Part 29

„Wetende dat UE in de rechtveerdigheit zeit, en geen verdraaijing of logentoal duldende, zoo heef ik UE kennis te geven alsdat UEdles uitverkorene, vol haat en tegenstand, schandelijk leugens tegen UEdele uitbroeit als een kiep z’n eiers. Hij heeft UE. smadelik verraaijen als een Judas Iscariot, want ofschoon UE meer as meer zijt van aanzien en biên, zoo heef hij zich eiges verslingerd aan een vrouwspersoon dat krek zooveul as niks is.

„Als UE. daarvan meer wil weten dan heef ik UE. bloot den noam van een manspersoon te noemen die....”

Teun scheurt opnieuw een blaadje uit de portefeuille en schrijft dan verder:

„.... die altijd zeedig en onbesproken van handel en wandel, er niks geen belang bij zou hebben om UE tegen het adder op te stoken, maar hem over het water mot schipperen als hij zijn eigen op Het Hoog gaat verslingeren. Deze persoon, zijnde Teunis Van Vlot, veerknecht, raai ik UE aan van denzelven de waarheid en niks dan de waarheid te goan vernemen. Deze persoon is een vriend van mij, ofschoon hij niet wetenschappelijk is dat ik UE deze schrijf, moar ikke weet dat hij u ganschelijk vereert omdat UE de eerste uut de Bêtuw zijt van aanzien en biên. Wetende alzoo dat alles in de overtuiging is gelegen, en van niks geen nietsigheid, eindig ik met de pen maar niet met het hart, mejuffer Nolleke Janssen, zijnde ik uw Vriend....”

Even hield Teunes op; zag eenige oogenblikken naar boven; en schrijft dan: „Jan Peper.”

Teun lachte, ’t was goed geprakkezierd: Jan Peper! Zoo’n mins was er geen ien ’t heele darp.

—Zie zoo! Nog ’en dubbel blad uutgescheurd; nou ien ’t vierkant gevouwen, den brief er iengeleid; ’t adres er buuten op; ’en rood ouweltje d’r tussen; zes keer den duum met den noagel er op gedrukt.... Kloar is ie!

Omstreeks denzelfden tijd zat Wouter Arends, de dikke boer van de hoeve ’t Rijnland, onder de linden aan de schaduwzij van zijn schoone hoeve, puffend en blazend zijn portie bier te verorberen.

Arends zag er al heel welvarend uit.—Moar, zeit ie: schien bedriegt. Zooas ie hier bijveurbeeld op deze bank zit, is ie nog goed genogt um ’en oog over ’t volk te houen; welzeker, en um van doag met ’t ienvoaren van ’t heuj toe te zien of de vrachten, die ’t hek binnenkwammen, en langs hum heer noar den heujbarg reejen, wel goed zin geloajen of krek genogt op tied kommen, moar, och nee, met den oardschen tabbernoakel was ’t anders noarigheid!—Loopen, dat goeng al bijzonder slecht; wiejer as de harrebarg kwiem ie niet mekkelik. Joa wel, zeker, hie kon wel loopen, moar ’t dee hum kwoad; ’t loopen parste hum altied ’t bloed noar ’t hart, en doar ko’j ’en hartteering van kriegen had den ouwen dokter gezeid. Den ouwen dokter had er bij gelachen; moar dokters worden op den duur ook wreed van gemoed. Geen wonder a’j alle doag’ ermen en beenen afzoagt asof ’t um ’en sneedje Dêventer koek was te doen.

Wouter-boer is niet in ’t beste memeur. De knoas’ zin lastig; de wispen snorren hum langs ’t geloat; en ’t is ’en hits um iemand, die toch niet te best is, heelegoar van de been’ te smieten.—’t Zou bêter zin as ie stillekes wat kos goan liggen. As ’en mins sloapt dan rust ’t bloed. Natuurlik!—Moar hie kan ’t volk op den dag van ’t heuj ienhoalen toch niet heelegoar oan zich eiges overloaten.—’t Was ook ’en miesderoabel onneuzel ding dat Bram ’t krek nóu ien ’t heufd het gekregen um noar ’t Hoog te goan. Moeder Lina had ’t niet permetiere motten. Phu!

Wouter-boer vat nu langzoam de kruik; schenkt zich het loatste glas bier in; ledigt het glas; steekt dan zonder om te zien, den duim noar achter, en tikt, twee, driemoal tegen het vensterglas.

Vrouw Lina wist wat dit beduiden moest.

Uit den kleinen voorkelder haalde ze aanstonds een versche kruik bier; ging er mee naar buiten; kwam ook êfkes phu tegen de zon, die heur ien ’t geloat sloeg; ging toen onder de lindes, en zette de volle kruik, in plaats van de leege, op tafel.

Vrouw Lina was ’en heel knap mins,—’en bietje te schroal veur ’en vrouw van ien de veertig, zei Wouter, moar zei Wouter ook: wat nog ’t argste was, de vrouw mankeerde nooit niks, en doarum had ze geen begriep van andermans leed, en nooit geen woord van beklag.

„Kh’m! Ik begriep toch niet Liene, da’j Bram vandaag naar ’t Hoog liet goan.”

„En hie het van mergen oan ou zelf gevraagd, Wouter.”

„As ’k joa heb gezeid, dan he’k eigenlijk nee willen zeggen,” is Wouters antwoord: „As ’en mins sloapt, dan is ’t onverstandig um te vroagen, Liene.”

„O, ’k docht da’j den heelen nacht geen oog had dichtgedaan, Wouter?”

„Den heelen nacht! kh’m, nee geen half oog, went, as ik ’s nachts op de rechterzied lig, dan begint de linker milt altied op te speulen van geweld, en a’k dan op de linkerzied keer, dan begint de rechter milt weer van veuren af oan da’k er oakelik van wor; en joa, dan soezel ik ’s mergens wel zoo’n kertierke, moar sloapen, nee!”

Of Wouters rechter milt weer begon op te speulen? althans, ter wijl hij in een enkele teug het nieuw ingeschonken glas verdwijnen deed, trok hij een leelijk gezicht, en zei toen blazend:

„Moar sloapen of niet sloapen Liene, ik weet dat Bram noar ’t Hoog is. Met lammers of schoap’ het ie nou niks van noode; en a’j mien niet heelegoar ziek en dol ien ’t heufd wilt moaken, zeg dan wát ie d’r doen is?”

„Moar Wouter hoe zou ikke....” zegt vrouw Lina, en ze draait zich wat ter zijde, want ze vuult dat ze verschiet ien ’t geloat.

„Hoe zou ikke! k’hm! Hoe zou ikke!” herhaalt Wouter: „Komplotjes! Iemand ziek, iemand gek moaken! Hoe zou ikke....! Wát ikke? Woarum is ie noar ’t Hoog, zeg?—Geen antwoord? O God, a’j is vuulde hoe ’t bloed mien noar ’t hart schuumt. Mo’j zóó oe man liefhebben Lina?—As ’k denken most dat Bram um die gekkigheid naar ’t Hoog was gegoan!—Wat blief? Denkt ie oan ’t kiend dat ie ien De Pauw zag? Sprêk! O Heer, a’k met de teerink of ’en verval van krachten lig, dán zu’j sprêken, dán, as ’et te laat is!”

„’k Weet niet Wouter woarum ie weer zoo woest bint! Noe joa: en aldat Bram dan nou is ’en gekkigheidje ien ’t heufd had; aldat...”

„Aldat!” roept Wouter-boer zoo rood als ’en kreeft: „Aldat! ’t Mot een spichtig ding wêzen. Hei’j plan um oe zoo tegen oe wettigen man te verzetten? Is de jong verechtig doarum noar ’t Hoog toe! Dát zal m’n dood wêzen, went, wát heb ik anders op de wêreld as dat eenige kiend! Niks geen spier! En as ’en moeder dat kind dan opzet um zich eiges te versmieten; en vergêt dat we hum oan de Janssens hebben toegezeid!—O God, a’k ’en hartsteerink krieg dan bin gij d’r schuld van, zeker!”

Vrouw Lina zweeg: nam Wouters rooden zakdoek, die op de tafel lag, en wischte er hem de zweetdroppels mee van het volle gelaat—Ze heeft alweer gehoord: Wouter had niks, volstrekt niks anders op de wêreld as zien eenig kiend!—O, ze wist ’et allang. Vroeger kon ze schreien as ze ’t heurde, moar nou, nee, ze had er zich overheer gezet; ze zou er wel oan wennen ien ’t eind.

„Ge mot oe niet kwoad moaken, Wouter; ge kriegt ’t toch al zoo werm van ’t bier,” zegt ze een oogenblik later.

Van ’et bier!—Wouter bloasde.—Hie zal moar zwiegen. Dommer proat was er niet te heuren. Asof de wermte van ’t bier en niet van de zon kumt! Welzeker van ’t bier, went ’et bier kost ’en bagatel geld, doarum! En dat eigenste bagatel zou ze liever oan ielk ander as oan hum gunnen. As Lina moar ’en kriezeltje verstand had, dan zou ze begriepen dat zien lêver ’t best bij ’en gluujende ploat is te vergelieken: kwiem d’r niet ielkreis ’en afkoelsel op, dan sloeg de brand noar ’t hart, en: genacht soam!

Wouter dronk. Sprêken, nee, dat dee ie niemeer. Hie vuult dat ’et hum kwoad doet.—Met vrouw Lina is toch geen verstandig woord te redenieren. Moatregels zal ie nemen!—As ’t jungske ’en oaverechts adee het, en deur zien moeder bedurven en verleid wordt, dan zal ie met geweld ’en stökske d’r veur stêken, en zeggen: D’r uut er mee jungske! A’j gekkigheid ien ’t heufd het, stêk dan oe kop ien ’en kuup koud woater; en bi’j verliefd da’j ’et trouwen ien ’t zin kriegt, neem dan ’en dernje van pestuur en fatsoen, zooas we allang veur ou destenierden; zeg oan Nolleke dat ’t meines wordt en....

Zie, of ’t was afgesproken, doar kwiem Nolleke krek ’t kleine hek van den bloemhof ien.

Nolleke kon ’t hek hoast niet deur, zoo breed van heup as ze was; en bukken most ze ook um onder den pompoen deur te kommen, die ien den boog boven ’t hekske hing.

Jong: wa’n stevig Nolleke! ’En breeje rand van ’en bruin streujen hoed dekt heur geloat veur de zon, moar as ze ien de schauw van de lindes kumt, en „g’endag soame” zeit, dan zet ze bloazend den hoed af, en a’j ze dan goed ien ’t rooje ronde geloat hebt gezien, dan ku’j zeggen: zie zoo dat he’k gezien.

„Complement van voader en moeder en of Bram van middag mee spekpannekoek kwam êten? Hie lust ze zoo gern.”

Dat Nolleke ’en liefelikke stem het, doar ku’j ook niet in roemen.

„Bram is noar ’t Hoog toe,” zegt vrouw Lina.

„Noar ’t Hoog! Wat duut ie op ’t Hoog?” vraagt Nolleke, die den valschen brief van den pseudo Jan Peper eerst bij haar tehuiskomst zal vinden.

„Kh’m! Lammers koopen,” zegt Arends; en dan: „Lust ie bier Nolleke?”

„Nee, bier lust ik niet.”

’t Is toch ’en lomperd, denkt vrouw Lina en gaat naar binnen.

„Wanneer kumt ie weerum?” vraagt Nolleke.

„Wanneer? ’k Weet niet,” zegt Arends met dichtgeknepen oogen. Een oogenblik later: „Kom is êfkes hier bij me zitten?”

Nolleke zat al. Dat wil zeggen, niet op de bank naast Wouter-boer, maar met één been half op de tafel, zoodat de tafel onder Nolleke krak zei.

Wouter-boer schenkt zich in, en dan:

„’t Is te werm um druk te proaten, en êvel ’k heb toch al te veul geproat Nolleke. Bram is ’en goeje jong, niewoar? En gij—kh’m, gij bint as melk en bloed!”

Nolleke wier nog roojer; moar, dat sjapieter doar had ze wel oarigheid ien. Ze smiet den elleboog op de knie, en ’t heufd ien de hand:

„Goddank, ik bin gezond van harte.—Bram ’en goeje jong.... Wat zou dat?”

„Nou, niewoar, ge meugt ’em gern?”

„Bij de oor’ trekken, zeker.”

„En op spekkoek traktieren?”

„Noe joa, as we eiges genogt hebben.”

„’t Most er moar gauw toe kommen Nolleke.”

„Met watte?” en ze trekt een blad van den boom, en haalt een wesp, die in Wouters glas viel er mee op ’t droge: „Stom ding! Vort! Zie, doar snort ie.”

„Met watte!?” herhaalt dikke Arends: „Wel met de groote sprong van oe beien.” Zachter: „’t Wordt tied Nolleke.—’t Geet met mien achteruut. Joa zeker, ’t is niet richtig met mien. Bij veurbeeld, ge ziet da’k bier drink, moar da’k dorst heb, nee, dat kan ’k niet zeggen, en da’s ’en slecht teiken.”

Nolleke gronnikt.

„Ge ziet er anders nog al welvoarende uut boer Oarends.”

„Kh’m! dat zeggen ze; moar ’en mins vuult z’n eiges ’et beste.” Geheimzinnig: „’s Oavonds geen êtlust Nolleke. As ’k drie sneêen mik met ’en eindje worst heb gegêten dan, ’k weet niet, dan gêf ik um de dikke melk geen spier meer.”

„En loatst zag ik oe twee borden met smoak d’r op toe êten.”

„Kh’m! joa; moar, alle goeje dingen bestoan in drie, Nolleke.—Nee: ’t wil niet meer, en doarum,—ge zult ’t alêvel verstoan: ’en voader wil z’n kiend dan toch nog gern gelukkig zien.—Nou! Bram is stil van memeur en koerakter. Heur is: ’k zal ’em zoo gauw as ie thuus kumt bij oe oansturen.—Gij Nolleke, bint meer mans as hie; ge mot ’em moar ’en bietje ien ’t gevlei kommen....”

Nolleke springt in ’t zelfde oogenblik van de tafel; en dan, in haar volle breedte er voor, met de handen in de zij, roept ze:

„Zou ik ’em oanlonken!? Nee Wouter-boer; a’j denkt da’k doartoe kapoabel bin, dan hei’j de rechte niet veur.”

Arends wischt zich onrustig de zweetdroppels van ’t voorhoofd. Nolleke vervolgt in éénen adem:

„Da’k nee zou gezeid hebben as ie ’t heel gern wou, dat gleuf ik niet, went goed is ie; en ook, as gelluu kumt te vallen dan zit ie dik ien de moppen. Hoe meer bij mekoar hoe bêter; ’en mins kan ze gebruuken. Moar....”

Arends schuift heel onrustig op de bank heen en weer, zoodat de bank er van kraakt. Nolleke kos zoo oakelig rondborstig wêzen.—Goeje hemel: as gelluu kumt te vallen! Wouter het geen dreuge droad oan ’t lief; en Nolleke proat al wiejer:

„Moar a’j meint da’k ’em op spekkoek zou traktieren um ’em met stroop te smêren, zie, ’k smeet húm en oú en oe allegoar nog liever met ’en gluuiende spekkoek vlak ien ’t oangezicht.—Goeje mergen!”

Wouter-boer was er perplekst van. Doar liep ze vort, dikke Nolleke; ’t hekske met muujte weer deur, zich bukkende veur den grooten pompoen.—Vort was ze!—Nee moar, Wouter-boer was er kapot van! ’t Zou hum kwoad doen, opbrêken, zeker! Wa’n bretoale mond kos dat Nolleke opstêken. En toch,—as Bram zich eigen oan ’en spiering op ’t Hoog versmieten goeng—Nolleke.... wa’n keurlik pestuur!

Wouter-boer wischte zich nog eens de zweetdroppels van ’t gelaat, en toen, toen stak hij zonder om te zien den duim weer naar achter, en tikte op het venster, om—z’n darde kruuk bier.

Inmiddels heeft Bram Arends aan de overzijde van den Rijn, onder ’t dichte eikenloof zijn weg vervolgd.

Bram wist het: hier, bij den grooten plas, waar de laaghangende takken zich in den donkeren spiegel baden, hier moest hij rechts het tamelijk steile grauwgele zandpad op—Vóórdat Bram echter den Veluwschen bergrug beklom, blijft hij nog even staan. Z’n hart begon zoo wonder te kloppen. As ie boven op den barg is, en dan ’en goed eind deur ’t bosch en ’t akkermoalshout loopt, met nog ’en klein eindje rechts den stroatweg, dan zal ie heur lêvende snuutje al vlak veur zich zien, dan.... Och lieve deugd, ’t hart klopt ’em as ’en gek, as ’en harlozie dat gauw geet. Moar toch, hie kan ’t lachen niet loaten, joa lachen mot ie. Och hie is zoo verliefd.

Nou schept Bram oajem, en zie, doar geet ie ’t pad van den barg op.

In de deur van een klein huisje met een tolboom aan den straatweg, stond terzelfder tijd Driekske van oome Thijs den tolbaas—die vroeger schaapherder was. Ze stond er in de schaduw. Natuurlik, went ie zolle niet gleuven zoo werm as ’t binne in ’t tolhuusken was.—Oome Thijs had gelachen, dat Driekske ’t opgemoakte brood niet noar den bakker hoefde te sturen, went dat ’et nou van eiges wel bakken zol.—Oome, och joa—oome is zoo’n beste vroolikke mins! Was er wel één dien ze liever had op de wêreld! Moar ’t is toch vremd, denkt Driekske al verder: siends da’k de veurige wêke met de mart ien stad was, ben ikke lank zoo vroolik niet meer, en—nee, zoo goed veur oome ook niet.—’t Was ’en vriendelik jungske; heel vrindelik! Moar ’t zou bêter gewêst zin as ie met den martdag uut De Pauw te Oarem was weggebleven, went, nou kumt ie mien ielkreis weer veur den oandacht: en, dan zeit ie: Zóó, bin ie ’en dochter van den tolboas Witte? En zoo al wiejer.—Wat ie mien loater zoo heel zacht ien ’t oor fluusterde, loa’k doar niet oan denken. De Bêtuwsche boerkes zitten zoo vast ien de vette klei; en ikke....? O foei! ’k bin oomes kind, en oomes zuster, en oomes vrouw. Kom, loa’k liever is zingen, ’t is bêter as prakkezieren.

En heur stem klonk as ’en klökske; zóó rein, dat ’en eekhornje ien den beukeboom bij ’t tolhek, z’n snuutje um den boom stak, en luusteren bleef.

Heur, nou begint ze:

„’t Was lieflik en stil in den oavendstond, De veugeljes zongen heur liedjes ien ’t rond, De moan blonk ien ’t bosch en ze lachte vol vree; En Elsje, mooi Elsje, die dee ’t met heur mee. ’t Was lieflik ien ’t bosch en geen bloadje bewoog, De nachtegoal zong, en de moan lachte umhoog, Nou, lachen, dat mocht ze; moar Elsje nog meer, Went—koozend zat Reindert ien ’t mos bij heur neer.”

Of ’t eekhornje boven ien den beukeboom meinde dat er onroad was.... Vort wipt ie van tak op tak ’t bosch ien.

Driekske had bij ’t letste woord dat ze zong noar den hoek van ’t hout gezien woar de zandweg op den stroatweg uutkomt, en—’en kleur as vuur had ze gekregen. Krek geliek dat den eekhorn ien ’t bosch sprong, is zij met ’en zwonk de deur van ’t tolhuusken iengevlogen.

„Wel mien snuusken, loat ie Reindert en Elsje moar zoo ien ’t mos zitten! Woarum vliegt dat zoo pardoes den tol ien?” zegt Thijs de tolbaas, die ’en wollen sok zit te breien, en lachend den blik naar ’t meisje wendt.

„Ik kreeg ’t zoo werm, oome.”

„Van ’t zingen? Dóarum doen de nachtegoals ’t misschien as de zon ien ’t west is,” lacht Thijs: „Van den kuulen oavend te zingen a’j ’t zoo werm hebt, kan anders geen kwoad. Zie, ’t frischt mien op da’k grovve wollen sokken brei; noe denk ik oan den winter as ’t kolde is, en hoe we dan met ’en roojen neus noar ’t zunneken uutkieken.”

Driekske hoorde maar half wat oome verder sprak; ze keek naar de deur; zette een stoel recht; nam haastig een paar voorwerpen van de tafel, die er anders volstrekt niets misdeden; trok even aan haar heldere mutske, en—’t was wel ’en wonder van Driekske—êfkes, zoo heel êfkes met ’en zwonk keek ze in ’t kleine spiegel.

O Heere, doar was ie!

Bram Arends stond op den drempel.

Bram had allegoar zwarte en rooje sterrekes veur de oogen; misschien umdat ie pas uut de felle zon kwiem.

„Is doar iemand?” vroeg Thijs, terwijl hij toch Bram met zijn groote blauwe oogen vierkant aankeek.

Bram had iets vremds ien de kêl dat ie niet proaten kos; alêvel ’t antwoord was toch ook niet neudig, went de kleine mins keek ’em vlak ien ’t oangezicht. En,—Och lieve heer, dóár was zij!

„’k Zeg, Driekske, is doar iemand?” herneemt Thijs iets luider, en ziet nu ’t meisje vragend aan.

—Joa, d’r was iemand.—Wat ie wol dat.... nee, dat wist ze niet—Misschien wol de vrindschap is opstéken? Misschien....?

Bram Arends begriept dat ie toch zoo niet kan blieven; went die groote blauw oogen van den sokkenbreier zien hum moar altied stief oan, en hie zeit:

„G’en dag soame boas Witte; ikke bin ’et.”

„Ikke!” lacht Thijs, „da’s sekuur genoeg. ’k Weet niet of er drie of vier millioen ikkes in ’t lieve land zin. Wês welkom ikke. Goa er zitten. Daar steet ’en stoel.” Thijs wees waar de stoel stond.

„A’k me niet bedrieg,” herneemt Thijs, „dan he’k ’t plezier ’en manspersoon van jonge joaren veur me te zien....?”

—Nou da’s en mooie! denkt Bram, zou de tolboas meinen da’k en verkleed vrouwspersoon was.—Efkes ziet ie naar Driekske: Och goeje hemel, zóó as ze doar steet, schuchter met den veurscheut zoo half ien den mond, nou is ze nog honderdmaal fiener en mooier as loatst te Oarem ien ’t lozement De Pauw.—’t Was krek ’en engeltje van ’t urgel ien de kark; moar met kleerkes oan en ’en frisse kleur zonder bazuun.

Bram had ’et vreeselijk warm, moar hij verstout zich. Schuins naar ’t meisje ziende, gaat hij een schrede vooruit, steekt den tolbaas de hand toe, en zegt:

„Ik kom kennis moaken boas Witte. ’k Weet da’j vroeger schêper bin gewêst, en umda’k lammers wou koopen, zoo docht ik da’k hier wel road zou kriegen.”

’t Was vremd, Bram hiew de hand al veuruut, moar Thijs scheen er geen trek ien te hebben.

Bram wier nog wermer; de mins keek hum toch zoo wonderlik oan.—Zou ie ’t begriepen wát lammeke hum noar ’t Hoog had geroepen? Zou ’t ook van dien mins ’et ooilam wêzen dat ie hoalen wou noar de Bêtuwsche klei?

„Oome is blind, heelegoar blind,” fluistert Driekske met meewarige stem; en luide: „Oome hie stêkt oe de hand toe.”

—Die blauwe heldere oogen, blind, stêkeblind! Dát greep Bram diep in ’t hart, en hij drukte de hand, die nu veuruut was gebracht.

„Da’s te zeggen, krek blind bin ik niet,” valt Thijs in: „went a’k nou moar wete, hoe da’j d’r zoo wat uutziet kammeroad, dan zie ik oe m’n heele lêven zoo goed as ’en ander.”

Driekske heeft den boezeloar al loaten glippen, ze leunt nu op den schouder van Thijs, en—toch zoo’n bietje schuchter zegt ze, terwijl ze zoo half-oogig soms noar ’t Bêtuwsche jungske ziet:

„Blonde hoaren Oome. ’En knap rond veurheufd. Oogen licht blauw, kleur.... as van de bluumkes op ’t porselein. Knappe neus.”

„Groote neus?” vraagt Thijs.

„Nee,” zegt Driekske, „volstrekt niet; noar den oard oome.”

Bram meinde dat z’n neus groot was: alêvel as dat snuutje ’em noar den oard vond, dan zou ’t wel zoo wêzen.—Bram keek strak veur zich uut. Luuster, ’t mooie kiend teikende wiejer:

„Ooren half onder ’en blond vlökske hoar, dicht bij ’t heufd; niks rood; zonder ringskes. Kin rond; zoo’n klein bietje veuruut. En frisse kleur. Blauwloakensch pak; bruin vest met botten knoopen, en....”

„Ho, ho!” roept Thijs: „Niet te hoastig snuuske; ie hebbe nog niks van den mond ’ezeid.”

Zou Driekske ’t vergêten hebben? Ze kreeg een kleur as vuur; en Bram die ’t met ’en schuunsch oog gewoar wier, kreeg van de weerstuut d’r een as ’en zon bij ’t ondergoan. En Driekske zei zuutjes:

„De mond oome—o, dat schikt genoeg: ’en knappe mond oome.”

„Rooje lippen?” vraagt Thijs.

Bram—’t was oarig—Bram kon dien eigensten mond niet stilhouen; ’t woater kwiem ’em oan de lippen; hie dee heel zuutjes ’en stap noar Driekske veuruut, en—nee, met ’en schuunsch oog zag ie noar den blinde; nee, ’t zou gnieps en slecht wêzen, met zoo’n erme mins; en Bram trok den roojen neusdoek uut den zak, en wischte zich eiges er mee deur—’t pertret.

„Best zoo snuuske!” valt Thijs nu in: „Nou zie ik hum goed. Driemoal knap niewoar? Wi’k oe zeggen wie ’t is? ’t Is ’et jungske van den veurigen martdag uut De Pauw te Oarem.”

Bram meent dat het onweert bij zonneschijn. Wat deksel! hoe kon de blinde dat weten!

Driekske is er kloar van geschrokken: hoe kon ie ’t zoo roajen!

„Joa, kammeroad,” herneemt Thijs: „da’j zonder licht ien de oogen, zien kunne, dat begriept niet ielke mins; moar ’t is zoo.—Eén dink is jammer veur oe; ’t lammeke zal van heur schêper niet af willen, aldat zelfs de schoapskooi in oe vette Bêtuw wied veur d’r open stoat.”

—Och, Thijs weet wel bêter, as ’t er op oankumt dan zal zelfs ’t lieve Driekske, „heur driemoal knappe jungske, met ’en mond noar beheuren” niet veur den blinden oom ien de stêk kunnen loaten; da’s den amoer; moar tegenstand uut de Bêtuw dóár is ie bang veur. Alêvel op d’eigen stond as Thijs van ’t lammeke sprak dat heur schêper niet zou willen verloaten, is ’t hart van Driekske oan ’t kloppen gegoan, zóó dat heur willens of niet de trönjes ien d’oog’ zin gesprongen. Ienéns, pardoes, doar lei ze um den goejerd zien hals. Zou ze húm, den stakker, den besten, den vroolikken blinde verloaten!

„Nee oome, nee! van oe afgoan dat doe’j ’k niet; nooit van z’n lêven!” roept ze, en verbergt haar lief gezichtje voor de oogen van dat knappe Bêtuwsche jungske, oan oomes trouwe borst.

Bram Oarends was d’r beduusd van geworden. Onderwêg had ie straks wel honderd keer bij zich eiges gerepeteerd hoe ie met zien amoer veur den dag zou kommen. Hie had gemeind dat ’t wel oavend worden kon eer ie ’t woord ronduut tegen dien oome over de lippen zou hebben. En nou, ’t is nog geen tien menuten dat ie binnen den tol was, en—zonder dat ie één éénig woord had gesproken, was ’t al alles d’r uut; en—’t leek zoo te wêzen—al uut er mee ook.

Alêvel da’s toch als-tee gezwiend! Bram had ’et werm; moar, luuster, dom is ie niet:

„Da’s gauw begrepen boas Witte, en gauw besloten van ’t lief Driekske ook. Nou, ’t verlocht mien da’j alles geroajen hebt; en ’t duut mien ook goed dat Driekske oe zoo lief het, en oe nooit wil verloaten. Da’s een goed teiken boas Witte.”

Driekske zag op, en noar ’t Bêtuwsche jungske. Och, wat sprak ie oarig. Moar kiek, hie wischte zich ’et geloat. Och heere, hie zou wel dorst hebben, en wel muu zin van ’t loopen ook.—Alschoon ze oome nooit verloaten wou, ze kon ’t jungske, dat heur ien De Pauw te Oarem zoo wat oarigs ien ’t oor het gefluusterd, toch wel ’en goed hart gunnen;—en ’en stoel geven;—en ’en glêske suukerwoater met en scheutje azien prezentieren; woarum niet; ’t azienwoater zou hum verkwikken; bêter drank is er met de wermte ien de heele wêreld niet te prakkezieren: „Niewoar oome Thijs?”