Part 35

„Alles. Dat kiend is mijn oogappel.”

„Uw vrouw ook?”

„Die ies geregeld dol met haar. Maar waarom vraag u dat allemaal?”

„Hè, je stopt me mond vol zeep.—Wat zou u d’r van zegge als morge of overmorge iemand kwam om Netje weg te hale?”

„Wat ik zegge zou? Dat weet iek niet. Wie zou nou oem Netje komme?”

„Stel ’t geval eens.”

„Dan zou iek iem mijn huis uittrappe.”

„Niewaar?—Nou moet u mij helpe om te voorkomen dat ze twéé kinderen van een moeder afnemen....”

Even bleef-ie staan met de zeepkwast in de hand, keek me aan, knipte met de oogen.

„.... Die twee kleintjes van die joeffrou?”

„Precies.”

„Wat kan iek daaraan toen?”

„Dat zal ik u zegge....”

„.... Met zulke zake wiel iek mijn vingers niet brande.”

„.... Dat begrijp ik. Met gebrande vingers kun je moeilijk scheren. Kijk. Hou maar effen op met inzeepen. De man van de juffrouw zal gaan scheiden. Dat denk ik zoo. Nu willen wij de kinderen. Begrijp je? Hij zal hier komen of z’n advocaat of ’n ander en bij je informeeren. Dan zeg je eenvoudig: ik weet van niks en de juffrouw heeft hier altijd alléén gewoond...”

„Daar kan iek mijn vingers mee brande...”

„Dat kun je niet. Je bent toch niet verplicht te antwoorden. Wordt ’r niet meer gejokt om bestwil? Denk is an je eigen Netje. An je eigen dochtertje. Komt ’r ’n proces en wor je onder ééde gehoord dan is ’t stilzwijgend dat je àlles wat je gezien en gehoord hebt zegt. Maar zòòlang kun je toch zwijgen? Wat waag je ’r mee? Niks. Je verdient honderd gulden. Ja maakt dat ’n moeder d’r kinderen houdt, nietwaar?”

„... ’n Prozes... ’n Prozes... Iek heb liever nieks met die joestizie te make... En liege... liege... nee, iek brand niet graag mijn vingers...”

„... Wat ben je slecht van begrip, Doedelaar!... Als ’r iemand komt en je vraagt of hier ’n juffrouw Casper en ’n meneer Spier hebben samengewoond, hóéf je dan te zeggen: ja?”

„Nee dat ies waar.”

„Dan kun je toch gewoon zeggen: man dat zijn jòùw zaken niet, je heb hier alleen maar te komme om geschoren te worde en ik ben geen verklikker...”

„... Ja dat ies waar. Iek ben geen verkliekker...”

„Nou dan?... En denk is an ’t verdriet van de juffrouw als ze d’r kindertjes mot missen.”

„... Die joeffrou!... Die joeffrou! Neem mijn niet kwalijk mijneer, maar met die joeffrou heb iek geen medelijde... Die heeft mijn vrouw zóó affrontirt met die servet en die handdoek en met dat schmoetzige pannetje en met...”

„Jawel. Dat weet ’k wel. Laten we de juffrouw dan ’r buiten laten. Denk dan dat u ’t alleen voor mij doet...”

„Voor u àlle respek mijneer. U heeft mijn altijd netjes behandeld. U wiel iek wol helpe... Want iek kan gerust ’n eed doen voor de joestizie...”

„’n Eed? D’r is geen sprake van ’n eed. Voor geen miljoene zou ’k wille dat je ’n vàlsche eed...”

„Wie spreekt van ’n valsche eed?”—, sluwlachte Doedelaar, die weer aan ’t inwrijven ging: „iek kan ’n eed doen dat iek niets weet en mijn vrouw ook...”

„Ach loop heen...”

„... Waarachtig mijneer... Iek hoef toch nieks te wete... Heb iek ooit gezien wie ’s avonds bij die joeffrou kwam? Iek bemoei mij niet met die visite van die joeffrou... Iek weet niet of ’t ’n dame of ’n heer was... U heb de huissleutel... Dus hoe wou iek wete of u ’s nachts bij die joeffrou geweest ben?... Iek weet ’t wèl... Maar iek hóéf ’t niet te wete... U kan wel ien die kost geweest zijn... Iek heb u nooit ien bed zien liege, niewaar?... Iek heb zooveel heere bij die joeffrou zien bienegaan... Mag iek dan wat van die heere veronderstelle?... Magge die mense die bij mijn wone dan geen visite ontvange?... Dat zou wat moois zijn... Dan zou iedereen ien Amsterdam buiten zijn bed piese... Iek heb nooit wat oenanständigs gezien... Iek wiel dus voor u, omdat iek voor u zooveel respek heb—voor die joeffrou nìèt—met alle pleizier ’n eed doen”...

„Dat zou verdomd gemeen van je zijn—want je weet drommels goed dàt ’t waar is... Heb je me niet dikkels gevraagd hoe ’k geslapen had en of d’r niet te veel leven in den winkel was geweest?”...

„Dat ies waar... maar je kan zoo’n boel vergète...”

„Heeft Frits niet elke morge mijn laarze gepoetst?”

„... Iek weet niet wat voor soort laarze dat zijn en Frits ies mienderjarig.”

„... Heb je me niet in me hemd uit me bed zien vliegen, dien morgen toen ’k die kerel van de naaimachine wou...”

„... Toen heb iek wòl een hèmd gezien maar niet van wie dat hemd was... Dat kan die kleine Ka wol geweest zijn”...

„Jezis Christus, man wat sta je te liegen!”

„Wol nee. Iek durf gerust een eed te doen. Wie kan mijn wat bewijze? Als iek maar niet mijn vingers brand. En hoe wou iek mijn vingers branden?...”

„Nou maar je lààt dat maar! Ben je krankzinnig!... Geen cent krijg je als je liegt!... Ik wil niet dat je liegt... ’t Eenige wat ik verzoek—omdat ik ’t zoo laag vin om kinderen van ’n moeder weg te nemen—dat is om je mond te houen—je nìèt uit te laten als de man of ’n advocaat of ’n ander komt snuffelen. We hoeven ze niet de pap in d’r mond te geven, niewaar?”...

„En hóéveel krijg iek dan van u?”

„Honderd pop.”

„Contant. Zoo dàdelijk?”

„Néé... Kan ik nog spreken onder ’t mes?”

„Als u ’t maar voorzichtig doet...”

„Ik wil je geven vijf en twintig contant... en de rest... en de rest... als de zaak... in orde is.”

„Aber, wanneer ies die zaak in orde?”

„Daar zullen ’n paar maanden mee verloopen...”

„En hoe heb iek dan... zekerheid...”

„Zeg is!... Als ik je beloof...”

„Jawol.—Aber alle mense zijn sterfelijk...”

„Best. Als je me niet vertrouwt, gaat ’t niet door.”

„Niet vertrouwen? Niet vertrouwen? Iek vertrouw u mijn heele affaire toe... Als ù ’t mijn zegt ies ’t mijn goed. Maar iek moet ’r eerst met mijn vrouw over spreke...”

„Met je vrouw?... Met je...”

Frits kwam binnen met de sigaren en we hielden onze monden, maar terwijl ik me waschte en Frits mij haarschuier en borstels gaf, liep Doedelaar naar benee en ’t zachte gebrom van z’n stem gonsde òp door ’t kleine huis. In ’t portaaltje stonden ze me allebei op te wachten. Het was wel héél vies, heel muf dat gemarchandeer, dat geknoei om kinderen. O, wat had ’t ’n lucht van langgesloten vochtige kelders.

„Mijn man het me verteld,” begon zij—, maar hij viel haar in de rede.

„... Stiel. Niet ien het portaal... Friets kan alles hoore.”

Juffrouw Doedelaar haalde ’n sleutel uit haar zak, dee mijn deur open. Heel handig. In het keukentje, in den schemer, zetten we de onderhandelingen voort.

„... Mijn man het me verteld van honderd guldes, meneer, maar met honderd guldes komme wij niet toe. En dan houe me man en ikke d’r niet van om mense voor te liege zooas u wil...”

„Dat heb iek mijneer óók gezeid, Marie.”

„Enne wat heppe wij an honderd guldes... d’r is voor méér dan honderd vijftig guldes—as ’k weinig takseer—vernield an me meubele, an me keukengerief, an me tapijte, an me gordijne...”

„Ja dat ies op Ehrewoort waar mijneer. Daaraan had iek nog niet ééns gedacht”...

„En wàt is ’r vernield?”, vroeg ik.

„Wat ’r vernield is? Alles meneer!... Vraag liever wat ’r héél is geblefe!... Sulleke gate in me tapijt!... Was ’t ’n nieuw tapijt of niet, Doedelaar?... En me gordijne van vijf en twintig guldes ’t stel...! Met messe is d’r in gesnèje... uit baldadigheid met messe d’r in gesneje... door de kindere... Nooit hè-’k soo ies bijgewoond!... ’n Plank van de kast het de juffrouw an stukke gesneje om d’r fernuis an te make... ’n stel vaassies op me schoorsteen—vaassies nog van me grootmoeder sijn gebroke en met ’t gat na de muur geset!... En me mahoniehoute kassie? Hoe siet dat ’r uit?... Wie het ’r de krasse in gemaakt?... Wie het kringe in de tafel gebrand?... Nee hoor, ’k weet niet waar de juffrouw ’t geleerd het, maar se het ’r slag van om iemands boel te ruujeneere!... Waar sijn me handdoeke geblefe en me servette?... En kijk u nou sellef de keukenkast is na, nou wij hier sijn.—D’r staat kompleet geen heel stuk in!... Hou is ’n lucifer bij, Doedelaar!... Kijk is: ’n lepel die an ’t wegfrete is in de mosterd en ’t oortje van me koffiepot af!... ’t Is om bij te huile, bij te huile! Hou nóg is ’n lucifer bij!... Wat sèt u nou dáár van?... Nee, wat sèt u d’r van?... Nog maar drie koppies met sès bakkies... As d’r sès bakkies sijn, dan sijn d’r ook sès koppies geweest, niewaar? En me theepot! Kijk me die... Steek nog is ’n lucifer an, Doedelaar... theepot is... Ware die schilfertjes ’r af?... Sijn die ’r ooit af geweest?... En ’n mes met soo de stukke d’r uit... Met moedwil sou je haast segge... En as ’k de kamerdeur kon opemake dan sou u is wat sien, dan sou u is wat sien!... Alles is veruuneweert... We motte de heele boel nieuw anschaffe... Met geen honderd vijftig guldens kom ik toe...”

„Nee miet keen hoendert vijftig...”

„Dus om te doen wat ik uw man verzocht heb, zou u twééhonderd vijftig gulden noodig hebben?...”

„Wij verlange geen geld van u meneer—u mot ons niet in de verleiding brenge. Wij komme alleen op voor ons goed recht! Wij wille alleen maar hebbe wat ons toekomt. As u ons honderd vijftig guldens schade vergoedt, dan doe u netjes en dan sulle wij voor u ook netjes doen.”

„Ja, dan zulle wij u zoo netjes behandele dat u ’r plezier van zal hebbe.”

„Dus niet minder dan honderd vijftig gulden?”

„Minder? Minder? Niks is meer te gebruike, ’t kleed, de gordijne, de tafel—van een stoel is ’n poot gebroke—, de vaassies—god weet hoe ’t bed ’r uitsiet, de keuken... Voor hoeveel hebbe wij ons boeltje geassureerd, Doedelaar? Seg ’t maar. Seg ’t is an meneer.”

„Wij zijn verzekerd voor drie tuizend goelden...”

„Reken u nou is na! Je assureert je boel toch niet voor drieduizend guldens of je mot ’r wáárde voor in huis hebbe. Je betaalt toch geen premie voor niks?”

„Ja, ja. Maar ik blijf bij me bod.”

„Daar kenne wij ’t niet voor doen.”

„Meer geef ik niet.”

„Nee mijneer—wie mijn vrouw sagt: we moete hoendert vijftig goelde hebbe en die helft contant.”

„Dan zullen we maar doen alsof ’r over niks gesproken is. Honderd gulden wil ik geven, als je ons hèlpt voor ’n goed doel. Geen centiem meer.”

„Dan verbiende wij oens tot nieks.”

„Uitstekend. Dan ga ik heen.”

„... Dan verbiende wij oens tot nìèks... Iek heb zooviel van u en van die joeffrou gezien, dat iek meer praate kan dan u lief ies.”

„Ga je gang. Honderd pop en vijf en twintig contant.”

„... Iek heb u ien uw hemd gezien en nog viel meer”...

„Voor mijn part had je m’n bloote achterwerk gezien! Goeien avond.”

„Maar luister u nou nog eens!”

„Nee. Is ’t aangenomen jà of néé?”

„Mag iek ’r nog is een dág over denke met mijn vrouw?”

„Ga je gang. Zeg ’t me morge dan.”

„Uitstekend mijneer. Wiel u nog niet een vlammetje?”

„Pas u op voor de drempel meneer.”

„Goeien avond.”

Buiten was ’t avond geworden. In de winkelkasten spiegelde licht. Tusschen de kantlijnen der daken lag ’n straat sterrenhemel, ’n straat zwart, met lichtplasjes om èlke ster. Ik keek naar den hemel, de sterren, de hijschbalken, de puntige oppuiling der daken. Er was iets moe’s in me, iets verleefds, een gevoel van kleverige handen en òngeschorenheid.

Op de stoep vóór ’t huis van Dirk liep zij heen en weer met de twee kinderen.

„Goddank dat je komt! ’k Was zoo bang je mis te loope... Dirk was niet thuis”...

„Wat is dat nou? ’k Begrijp niks van je! Hoe kom je op ’t idee om naar Guus en Dirk te gaan, terwijl je weet da’k met Guus niks meer te maken wil hebben! Hoe kom je er op!...”

„Ach toe wees niet zoo driftig,” smeekte zij. „’k Ben zoo op, zoo zenuwachtig... Daarnet dacht ’k da’k tegen de straat zou slaan... Heeft-ie je niks gezegd, die Doedelaar?...”

„Doedelaar? Wat dan?”

„... Hoe ze me behandeld hebben die ellendelingen!...”

„Jóú behandeld?... En ’k heb wel een half uur met hem en z’n vrouw over koetjes en kalfjes geredeneerd!...”

„O wat ’n vuilike zijn die lui! O wat ’n tùìg! Wat ’n tùìg! O wat wor ’k gestràft!...”

„Wat is ’r dan? Huil nou niet op straat... Geef mij ’n arm; laten we elk ’n kind nemen... Jij mij ’n handje, hé, Ka?... Wat is ’r gebeurd? Wèèr ’n scène?”

„Ja, wèèr ’n scène. O die mense! Die mense! De mense maken me dóód!”

„Wat hebben de mènse je dan weer gedaan, Mol?”

„Ach jij ben zoo’n engel! Als ’k bij jou ben voel ik me dadelijk gerust!”...

In eens gaf ze me ’n zoen.

„O mamma! màmma!” lachte Kaatje.

„Geef jij ’r me ook maar een, Ka.” Georgine begon te vertellen:

„... Toen je de deur uitging, wer ’k zoo angstig. Telkes as ’r iemand ’t gangetje inkwam om zich te late schere dacht ’k dat hij ’t was... en die glaze deur! Die glaze deur!... Hoe licht trap je ’n glaze deur niet in!... Ik kòn ’t niet uithoue... Ik had geen rust... ’k Dacht an allemaal angstige dinge... an die vrouw die ze laatst vermoord hebbe gevonde... an Parijs waar de manne d’r vrouwe doodschiete als ze iets doen wat niet goed is... Tèlkes weer liepe ’r mense in ’t portaal... Tèlkes weer... Toen dacht ’k: nee ’k blijf hier niet... ’k ga ’n andere kamer hure...”

„... ’n Andere kamer?...”

„... Je heb toch gezegd da we zoue verhuize... Moest ’r dan niet uitgekeke worden naar ’n andere kamer?... ’k Dee ’t om ’n loopie te hebbe, om èrges heen te gaan... ’k Stond te beve van zenuwachtigheid...”

„Verder?...”

„... Toen we angekleed ware, riep ’k de juffrouw bove om ’n boodschap voor jou achter te late en toen gaf ’k Dirk op—zoomaar—zoomaar—’k wou maar ’n uurtje uit... En toen zegt Ka in eens—wie let op zoo’n kind?—„juffrouw we gaan lekker naar ’n huis kijke”—’k Herinner me heelemaal niet da’k ’t ’r verteld heb, maar met me zenuwe was ’t best mogelijk. Toen had je dat smoel motte zien! Wit werd ze van nijd! Die had gedacht dat we nog zoue bijdraaie!... Verbeel je!... D’r kerel kwam ’r ook bij, jawel, zonder kloppe, alsof de kamer niet van òns was! En toen had je is moete hoore wat die twee ’r uitgeflapt hebbe! Wat ze maar voor d’r mond kwam! En dat tegenover ’n weerlooze vrouw! Ja, ze zoue ’t gedùrfd hebbe, as jij ’r bij was geweest!... Wat ’n tuig! Ze hebbe ons gewoon altijd beluisterd! Je kunt niks verzinne of ze wiste ’t! As me man kwam zou-die ’m wel inlichte, zou hij getúíge. Weet je wat de schoft gedaan heeft? Raad eens? Nou raad eens? Je zult ’r van opkijke! Je wordt ’r misselijk van als je ’t hoort: die heeft ’n paar keer met Frits door ’n gaatje van ’t behang staan kijke als wij ’s morges in bed leien!... Wat zeg je van zoo’n smeerlapperij?...”

„Laat je toch niks wijs maken!... Zóó patserig-vies is die man niet geweest.”

„... Hij heeft ’t me zelf gezegd. Voor de rechtbank, als ’r ’n proces van kwam, zou hìj getuige dat-ie door ’n gaatje van ’t behang ons in bed heeft zien liggen.”

„Wat ’n ploert! Wat ’n schoft! Dat zwijn met z’n bediende...”

„Dus je weet wàt ons boven ’t hoofd hangt, als ’r ’n proces van komt... We hebbe haast geen woord gesproken of ze hebbe ’t opzij of benede afgeluisterd. ’k Stond gewoon verbluft. Ze gooiden me alles voor me voete. Ik had op Sinterklaasnacht an jou gezegd dat ’t zonde was om zooveel geld voor Netje uit te geve”...

„Dat heb je toen ook gezegd.”

„Wat doet dat ’r nou toe!... Ik had op die avond dat jij beneden heet water was gaan halen gezegd dat ze lammelinge ware. Weet jij ’r wat van? En jij had in de alkoof iets an Ka zitte vertelle dat hij en z’n vrouw in ’t haar van Ka ware gevalle. Nou vráág ik je! En wat ze al niet meer verweten hebben! D’r heele huis had ik geruïneerd, d’r gordijne, d’r rotte kleed! Verbeel je dat òùwe kleed dat ik zesmaal gestopt heb en die gordijne die ze erges bij ’n uitdrager gekocht hadde! ’t Brief-ie van ’t venduhuis zat ’r nog an!... Dat tuig! Ik, die d’r boeltje zoo goed onderhoue heb. Hoe zag ’t ’r bij ons uit? Zeg nou is!”...

„Keurig—maar vèrder”...

„En dat we al z’n klante wegjoege... eerst met die ruzie met de naaimachine—toen was z’n winkel vol klanten—die leugenaar! Die mof! Was die maar in z’n eigen land verzopen!—z’n winkel vol klante! vòl klante! Je hoorde d’r nooit ’n sterveling!—En toen later de herrie met Stengevis, die ’r met de politie was afgezet. Ik was ’n hoer, ik ontving heeren als jij niet thuis was—zoo’n schooier, alsof jij niet weet wíé ’r kwame, Karel en Scherp en Dirk en me vader—en ’t schandaal dat-ie ’n andere hoer d’r had moete uitgooie! Hahaha! Die óúwe Stengevis ’n hoer! Daar mot ’k om lache! Is die goed, hè? En dan verwete ze nog dat ze elke morge ’n boterham an Ka moeste geve als wij nog in bed leie en dat ze telkens zoo’n last met de betaling hadde en wie ’r de plee moest schoonhoue, zij of ik!... Je had ’r bij moete weze. Je had wat kunne hoore.—Ik zal je maar niet zeggen waarvoor ze jou en mij hebbe uitgescholde. Maar ik heb ze d’r vet gegeve al knikten me knieën. Dat wil godbeter ’n sociaal zijn, die Mof, die leest De Rooie Duivel en is zelf te stòm om voor de duivel te dansen! Ik wer zoo nijdig! Ik heb ze gezegd da’k genoeg had van d’r hondepieskamer, da’k wel gemerkt had zij háár op ons eten lei.—Toen werd hij door Frits geroepen, bleef zij alleen en toen heb ’k ’r gezegd dat als ze niet dadelijk van de kamer ging, ik ’r bij d’r hàren d’r af zou trekken. Je begrijp wel da’k ’t niet gedaan zou hebbe. ’t Was om ’r bang te make. En toen ging ze eindelijk... Eerst heb ’k ’n kwartier zitte huile met de deur op slot—toen heb ik in mijn handtasch ingepakt jouw tandpoeder en jouw borstels en je zeep en wat hemde en onderbroeke en zakdoeke en je pantoffels en me lorgnet en je brieve en wat ondergoed van Ka—toen heb ik de twee deure op slot gedaan en ben ’k met de twee kindere weg gegaan—en geen voet zet ik meer in dat vervloekte huis!”...

„Arme, dikke Mol.”

„En ’k hèb al ’n andere kamer.”

„Wààr?”

„Op de Ruysdaelkade over de waskaarsenfabriek bij uitstekende mense.”

„Alweer uitstekend?”...

„’n Vroegere vriendin van me moeder. ’n Engel van ’n mensch. Die weet alles van mijn en me man en van jou en die wou ons met plezier hebbe. D’r kamer was juist de vorige week leeggekomme en de kindere kunnen slape in een kamertje naast an. ’n Heerlijke frissche zitkamer. Tienduizendmaal beter dan bij Doedelaar... Mààr... o! dat vergat ik heelemaal... wat zei de advocaat?”

„Dat zal ik je strakjes vertelle. Niet veel bijzonders. Laten we eerst wat gaan eten.”

We líépen weer met de kinderen.

XXI.

DE KINDEREN. WIJ BELANDEN IN EEN RENDEZ-VOUS.

Het werd een zonderling schuw leven die eerste week op de Ruysdaelkade. De „man” wàs in de stad, de-man-van-het-kontrakt, de maatschappelijke man, de eigenaar. Georgine had hem op de tram zien staan. Ze was er zèker van. Als maar even gescheld werd, schoof zij geagiteerd naar de neerhangende, tulle gordijnen, luisterde angstig aan de kamerdeur om ’t stemgeluid te herkennen. Het „huis” was op haar hand. Wij hadden de voorkamer éénhoog. De achterkamer, dito, werd door de ouwe vriendin van schoonmama, juffrouw Perron, bewoond. Op de gedrukte omslagen van een artistenblaadje waarop zij geabonneerd was, stond Madame Veuve Perron. Zij verhuurde kamers aan „artisten”, zag er uit als een net burgervrouwtje, klein, mager, zwart, met de levendigheid eener française die veel van de wereld gezien heeft. Haar eene dochter Amélie, zwaar teringachtig, werd geminteneerd door ’n tabaksmakelaar, de andere dochter Sophie was „op kamers gezet” door ’n rijken assuradeur. Charles, de zoon, een bleeke jongen van ’n jaar of twintig, reisde in toiletartikelen. Meest zat hij bij mama thuis, lui, geld-leenend van zijn zusters Amélie en Sophie. Madame Veuve Perron kreeg van de twee dochters sàmen vier gulden per week, waarmee ze haar huur kon betalen. Meer „deden” de dochters er niet aan. Kwam Amélietje bij mama eten, wat ze meestal dee als de tabaksmakelaar op reis was, dan droeg ze een kwartje bij voor ’t dinèr.

„Ze stinke van gierigheid,” zei Madame Veuve Perron in vertrouwelijke buien tot Georgine: „Je mot is bij ze thuis komme! Amélietje heeft me ’n ameublementje. Oe! Oe! Chic hoor! Tout ce qu’il y a de plus chic! En alles op háár naam. Maar bij Sophie daar slaat je de pracht tegen! Die heeft ’n héél benejehuis in ’t Sarphatipark. Dáár moet je een salonnetje zien! Jawel. Twee meiden, ’n keukenmeid en ’n kamermeid! ’k Ben ’r is eens geweest toen d’r heer niet thuis was. Je begrijpt da’k ’r niet komme kan als die heer ’r is. Nee, niet graag hoor. Perron zou zich in zijn graf omdraaie als-ie ’t zag. Was Perron ’n fatsoenlijk man, Georgine? ’n Gentleman, hè? Ja, die zou zich in z’n graf omdraaie... Maar wat kan ik ’r an doen?... Ik kan ze toch niet an touwtjes vasthoue!... Vrouwen van díé leeftijd... En wat voor vastigheid hebbe ze nou? Ze hebbe ’t góéd, da’s waar... Sophie heeft honderd gulden in de week, Amélie tachtig buiten de cadeau’s.—Laatst heeft de heer van Amélie ’n collier voor haar meegebracht daar wor je gewoon verblind van... En dan zoo stinkend gierig! Wat ze maar kenne spare, legge ze op de spaarbank... ’k Weet niet hoeveel Amélie al heeft staan... En dàn spele ze nog twee hande op één buik met d’r kruijenier... Wat interessant, hè, om je heer zoo af te zette!... Vorige maand had ze maar dertig gulden kruijeniersware gehad, die Sophie, en ze heeft d’r kruijenier tachtig late opschrijve. Die verdient ’r natuurlijk ook an... En voor d’r moeder valle ze dood op ’n cent!... Als ’k niet te vrete had zoue ze me zoo late verhongere. Zijn me dat dóchters, die ’n moeder twee gulden in de week afdrage?... En ’n kwartje as ze komme dineere!...”

Charles sprak van zijn „zuster-in-de-tabak” en van zijn „zuster-in-assuranties”. Hij had ’r slag van om ze geld af te zetten, ging op visite, léénde. Amélietje en Sophietje waren bang voor macraud-broer.

Twééhoog woonde ’n hoer-in-ruste uit de Nes, die respectabel „getrouwd” was met ’n verhuurder van fietsen. Hij was meestal uit. Zij, huisvriendin van Madame Veuve Perron, gilde hoeregìlachtig-luidruchtig om de geringste aardigheid van Charles. Leentje Plas had ’n gezicht van enkel grove goedhartigheid, bolle koonen, mopneus met wijd uitstaande neusgaten, sterk ontwikkelde lipgleuf, vette lichaamsgezetheid. Den eersten dag was ze al „vriendin” met Georgine, kwam koffiedrinken, schaterde druk, smeet ’r uit wat ’r voor haar mond kwam, vulde de kamer met turbulant grof lawaai. Dat verblufte Georgine, hield haar bezig. „Zit goddoome niet zoo labberkakkig te kijke, juffrouw!... Je mot je niks antrekke! Laat-ie maar komme an je kindere as-ie durft... ’k Giet ’m me pispot op z’n kop.”

Het was de oude, ruwe, eerlijke hoeren- en kabotijnstoon, dien Georgine vreemd vond nu ze kwam uit dat stille kamertje van Doedelaar, waar zij langzaam dat plompe spreken ontwend was.

Driehoog woonden onzichtbaren, ’n juffrouw die jàren in scheiding pro deo lag. ’t Duurde wat lang—God houdt van komieke advocatenzaakjes, pro Deo, prò Deò—; nu verhuurde zij kamers om niet te verhongeren. Ze had twee internen, ’n „zusterlid” van de eerzame Terp uit de Nes, waar vrouwen bordeelopleiding ontvangen, èn ’n ouwen man met waterbeenen, die de trappen niet meer af kon en z’n dood afwachtte, kijkend dag-aan-dag naar ’t gewalm van de waskaarsen-fabriek.