrouw en oe kienders!” sprak Hanneke zacht. Doch—een vloek was haar loon, en de grijns klonk haar tegen:

„Kom, schêr oe vort, schêr oe vort noar de prêkstoel!”

Terug ging Hanneke; doch eerst nog wierp ze haar mantel over de slapende kleinen, die ze paars zag van koude. Terug ging Hanneke, maar in haar droeve stemming vergat ze het licht, dat in ’t grimmige duister haar weg moest bestralen. Voort liep ze; teruggaan om de lantaarn te halen wilde ze niet. Vreeselijk klopte haar hart. IJskoude woei haar om de leden. Tastend zocht ze haar pad. Op handen en voeten beklom zij de gladde dijkhelling; weer kwam zij behouden in de weide terug. Vinniger werd de koude: rillend en klappertandend schreed ze met ongewissen tred als op een ijsbane voort; maar toch, ze struikelde niet, en naderde scharrelend de plaats harer woning. Als met den dood op de lippen zag Peter zijn zuster.—Hij wist niet waar ze getoefd had of waarheen zij geweest was.... Hij vroeg het haar, doch, spreken dat kon ze niet, en—’t werd nacht.

Een akelig spooksel rijst er voor onze verbeelding. Een spooksel! Doch zie, wij rukken hem het masker af, en staren den Laster in zijn grauwe en gluipsche en vreesachtige oogen.

Zie, daar staat hij in zijn volle ellendige naaktheid, zoo machtig met zijn masker, zoo nietig en klein en onmachtig in zijn ware gedaante.

Macht der helle! hij fluistert en grijnst, en rukt kinderen van ouders. Hij fluistert en grijnst, en blaast liefde tot haat. Hij fluistert en grijnst, ja, ten dood en verderve!

Laster! indien er een dolk scherp genoeg kon gewet worden, wat zouden wij hem u gaarne door het hart stooten, ellendige! indien gij een hart kondt bezitten.

Maar zie ook—ze ligt daar de reine, die geen schepsel leed heeft berokkend; die liefde wou en vrede en eendracht; die zich zelve vergat om een vader met zijn zoon te verzoenen, die den ontrouwen minnaar in ’t lijden wou helpen en troosten; ze ligt daar zoo koud als het ijs dat de ruitjes bebloemt; die laatste gang heeft haar op het ziekbed geworpen, en ’t bidden van Peter heeft den dood niet verwonnen. Zie, ze ligt daar.—Heeft haar de laster vermoord?

„Wel neen!” grijnst de lafaard.

Zwijg!! en ga! want uw aanblik in ’t bijzijn dier slapende onschuld, hij pijnt en hij kwelt ons. Ga!—ga verre!

En wij, we treden nog eens nader; en, als we dan staren op het lieve maar koude gelaat van dat arme en schuldelooze kind, dan is het als fluistert de mond nog de bede: „O, hoort ge een kriekske dat kriekt in uw woning, dat kriekt op de heide, of kriekt in de weide, denkt dan aan mij, aan mijn leven en lijden, en—dekt er uw hart met het borstschild der liefde!”

’T PAUWEVEERKE.

’t Was ’en oavend as room, zoo zuut, zoo mild. Heit, werm miseroabel werm was ’et doags gewêst; die van de merkt uut stad weerum kwiemen, zeiën dat ’et weerglas vief en negentig groad had gestoan, en dat ’r van de hits twee minsen morsdood gebleven, en drie keujes op de merkt woare kapot gegoan. Een van de schepershonden te D. was roazend gewêst, en had, eer ie van Teunis ’en schot kreeg, ’en schoap en ’en kalkoensen hoan gebêten van geweld. Luutje van boer Balders die met botter gemerkt had, was deur Huibert van de Hoazekamp toen ze noar huus ree, ien ’en overval van de wermte, op ’t hittekerreke gevonden. Huibert was ’r arg van geschrokken,—hoe licht had de kar van den diek kunne sloan—moar, ’t vlugge perdje had ie gevat, Luutje had ie bijgebrocht en voorders tot bij huus gerêje.