Part 20

Nog slechts even had zij zich met haar gezin om den middag-disch vereenigd, of een buitengewoon rumoer in het achterhuis heeft haar met de overigen naar de deel gedreven. Wel afgeroazend wa’n spektoakel was dat ien de peerdstal gewêst! gesloagen en gebeten hadden ze allegoar, krek asof ze de kolder hadden. Wie zou ’t geleuven: Lammert had ze krek loate stoan zooas ie d’r mee van ’t land kwiem; ’t varse kleever ien ’t ruuf hadden ze alle drie geroken, en één had er moar bij gekost. Gijs de knecht, die op den rogzolder oan ’t schoepen was gewêst, had er eerder geen spier van gemarkt. Een van de peerds had den halster kapot; de veurste was arg ien ’t steertvleis gebeten, en—roazend op den Lammert, het vrouw Willems de sleutels gegrepen, um hoastig uut ’t kammenet ien de lienkse stoasiekoamer ’en neie halster te kriegen, en ’t boek van den Neuman, veur ’t geval van zoo’n peerdsbeet.

Ja razend was ze, en wonder was ’t niet, want nog bovendien had Dolfke, ’t lieve jungske, haar pas gezegd dat ie heel duudelijk het gezien—toen ie eiges ’en bietje ien den heujbarg lee—hoe den luioard ien stee van te ploegen, lankuut naest Geurtje ten Bos—zoo’n feeks, die hum sloeg—ien ’t gres het gelegen, en loater de peerds, ien stee van ze eiges te bezurgen, oan Jan het vertrouwd.

Ja woedend is vrouw Willems naar ’t voorhuis gegaan, en nou—nou was ’t nog ’en ander spektoakel!

„Wel Heer ien den Hemel!” het ze gevluukt, alschoon ze niks van geen vluuken hieuw.—’t Was heur ook krek asof hoar ’t heele lief onder de beenen uutschoot. Doar lee ie, den ezel, den lummel, den dagdief! Ien deze koamer; ien ’t stoel woar ze eiges nog nooit op zitten wou! Sprêken wil ze, moar sprêken kan ze niet—d’r zat heur ’en strop um de kêl. Zie, ’t is Trieneke die heur um den hals lee: „Moeder, moeder!” roept ze beschermend. Maar moeder, ze rukt zich los uit de klem; met dreigend gebaar snelt zij op den terugduikenden bouwknecht toe: „Wat! gij! vlêgel!” barst ze stootend en bevende los: „hier ien de koamer....! hier ien den stoel! Vort! vort weer d’r uut! D’r uut zeg ik oe; deur ’t eigenste gat woar ie ien bint gekommen. Schandbrood zu’j êten, schandbrood ien ermoei! Vort, vort m’n huus en m’n dienst uut!” En—als zij hem vat bij den arm, dan dringt ze hem voort en verder naar ’t venster, en Trieneke roept wel: „Och moeder bedoar toch!” En Lammert hij trilt wel: „Vrouw Willems ik smêk oe!” Moar: „Vort! vort met den luizak! Allo, de been’ over ’t roam—da’s niks, stoot oe kop moar—oe loon za’k wel sturen; geen voet op ’et erf meer!”

’t Is avond. De dorpsklok heeft in de verte elf doffe slagen gebromd. Evenals de geheele omtrek ligt ook het Putterserf in een valen nachtsluier verscholen. Slechts aan de zijde der Linge schemert er in die woning nog een flauw lichtje achter dichtgeschoven gordijntjes. ’t Is het venster van Trienes kamertje.

Mooie Triene, ten halve ontkleed—of liever gekleed zooals zij’t bij snikheeten dag in ’t brandende hooiland zou wezen—Trieneke drukt zich gedurig de koude hand tegen de gloeiende oogen, want—oakelik veul het ze geschreid vant’ middag tot den oavend toe. Met moeder en Lammert was alles gedaan; ’en wrok had moeder op ’t heele Weijers-huus; op ouwen Weijer, die volgens Dolfke—hoar belasterd; op Geurtje ten Bos die heur jongske gesloagen; op Lammert die heur ien’t wark zoogoed as bestolen, ien’t zwak gegrepen en bijkans den dood op ’t lief gejoagd had: „Nooit kumt ie weerum;” had moeder geroasd; en Triene, ze drukte haar koude hand nog eens op de brandende oogen, en—wonder, as ze dát duut, dan liekt heur alles zoo zwart niet meer toe: „Joa, Trieneke is d’r ook nog, wel zeker! As ze mundig wordt dan zal ze doen noar wil en believen. ’t Is oarig—as ze die hand zoo houdt, hoeveul klaarder ’t haar wordt: Zeker, Lammert had zich lillik loate kieken: den luioard speulen veural ien zoo’n koamer, dat had toch gek gestoan. Alêvel—niemand zou lachen om hum den zij ens heur joa gaf, niemand zou lachen um hoar dat zij niet heur zin kreeg. Ens joa, blieft joa. Zie, Trieneke is d’r ook nog!

Eenige oogenblikken later zit het fiere, doch heden in hare fierheid zoo dikwijls geschokte kind, op den rand van haar bedstee. Een glimlach heeft hare lippen geplooid. Uit den wit diemeten zak die haar ter zij op den rok hangt, heeft zij een voorwerp genomen, dat ze wendt en keert in hare handen, dat ze beschouwt alsof het zeide: Trieneke, alleen um oe zelfs wil he’k oe lief; oan Geurtje he’k nooit gedocht, Trieneke, vergêt nooit oe Lammert.

Doch zie wat beroert haar? Een gloeiende blos stijgt haar snel naar het voorhoofd; haar boezem jaagt; haar tanden klemmen zich vast op elkaar; een wit als van het laken op haar sponde vervangt het gloeiende rood van haar koon. Wat haar beroert? Zie, in het deksel van Lammerts tabaksdeus, de doos die hij in verwarring vergat, die zij in haast heeft geborgen, in het geopende deksel er van daar las zij die woorden:

„Aan Lammert van Tuil van Geurtje ten Bos”

En, nog een geruimen tijd staren heur vlammende oogen op dat heillooze schrift; maar dan ook verspreidt er zich eensklaps een fiere lach over haar gelaat: „Den Lammert—Geurtjes tabaksdeus kos ie droagen op ’t hart geliek dat ie vree noar Triene van ’t Putterserf....?” Weer drukt zij de koude hand op de oogen. Nou—nou ziet ze nóg kloarder: „Um ’t gemak te bejoagen het Lammert gespeuld met Geurtjes hart, en, kos ie vrijen naar ’t Putterserf.”

Duizend beelden en droomen jagen haar pijlsnel voorbij: „Was’t woarheid gewêst dat ze lachten um hoar as ze vroolik oan ’t wark was? Nee, ze hebben heur uutgelachen toen ze noar ’s luioards toal geluusterd en ien’t Zundagse kleed het geloopen. Den luioard! hum hebben ze uutgelachen toen ie doar lee ien den stoel; hum hebben ze weggejoagd! En—wat wordt heur dat kloar, heel kloar nou op ens: nooit kos Triene toch de vrouw worden van ’en weggejoagden luioard! nooit van z’n lêven!”

En zie, het schuif van heur vensterke trekt ze los, en de raampjes stoot ze naar buiten. De koele nachtlucht, die naar binnen stroomt en de gordijntjes doet fladderen, dooft alras de kleine olievlam, die er brandt op de tafel; maar ook, hij dooft er al spoedig de laatste liefdevonk, die er nog smeult voor den knaap in Trienekes boezem. „Nee, niemand zal ’t marken wat dwoasheid z’ien ’t heufd had!”

En ’t nachtwiendje suuzelt: Goed, goed zoo Triene!

En de deus die heur licht gaf, ze zal hum mergen noar ’t Weijers-huus sturen met ’en briefke dat ’t uut is!

En de bloai’ van de lindes ze fledderen: Krek, krek zoo Triene!

„En mergen, mergen zal ze weer zingen heur mooiste liedjes as ze warkt oan ’t stap van de Linge.

En de gölfkes van ’t oarig revierke ze lachen ien’t zwieblende lies: Best, best zoo dernje! geen zong er bij ’t warken zoo lieflik as Triene: geen sprêkt zoo verstandig as blozende Triene van ’t schoon Putterserf.

Omstreeks drie maanden zijn er verloopen; de landman heeft de vrucht van zijn arbeid in de schuren geborgen of in de hooge bergen gestapeld. Buiten langs velden en wegen, daar liggen de dorre bladers onder een dunne, straks door de vorst versteende sneeuwlaag verscholen; maar ginder binnen de schuur, daar geuren u de bruine, vette, nu op stapels gevlijde blaren der met zorg gekweekte tabaksplant tegen. Buiten gaat een koude adem over de schijnbaar slapende weiden en akkers, maar binnen, daar voelt gij den warmen adem van ’t vee; daar ruikt gij de zoete room- en hooigeur der stallen; daar ziet gij den rusteloozen arm van den wanner; daar hoort gij het maatvol geklepklop der dorschers en stemt er met blijdschap in ’t vroolijke lied:

„Lange vlêgel, wonderklop, Sloa d’r helder lochtig op. Vief en twintig duuzend slag, Ielken korten wienterdag, Met verdrag. Vlêgel! klap ’em, klep ’em, klop, Die ’t niet gleuft, op stuggen kop.

„Lange vlêgel, klap en klop ’t Blanke groan uut vollen dop. ’t Groan da’j klopt is minsen brood, En den dorser, klein of groot, Kriegt geen nood. Vlêgel! klap ’em, klep ’em, klop, Die niet warkt, op luien kop.

Nu is het avond; buiten sneeuwt het met dikke vlokken. In de keukens der hoeven vlammen de haardvuren helder op. De zure appels broetsen en proetsen er bij den fellen gloed op de plaat. De spinnewielen snorren er lustig in ’t rond, en, waar geen liedje klinkt of geen kout wordt gehoord, daar leest er de boer niet zelden op dreunenden toon van Don Antonio’s weervoorspellingen uit den zwart beduimelden almanak.

Ook in het huisje van den ouden Weijer brandt een helder vuurtje onder den breeden schoorsteen.

Zie, de flikkerende vlammen verlichten er gedurig den blanken schedel en de zilveren haarlokken van den stokouden man, die—as ’et koolzaad weer riept, met de hulpe van God, krek zien honderdste joar zal belêven. Da’s oarigheid hê? en ge griept noar oe hoed a’j ’em toeknikt: Hoe geet ’et?

Moar stil, dat moj’ ’em niet vroagen, dan kan ie de noald ien de moas’ van zien knoopsnet niet kriegen; dan bêft ie, en as ie dan sprêkt met zien oud ouwe stem: „Goddank, nog gezond van harte,” dan trilt hum zien heufd, dan schiet hum ’et net uut de hand, en kiekt ie zoo strak ien’t vuur, da’j afziet van ’t vroagen.

Begrepen? Nee, ge begriept ’et nog niet. Luuster: Gunds achter op de kleine dêl doar steet de mooie roodvoale koei ien’t stal. Mergen kumt Levie um ’t beest noar zien slachthuus te hoalen. Levie—welzeker—brengt specie op toafel; krek, krek zoo!

Moar Lammert, den weggejoagde van ’t Putterserf, Lammert het ien’t harfst geen wark kunne kriegen,—zoo zeidie—en nou, bij wienterdag, die niet vast op den boer zat, kos loopen ien’t honderd; drie moanden schuld valt slecht te betoalen: zie, mergen kumt Levie um ’t koeibeest.

„Heur j’em nie Geurtje?” vraagt de oude terwijl hij luisterend het hoofd ter zijde buigt.

„Mein ie Lammert, grootvoader?” zegt Geurtje, en ziet van het stopwerk op, waarmee zij zich bij ’t keukenlampje aan de tafel onledig houdt.

„Nee Geurtje, ’k docht da’k de voale stark heurde snuuven,” zegt de oude.

„’k Heb niks geheurd grootvoader,” is Geurtjes antwoord. Weijer knoopt weer voort aan zijn net; en Geurtje stopt weer. Na eenige oogenblikken herneemt de grijsaard: „’t Kon toch wêzen Geurtje, dat de koei nog heuj ien de krib wou....?”

„Dat kan niet grootvoader, ’k het heur eiges nog ’en wiske meer as anders gegeven.”

„Zoo Geurtje, dan is ’t goed kiend.” Iets later:

„Nou geleuf ik toch zeker Geurtje, da’k ze heur schuuven ien’t stal; misschien dat ze de horns ien’t touw het geward; ko’j niet is êfkes, heel êfkes goan kieken?”

„’t Touw is te kort grootvoader, ’k weet zeker dat de koei niks van nooi het.” Straks vragend: „Moar zal ik....?”

„Nee blief dan moar zitten,” is Weijers antwoord: „Anders, ’k wil niet zeggen.... Lammert is zoo slofs, as ie misschien vergêten had um ’t stalluukske achter de voale op ’t hoakske te doen....?”

„Moar grootvoader, Lammert is al vroeg de deur uutgegoan, en ’k het oe gezeid da’k heur eiges bezurgde.”

„Zoo Geurtje, ha’j dát gezeid; joa, dan zal ’t goed wêzen, dan zal ’t heel goed wêzen.”

Weinige seconden later staat Geurtje op, neemt een steenen kan van den vloer, en nauwelijks is zij er mede naar buiten gegaan om voor de avond-koffie water uit de Linge te scheppen, of de grijze hangt haastig zijn knoopwerk ter zij aan een spijker; verlaat zijne zitplaats; treedt zoo spoedig hij kan op het tafeltje toe, en vat het keukenlampje in de bevende hand.

Zie, daar gaat hij, de bijna honderdjarige grijsaard; in den laatsten tijd is zijn gang minder vast geworden; de rug schijnt meer gekromd dan toen wij hem vroeger zagen, en het hoofd dat hem, vooral bij het gaan, dieper op de borst hangt, is gestadig in een trillende beweging. Nog even omziende als vreest hij dat Geurtje reeds terugkomen en hem weerhouden zal, gaat hij naar de deur, die de kleine deel van de keuken scheidt; de klink wordt gelicht, en een oogenblik later werpt het flikkerende lichtje, op het deksel van den broodtrog geplaatst, een weifelend schijnsel in de donkere ruimte.

Wat de oude er doet? Niets! hij staat er bij de laag steenen voerkrib van het roodvale koebeest; hij staat er en kijkt maar.

En het koebeest dat heel goed bezorgd op zijn stroo lag, het richt zich zoodra het den man bemerkt, terstond overeinde. Rechts en links schuurt hij de breede horens langs de palen der kribbe; met langgerekten kop snuift hij al sterker en verder vooruit naar den grijze, en lekt met de raspige tong naar de hand, die zoo dikwijls hem krauwde in het kroezige kophaar.

Daar staat hij, de stokoude Weijer, en zijn schrompele vingers ze krauwen ook nu weer den kroezigen kop van het goedige dier: „Veur ’t letst menneke, alles veur ’t letst,” mompelt de man schier onhoorbaar: „Mergen zal ’t gedoan zin, mergen zal de stal lêg stoan, heelegoar lêg. Dat zal veur ’t erst wêzen zoolang as Weijer zien heugenis geet, veur ’t allererst! Joa menneke, lek moar; lek moar erm beest. Hier, nog ’en goeje wisch heuj! mergen hei’j’t niet meer van noode. Toe vrêt dan.... Kiek altied lekken! Zou’j ’t ook begriepen? Nee, begriepen dat duut ie ’t niet. Zoo’n beest het geen weet van zijn lot, dat, dát het de mins moar alleen; krek, de mins moar alleen! Joa, toen de leste oogst noar binnen wier gehoald, toen mocht den ouwe zien God nog danken dat ie’t nóg ens en alweer mocht belêven, gezond en kloar van begriep; moar nou, nóu mot ie vroagen: woarum is ie óok niet gevallen geliek met de dorre bloai’ van de boom’.... woarum....?”

Zie, ongemerkt is Geurtje den Grijsaard ter zijde getreden: „Grootvoader, kom; wat doe’j ien de kou?” spreekt ze liefderijk vermanend.

En de stokoude man—wat ie dee....? Niks, heelegoar niks! Hie stond en hie keek moar.

Joa krek, hie stond en hie keek moar.

Buiten sneeuwt het nog altijd voort. Geurtjes voetstappen van het huis naar de Linge, zijn slechts kleine zachte golfjes geworden in het onafzienbare sneeuwkleed dat er over de heele Betuw wordt uitgespreid. Ook de Linge, gisteren met een dunne ijskorst bevloerd, schijnt tusschen haar beide oevers niets meer dan een sterkere golving in het witte tapijt, en slechts even vertoont het riviertje zijn zwarten spiegel onder de donkere brugjes, die het beschutten voor den verstijvende adem der vorst, of ook waar een bijt werd gehouden bij hoeve of erf.

Lammert Van Tuil heeft bijna den geheelen namiddag boven grootvaders koestal in ’t hooi gelegen. Wark te zuuken a’j ’t toch niet kos kriegen, ’t was muuite vergêfs. Binnen ien de keuken te zitten, ’t was vervêlend. Siends ’t geval was Geurtje stroef en kortaf geworden; grootvoader zat altied, arg vervêlend, met dat knoopsnet, en toezoers ha’j ’etzelfde proatje: over ’t niks verdienen, over schuld’ die betoald moste worden, en ’t God bewoar dat Weijer, in zien honderdste joar, nog oan d’ erme zou kommen.

Onder zich heeft Lammert telkens het koebeest gehoord dat Levie morgen komt halen. ’t Was noarigheid! As ie moar niet zoo gek was gewêst um de peerds oan Jan te geven en eiges in die koamer te goan zitten. En dan die deus, die weerlichse deus te vergêten; zeker, dan zou ’t vertelselje wel anders zin afgeloopen.

„Tweemoal noa dien onneuzelen dag is ie nog weer noar vrouw Willems gegoan. Zoo’n feeks van ’en vrouwmins! Krek had ze gebloazen as ’en kat uut de hugt, en veuruut al geroasd dat ie nooit, nooit geen wark meer kos kriegen. Onverstandig had ze moar vortgeredenierd, went och herrejennig! op dat wark doar had ie nou eigenlik z’n figeloasie niet op. Over ’t geval had ie sprêke willen, beveurbeild dat ie gemeind had dat Trieneke ien de koamers was; dat die noam’ ien ’t deksel, al wel ’en karmis-oarigheid van tien joar gelêjen was; en zie, dat zich nou alles moar op most kloaren, went da’j ’en mins, die zoo arg verliefd was, ’t ook êvel niet oan kos rekenen as ie ’en bietje temin, of ook in sommigte dinger zelfs oaverechts verkeerd dee.—Moar fluite! Geen woord het ie d’r tusschen gekregen.—Wonder! ien de letste twee joar het ie toch altied zoo vast geleufd dat ie riek zou worden. Eiges het ie nog drie—loa’s kieken—wel vier keer Zundags ’en heel dubbelje ien ’t kerkezekske gegeven, en letst met ’et nachtmoal ’en halve gulden. God had ’et eiges gezien; en nou.... nou zou ’t uut zin? ’t Kos niet woar wêzen. D’r stond toch ergens ien den biebel: De Heer zal ’et oe duuzend—’t kos óók wezen: honderd duuzendmoal vergelden; en zou de Schrift dan bedriegen?”

Zóó heeft Lammert er liggen peinzen, en gedurig hoorde hij de koe. „’t Was vervêlend. Geertje had hum wel tien keer gezeid dat ’t zien schuld was dat de koei noar Levie most. ’t Is woar, mergen dan kregen ze specie op toafel; moar grootvoader was zoo mistroostig, en ’t zou nog wiejer achteruutloopen as de koei weg was. Joa, ’t was vervêlend! arg arg vervêlend!”

Toen het donker is geworden, heeft Lammert zijn ligplaats verlaten. Naar buiten gegaan heeft hij het welbekende paadje gekozen dat langs de Linge naar het Putterserf voert, en de sneeuw, die steeds dichter en sterker ging vlokken, heeft er alras zijn voetspoor gedekt.

„Wat ie wou? Niewoar hie zou er binnengoan, nog ens prebieren: oan Trieneke zeggen: dat ie verechtig zoo arg verliefd was, en oan vrouw Willems: dat ze moar niet kwoad meer most wêzen, en, of ze asteblief ’en bietje geld had veur grootvoader, umdat anders de koei....”

Maar, wat hij gemeend heeft te zeggen of te doen, bij de hoeve van vrouw Willems gekomen, heeft hem de moed ontbroken om er binnen te gaan.

„Nou steet ie bij ’t keukenvenster op ’t Putterserf. Deur de reet van ’t luuk kan ie êfkes noar binnen zien. Eigenlik ziet ie niks, niks as de breeje rug van dat nijdige vrouwmins. D’r is ’en gesoes in die koamer asof er heel wat minsen bijeen zin. Rug! breeje rug goa dan op zied!” Moar de rug blieft zitten! Heur.... heur wa’n gelach! Duudelijk ku’j Trieneke onderscheiden. Heur! heur ze is lachen, allegoar, hoe langer hoe harder. De breeje rug geet al op en neer. Zoo’n rug! Verechtig as ie niet van dat wief was, dan zou’j d’r ook hoast lachs over worden. Heur! hard boven uut klinkt ’en stem:

„Toe Leendert, nog ens!” En dan—dan Trienekes stem:

„Nee, nou zal ’t genogt zin!”—Moar, ’t lacht weer en ’t schoatert, en de rug die danst as ’en kikkert; en ’t zingt in die keuken:

„Balkenbrie, Balkenbrie, Munje veuruut, en ge weet wel wie, Balkenbrie, Balkenbrie, Tweemoal gekust en nóg ens, da’s drie.”’

En Lammert—wat hum deur ’t heufd speelt dat kan ie ien’t erst niet begriepen, alschoon ie toch ien de letste drie moand’ al druk genogt het begrepen, dat ’t met Trieneke wel uut zou wêzen, en met ’t vertelselje ook. Maar nou, nou begriept ie ’t: Doarbinnen was Leendert, rieke Leendert van ’t Lingeland; doar had ie Triene gekust oan ’t slachtmoal en nou, nou weet ie dan zeker, dat ’t uut is met Triene, en—’t schoon Putterserf.

Nog eenige seconden staat hij daar roerloos, aan een sneeuwpop gelijk, zoo wit en zoo stijf. Maar dan is ’t voorbij. Een hoorbaar: „Ien Godsnoam!” komt hem over de lippen; en als hij nu meent dat er daarbinnen plotseling een andere en draaiende beweging in dien breeden rug komt, dan spoedt hij zich eensklaps voort, en waadt door de sneeuw tot aan de voorzij der hoeve.

Nu staat hij weer stil: „’t Is onneuzel, doar binnen die stoasiekoamer, doar zat ie pas drie moand’ gelêje, en het ie gemeind dat ie boer en meister zou wêzen, en nou—’t is gedoan en steet ie as ’en erme schoojer d’r buuten! As ’en erme schooier! En doar binnen ien dat kammenet doar liggen de guldens en rieksdoalders zonder moat of berêken. Zou d’r wel één zoo gek zin gewêst um zich dood te goan warken as ie den vrijen tast noar dat geld in ’t vezier kreeg....? Den vrijen tast!—Dóár is ’et roam woar ie ens uut verjoagd wier....”

Onwillekeurig schudt Lammert zich het reine sneeuwkleed van de schouders.

Een gansche beeldenrij schuift hem voorbij het starende oog: Trieneke ziet ie oan Leenderts arm. Geurtje dreigend met heur vinger. Levie met de koei oan een touw. Grootvoader bleik in zien bed met ’en doek um ’t heufd. Al de geldzak’ ien ’t kammenet ziet ie oan ’et dansen, krek as die rug. Zich eiges niet griepende hand noar de dansende zakken. Tien koeibeest’ ien ’t stal. Grootvoader ook ien ’en stoasiekamer. Geurtje ien zoo’n ermstoel. Zich eiges, nog ens.... boven oan ’en galg.

„Hu! ’t is koud, arg koud. Wa’n oaklik gezicht! Veuruut! Niet noar grootvoaders huus toe: Dat gluujend vervêlende knoopsnet! En Geurtje! En ’t koeibeest!—Veuruut! hie weet wel wat bêters.”

’t Is nu acht uur in den avond. Op den zwaar besneeuwden grindweg is het onmogelijk een handbreed voor zich uit te zien, want een dikke mist heeft sedert een klein kwartier het sneeuwen vervangen.

Daarginder, niet verre van de Lingebrug, aan wier overzijde de onaanzienlijke herberg ligt, waarvan we reeds vroeger spraken, daar klinken luidruchtige mansstemmen. Hoor, een langgerekt en aanhitsend gillen snijdt door den vochtigen dampkring; luid gerinkel van paardenschellen en het geweldig kraken eener kar in de sneeuw vermengt zich nu eensklaps met het geschreeuw der mannen.

Spoedig echter verzwakt het rumoer: een nare verwensching bericht dat het pogen er vruchteloos was, doch straks ook, dan gilt en dan krijscht het opnieuw en nog sterker, en ’t jaagt en het kraakt weer, maar nogmaals vergeefs, want de kracht schoot te kort.

En—wadende door de hooggepakte sneeuw, zoekt er een welbekende de herberg te bereiken.

Dewijl hij vreesde dat zijn voetspoor langs de Linge hem zou verraden, zoo heeft hij den breeden rijweg gekozen, en met den vallenden mist gedurig de grootste moeite gehad om, zonder in greppel of sloot te geraken, zijn pad te vervolgen.

En nu, geheel onzichtbaar, gaat Lammert, op slechts luttele schreden afstands, de plek voorbij, waar men bitter om hulp is verlegen.

Hoort Lammert dat schreeuwen dan niet? Welzeker! „’t Liekt wel of ’t Dries en Toon van de meulen is,” denkt hij onder ’t voortgaan. „Onverstandig ien zoo’n mist te voaren. Zeker zin ze met de kar van den weg ien de gruppel geroakt. Ge zoudt oe doar eiges met ’en henje te helpen, nog op den loaten oavond, ien ’t zweit goan warken! ’En mooie kemeelie!—Jong, wat schrauwen ze hard; hoast krek mien ien ’t oor; en toch: g’en oavend, ze zien mien iens-geheel niet!”

Zóó gluipt hij voorbij. Een paar minuten later wordt de deur der genoemde herberg door hem geopend.

Drie jonge boeren aan een tafeltje bij het raam der lage en kleine kamer gezeten, wenden de hoofden naar hem om, en, als het geschreeuw daar buiten, door de geopende deur nu duidelijk in de gelagkamer wordt vernomen, terwijl het straks—mede door het getier bij het kaartspel—niet te hooren was, nu roept er een basstem den komende toe:

„Zoo man, is d’r onroad doarbuuten?”

„Ik weet niet,” zegt Lammert: „ik kom de oaverrechtse kant af. G’en oavend.—Jan Dulmers, ’en kloare!”

Maar Jan Dulmers—algemeen onder den naam van „de streuper” bekend—hoe neringziek hij anders mag wezen, nu voldoet hij niet aanstonds aan Lammerts bestelling. Reeds staat hij met de drie jonge boeren in de sneeuw voor de deur zijner herberg.

„Heur, ’t is Dries de mulder!”

„Krek, ze zitten met de kar ien de snee vast!”

„Allo, d’r op af!”

„Dries zal traktieren!”

„Gauw Jan: ’en lanteerne!”

Zoo klinken de stemmen aan de deur. En Jan Dulmers spoedt zich naar binnen. ’t Kan ’en goejen oavond worden! Haastig krijgt hij een groote lantaarn van een plank aan den muur, en terwijl hij in allerijl het vetkaarsje aansteekt, vraagt hij aan Lammert:

„Goa’j ook mee helpen?”

„Nee, ’t zal niet neudig wêzen,” meent Lammert, en voegt er bij: „Ik kom al van Nimwêgen loopen; ’k zal moar op ’t vuur passen.”

„Zoo,” zegt Jan Dulmers, en als hij Lammert nog haastig den bestelden borrel heeft ingeschonken en toegebracht, dan maakt hij ’en kniepeugske tegen zich eiges; wendt zich schielijk ter zij naar het hooge broodkastje, dat tevens voor tapkast dient; draait den sleutel in het slot; steekt dien fluks in den zak, en spoedt zich dan voort met het licht ter deure uit.