Part 27

’t Is Jan. En Jan zeit dat ’t onvergeeflik en onbegriepelik was zooas Ros noar zich wachten liet. Allegoar wisten ze ’t nou dat ie uut noam van ’t jongvolk—nee van ’t heele darp—den neien burgemeister ien dichtmoat zou toesprêken, went—Govert most niet kwoalik nemen—zoo’n bezonderheid uut ’en boerenmond doar hadden Jan en zien zuster Leene niet van zwiege kunnen: en kiek, nou ielkeen gespannen was, nou bleef ie weg: „Kom Govert-boer, kom mee?”

En Govert-boer keek nóg ens noar ’t licht ien den papieren ballon, en—volgde Jan.

’t Was eenige minuten later.

Bij en onder de veranda van ’t burgemeestershuis zat de grootheid, met de voornoamste en oudste boeren van ’t darp, ien ’t licht van ’en oarige illemenoasie.

Ge kondt wel marken dat burgemeister op alles gepreparierd was gewêst, en dat ie van klienktum had!—Noe, d’r was getraktierd, en geklonken, en gedanst, en zie, boer Govert Ros, sting boven op ’en stoel, en Zwarte Jan op ’en andere noast ’m, met ’en brandende vetkeers op ’en flesch ien de hand.

En Govert, met ’en rooje kleur—went ien ’t letst was ie oarig oan de natte gewêst—Govert riep met ’en handzwonk noar umlêg:

„Alla, stil dan jongens!” En verder met ’en forsche stem: „Proaten is proaten, moar ieder mot de eere hebben, die ’em toekumt; en as ik den neien burgemeister zooveul as vereerd heb met ’en dichtstuk te moaken, dan zeg ik: dan ie dan alêvel de eer zal hebben ook!”

„Goed zoo! Lêve Ros den dichter!” krijschte Zwarte Jan zwaaiend met de kaars, zóó dat ze bijkans uitging; en ’t jongvolk riep mee: „Lêve Ros den dichter! Hiep hiep hoeroah!”

„Doar niet van,” vervolgde Govert: „moar die ’t licht het, die mot ’t loate schienen zeg ik!”

„Krek zoo, dát mot ie!” gilde Jan en hij zwaaide zóó dat de vetkeers uitging. Zuster Leene stak ze weer aan, en met de hand er voor, gaf ze de kaars aan Jan terug, terwijl Govert vervolgde:

„Sprêken is niks; moar zooas Keuning Doaved bijveurbeeld of voader Cats, of domenei Ten Koate die te Hemmen ien de leer is gewêst, op riem dat ’t klapt—zooas wij zeggen—da’s de boas! En, alda’j veur prefester in de wieg bint geleid, moar da’j geen heufd veur verssefekoatsie hebt, dan bi’j nog heel wied van de heugste wiesheid af, went de heugste wiesheid had Soalemo, en Soalemo het ’t Hooglied gedicht. Zoo is ’t er mee. En nou, nou za’k niet weerstoan as ze mien de eere geven; went ’en mins die zich verhooveerdigt op geld of goed is dwoasheid, moar die de wiesheid eert zal wandelen. Doarum bij ’t vreugdevolle drinken, zal ik mien gedicht loate klinken!”

„Broavo!” riepen de meesten; en de grootheid glimlachte bemoedigend. En zie, domenei en de pastoor ze nammen—asof ’t afgesproken was—te geliek ’en snuufke, ielk uut z’n eigen deus, en keken toen mekoar ien ’t geloat, asof ze zeggen wouen: „Hé, doet uwe d’r ook aan!?”

Meester Lucht sprak met de jonge burgemeesters-vrouw; en het vrouwtje vernam natuurlik in ekfetief Hollandsch—dat de dichtkunst van dien jeugdigen grondeigenaar wel niets beteekende, maar dat hij een zeer edelaardig karakter bezat, weshalve hij—meester Lucht—dan ook niet aarzelachtig was om hem zijn kleinkind tot vrouw te geven.

—Of Leene dan al met Govert Ros....?

Luuster:

Op dit oogenblik trekt Bella’s beste vrindin, Driekske van den mulder, den jongen boer van ’t Hoenderveld bij zien jas, en Govert kiekt noar under:

„Wat blief?”

Driekske fluustert: „Of ge niemeer oan Bella denkt?”

„Oan Bella? Wel zeker! Moar....”

„Ge hebt Bella oe woord gegeven da’j....”

„Kom wat leuter ie toch!” roept Zwarte Jan en zwaait met de vetkaars langs Driekjes hoofd: „Veuruut er mee Ros, ze kieken oe allegoar oan! Lêve de burgemeister! Lêve de dichter Govert Ros!”

Den jongen boer van ’t Hoenderveld is ’t ’en oogenblik asof ie begoaves kriegt. ’t Suuzelt hum ien ’t heufd; ’t is hum asof al de grootheid met de veranda en de heele illemenoasie met erms en been’ ien de locht stoan!

—Lêve de burgemeister, lêve Govert Ros....!

Wie, wie is hier dan de burgemeister? Wie te deksel mot dan teunen dat ie méér is as ’en domme boer? Allo Govert! ’t was ’en kienderachtigheid van Bella. Wat!! Steet ze doar? doargunder....? met de troan’ in de oog’?.... hum smêkend: Govert dóárdeur zou’j mien bewiezen da’j niemand liever hebt op de wereld....?—Moar veur den weerlich! is ’t dan geen gekheid da’j nog zult bewiezen wat geen bewies meer neudig het! En ziedér, ’k stêk veur Belleke ’t heele Hoenderveld ien brand as ze d’r schik in het. Moar alêvel, um zoo’n veers, da’j eiges gemoakt het, ien den zak te houen as ze oe allemoal zoo oankieken. Nee!

Dat alles is Govert ien ’en zwonk deur ’t heufd gegoan, en toen:

.... Nee tóch niet! Verdrêjd! Nee! Ien één sprong was ie den stoel af. ’t Veers zou d’r in blieven! Zeker!

Moar—Jan en Leene woaren d’r ook nog. En, ’k weet niet, d’r kwiem toen zooveul lêven, zooveul rumoer. En hie pruufde nog ens. En, hoe ’t zoo liep wist Govert ook niet, moar.... ’en klein bietje loater toen sting ie weer op den stoel, en—joa dan; ’t veers zal ie veurdragen. As ie stark prakkezierde dan kos ie ’t wel van buuten. Luuster.... Nee, erst begon ie met ’en roadselje:

„Noe! ’t zal der uutkommen en toch d’r inblieven. Roaje-roaje wat is dat?”

Jan en allemoal hadden ’en schik van geweld. De jonge burgemeister kneep zien gezicht asof ie óók lachen most. En Govert begon, uut ’t heufd:

„’k Bespan de cyther met de snaren Ik dicht een lied ter uwer eer Ik zing den neien burgervader Ik zing Wilhelmus Van der Neer. Ik roem hem als een man vol stoacie En met dik duiten in de kast, Al met een vrouw, alsook vol stoacie Moar nog geen kienderkroost tot last.

’t Goeng best zoo. En Belleke: Joa ’t veers bleef ien den zak. Nou wiejer, met ’en ophoal:

„Ik zing den man, die ons zal leien Gelijk een hond den blindeman Die anders wied van ’t spoor zou glijen En zonder hum niet loopen kan. Ik zing....

„Ik zing.... Wat duuvel! Ik zing. En zonder hum niet loopen kan.—Ik zing.... Wel verdrêjd!”

„D’r uut er mee! Ik zal ’t oe veurlêzen!” klonk ’t bij de vetkeers.

—Jong dat was ’en goed addee! Moar—’t most dan tóch den zak uut. Alêvel dat zou sikkepittig wêzen: ’t zat ’m toch niet ien dat ien den zak blieven, moar wél ien ’t veurlêzen.

En ’t veers kwiem er uut, en Zwarte Jan las, en fluustert:

„Ik poot tabak en....’”

„Nee, doar is ’t niet!” zegt Govert. En Jan weer:

„Eerdappels ien de klei gestoofd.”

„Nee nee! hooger.... Ik zing....”

„O!”

„Ik zing de goedheid die noar ’t klein tracht.”

„Dat steet er niet.”

„Joa wel! Zie moar.”

„Nee, weg er mee.... Ik zing....” En Jan weer:

„De goedheid....”

En Govert met kracht: „Nog ens, ik zeg nee! Zoo is ’t niet!”

„Nou lês ’t dan eiges. Wie kan ’t bêter as gij.”

En Ros?—Wat weerlich zal ie zóó nog langer veur gek op den stoel stoan!—Zie, hij grijpt het papier, en vuurrood geworden, galmt hij nu:

„Ik zing de goedheid die zich klein acht.”

Ik.... IK en nog vijftigmaal IK; en als ’t gedaan is, en de vetkaars halve cirkels van vreugde door de lucht beschrijft, dan galmt het nog sterker dan vroeger:

„Lêve de burgemeister! Lêve de dichter Govert Ros!”

Bella Boel, de wees, die haar loon op de groote boerenhoeve De Eendenkooi trok, en dat loon méér dan waard was—umdat er geen tweede zoo veur de melkerij bekwoam wier gevonden—Bella is den dag na ’t feest al heel vroeg opgestaan.

A’j niks geweten of begrepen hadt, dan zou’j oan Bella ook niks gemarkt hebben.

Erst—zooas altied—goeng ze noar ’t land um te melken. Ien ’t veurbij loopen, bij ’t goan en weerkommen, keek ze ’en poar keer strak noar de woaikolk. Nou, ’en mins mag toch wel noar ’en woaikolk kieken. Wat zou dat!—Ien ’t melkhuus gekommen, schonk ze de melk ien de vleuten; dee dit en dat, en trok toen ’t bovenjekske uut om oan ’t karnen te goan.

Mooi is ze. Zoo, wat minder stief ien ’t kleedoazie, en met de beie hand’ oan den karnboom, dan is ’t oarigheid veural, en wel begriepelik dat zelfs de rieke Govert Ros....

Nee, kiek moar, ze denkt niet oan Govert. Ze het er zich overheergezet; heelegoar; zie moar.... Jong wa’n kracht! Tjieng-tjoeng-tjieng-tjoeng; altied moar vort. Kiek, nou zakt ’t heufd wat umlêg. Altied karnend, tuurt ze nou stief op de rooje vloersteenen van ’t melkhuus. Zie, ienéns geet ’t heufd weer noar boven, met ’en lach, moar ’en schampere lach; en—altied karnend, klotst ’t nog starker ien ’t karnvat, en piept en snauwt ’et scharnier van den karnslinger met geweld, en jankt heur toe asof ’et heur uutlacht....

—Uutlachen! dát, nee dat kos ze niet verdroagen. Nee, dan schiet heur de kracht toch tekort. De karnslinger glipt uut heur hand’, en jankt en grienst nog êfkes; en, as ie stil is, dan.... Och zie—met ’en slip van ’t bonten boezeloar op de mooie donkere oogen gedrukt, schreit Bella; joa! veur ’t erst sedert voader- en moeders dood. Erm kiend, wat schreit ze! Joa goeje God, ze was wel stark, moar toch niet van iezer of steen.

Govert Ros zag Bella wel, al zag zij hum niet, en al is ’t ook pas zeuven uur ien de vroegte. Toen Bella straks van ’t melken weerum kwiem, en langs de kolk goeng, tóen zag ie hoar al.—Hie wou noar heur toeloopen.... Moar nee.—Wóarum niet?—Joa hie durfde wel veul, went op ’en roazende stier was ie ens iengevlogen, en had ’em den kop met ’en kartouw gestriekt; en, twee ienbrêkers had ie ens van ’t Hoenderveld afgesmeten dat heur ’t karkas had gekroakt; moar nou—noar mooi Belleke toe te goan........ nee!

Achter ’en plankenschuurke het Govert gestoan toen Bella veurbijliep.—’t Was.... onneuzel; moar toen ze op geen tien passen afstand schuuns langs hum heer kwiem, toen zelf het ie geen koeroazie gehad um Belleke toe te sprêken.—Wát! zij, zoo’n erme simpele melkbooi; en hie, Govert Ros van ’t Hoenderveld, de darpsdichter, de....—Lêve de burgemeister! lêve de dichter Govert Ros! hebben ze giester geroepen. Joa, dat most de meining zeker gewêst zin: Lêve de burgemeister-dichter Ros! Natuurlik a’j zoo uutblinkt!

En toch—nou, hie durfde niet ens noar Belleke toegoan.—Zie, doar goeng ze ’t hek van de hofstee De Eendenkooi ien.—Nou lupt ze noar ’t melkhuus.—De glimmende koperen kan op heur rug blinkt en flikkert ien de zon asof ze roept: „Kom moar; Belleke zal ook wel lachen a’j ze weer helder ien de oogen ziet.”—Moar nee, ’t was toch noarigheid; hie vuult dat ’t stark spektoakel zal wêzen. Hie wil....

Op dit oogenblik stoat Govert aan den achterkant van ’t melkhuus op een hoogen hoop takkenbossen, met den neus tegen een klein verweerd tuimelvenster gedrukt. Door ’t grauw-groen-roodachtig glas, vol spinrag in de hoeken, tuurt en kiekt ie.—Zie, heur jekske geet uut. Och harrejennig!—Nee, ge kunt niks geen verdriet oan d’r marken; niks, geen spier.—Ze karnt.—Kiek; forsch!—’En goeje boerin! Noe!—’t Is wel zeker dat ze d’r niet meer oan denkt; went zie, jong, wat karnt ze! Kloek! egoal!—Moar, ’en burgemeistersvrouw, wat zou die oan de karn!—Burgemeistersvrouw! Alêvel, Govert zou nou wel is vieftig rieksdoalders wille geven as ie wiest woar of Belleke nou krek oan denkt.—Jong jong, wa’n oarig pestuur! En wa’n bekske! Och harrejennig!

Met ’en schrik trekt Govert eensklaps het hoofd terug. Bella keek naar boven. Had ze hum gezien? Zou ze gevuuld hebben dat hie.... um hoar....?—Nog êfkes, heel êfkes mot ie kieken:

De karn steet stil.—En, och lieve God, is ’t woarheid; ziet ie goed deur dat hoornige glas: Steet Belleke doar met de boezeloar veur d’oogen, ien weemoed te schreien?

—Vort, vort, da’s ’en oakelik gezicht. Vort!

Bella schrikt. D’r wier op de deur geklopt.

„Wie is doar?”

„Ikke. Govert.”

Bella vliegt noar de deur.—Zóó, met éen knars dan sleutel umgedrêjd ien ’t slot!

—Ze was oan d’r wark en veur niemand te sprêken.

—Moar hie most heur vragen; hie moet heur toch zeggen....

—Stil! Bella Roel most hum zeggen, dat alles uut was finoal! Ze had ’et allang zoo veurzien.

Terwijl Bella sprak, wischte zij zich haastig de tranen af; liep snel naar de pomp; drukte met kracht den slinger omlaag, en, als nu de zilveren straal naar beneden schiet, dan vangt ze dien op in de volle hand, en verdrijft met het ijskille water het laatste spoor van een dwaze weekheid.—Nu zegt ze luider:

„Nee Govert Ros, ik spreek oe niemeer. Nog ens: ’t is uut!”

En Govert?—Hie wil hoar toch zien en sprêken. Hie mot heur de troanjes wegkussen uut d’oogen.

„Dat mag doen wie God wil,” roept Bella: „moar gij Govert, nooit!”

Kiek, dóar was ze bang veur gewêst: Nou steet ie veur ’t venster; schuift ’et roam op; en—eerdat ze ’t gebêteren kan, is ie ien ’t karnhuus gesprongen:

„Liefste Belleke, ik heb oe zien schreien!”

„’k Zou niet weten woarum boer Ros; of ’t most um de anstrantigheid wêzen da’je deur dat roam hier binnenkumt.”

„Bella, ik heb oe toch verechtig lief.”

„Da’s niet woar; en al was ’t zoo, IK heb ’t oe niet.”

„Och Bella, toe, vuul nog is êfkes oan ’t hart.”

„Met ’en zwak mins hei’j deernis. Oe vrouw wor ik nooit!”

„Bella, sprêk rezenoabel; was ’t niet te kienderachtig van ou, um zoo’n eisch te doen!? Is ’t kwoad of zund dat ’en mins d’eere kriegt die ’em toekumt. De eere is ’en heerlijkheid woar we zelfs den Heer mee dienen. Nou, en as zoo’n stadskiend van ’en burgemeister—woar ik nog ’en halve zak guldens veur wegsmeet—stêken blieft as ’en kiend, dan....”

„Dan hadt gij toch motte onthouen d’j oe woord gaf oan mien.”

„Moar zou ’k oe dan tóch niet trouw blieven ien der eeuwigheid!? Och Belleke, gij vuult niet wat de eere is. Toen ik mien veers had veurgelêzen, riepen ze allegoar asof ze ien den darden hemel woaren; en ielk die me nou tegenkumt ziet me zoo verheerlikt oan, asof ze denken: doar hei’j ’em nou.... hum!”

„De gek.”

„Watblief?”

„Ze denken: doar hei’j nou de gek. Joawel, zoo is ’t! Doarum he’k oe gewoarschouwd. Mein ie niet da’k allang geheurd heb dat ze oe uutlachen met oe prulveerzerij.”

„Bella!”

„Joa! Ik zeg oe, zoo is ’t! Die oe verheerlikken, ze doen ’t um oe room en oe wien; um oe gunst en oe geld! Van Leene wi’k niet spreken; ’t is natuurlik dat ze gern oe vrouw wil wêzen, en ’t vleien leert van zoo’n luupert as Zwarte Jan.—Moar zeker is ’t, joa ze lachen oe uut!”

„En ik zeg, die oe dat wies moakt is ’en leugenoar. Heb ik geen duuzend bewiezen veur één, da’k ze allegoar beteuterd heb. Mien veers was zelfs bêter as ’t lied dat we zongen; dat zei Jan, en dat zeien ze allegoar.”

„Welzeker! Bêter as ’t Welkomstlied, dat meister Lucht niet ens heelegoar eiges dichtte, moar deur z’n nêf ien Den Hoag, van een, die altied ekfetieve drukveerzen moakt, ien de moat brengen liet.”

„Ik zeg oe, ’t miene was bêter. Ze schrauwden wel éns zoo hard toen ’et uut was!”

„Umdat ’t uut was.”

„’k Had nooit gedocht da’j zoo stêkelig woart, Bella.”

„De stêk van ’en wesp is venijn moar ’en dokter kan ook ien ’en wond stêken ten nutte.”

Bella opent nu de deur, die ze straks heeft gesloten; en dan: „Moar ’t past niet da’j hier nog langer ien ’t karnhuus van De Eendenkooi stoat. Goa weg Ros; ’t is uut! ik heb ’t oe gezeid.”

Govert Ros was wit, spierwit. As ’en ander zóó gedoan had, dan zou die ander allang met den neus op de rooje steen hebbe gelêgen. Nou sprêkt ie:

„Bella, wie anders as gij kos tegen mien moar de helft zeggen van ’t geen da’j gezeid hebt. En nou, nou wies ie mien nog ’t gat van de deur. Weet ie wel wie da’j dat gedoan hebt?”

„Dat he’k ’en mins gedoan die de koei vergêt, die ien de sloot viel, en loat starven umdat ie de geleerdheid en de stadslui zit noa te knooien um gedichtstukken te moaken? dat doe ’k ’en mins, die tweemoal op één dag loat zien dat ie uut malle glorie zien liefste ontrouw kan wêzen—en wel ien de doagen van ’t dolst verlangen; ’en mins die liegt; die alleen zien lust wil koopen deur ’en trouwwoord op ’t roadhuus en ien de kark; ’en mins die gek is umdat ie z’n eigen zottetoal veur de heugste wiesheid houdt.”

Ros was nog witter geworden. Zoo as ’t hum nou ien de borst krabde en schrijnde, had ie ’t nog nooit gevuuld.—Bij God ien den hemel! was er dan grovver toal te heuren!—Wat hum ’t liefste was, stond doar as de nijdigste, de alleen ongeleuvige, de tegenstander; as één tegen duuzend!

—Bedoar Govert, bedoar! vermoant ie zich eiges: Ge kunt zoo’n mooi kiend den hals toch niet brêken. Redenier as ’en wies mins tegen ’en dom mins. Bedoar!—Joa mooi is ze, moar.... met zóo’n onverstand en onbegriep te lêven op den duur.... nee, da’s onmeuglik!—Wát is ’en vrouw die geen verstand en geen wiesheid het, en veural geen vereering veur d’r man, as ie zóó bij ’t heufd is! bedoar Govert Ros!

Eensklaps vast besloten um de dwoasheid veur de wiesheid te loaten; nóg spierwit, moar ook—joa verechtig, niet zonder weemoed, zal ie in alle woardigheid en bedoardheid ’t weerwoord geven:

„Bella, ’t is zeker, ’en gek mins kan met ’en wies mins niet lêven. Wie ’t gekke mins van ons beien is doar za’k niet op antwoorden. Ik veur mien doei iemand niet gern zeer ien ’t gemoed. Moar as ik oe dan deur dát gat van de deur zal verloaten, dan he’k oe niks anders te zeggen as wa’k ien de letste woorden van zoo’n gekkeveers—niewoar heb gezeid, ’en veers, woarvan Jan en allegoar, zeien dat ze ’t nooit zoo geheurd hadden. Luuster:

„Moar ik zeg, albeneur, in de wiesheid is ’t gelêgen; De Heer schiep de zon, en de Heer schiep de rêgen.”

Ien ’en schoaterlach is Bella losgebarsten toen ze Govert met z’n wiesheid van zon en rêgen zag vortgoan.

Moar die lach.... Nee.... En toch.... O God! ze most zoo lachen; zóó, dat heur de oajem beklemd wier: zóó dat ze te stikken docht....! Zóó, dat ze zich noar de borst greep.—En zie, woar ze stond op de rooje steenen, doar lag nou Bella neer; witter dan Ros, toen ie goeng met z’n wiesheid van zon en van rêgen.

Toen de boer van ’t Hoenderveld thuus kwiem—op z’n stedeerkamer! toen was ’t al oavend.—’t Heufd het ’em ien de loatste doagen zoo roar gesoesd; moar, ien de Roskam en oan ’t veerhuus—en ook wiedweg oan gunne kant van ’t darp ien de Zwarte Moor, doar had ie oarig verzet gehad, en veul vrindschap en erkenning genoten van wat ie—ook met zien gedichtstuk—veur ’t heele darp gewêst was, zoodat ie met plezier getraktierd en had vrijgehouen.

Woest was ie op ’t loatst ien ’t heufd gewêst, moar ook—zooas Lucht zeit: zénioal! Joa, went toen er één ’t glas had genomen en geroepen; „Ik drink de gezondheid van boer Govert Ros van ’t Hoenderveld met z’n liefke mooi uut De Eendenkooi”, toen was ie ienéns opgestoan, en had ie zoo moar veur de vuust weg gedicht:

„Dóárop drinken? Za’k verzinken! Belleke Kan veur mien part blieve melleke!”

Toch, nou ie thuus kwiem, was ie vremd en roar.—Hie kos nog niet gleuven dat ’t uut was met dat lieve snuutje.—Lief....?—Nee, nijdig, zonder verstand. En ’t mooie oog? Nee, eigenlik dof; joa, dof.

—Prulveerzerij! Wel Heere bewoare! as dàt zoo was, dan zou die heele grootheid en veural de ouwe Lucht hum niet zooveul eere hebben toegezwoaid.

’t Is zeker, ’en poar van ’t jongvolk het ie ’s oavends bij ’t veurdroagen, zien smuuspelen en lachen, alêvel dat was geen uutlachen, moar um de oarigheid van ’t gedicht gewêst. Zeker!

Ros werpt zich in den stoel voor zijn toafel; trekt de la open, en neemt er eenige papieren uit. Op één er van blijft hij turen.—Zou zóó’n veers niet goed wêzen! zóó’n veers!—Riemt ’et niet allegoar? Schoot-dood; man-kan, mins-kind.—Mins-kind? Watblief?—Joawel, mins-kind.—Welzeker!—Wacht êfkes.... mins-prins zou toch bêter zin. Krek, mins-prins dat riemt sekuur. As ’k nou van dat kind ’en prins kos moaken....? Joa woarum niet!—Moar.... ien ’t gedicht kamt heel niks prinseliks ien.—Hoe ’em der bij te kriegen?—Kiek, da’s den dichterskunst da’j d’r krek van moakt wa’j wilt.

Moar verdrêjd, mins, dat mot eigenlik op z’n goed Hollandsch mensch wêzen, en.... dán kan ’t weer geen prins worden. Noe joa, zóó ku’j wel oan de gang blieven! Wat weerlich!

Hos valt met den elleboog op de tafel dat ’et dreunt; en, met het hoofd in de hand blijft hij voor zich heenstaren.

„Bella!—Prulveerzerij!” zegt hij overluid, en nog eens: „Bella!”

Wat heurt ie?—Kiek, doar vliegt Zwarte Jan de koamer ien; ’en groot pampier houdt ie in de hugt. ’t Is ’en krant.

De jonge boer van ’t Hoenderveld ziet ’et, en wordt zoo rood as ’en hoanekam. Hij begriept; hij vuult ’et: doar mot zien noam ien gedrukt stoan!

„Luuster!” roept Jan: „Luuster is Govert.” En Govert luistert met opgespalkten mond noar ’t lêzen van Jan.... den kleinzeun van meister Lucht:

„„Voor weinige dagen werd in het naburige E. de nieuwbenoemde burgemeester Mr. W. Van der Neer feestelijk door de gegoede bevolking ingehaald en ontvangen....”” Sprekende: „Nou kumt er ’en heele boel woar we niks oan hebben. Wacht, hier he’k ’et: „Onder de dorpelingen, die wel voornamelijk den dank van denzelven”—dat sleet op den burgemeister—„verdienden, moet in ’t bijzonder worden gerekend den Heer Govert Ros, vermogend grondeigenaar, die....””

„Steet er dat....!?”

„Zeker! Kiek moar.” En wijzende met den vinger: „„die niet slechts op de meest onbekrompene wijze uit deszelfs eigen middelen, eerebogen en een eerewacht had daargesteld, maar ook deszelfs dichttalent in een sierlijk en diepgevoelig lied had neergestort.””

„Nee Jan, nee! bi’j gek; dat steet er niet.”

„Hier, gedrukt ien de krant!” Weer lezende: „„Algemeen was de opgetogenheid toen dezelve had geëindigd. Den dank werd hem van alle zijden toegebracht, alsmede dewijl hij de schoonste onder de jeugdige vrouwelijke feestgenooten, eene kleindochter van den straks genoemden onderwijzer Lucht, Helena Braks, in staat had gesteld om den nieuwen burgemeester een bouquet te overhandigen die inderdaad prachtig mocht genoemd worden. Dat behalve de nieuwe burgemeester, de genoemde heer Ros en mejuffrouw Braks verder de middelpunten van des burgemeesters avondfeest waren, zal niet vermeld behoeven te worden, en evenmin dat door allen, bij wie de herinnering aan het gevierde feest levendig zal blijven, de wensch werd geuit: dat de heer Ros zal kunnen besluiten zijn gedicht door den druk voor de feestgenooten verkrijgbaar te stellen, met welken wensch wij ons, voor de ingezetenen van E., ten volle vereenigen.””

Govert Ros wist niet krek woar ie was.... wat ie dee: „Zal ik die krant hebben?” zei ie ten letste met bevenden greep noar het blad.—En Jan:

„Joa wat za’k zeggen, over ’en half uurke wacht grootvoader de krant, en....”

Govert wist nóg niet wat ie dee. Hie keek op z’n gouwe harlozie, moar zag eigenlik niet hoe loat dat ’t was: „Zal ik die krant hebben?” zei Govert nog ens met ’en schorrigheid ien de kêl; en—nee, hie wiest ien ’t geheel niet wat ie dee, te geliek stak ie ’t harlozie oan Jan toe.—En Jan:

„Wat! Veur mien!?”

„Noe! Wat kan ’t schêlen! kunt wel houen. Gêf mien, gêf mien die krant moar.”

’s Anderendaags toen de dorpsklok tien had gebromd, zaten de loontrekkenden van ’t Hoenderveld aan de avondpap, en gedurig was ’t ’en verknepen gelach um te stikken: Veurtoan mosten ze den boer,—zoo had ie gezeid—menheer nuumen. Hie sting—zeidie—zooveel as op de nommennoaise veur burgemeister; en—as ’t op wiesheid oankwiem dan sting ie ien ’t gelid van de keuningen Doaved en Soalemo.

’t Booienvolk lachte. En Ros: Hie zat weer op z’n stedeerkoamer, en hie kos ’t niet loaten um zien gedichtstukken nog is noa te kieken. Zie, veural ’t pronkdicht op den keuning van Holland. Jong, dát was toch oarigheid. Luuster, nee maar luister: