Part 26

„Kemprie!” roept Govert Ros: „Joa wel, da’s ’en doorn van den blomruuker, welzeker! Moar Bellekelief, mo’j doarum nou kwoad zin? Luuster, ge weet ’et: Meister Lucht wou met alle geweld dat Leene—zien appel van goud—’et peket van oavend oan burgemeister zou geven. ’k Lachte wat ien meister Lucht, en zei: Bella zal ’t doen.—Nou kom ik eergiesteroavend thuus, en ’t veers, da’k van oavend veur ’t festijn most kloar hebben, ’t wou moar iens-geheel niet vlotten. Heur ’t begon:

„’k Bespan de cyther met de snaren Ik zing een lied ter uwer eer Ik zing den neien burgervader Ik zing Wilhelmus v. d. Neer. Ik roem hem als een man vol stoacie En met veul duiten in de kast.

„Moar zie je, toen zat ik met stoacie en kast. ’k Was ’et riem kwiet.—Goeje road was duur. Ik noar meister Lucht.—En joawel, hie ree oardig op zien peerdje. Kemprie! ’k Most niet denken umda’k Govert Ros van ’t Hoenderveld was, zei die, da’k doarum ’en oud man, die mien had „zien leeren brood êten” ongemoeid zou achteruutzetten. Albeneur Bella, ’t was niet anders; hie wou dat z’n kleindochter Leene ’t peket zou geven, of.... joa.... luuster: of boer Govert Ros, zoo dreigde ie, zou zoo lang hie lêfde, nooit lid van de kark- of gemeinteroad worden, niks nimmendal.”

„Precies! en toen?” komt Bella.

„Nee Belleke, stil, niet en toen; begriep ie dan niet da’k lillik ien de knooi met ’et veers zat. Lucht keek as ’en spin, ’en ouwe!”

Bella ziet eensklaps op:

„En toen hei’j uut valse glorie—um met geleende veeren te kunne pronken, toegestoan dat ’en ander zou doen wa’j mien vrijwillig hadt toegezeid.”

„Noe! of ik begriepen kos dat ’t geven van die blommers zoo’n groot plezier zou wêzen, en da’j dóár zóó op gesteld was!—Kom liefke, gêf mien de hand?”

„Nee! Ge hebt oe woord gebroken. Ge hebt hóár liever dan mien.”

„Hoar!? Kom Belleke, ’t is kienderachtig. Um den ouwe plezier te doen he’k Leene benuumd.”

„Nee Govert, niet um meister Lucht te believen; moar um oe veers kloar te kriegen, doarum hei’j mien vergêten en achteruutgezet. Loop! ik veracht oe!”

„Da’s stark! Jongens, ’k mot zeggen da’j vast in oe schoen’ stoat.”

„Dat he’k oe al meer geteund.”

„Belleke, ik heb oe lief!”

„Dat geleuf ik niet.”

„Meer as één ien de wereld!”

„Dat hou ik ’en leugen!”

„Bella, zoo wreed? Zou’k dan mien liefke, noa den woeligen rit van drie uren, zuuken; ’k weet niet hoe lang, overal, as ze mien onverschillig wier; zou ’k hoar zuuken as ’k niet verliefd op hoar was; as ’k haar niet stelde bovenoan.... Bella....?”

„Bovenoan Govert? Boven Leene, goed! Moar ’k weet niet, bovenoan!?”

De jonge boer valt op één knie, ter zij van zijn liefke, vat haar om ’t middel.... Nee ze weert hem toch niet af. En hij luider:

„Niet weten! Ondervinden zu’j ’t, joa, zeker! Ielkeen zal ’t zien dat Govert Ros van ’t Hoenderveld ’t woord dat ie gaf weet te houen. Gij zult van oavond den blomruuker geven, gij, en geen ander: de melkbooi van de hoeve De Eendenkooi!”

Terzelfder stond ziet Bella hem vorschend aan:

„En oe woord dan Govert oan meister Lucht? Is dàt woord te brêken nog niet arger dan ’t woord oan mien, a’j nou te schand zoudt stoan veur ’t heele darp?”

„Moar ik lach ien ’t heele darp. Ik wil ou, Bella, en goedmoaken wa’k misdreef; lieve dierke!”

Bella trekt haar blozend hoofdje ter zij:

„Govert, as ’k geen arme wees was op de wereld, dan sprak ik anders misschien; moar nou, as de riekste jonge boer uut den umtrek de liefde wil van een die veur loon dient, dan mot heur noam in zien hart stoan, as ’en noam op ’en zark.”

„Moar Bella, zoo is ’t!”

„Kus mien niet Govert: erst wi’k de woarheid: Hei’j niemand liever dan mien op de wereld?”

„Niemand! zoo woar as God!....”

„Vluuk niet. Ik ken toch een misschien.”

„Éen! wie durft dàt zeggen? Mein ie Leene toch weer?—Nog ens ik zweer oe!”

„Nee, moar die, die doar!” en met den vinger op hem wijzende ziet ze hem aan.

„Nou, da’s ’en mooie!—Joa, ’k weet wel da’k ’en knappe jong bin: moar verliefd...! Harrejennig, nee, dat bin ’k op ou; deur vuuren za’k veur oe vliegen.”

„Ge bint al te veul ien feeststemming Govert. Luuster kalm: Ik wil oe gleuven, joa, went ik had oe ook wel lief, al was ’t umda’k niet vergêt wa’j ien ’t letst oan mien erme moeder gedoan hebt. Moar toch, ’k wil nou ’t bewies van oe liefde.”

„Vroag op, lieve snuutje.”

„Ik wil dat van middag op ’t feest alles zal goan zooas bepoald was, moar één ding niet.—Nee, niet te hoastig.—De blomruuker zal Leene geven, dát blieft bepoald; moar gij Govert: gij houdt oe veers ien den zak!—Joa, kiek, dat wou ik....”

„Moar da’s ’en roare vroag. ’t Veers is....”

„Hei’j dan zelfs oe veers liever dan mien?”

„Liever!—Noe!” Na een oogenblik stilte, met verruiming: „Zeg, a’j mien nou is fleurig woudt oanzien; a’j mien nou is kneuterig um den hals woudt pakken, dan....”

„Nee Govert, erst oan mien veur den ontrouw ’t bewies van trouw weerum geven: Oe veers—of eigenlik ’t veers van ’en ander—blieft ien den zak!”

„Van ’en ander! nee dat is ’t niet! ’En poar regels, noe joa; ’t veers is van mien! Verechtig!”

„Zooas gezied is: ’t blieft ien den zak den heelen oavend; bij ’t noar huus goan krieg ik ’t van ou as ’en mooie herinnering, en ’k geef oe den zoen die ’k nou niet kan geven.”

En Govert, als hij Bella eensklaps vast aan ’t hart drukt, en bij verrassing zoent op die donzige wang, dan roept hij: „’k Zou mien veers liever hebben dan mien schat, mien liefste op de wereld! Nee Goddank! ’t Veers zal kapot zoo gauw a’k thuus kom!”

„Ik zeg Govert: ien den zak mot ’et veers, en dan niet er uut!”

„Ien den zak!? Nou albeneur, lieve kleine Koeje neur! Joa, gij kunt den boas speulen over Govert Ros van ’t Hoenderveld. Moar—niemand zal ’t as mooi Belleke alleen!”

Geen boas speulen wou ze; nee zeker niet. Alêvel hum kussen.... doar kwiem niet van in, neen, nóu nog niet. „Moar,” fluustert ze: „’k gleuf toch wel da’k oe nog liefheb Govert, joa, ’k gleuf ’t wel.”

Tegen zes uur in den middag was ’t dorpsfeest in vollen gang. De nieuwe burgemeester, die des morgens met zijn jonge vrouw feestelijk werd ingehaald, en over bloemen, door de jeugd gestrooid, zijn woning was binnengetreden, had na ’t beantwoorden van de welkomstgroeten der burgerlijke en kerkelijke autoriteiten, den vrienden een tot weerziens in den middag toegeroepen, en—men wist wat dat beduiden moest.

’t Was alles van te voren zoo wat „bestoken”.—De ouwe meister Lucht was ien ’t geheim, en Doan uut De Roskam was ook ien ’t geheim, van wegens de tien groote kêtels koffie met zuut, en de zes voatjes bier, en de drie mandes wien; bakker Wullings van wegens ’t wittebrood en de krientebreudjes en de tullebands, en Dries uut de koomenij van wegens de keeze, en de halve piepkes en de verrels tabak, alles noar den oard!

„Ik zeg, ’t is niemeer as rezenoabel dat ie zoo duut,” zegt dampend een boer, die ’t gejoel zijner jongere medegasten op ’t ruime veld achter ’t burgemeestershuis met welgevallen beschouwt: „Govert Ros het zeker ’t grootste part van den ienhoal bekostigd, moar, ’t het mien alêvel toch drie en twintig centen oan gruun moaken van de letste eereboog, en negentien en ’en halve cent oan ’t opsieren van Dorus’ peerd gekost. Ik zeg da’s toch soamen twee en dartig en ’en halve cent, niewoar? Nee, dat ie ons nou traktiert, da’s niemeer as rezenoabel zeg ik.”

„Welzeker!” klinkt het uit bruin merrinos aan zijn zij: „’en mins is zóó niet of wil de schoai wel gern is weerum hoalen; moar ’k moet dan ook zeggen ’t is meer as oarigheid! Kiek, da’s al mien vierde krientebreudje, en straks zeidie tegen mien: Kom juffrouw, u moet moar toetasten: Op z’n Hollandsch, zie; moar vrindelik!—Luuster! heur!”

„Zeker hebben ze gunds met mastklimmen den heugsten pries gehoald. Kom loawe es kieken.”

„Nee man, nee, loa wij hier bij de befettoafel blieven; ’t zeggen is dat straks hier de tullebands kommen.”

Dat was oarigheid; ze wisten er allegoar van, allinnig burgemeister en z’n jonge vrouwke niet. Doar kwiem ze oan: De winteroavend zangschool met den ouwen meester Lucht en drie ekfetieve meziekanten veurop. Behalve Lucht, de directeur, allemoal jong spul—boven de vieftien, ongetrouwd.—Kiek, ze trekken tot bij de plek woar burgemeister met de doames, en domenei, en de pastoor en notoabelen bijmekoar zitten. En, ien ’en halven cirkel steet nou die zangschool; de boerinnekes veurop—twee zin er bij die d’r al heel liefkes uutzien. Achter de meiskes stoan de jonge kerls. Zie, allegoar he’n ze ’en pampier ien de hand.

Meister Lucht, neemt met de lienkerhand den hoed af, sleet met den veursten vinger van de rechter noar boven, en dan met kracht noar umlêg,—’t klinkt verechtig lieflik rein:

„Welkom in de vruchtbre dreven, Die in d’ arm van Waal en Rijn, Nog van ’t eerste Oud Neerlandsch leven De onverpoosde tolken zijn.

„Welkom, welkom in deez’ oorden, Waar de lachende oeverboorden, Saam, als met een krans van blâren Tooien malsche koren-aren.

„Welkom, waar de vette klei, ’t Rund doet tieren ien de wei, Waar het goudgele akkerzaad, Schittrend als een zonne staat.”

Ja „Welkom, „Welkom!” zoo ruischt het steeds voort: „Welkom in het goede land, waar trouw en eenvoud wonen, waar men de grijsheid eert, en liefde ’t cement blijft, waarmee men zijn huisaltaren bouwt.” En als nu ten slotte den jongen burgervader nog uit volle borst een heilbee wordt toegezongen; den wensch: dat hij de schoonste bloemen zal plukken in den gaard van zijn ambts- en huwelijksleven:

„Echt Betuwsche rozen; jasmijns, anjelieren, Lieflijk van kleuren; En, met haar geuren Zoet, als wanneer haar de dauwdroppels sieren.”

dan wuift meester Lucht, steeds de maat slaande—met den vinger tevens naar de zij van een mooi blond boerinnetje, en, Leene Braks—meesters kleindochter—verstaat dien wenk:

Een groote bloemruiker, dien ze onder haar hagelwit voorschoot verborgen hield, te voorschijn halende, treedt ze—vluchtig blozend—uit den kring naar voren, en biedt den jongen burgervader, met een soort van schok—die voor dienaresse moet gelden—de bloemen aan, terwijl de slotregels van het lied nog krachtig en welluidend klinken, en het welkom, welkom herhalen.

Natuurlijk, men zag slechts naar burgemeester, die van mooi Leentje met zichtbare ontroering de bloemen aannam, maar, als men op sommige leden van ’t koor in dat oogenblik tersluiks een blik had geworpen, dan....

Op ’t gelaat van den ouden schoolmeester-directeur was een trilling van victorie te zien, terwijl zijn wijsvinger het laatste woord der hulde met een vervaarlijken ruk als naar zich toehaalde. Leenes broeder, bijgenaamd Zwarte Jan—kon ’t niet loaten um gluups, links, ’en oog te sloan op Govert Ros, die oan d’andren kant bij de bassen sting. Ros eiges keek schuuns langs ’t meziekblad noar Bella, die êfkes ’en pijnlik trekske um den mond kreeg, moar toch vigelant veur zich uut zag; krek asof er ’s mergens niks nimmendal gebeurd was.

Moar luuster: Nou de zang gedoan is, en burgemeister met ’t groote peket ien de hand stoat, nou drêjt ie zich zoo’n bietje um; kucht; kiekt nóg ens um; kucht ook nog ens, en—luuster, luuster, hie sprêkt:

„Edele dorpelingen! Jongelui! Toen Zijne Majesteit onze geëerbiedigde Koning, mij tot burgemeester van uwe gemeente benoemd had, toen—ofschoon ik het zelf gewenscht had—toen bekroop mij allengs toch de vrees dat ik mij—en vooral met mijn geliefde, die zich door den teedersten band aan mij verbinden wilde, in uwen kring niet tehuis zou gevoelen, omdat.... omdat....”

De jonge burgemeester hokt en kucht....

—Drommels! hij kon toch niet zeggen: Omdat ik hier een troep lummels en pummels dacht te vinden; een troep schaapskoppen en ezels; volk dat rechts niet weet dat links aan den anderen kant is; vrouwen als koeien; en boerinnekes tot geen hooger trap van beschaving te brengen dan tot „een schotsche drie op de hakken”. Sapperloot!—En hij herhaalde: „Omdat....—Ik zeg.... omdat....” Maar hij was de kluts kwijt, en kuchend stampt de jonge burgervader—die van z’n leven toch zoo menigen gloeienden toost had geslagen, met den voet; en nu hij de meisjes daarginds om zijn confusie de oogen ziet neerslaan—sommigen met een ternauwernood bedwongen glimlach, sommigen blozende uit meelij, nu voelt hij al zijn veerkracht wegzinken. Zijn handen beven en zijn knieën klapperen zóó geweldig dat hij een stoel moet vastgrijpen om zich te kunnen staande houden. Maar hoor, zijn jong vrouwtje met een hoogroode kleur, fluistert hem angstig toe: „Omdat ik niet gedacht had hier al dadelijk zooveel liefde te vinden.”

—Och hemel ja, ’t was dood eenvoudig. Hij herstelt zich:

„Omdat....”

„Joa we begriepen ’t best! Schei moar uut a’j beteuterd bint,” valt nu eensklaps Govert Ros uit: „Burgemeister had niet gedocht dat ’t boerenvolk zooveul stoacie zou sloan. Nou, ’t is niks; we begriepen oe wel.—Alla jongens: Lêve de neie burgemeister! Hiep hiep hoeroah!”

Zoo iets moest den jongen Van der Neer wel totaal genezen. Welk een vernedering. Een boerenknul zal hem zóó den mond stoppen!? Ha! nu zal hij toonen wie hij is, en terwijl plotseling de student in hem opleeft, wenkt hij gebiedend dat men zwijgen zal, en spreekt dan, ofschoon nog klam van het angstzweet, dat hem straks heeft uitgebroken, en inwendig bevend, een gansch kwartier lang zooals een student dat boven op een tafel zou gedaan hebben. De woorden: Tot heil der burgerij. Heerlijke Betuwsche dreven. Inspanning van alle krachten, en Jongste snik, zijn de hoofdbestanddeelen der nu vloeiende improvisatie; maar, als ze geëindigd is, en een driewerf herhaalde juichtoon moet zeggen: „Je hebt het netjes overgedaan!” en de leden van den Raad en de notabelen, en dominee en de pastoor, hem weer de hand drukken, maar—zooals Van der Neer meent—er allemoal zoo’n valsch lachend bakkes bij zetten, dan is er maar één, die het heele Betuwsche dorp met al zijn bewoners op de Mookerhei wenscht, en dat is de jonge burgemeester in eigen persoon.

Weinige minuten later stond Govert, met Leene Braks en Zwarte Jan en nog anderen, achter in den boomgaard, waar zak werd geloopen.—Zwarte Jan speulde veur kemiek. Hie trok ’en gezicht asof ie ’en gluujenden eerdappel had iengeslikt, en keek benauwd—kemiek—krek as burgemeister toen ie er straks niet uut kon.

Al ’t jongvolk lachte dat ’et schoaterde.

„Schei uut!” riep er een: „’t is um te bezwieken!”

Jan trok nog gekker gezicht en knikte krek as burgemeister met de knieën.

„Hou-op! Ik stik van de lach!” klonk het weer.

„O lieve mins, as Govert Ros hum niet op z’n plaats had gezet, dan stond ie er nog met z’n totteloazie!” riep Leene Braks.

En Govert van ’t Hoenderveld keek heur oan—ze was toch mooi—en hie zei:

„Ja ’k wou ’em is teunen dat welluu hier ook niet van giesteren zin as ’t um ’en oanspraak te doen is. Ik zei ’t hum netjes niewoar? Ekfetief!”

„Nou dat zal woar wêzen!” riep Leene: „En wa’n kienderachtig stemmeke het ie! Toen gij goengt sprêken, toen was ’t krek asof ’t karkurgel tegen ’en krekel begon.”

Govert lachte tevreden.

„Heur ie wel Bella, hoe Leene Govert ien de locht stêkt?” fluistert molenaars Driekske, die Bella’s liefste vriendin is.

Bella keert zich van Driekske af en ziet gunds ’en jong die zakloopt keukelen, en dan—’en bietje loater Govert oan den erm trekkende:

„Govert, heur is.”

„Zoo lief bekske, bin ie doar.”

„Joa, luuster is êfkes.—Kom mee?”

„Meegoan?—Allo, waar mowwe noar toe?”

„Govert, ’t is in mien oog, van Zwarte Jan ’een loensche streek, um den mins te bespotten woar we nog pas dat welkom oan zongen.”

„Och, oarigheid moar.”

„Nee, da’s geen oarigheid; da’s valsch!”

„Noe!.... ze zeiën niks anders as dat hie ’en kikkert in de redenierkunst, en ikke hum wiedweg de boas was.”

„Zóó! Hebt gij dan een toesproak gehouen?”

„Wat blief! Toen ’k hum zoo netjes op zien plaats en op z’n gemak heb gezet!”

„Nuum ie dat ’en toesproak!? Nee, ’t speet mien Govert, da’j doar, bij al die grootheid—en domenei en allegoar—de mins ien ’t geloat sloeg.”

„Ikke?”

„Zeker!”

„Jandorie dern, a’j niet zoo’n duuvels mooi snuutje hadt, en ’k oe nog drie keer liever as ’en ander had, dan....” Eensklaps ernstig: „Belleke, zeg: ’k heb oe zoo lief; moar gij—as ’en ander d’r wat opdoet dan kniep gij d’r altied weer ’en stukske van af. Da’s niet oarig Belleke, went ze zegge allemoal dat ikke nog veul bêter burgemeester dan hie zou wêzen.”

„Zeg Govert, as ’en mus meint dat ie ’en nachtegoal is, wát zou’j dan zeggen?—Kom! wês wiezer.”

Govert vuulde ’en heeleboel kruuzen en krieskrassen over de borst en deur ’t hart goan. Wat weerlich, allegoar zeien ze toch dat hie.... Moar verdrêjd, as ie dat snuutje oanziet, harrejennig! Én, ze het zich eiges toch goedgehouen aldat Leene ’t peket had gegeven.... Alêvel ’t is ook woar: umdat Leene dat gedoan het, mot ’t veers nou ien den zak blieven!—Anders, joa ’t zou nou nog ’en ander effect moaken as veur ’t geval dat burgemeister niet was blieve stêken.—Jong!—Moar nee, Belleke, z’n lieve dierke mot toch ’en teiken hebben dat ie hóár en geen ander lief het.

Heur, doar klinkt de meziek. ’t Is ’en Schotse Drie!—’t Soa!—Hij pakt heur vast in de boutjes!—’En kus?—Nee, nóg ens nee! die geeft ze nog niet; moar de Schotse Drie, albeneur! En Govert Ros en Bella Roel ze zwieren mee met de bonte paren die wielen op ’t malsche grastapijt.

Zwarte Jan speult niemeer veur kemiek. Hie stoat noast zuster Leene achter ’en appelboom onder de volle bloesems. Straks, toen Govert en Bella samen apart goengen sprêken, toen is ie heur zuutjes noageloopen, en het ie heur ongemarkt beluusterd.

„Kiek, nou dansen ze alweer,” zegt Leene: „Ik gleuf toch niet Jan, dat Govert ’t op mien het.”

Jan geeft geen antwoord en kiekt op den grond. Hie en Leene, alschoon ze van moeders kant, grootvoader tegen meister Lucht motte zeggen, ze zin toch ekfetief van de boerendêl; moar—vetpot was ’t bij voader op den kleinen pachthof niet; en....

Jan sting nou met Leene achter den boom, en hie zag Govert met Bella dansen, en.... O! wat gluujde ’t hum van binnen: as rieke Govert Ros, Leene tot vrouw nam en zien zwoager wier, en as Belleke met heur mooie oogen dan in zien armen lee. Och Harrejennig!

„Geen nood Leene, da’s moar dansen veur ’t fatsoen. Ou het ie ’t peket blommen loate geven; da’s genogt, en—zoowoar as ze mien zwartkop nuumen, zóó woar zulde gij boerin van ’t Hoenderveld wêzen.”

’t Was wat later. Zwarte Jan hield Govert Ros vertrouwelik bij den arm vast, en zei:

„Wel Heere-minsen! zou’j oe veers niet veurdroagen! Moar dat zou zunde en schand zin! ’t Is ’en pracht, verechtig!”

„Joa wat dát betreft! Moar.... Nee! ’k zeg nee! ’k Heb er mien redenoasie veur!”

„’k Weet niet Govert-boer of ie ’t niet verplicht bint.”

„Ikke?”

„Zeker! As ze stommerikken en stotteroars hier as burgemeisters sturen, dan motten ze niet denken dat welluu hier ezels zin!”

„Nee, dat motte ze net niet! Doar zouwe ze nog ’en punt oan kunne zuugen.”

„Grootvoader Lucht zei giester nog: Jong, ’t is toch jammer dat boer Ros niet op studie is gewêst.”

„Zoo! zeidie dát?”

„Joa Govert. Nou! en ge weet ’t ook eiges wel. Gij schudt ze uit de mouw. Grootvoader zeit dat gij, a’j veerzen moakt, net zooveul mans bint as hie eiges.”

„Joa, wat ’t kunnen betreft....! As ’k op streek bin dan is ’t oarigheid! ’k Mot soms wel is lank prakkezieren eer ’k ’t riemwoord kan vienden; moar, soms ook smiet ik ze zoo uut de mouw.... vrouw, dauw, lauw, bouw, trouw, zou.... Heur ie? ’t Kan mien niks schêlen, al wou’j d’r nog tien!”

„Nou da’s oarigheid! Moar van vrouw en trouw gesproken Ros, ’k gleuf verechtig da’j ’en goed oog op Belleke het. ’t Is ’en oarig kiend.”

„Nou! en niet kienderachtig!”

„Nee zeker niet. Moar of ze ou ien alles verstoat!?”

„Wat mein ie?”

„Begriept ze oe veerzen Govert? Ku’j met er proaten over de versefecoasie zooas grootvoader ’t nuumt?”

„Dat he’k nooit geprebierd; moar....”

„Nee, dat gleuf ik toch niet. ’t Is ’en mooi en lief dernje, aldat ze arm en ’en wees is—doar niet van—moar ’t verstand! Grootvoader zei letst nog dat ’t verwonderlik was hoe twee uutersten mekoar zoo opzochten; toen sprak ie van ou Ros, en van Bella Roel.”

„Noe! dat ze ’t groot op veerzen en wiesgeleerdheid het, dat za’k óók niet zeggen; ten mienste....”

„Watblief?”

„Ten mienste.... Joa, ze het mien eiges gevroagd ’t veers ien den zak te houwen.”

„Wat zeg ie doar!?” zegt Jan—krek asof ie straks niet geluusterd had: „Het ze dàt gevroagd! Moar da’s te arg, da’s.... Goeje God as boer Ros van ’t Hoenderveld zich zóó koejeneeren loat!”

„Koejeneeren! Nee zie.... moar ’t was, umdat....”

Ros stond nou ook—krek as burgemeister straks, noar ’t woarum te zuuken. Hie kon toch oan Jan de woarheid niet zeggen. En Jan, snel invallende:

„Allemoal ’tzelfde wóárum! moar ik zeg, da’s te arg!” en roepende noar de zij van een paar jonge boeren en boerinnen—waarbij zuster Leene zich bevindt: „Wat deksel; mag boer Ros ’en veers dat ie eiges gemoakt het, moar zonder veurdracht loaten!?”

En Jan trekt Leene oan heur jekske; en Leene, zacht kleurende:

„Wel zekerlik niet! ’t Woar zunde en schande!”

’t Wier donker.

„Joa zunde zou ’t zeker wel wêzen! dát mot de jonge boer van ’t Hoenderveld zich eiges grif akkerdieren; moar.... Nee, ’en geldig „maar” is er toch niet. Jan het geliek: ’t Is geen mooie trek van mooi Belleke: Uut wroak dat ie Leene—’t kleinkiend van meister Lucht ’t peket liet geven, mot Govert nou ’en stuk ien den zak houen woar ie wel dartig dagen op gedicht het.

Govert staat eenige oogenblikken later—onbespied, en nabij een papieren lichtballon—met zijn gedicht in de hand. Zachtjes de lippen bewegende, leest hij. En dan: nee ’t was toch onverstandig van Belleke um zóó te willen regieren. Belleke most begriepen dat ze geen cent ien de wereld had, en dat Ros.... Noe joa, moar aldat Ros nóg zooveel had, en Belleke geen joa wou zeggen, dan kon Ros nog voor tienmaal zooveul geen Belleke oan zien hart drukken.

....Nee! Da’s woar! Verdrêjd!—Vort met ’t ding, vort er mee! Zie zoo! ’t kan loater bij ’en andere okkoazie nog wel te pas kommen. As ie ’t bijveurbeeld veur ’en trouwerij of ’en begroafenismoal wat veranderen kos....? Loa’s kieken!

’t Veers weer ien handen, tuurt Govert er in. En ’t is toch jammer; ’t slot was óók zoo mooi; krek asof ’t ’en ekfetief gedrukt veers was:

„En leeft gij samen onvermeden.

Onvermeden, joawel, dat wil zeggen da’j alles vermeejen hebt of vermijdt.... van noarigheid, begriep ie:

„Ien eendracht, vreugd en nog veul meer, Dan zal ik steeds den dichter wezen, En zing Wilhelmus Van der Neer.”

Nee, veur ’en andere okkoazie zou ’t toch slecht te sjanzieren zin.—Noe!—as ’t op ’en verjoardag van den ouwen Vermeer kos wêzen; of op den vief en twientigjoarigen dienst van den domeneer. Joa, t woord is domenei, moar as ’t um de moat en ’t riem zoo wêzen most, dan ko’j ook zeggen: domeneer. Meister Lucht sprêkt altied van dichterlijke vrijhedens.

En dan—zoo prakkeziert Govert al wiejer, dat ik nou geen ens de dichterlikke vrijheid zou kunne gebruuken, um met dit veers den stadsen kwiebes is te loate zien, wát er ien ’en boerenkop kan stêken. Och harrejennig, ik moak en ik brêk ’em; dát he’k allang begriepen.—’t Is vremd da’k niet eerder op ’t adee kwiem dat ze mien hier burgemeister hadde motte moaken. As ’t gewed was dan dee ik ’t op riem; ten mienste de trouw-redenoasies. Noe, dat zou oarigheid zin! Jong! Mien Belleke burgemeistersvrouw!—En dan... soamen ien de dubbele karkbank. Harrejennig!—Joa, as ik mien veers nou veurdroeg, dan kwiem ’t misschien wel bij ’t verslag van burgemeisters ontvangst, ien de krant; joa! En dan, as ze ’t lazzen, dan zou zoo’n govverneur, en zoo’n menister ien Den Hoag, zich ook nog wel is achter ’t oor krabben, en....

„Wie roept doar?”