Part 37

Waarde lieve georgine ge zult wel zegge mijn moeder is ook een mooije we ontvangen haar zoo goed en nu krijgen we geen taal of teeken wat ondankbaar hè maar georginelief ik kon je niet alle treurige dingen schrijven en dus heb ik nog maar een beetje gewacht eerstens was ik de heele week ziek zoodat ik in bed moest blijven en tot overmaat van ramp was ik ongerust omdat die jan en die door niet goed harmoneere, lieve georgiene als die izaak maar niets doet hij was zoo driftig en as je an die heer maar vastigheid heb lieve georgine ziet eens een paar dagen over te komen ik denk tusschen beide gek te worden als ik alles zoo nadenk dan zou ik het wel wille uitgille bij wie moet ik gaan klaagen ik heb niets meer jan en door lewe als kat en hond en wij moeten nog van hun eten want je pa die heeft nog niks om hande pa is met alles onverschillig hij is de heele dag weg en als hij te huis komt hoef ik je niets te vertellen daarbij komt nog dat pa tegenwoordig aan ’t sukelen is met jicht die ken haast niet loope ja ik heb wel een goede oude dag juist als je kinderen het meeste noodig hebt ben je van alles verlaate ik heb al teege pa gezegt als alfred soms een baantje voor hem heb al is het maar om voor te koome pa zegt dat izaak niets doen zal dat hij blij zal zijn om van alles af te koome georginelief stuur mij die paar cente van dat manteltje ik zou je er niet om vraage maar je weet wij zijn er om verleege schrijf nu dadelijk antwoord en doet de hartelijke groette an alfred en vergeef mij mijn gekriebel krabel maar ik ben in het kort zoo zeeneewachtig dat ik haast geen pen in mijn hand kan houde nu nogmaals gekust en omhelst van je liefhebbende ouders en van je

moeder.

P. Z. Met door is ’t noch niets goed al maar sukele als god gaf dat jan het maar uitmaakte want wat moet daarvan groeije een zwangere vrouw en niet harmoneere groete an juf. perron.

„Heb je an je moeder geschreven, dat je verhuisd ben?”

„Ja. En d’r me nood geklaagd. Hartelijke brief, hè? Die mense zijn me ongeluk geweest. Wat ’n belàngstelling, hè? En nog zoo interessant om te vrage om geld voor ’n oud manteltje, da’k er vergete heb terug te geve.”

„En nou ga ’k weg jonges.”

„Hè, blijf u nou nog wat, oome!”

„Nee, ’k moet weg. Volgende week kom ik weer is terug, hoor.”

„Krijg ik nou geen zoen?—U zoent me nooit meer, oome! U zoent mamma altijd en mijn nooit, mijn nooit...”

„Ben je jaloersch m’n goddelijk kind, m’n schàt.”

O wat hield ik van haar, van dat goudkopje, van dat móóie blonde kind, van haar kind, van die helle, limpiede, groote oogen. En hoe zijn ze me gróót, hel, smàrtlijk bijgebleven.

Scherp lag gekleed te bed, stil—lusteloos. Ook een zieke.

„Scheelt ’r wat an?”

„Ben jij ’t? ’k Ben blij dat je komt, ik ben zoo belabberd.”

„Overwerk je je niet?”

„Nee. Ach nee... Ik ben belabberd... Trees maakt me ziek... Trees... O, wat maakt die me kapot...”

Ik zweeg—zelf down, zwak van wil.

„... Ze is weggeloope van Druif, weg met ’n vent van Carré—weg met ’n jockey—wèg—wèg—”

De stilte bleef meespreken in ’t kamertje.

„... Ik was nog zoo gelukkig—zoo gelukkig, dàt ze met Druif was, dat ze ’t góéd, dat—ze wéélde had—Zoo blij als ’k bij haar was, haar wat voor kon lezen—Weet je dat zij me sterk maakte—stèrk voor mijn werk—stèrk bij de dood van m’n moeder—stèrk in alles, in m’n leven, m’n denken... Nou leg ik leeg zoo alléén, zoo alléén op m’n bed, in m’n bedstee.—Ze is weg—wèg met ’n jockey met mooie zeemleeren beenen—wèg—wèg—’k Geloof als jij daar niet was gekomen da’k rustig had kunnen kapot gaan—zoo lèèg als ’t om me heen is...”

Ik zat in den armstoel, het hoofd weggezakt.

„... Wat zijn we oud geworden,” zei hij weer. „Wat is illusie ’n ding als ’n trààn... Wat ben jij oud geworden... Wat ben ik lèég... Ouwe jongen wàt is ’r in ons veranderd van af die avond dat we in de Bar zaten, weet je nog...?”

„Ja, ik weet ’t nog...”, zei ik levenszat.

„... Toen was ik groen, jij ’n idealist... We slijten weg, als krijt in gore handen... We leeren te pàssen in ’t leven... Herinner je je díé avond... hoe jij sprak van trouwen... met licht in je huis... licht vóór en achter... kaarsen bij je spiegel... bloempotten... Ever-green... alles ’n zeepbel met glansjes van goud en licht... Weet je nog?... Wéét je nog wel?... Waar zijn je meubeltjes?... Waar is je illusie?... Je schoenen verslijten van ’t inbreken in ’t huis van je vrouw... Je ben vermoeid zooals ik—dòf zooals ik, leeg zooals ik... We loopen al met ’n etiket, met ’n nummer... Gister heb ’k drie cognacjes lévenslust gedronken... Nou?... Nou?... Zeg je niks?”

„... Ik ben mòè.”

„... Waarom spreek je niet uit?”

„Ik ben moe... slàp... slaap haast niet... ’t Evenwicht is er uit... Misschien als ’k rúst wor ’k weer stèrk, als ’k Zée zie, als niet langer de huizen me verstikken... Heb je dat óók... ’t dréígen van de huizen?... Huizen die je benauwen, wurgen... O, o, die Stàd!”

„Nou zitten we met onze moeë hoofden... met onze òùwe hoofden... òp... òp... òp...” klaagde hij.

„Tot de zon weer schijnt...” zei ik doffer.

„Tot de zon weer schijnt,” vlamde hij koortsig-verward op.

„De zòn... de òranjezon... de zon van fatsoenlijke bourgeoisie... de zon van Ibsen... de zon van Phaëton... De zòn... De zòn:... Jij kunt zes maanden krijgen omdat je Georgine liefhebt... De zòn... De zòn... Je kunt de kast ingaan als je je kleermaker niet betaalt—als je wat zegt van de een of andere koninklijke bakvisch.—De zòn!—De zòn!—als je opkomt tegen de machthebbers!—De zòn... De zòn—De zon is ’n lichtende mop in den hemel... O ja... O ja... Die óúwe, goeie, bezopen zon van Holland...”

Hij praatte verward-driftig door. Ik luisterde, moe, slaperig, tot ’k indutte als ’n afgejakkerd koetspaard dat in het tuig te rusten hangt.

Schèl was de stem die ons wakker schrikte. De herkenning dee mijn hart heftig schokken. Wat kwam Leentje Plas hìèr doen?

„Ben u ’t juffrouw Plas? Wat is ’r? God wat is ’r! Is ’r iets... gebeurd?”

Leentje Plas hijgde van ’t trappen klimmen.

„... Effe wachte... Watte luizige pesttrappe... ’k Kan goddoome haast niet prate... Hè... Hè...”

„Wat is ’r dan! Wat is ’r?”

„... Ze zijn om de kindere geweest...”

„Om de kinderen! Om Ka! Om Toos!”... schreeuwde ik.

„... Ja... Ja... En nou kom ik je waarschouwe...”

„Zijn ze wèg, wég? Wel gòdverdomme!”... Bijna begon ik te schreien.

„... Nee nog niet weg... Over ’n uur... Over ’n uur... Om zeven uur zouen ze terug komme...”

„Terugkommen?... Vertel dan toch?... Nee ’k ga mee.”

„La me effe uitblaze... ’k Zweet as de verdommenis... We hebbe de tijd... Nog ’n dik uur...”

„Ga dan zitte... Wàt is ’r gebeurd...”, herhaalde ik half suf.

„... ’k Heb ze gegeve!... ’k Had ’m haast op z’n sansodemieter geslage... Die vuile jood... ’k Ben màkkelijk as ’k begin hoor! Ze motte met mijn beginne!... Z’n ooge uit z’n kop zou ’k ’m gekrabd hebbe... Zoo’n stuk pest-ellend!...”

„Wàtte dan? Wàtte dan!” hijgde ik.

„Je mèrkt toch dat we nieuwsgierig zijn,” zei Scherp, die opgesprongen was.

„... Wacht dan... Wacht dan... Jeezis me aasem! Tegen vier uur—om en om vier—gaat Sorsien effe ’n boodschap doen met Perron—’k geloof nieuwe baleine voor d’r corset koope en vergif voor Perron d’r hondje dat schurf het, afijn dat doet ’r niks toe, ik zou op de kindere passe. Ga jij maar gerust, zeg ’k tegen Sorsien, ’k zal wel ’n oogie op ze houe.—Nou, toen gaat ze—goddoome ’k kan me gedachte niet bij mekaar houe—nou toen zegt die lekkere Ka tegen me: tante magge we voor de deur spele met Jo—da’s ’t kind van de herberg naastan—Ja, zeg ’k, maar niet van de deur weggaan en niet van de stoep en oppasse voor de honde. Sorsien die liet ze ook elleke dag ’n uurtje voor de deur. Zulleke schape, heelemaal geen lucht en pas ziek geweest, niewaar?...”

„Rek ’t nou asjeblief niet zoo, juffrouw!”

„... As je me nou nog zenewachtig maak kom ’k ’r heelemaal niet uit... Ze gaan met d’r drieje de trap af en ik schuif ’t raam bij me ope om is te kijke van tijd tot tijd... Net leg ’k weer uit ’t raam en daar komt me ’n bakkie an en dat houdt vlak voor de deur stil. Wat mot dat nou denk ik en toen hoor ’k ’r een in ’t rijtuig zegge: dat zijne ze en medeen komt ’r een uit met ’n kleppet, zoo’n goddoomisse stille smeris en die neemt Ka op.—Jeezis mierande, denk ik en ik de trap af—as de verdommenis! Hoe ’k ’r niet afgesodemieterd ben, begrijp ’k nog niet!—Van twee hoog, begrijp is an!... Net wou-die Toos, die an ’t schreeuwe ging, ook opneme... Godverdommisse sodemieter, wil jij met je klauwe van de kindere blijve, zeg ik en neem ’m zoo ’t kind uit z’n poote. Toen zegt-ie: juffrouw wees voorzichtig, ik ben van de politie. An me kont, lazerstraal, zeg ik: mot jij kindere stele!... Toen liet-ie z’n penning zien. Nou die ken ’k van vròèger, hè? en toen zeit-ie: de vader zit in ’t rijtuig en die het de machtiging van de president van de rechtbank, hoor je, om de kindere te neme: Ben jij de moeder?—Nee, zeg ik: je most je goddoome schame om mee te helpe an zoo’n schooierstreek!—As je de moeder niet ben, zeit de smeris, heb je d’r heelemaal geen bliksem mee te make. Geef op dat kind en bran je vingers niet.—Nou, ’k vrat net zoo lief me eigen stront, hè? Zoo, zeg ik: zit de vader in dat bakkie en het de vuilik niet eens ’t lef om ’r uit te komme!—Ik naar ’t pertier en daar zate d’r twee en de eene die hield Ka op z’n schoot.—Nou, toen ik tegen hem! Godverdomme wat heb ’k tegen ’m opgespeeld! Rotzijker, zeg ik: mot jij kindere stele as de moeder niet thuis is, stinkende kinderverkrachter—op je gemeene smoel most je hebbe—op je smoel!... ’k Ben ’n lekkere as ’k begin, hoor! In ’n wip stinge d’r hoope wijve om ’t bakkie! Kan je begrijpe: dàt most ’k hebbe, dat wou ’k juist, daar was ’t me om te doen.—Mense, zeg ik: die kerel die haalt kindertjes weg van de juffrouw bòven, die sallemander, die flikker!—Toen zeit de agent: wil jij nou opdondere en ’t kind geve? Toen zeg ik: de stoep is vrij: kommandeer jij godverdomme je soort, stuk stront van ’n kerel! Bewijs jij me, dat die smaus de vader is, de kindere lijke geen mieter op ’m. Ben jij belazerd!—En toen zei de juffrouw van naastan: da’s me óók ’n lekkere as die begint, die kan ’r wel drie an:—Gooi ’m met stront die vuilik om kindere van d’r moer weg te hale!—Toen zei de agent: ik waarschouw jullie: maak me geen haarlemmerdijkies: vooruit! doorloope!... Jawèl, wìj loope door! Om de verdommenis niet... Wat ’n opstand! D’r ware wel tweehonderd mense. Toen kwamme d’r ’n paar andere smerisse bij en die woue met geweld beginne. Mense, zeg ik, de moeder die is effe uitgegaan voor baleine van d’r corset en nou wil die stinkert stiekem die twee engele van meissies weghale: laat-ie dan goddoome wachte tot de moeder thuis is! Ik mot op de kindere passe en ik verdom ’t! Ik laat me niet verneuke!... Wat hebbe ze die kerel uitgejouwd!... Kinderedief! Vuile smaus! Rotzak! Inbreker! Lazermakkro! Wat ze maar wouen. Toen zei die eene kerel binne in: late we verstandig zijn en tot vanavond wachte as zè thuis is en toen zeit-die ander wat an de stille smeris en toen zeit-die tegen mijn: we komme vanavend om zeven uur terug, dan mag de juffrou eerst d’r kindere gedag zegge en dan geen gedonder hoor, anders bè je d’r gloeiend verdomd bij!—Verrek jij maar, dacht ik en ik gauw met Ka en Toos naar binne en de deur op ’t nachtslot... Zulke sansodemieters!... Toen ik uit ’t ràám, maar ’t rijtuig was weg en al de mense voor de deur en toen ging die rotte pelisie d’r op in slaan met d’r latte omdat de mense ’t verdomde om dadelijk door te loope—alsof de straat niet van iedereen is en toen werd me goddoome Arie van de hoek nog opgebracht, die kale sallemanders! Maar ìk had de kindere... Ze motte met mijn beginne, dan zijn ze an ’t goeie kantoor! Zulleke snotkokers!... Zulleke lamstrale!... Mèt komt Sorsien thuis en die vraagt: wat is ’r an ’t handje... En toen zij ’t op d’r zenuwe, op d’r zenuwe... godverdomme ’k mot ’r om huile as ’k ’r an denk... Die arreme bliksem! Die arreme meid om d’r meissies te motte misse!...”

„Nou, huil nou maar niet,” zei Scherp, die haar ’n glas water gaf.

„... Nou en toen vroeg ze mijn om jou te gaan hale... toen ben ’k gauw met me kont op de tram gaan staan en nou weet je ’t! Hoe zijn jullie ook zoo godverdommes stom geweest om ’t zóó an te legge... die schape... die dot van ’n Ka... die Toosie... ’k Zou me d’r dood om vechte... Ga je nou mee?”

„Ja, ik ga mee,” zei ik bevend.

„Ik ook.”

„Nee, Scherp. Nou niet. Dank je... Nee, laat me alleen gaan.”

„Je mot ze niet afgeve vanavond hoor. Zou je zoo’n vent niet in z’n schurftige sodemieter neme dat-ie schaapies van dìè jare van d’r moeder haalt?... Wat bliksem, jullie benne toch góéd voor ze geweest!... Zoo’n flikker, zoo’n lazersteen die in geen jare na ze om het gekeke!... Die arme Sorsien! God, wat hè’k ’n meelij met die meid!”

Kwart over zes kwamen we op de Ruysdaelkade.

„Waar is me vrouw, juffrouw?”

„Achter. Bij mij.”

„Bij u? Waarom niet op haar èìgen kamer?”

„Ze wou vóór geen licht op hebbe... Als ’t rijtuig wéér komt... met d’r man... begrijp u... en dàn vóór licht op... dat staat zoo akelig... vin u ook niet?”

In de voorkamer brandde de haard, lichtvlammingen laaiend naar het plafond. Ik liep de tusschendeur van de alkoof door, zag Georgine, die aan ’t kleine, bezeilde tafeltje zat. Kaatje, aangekleed, met haar Zondagsch bloemenhoedje op, vloog op me toe, Toos zat op den schoot van Leentje Plas, die haar opgenomen had.

„Dag Georgine.”

„Dag Alf.”

’k Dorst haar niet aankijken. Als we elkander in de oogen gezien hadden zouen we beiden gehuild hebben, zou de scène wanhopiger geweest zijn.

„Oome, we gaan uit Toos en ik.”

„Ga je uit?”

„Ja, Toosie en ik. Ben ik netjes, oome?”

„Nou!”

„En ikke oome?”

„Jij òòk, Toos.”

„Wil u ’n koppie koffie meneer?”, vroeg juffrouw Perron.

„Dank u.”

Ik ging naast Georgine zitten, háár hand in mijn hand, Ka op mijn knie. Er kwam een stilte van lang drensend klokkegetik. Georgine bleef zonder spreken, stil wit—, Leentje Plas keek mij aan met dik-roode oogen, juffrouw Perron schuchter, verlegen, zat bij de klok.

„We gaan rijje oome met pappa...”, zei Ka, vroolijk.

„Zoo!”

„Hij kwam ons hale in ’n rijtuig, oome, en toen kwam ’r pelisie... en zóó ’n boel mense... en nou komt-ie wéér... niewaar mamma?... niewaar mamma?...”

„Niet zooveel prate,” zei ’k met beevrige stem.

„’k Heb de kleertjes vast ingepakt,” fluisterde juffrouw Perron: „jammer dat de koffers ’r nog niet zijn... nou is ’r maar zoo’n béétje linnegoed, niewaar:... van Toosie haast heelemaal niks... van Ka maar twee hemmetjes en een paar schoone sokke...”

„Wat leg-ie nou te kutkauwen!”, viel Leentje Plas uit: „Daar mot die sodemieter dan maar zelf voor zorge. Licht dat-ie wàt doet, die...”

Ze hield zich in, waarschijnlijk voelend hoe wreed schelden nu was.

„’k Meen dat ’r nog wat zakdoekies in de kast ligge,” zei Georgine, lichtschuw kijkend naar juffrouw Perron bij de klok.

„Nee. Ze legge d’r niet”

„Op de bovenste plank... En legt daar nog niet ’n schoone smul?”

Juffrouw Perron liep de alkoof in, scharrelde in de donkere voorkamer.

„Heb u ze?...”

„Een, twee, drie zaddoekies,” telde juffrouw Perron in ’t donker...: „èn ’n smul net as je zegt... en dan is ’r nog wat da’k nie-weet wat ’t is.”

In de deuropening kwam ze met ’n wit, scherp-in-de-stijfsel krakend kinderbroekje, ’n màl wit, klein broekje.

„Za’k dat ’r nog maar bij doen?”

„Ja, doet u dat ’r maar bij.”

Op de tafel speldde de kleine vrouw ’t pakje open, waarin ’n paar rokjes, hemmetjes, kousjes—allemaal poppegoed, poppegoed. Haar bruine handen pluisden ’t goed glad, de spelden glimmerden in haar mond.

Georgine’s oogen liepen vol.

„Zouen we vóór ’t licht opsteke, kind?”

„Nee. Nog niet.”

„Toe—laat me ’t licht opsteke.”

„Nee. Nee. ’k Wil ze zien instappe...”

„Wat gezellig! Wat heerlijk,” zei Ka met vreugdewieblende beentjes: „uit rijje... en zoo laat op, hè oome.”

„Ja snoet”

Toosje zat bleek-witjes op den schoot van Leentje Plas, knikklend van slaap.

Dàt zette Leentje Plas weer in woede.

„... Zoo’n stuk pest-ellend!... Neem me niet kwalijk, Sorsien... Maar ’k vin ’t toch beestachtig om zoo’n schaap nou weg te late gaan... Laat-ie dan morrege terugkomme as ’t schaap geslape het... Ze valt haast om...”

„Ach got nee,” verzocht juffrouw Perron, verlegen: „niet overdag... Dan krijg ’k weer zoo’n herrie voor me deur... niewaar?”

„Nee,” zei Georgine, kalm: „nòù—wij hebbe ’r geen beschikking over—nòù, nòù...”

Scheemrig in ’t licht van de laag-hangende lamp, vierkantten de behangselwanden met portretglimmingen en lijsten. Glad van kringrige witheid bolde de lampepeer. Leentje Plas huilde, juffrouw Perron hield ’t pakje in haar schoot. Wij waren straf van ingehouden angst-smart. Zenuwheeschheid kropte in mijn keel—’k moest sterk het been op en neer wiegelen om me goed te houen.

Ka keek verwonderd.

„Waarom huilt tante Plas, mamma?”

„Weet ik niet.”

„Heb u kiespijn, juffrouw?”

Leentje lachte even op.

„Nee màlle! Nee lekkere drol-met-’n-hoed!”

„Waar rijje we met pappa naar toe, oome?”

„Weet ’k niet...”

„Echt! Echt!... In ’n rijtuig zitte... met ’n paard ’r voor... Is ’t wéér Sinterklaas?”

„Néé. Niet zooveel prate.”

Maar ze kon niet stil zijn van kindervreugd. Haar koontjes gloeiden scharlaken. Haar oogen stonden groot. Haar handjes speelden met ’n knoop van m’n jas en ze begon gezelligjes-blij, zachies te zingen.

„Onder ’t tafeltje dààr ik zat daar ik gebraje vleessie at daar ik rooie wijntje dronk die al in mijn hartje klonk...”

Ik had niet den moed haar stil te laten zijn.

„Niet zinge,” zei Leentje Plas, met dikke oogen: „je moe het zoo’n hoofpijn.”

„Heb-u hoofpijn, mamma?”

„Ja, m’n engel, ja m’n goddelijkheid... Geef ’r even hier Alf.”

Ze hield het kind in haar armen, aandrukkend het scharlaken kopje tegen haar wit gezicht.

„Huil u, mamma?”

„Nee. ’k Huil niet. ’k Heb zoo’n hoofdpijn.”

„Zoo goed?”

’t Kleine, mollige handje lei ze op ’t voorhoofd van Georgine.

„Ja—zoo gaat ’t beter.—Zul je nou altijd an mamma denke—als je rijdt—as je rijdt...?”

„Altijd en altijd!”

„Altijd?”

„Altijd èn altijd èn altijd en honderdmaal-en-altijd en as ’k terugkom dan breng ’k lekkers mee, hè mamma, wat hééééél lekkers, hè? Sjokola? Wil u sjokola?”

„Goed Ka, goed me snoetje. As je maar an me denkt en me nooit vergeet, hoor je?... Wat hè-je me vanmiddag beloofd?”

„Vanmiddag?...”

„Bè-j ’t nou al vergete?”

„... Da’k elleke avond mot zegge: dag mamma... Maar dat dòè ik ommers altijd?”

„Zul je ’t altijd doen?”

„Altijd èn altijd en honderdmaal-en-altijd.”

„Goed me snoetje.”

„Mag de pop ook meerijje, mamma?”

„Nee, de pop niet.”

„Waarom niet?”

„Nee, de pop niet”

„’k Heb ’m toch van oome Alfred gekrege?”

„Zou ’k ’m meegeve, Alf?—Als hij vraagt van wíé z’m heeft?”

„Geef ’m maar mee. Wat hindert ’t!”

„Weet je waar ’k zoo bang voor ben?”

„Voor wat?”

„Dat-ze—als de kindere zijn bij zijn moeder, bij dat wijf, dat me eens in me gezicht gespoegd heeft—dat ze dan—wat de joden doen—en dàt is zoo’n vùìle jodin—dat ze dan me kinderen ’n krieje zullen snij je... Daar denk ’k al de heele tijd an!...”

„Wat is ’n krieje snijje?...”

„Dat doen ze as ’n vader of ’n moeder gestorreve is... O god as ze dàt maar niet doen!...”

„Zóó wraakzuchtig zal ze niet zijn...”

„Je ken d’r niet... Je ken d’r niet... Over ’n paar maande make ze ’t zeker an Ka wijs da’k dóód ben... Niet geloove Ka as ze zegge da’k dood ben... Ik ga niet dood, hoor! Ik ga nóóit dood, hoor! O! O! O groote God!”... Zacht snikte ze tegen ’t kransje van goudglanzend haar.

„Nee mamma... as pappa zegt dat mamma dóód is, dan zeg ik: da’s nìèwaar... niewaar mamma?”

„Ja, snoet.”

„Heb-u nog hoofdpijn?”

„Nee. Nou is ’t over...”

„Waar blijft ’t rijtuig nou?... Zou pappa niet komme?... Waar blijft-ie nou?”

Ongeduldig keek ze naar de deur.

„... Reje ze maar in ’n grach,” zei Leentje Plas, met ingeslapen Toosje op haar schoot: „Och Jeezis, niemand is gelukkig voor-ie z’n houten palletootje om het!”

„Laar ’r niet slape,” waarschuwde juffrouw Perron, „dan hebbie strakkies last met ’r.”

„Neem jij Ka weer, Alf—dan neem ik ’t kleine hondje... Kom nou Toosie, kom nog is bij me.”

Toos, blind van slaap, met saamgetrokken oogjes, begon klaaglijk te huilen.

„... ’k Wil naar bedje toe!... ’k Wil naar be-è-è-èd!”...

„Dadelijk Toosie... Nou niet huile... Kom nou me hartje, me schatje, me dotje”...

„’k Wil naar bè-è-èd!”

„Je gaat lekker rijje met pappa... met ’n paardje hè?... Toe nou, niet huile”...

„Nee-ee-ee! Bij mamma blijve! Niet rijje!... Niet rijje!”

„Suscht! Suscht! Dòdò... Do-do... Do-do... Niet huile... groote meid... Zoo... Zoo ben je zoet”...

’t Slaaprig hoofdje vlijde ze aan tegen Georgine. Zacht zuchtte het borstje.

„Wat ’n klèìn kind, hè, oome?... Om te huile, hè!... Ik huil niet, hè oome?”...

„Daar is ’t rijtuig,” schrikte Leentje Plas. Wielengeratel klepperde over de keien, dreunde aan door ’t huis. Nee. ’t Reed voorbij. Stilte was ’r mee in de kamer geslagen.

„... Is dat ’t?...”

„Sust... Niemeer prate Ka... Stil zijn”...

De klok stond op vijf minuten voor zeven. Stil, het slapend kind in de armen, wit in de schrijning der lamp, met omkringde oogen, keek Georgine naar den grond.

„Geef mij ’t vast,” zei Leentje Plas, voorzichtig.

’t Kind ging over in haar armen. Dof, starend met zwart-open pupillen keek Georgine naar de lamp. Haar handen trilden.

En we wachtten of ’t niet kwam, maar ’t kwam niet.

In mijn oogen gloeiden tranen, heet-benauwde tranen. Een zakte ’r weg, stooterig-heet langs m’n neus, plaste op ’t Zondagsch bloemenhoedje van ’t kind. Ik verroerde me niet, heeschwarm, tintelend van zenuw-inspanning.

Juffrouw Perron, schuchter, zacht-betastend den koffiepot, schonk zich ’n kopje koffie in, slurpte voorzichtig, rustig slobberend, ophoudend als ze tè hard slúrpte.

Dan wou Leentje Plas weer opvroolijken.

„... ’k Heb tòch lol van vanmiddag... die schooiers!... Om ’t zoo stiekem te doen!... Zoo judasgemeen kindere van de straat oppakke... Dat heet nou goddoome ’n vrij land!... Daar heb je pelisie voor!”

„Ja,” zei juffrouw Perron, slurpend: „’t is àllesbehalve, àllesbehalve... Weet je nog Sorsien da’k ’m nóóit lijje mocht, hè?... Mocht ’k ’m ooit lijje?... Die man had zoo iets om z’n neus dat me niet anstond...”

„Mensch zit toch niet te neukepitten en laat Sorsien met rust,” zei Leentje grof-goedig.

Het werd weer stil, stilte van lang-rekkerig klokkegetik.

„Komme ze niet, oome?”

„Ja, ja, Ka. Niet zoo dikkels vrage.”

Pien. Pien. Pien. Pien. Pien. Pien. Pien. Zeven uur. Achter elk slaagje ’n snorrend gebrom.

„Ze zijn over d’r tijd,” zei Leentje Plas, zenuwachtig ongeduldig: „god, ik vrèèt me op.”

Maar op ’t zelfde oogenblik kraakte wielengeratel op den hoek van de straat, zachter hobbelend, verstervend voor de deur. Er sloeg een portier dicht. De bel ging over, als ’n klacht door het stille huis.

Georgine schokte wakker, stond star-van-kijken op, zoende Ka op de oogjes, op het mondje, nog eens, nog eens—, toen nòg eens, haar opnemend van den grond, haar klampend tegen het lichaam—zònder huilen.

„Dag mamma... ’k Zal wat voor u meebrenge... Dag oome”...

En terwijl Georgine zich bukte over Toos, gaf ik Ka ’n ènkele zoen, zàg haar niet door de heete natheid der oogen... toen Toos... toen Toos.

Georgine was in de voorkamer, zocht daar suf. Ik trok de deur achter me dicht. We waren alleen in de donkere voorkamer, waar ’t haardvuur laaiingen gaf op ’t plafond. In ’t huis gingen deuren open, werden ramen opengeschoven, kraakte de trap onder het geloop van de vrouwen.

„Worde ze... worde ze...” Verder bracht zij ’t niet. Uitgillend haar smart, uitkrijschend het ingehouden verdriet, jammerend als ’n vrouw in weeën, rukte zij aan den knop van de deur, die gesloten was.

„... Me kinderè!... Me kinderè!”...