Part 32

Ze schonk wat water over. Terwijl keek ik vluchtig rond, zag dat de Doedelaars hun kelder voor woonkamer hadden ingericht. De grond was van rood-achthoekige tegels, de wanden van aangeslagen, schimmelig wit. In het kolenhok hadden ze ’n soort bedstee van withouten planken getimmerd. Hier huisden, sliepen, leefden ze. Het gaf me een zonderling-vinnig verwijt—dàt—dàt—dàt fàtsoenlijk miserabel, tergend barbiers-geleef in dien kelder van roode tegels, wit-beschimmelde muren, gekalkte balken. Ik er boven. In hùn huiskamer, in hùn alkoof. Zij scheen wel zoo iets te gevoelen, zei gegeneerd glimlachend:

„... We benne an de schoonmaak.”

„... ’t Is hier héél gezellig...”, glimlachte ik stroef terug.

„... Vin u niet?... Ja we krijge ’n nieuwe lamp en d’r komt ’n behangetje da-we vandaag sijn weese uitsoeke... Hier heb-u ’t water... As u niet genoeg het kan u meer krijge...”

„Dank u.”

’k Stond al op de trap, toen ze me nog even nariep.

„... Meneer... meneer...”—haar stem schaduwde weg in verlegenheid—„... u sou soms denke da’k rook, hè? hè?”...

„Welnee juffrouw, ik denk niks”...

„... Siet u—’k rook nóóit... rooke vin ’k vies... maar ’k ben soo hardlijvig siet-u... en dan trek ’k wel ’s an de pijp van me man, siet-u, hè-hè-hè!... Begrijp-u?... Anders kàn ’k in geen dàge”...

„Natuurlijk. Natuurlijk... Da’s er héél goed voor... ’k ken ’n dame die precíés voor ’t zelfde sigaretjes rookt.”

„... Soo. Welsoo... Nou maar sigaretjes is voor ons mense te duur, niewaar?... Ik trek maar is an de pijp van Jacob, hèhèhè!...”

„Morge of overmorge zal ’k u de resteerende tien gulde geve... juffrouw... ’k moet ’n heele boel geld ontvangen... dat ’r nog niet is”....

„O, da’s niks meneer. We sitte ’r niet op te wachte... As de juffrouw nou maar is die servet en die handdoek geeft...”

„’k Zal ’t ’r zegge... Dag juffrouw.”

„Dag meneer... Beterschap met ’t kind... As ’k u nog is diene kan.”

„Dank u.”

Georgine had Ka in ’n deken gewikkeld, zat met ’t kind bij den gloeienden kachel.

„Hoe kàn je nou die ellendige mense ’n dienst vrage!” verweet zij.

„Sust!... Ze was heel vrindelijk.”

„Jawel!... Van avond wou ik Frits hebbe om citroene te hale... en kwam de boodschap, dat Frits niet meer voor me uit mocht... Zulke lammelinge as je met ’n ziek kind zit!...”

„Misschien zijn ze voor mij bang”... veronderstelde ik: „Kijk is Ka... Kijk is, m’n kind... Lekker, hè?... Eerst chocola... en suiker... en nou ’t water... Lekker, hè?”

Slaperig-kregel keek ze toe, slikte lepeltje voor lepeltje met ’n vies gezichtje.

„Niet zóóveel mamma!... Schei nou uit!”

„Nog één lepeltje.—Zoo-o. Zoo-o.—Nou weer naar bedje, hè?”

„Nee-éé! Niet naar bed,” zei ze huilerig-kribbig.

’k Legde ’t thermometertje an. Ze had stevige koorts.

„Niet doen! Niet doen!”

„Zoo.—En morge moet je ’t in je mondje neme, dan kan oome beter zien hoe warm je van binne ben—Gek, hè?”

In haar bedje lag ze nog te woelen toen wij slapen gingen, ’t Licht brandde laag.

„O God—o God, ’k ben zoo ongerust!”

„’t Is nìèts, Mol—niks. ’t Komt zoo dikwijls voor.”

Ka ijlde ’n beetje, zei met piepende ademstootjes brokken van kinderrijmpjes, hoestte krakend, lei weer ’n poosje stil, soms kindersmartelijk zuchtend. Het was ’n nàre, angstige nacht. Droog-hortend klonk het stemmetje... „Onder ’t tafeltje daar ikke zat—daar ikke gebrade vleessie at... daar ikke rooie wijntje dronk—die al in mijn hartje klonk”... Zoo bleef ze doordrensen, klagelijk, hoestend, telkens over ’t zelfde, schoolliedjes, rijmpjes,... „Iene miene mutte—tien pond grutte—tien pond kaas—jij ben de baas”...

’t Heele huis was stil, slaap-stil—alleen ’t druk, benauwd, ijlstemmetje klonk... „Iene miene mutte... Iene miene mutte... Ienemienemutte...”

Georgine was opgestaan, lei in haar hemd op de bloote knieën op ’t koude zeil gehurkt, kloppend het rugje als er ’n hoestbui kwam, zacht-klagelijk neuriënd... „Suja... suja... suja... kindje”... als Kaatje koortsig wakker kwam.

Brandend van moeheid keek ik toe naar dien witten, geknielden vorm met de afhangende haren, naar ’t kermisbedje, beluisterde het geijl, de schampere, vreemde klankjes... „Hake en ooge... tikke-takke-toge—goudpapier—tierelierelier...”

In mijn loomzwaar hoofd kreeg ik één enkel moment de malle, klare visie van den... lief glimlachenden man... met z’n hoog puntboord... z’n mooie das... z’n glad geplakte haar om ’n vierkant hoofd.

Volgende dagen waren in buien van gerustheid en spanning. ’t Kind was hárd ziek, soms monter, vroolijk, soms kregel, lusteloos, maar áltijd met koorts.

Juffrouw Stengevis kwam één keer op bezoek met kleine Toos.

„Soo, Sorsien... ik kommie nog maar is opsoeke... Jij laat niks van je hoore... D’r is ’n brief met geld uit Amerika... heb ’k maar voor je afgeteekend... googem van me, hè?”—„Met geld?... Met geld?... ’n Brief...”—„En is-die kleine Ka soo siek?”—„Ja moeder... ik ben lekker ziek... Dag Tóósie!”—„D’r onder blijve, Ka.”—„Ja oome.”—„God, waarom zendt die man me nou nog... geld,” zei Georgine angstig, bleek.—„Ja, dat begrijp ’k ook niet,” zei ik, onaangenaam-verrast.—Juffrouw Stengevis, vies van leed-lachje, met ’t ouwe viezig velbobbelen om den blauwig-dunnen neus, wreef de kalkhanden in den zijden schoot.—„... Wat sou ’t?... Wat sou ’t?... Mot-ie niet voor sijn kindere sorge, die swabber?”—„U had den brief niet moete afhalen,” zei ik.—„Niet motte afhale?”—„Nee,” zei Georgine, altijd-nog-bleek, „’k wil van hèm geen cent meer... ’k Zend ’t zóó terug.”—„Wel godallemachtig wat ’n onsin, Sorsien!... En mot ik nou nòg langer wachte?... Hoeveel weke krijg ik wel?... Ik kan ’t soo lang niet uitsinge... Je sal ’t wel late... Sal jij mijn huur betale?”...—„Over ’t geld hoef u niet ongerust te zijn,” zei ik, ongeduldig.—„Seker. Seker. Ik ben ook niet ongerust.—Maar ’t is nou wel seve weke—dat kan ’k niet uitsinge... En verschot van ’t kind!... Geef jij mijn maar ’t geld van de angeteekende—dan geef ik jou ’n kietantie en steek jij ’r geen cent van in je sak—Is ’t waar of niet?—Sooveel sendt-ie je niet en soolang je nog niet gescheien ben mag je toch wel wat anneme voor je kindere... Hè’k gelijk of ongelijk?”...—„Ja, dà’s waar,” zei Georgine, den brief openscheurend. Ze lei ’n paar Greenbacks op tafel, las haastig ’t half velletje postpapier, verscheurde ’t zonder me an te kijken, wierp de snippers in de kachel.—... „Mòcht ik ’m niet leze?” vroeg ik.—„Ach, wel já... D’r stond niks in... Niks wat jou kan interesseere”...—„Dan had j’m ook wel kunne late lezen.”—„Hè, zanik nou niet... d’r stond nìks in... Zeker heeft-ie m’n brief nog niet ontvange”...—„Dat kàn niet”...—„O! Kàn dat niet?... Hoelang doet zoo’n brief ’r over?... Hij schrijft enkel maar: hier heb je vijf dollar en zoen de kindere... Anders niks... Wat kijk je me nou an?... Denk je da’k jok?”—„Soo’n brief naar Amerika,” meende juffrouw Stengevis, de banknootjes in de kalkhanden verkneukelend—: „... doet ’r wel ’n drie weke over, sou ’t niet?... Drie weke en drie weke dat sijne d’r ses... reken dan maar is uit.”—„Niewaar?” zei Georgine:—„dà’s toch zoo’n ongeloovige Tobias!”—„Dan krijg ik nou nog víér weke, Sorsien... Daar kom ’k dan wel is om na ’n dag of veertien, hè?... ’k Sal nou maar gauw weggaan hè, anders is ’t wisselkantoor dicht... Kom Toosie... Dag Kaatje! Beterschap hoor!”—„Dag moeder,” riep Ka uit de alkoof.

„Zoo iets moet je nu nòòit weer doen,” zei ’k toen de deur achter Stengevis dichtging.

„Wàtte?”

„Je wéét wel wàt... Je zou me achterdochtig make.”

„Hè, schei uit!... Je zoekt overal wat achter”...

Tegen den avond werd Ka weer onrustiger. Bax was ’s middags geweest, had den toestand vrij gunstig gevonden.

„Als die dokter van jòù ’t maar goed weet.”

„Maakje dáár niet ongerust over.”

„Kijk is hoe ze gloeit.”

„Afwachten. Rustig afwachten.”

„O mamma! mamma!”... ’n Zware benauwde hoestbui dee ’t klein kinderlichaam in schokkende krampen stuipen. ’t Gezichtje werd blauw. ’t Mondje zoog lucht met pijnlijke fluitingen.

„O God me arm schaap! M’n schatje!... Ik kan ’t niet ànzien niet ànzien!”

Zenuwachtig-huilend hield ze ’t kind rechtop.

„Kalmte, Mol... Je maakt Ka nog méér overstuur... ’t Zal wel overgaan... Niet zoo opgewonden.”

’t Borstje kraakte, de kuch reutelde op van héél diep, als ’n benauwd stikgeluid, naslepend met snerpende hijgingen.

„O mamma!”...

„Ze stikt... God! God! Ze stikt!”

Als ’n krankzinnige trok ze zich de haren uit ’t hoofd. Ik had Ka op m’n schoot genomen, hield haar wat voorover, klopte zacht op ’t rugje. De bui bedaarde. Ka lachte weer. Maar Georgine, òp van die rekkende spanning, óp van moeheid, lag in de voorkamer te snìkken. ’k Stopte Ka onder ’t dek, probeerde haar te troosten. Zij weerde me af... „La-me maar liggen!... La-me maar dood gaan! dood!... God straft me!... Me Kaatje, me Kaatje! O God! o God!... Als àlles verrekte!... als ’k honger most lijde... als ’k geen droog brood te eten had!... Alles goed! àlles!... Maar me Kaatje!... Me engel van ’n Kaatje!... Waar ’k zoo àlles van hou... méér dan van ’t andere kind al is ’t slecht van me!... Praat ’r niet tegen in!... Wat hellept prate!... Je ziet wel da’k ’r verlieze zal!... Verlieze! Verlieze!... En ’t is me straf... me stràf... de straf van Gòd!... Ben ’k geen overspelige vrouw?... Is ’t niet geméén wat ’k doe?... Kijke ze me niet àllemaal met verachting an?... Ben ’k geen mintenee geworde, geen hoer!... O God!... La-me toch ùìtstappe!... La-me toch doodgaan!... ’k Weet wel da’k slecht ben, slècht, gemeen-slècht... da’k niet waard ben om kindere te hebben!... O! O! O! O!”...

Haar hartstochtelijke smart gaf mij tranen in de oogen, sloeg me met ’n verwondering, alsof er iets kil-vreemds langs me ging. Zachtjes redeneerde ik.

„... ’k Heb ’t je laatst al gezegd, Georgine...”

„... Rèdènèèr nou niet! Toe, klèts niet! Je maakt me krankzinnig! Je maakt me gèk.”

Ik keek haar alleen maar aan en plots sloeg ze de armen om mijn hals:

„... O God, Alf—je mot niet dènke over wa’k zeg—’k ben zoo ellendig... zoo kapot... God straft me zoo zwaar, zoo schrikkelijk in me kind!”...

„Groote, gróóte meid!... Als je je god dan met gewèld wil voorstellen als ’n boeman”...

„Toe! Toe!”, smeekte ze driftig: „spreek geen kwaad van Gód!... Ik sméék ’t je! Nóú niet! Nòù niet!... Ach toe, hou je mond... Verzoek ’m niet!”...

„Kom wor kálm, Mol... Wíé spreekt ’r van godslastering? Ik wil ’t je zeggen, nóg eens zeggen, nóg eens—dat ’r geen god is, die menschen straft omdat ze van elkaar houen... Pijnig je zelf toch niet... Verneder god niet tot ’n stompzinnige ploert—God is geen ouwe orthodoxe dominee, geen fanatieke pastoor—stel je, als je dat wil, ’n god voor, maar dán één die schaterlacht om ’t gemier van de menschen, om d’r rotte, fatsoenlijk gewurm!... En àls Ka... maar daar moet je niet an dènken—ze had haast geen koorts—je moet ’r héélemaal niet aan denken—maar stèl ’t geval dát ze... Dan is ’t geen stráf van god, dan moet je niemand en niets vloeken of lasteren, dan mot je blij blijven opkijken naar het Oneindige, trachten niet mee onder te gaan in de wanhopige verwarring van de stumpers, de ellendelingen die alles verwringen, bevuilen, verpesten!... Kom nou kind, kom vrouw... Ik weet ’t beter dan jij!... Ik zal je toch niet belìègen!”...

En in dezelfde moeë, verweekende wanhoopsstemming snikten we beiden.

„... Als ze maar niet dood gaat!”

„... Ze gáát niet dood.”

„Erger kan me niet overkomme”...

„Ik zeg je, dat ze niet dood gaat.”

„... Als dàt gebeurde!... Dàt!... ’t Is zoo’n héérlijk kind... En jij heb me zoo geléérd van ’r te houe... Want wéét je wel, toen je ’t éérst bij me kwam, die avond bij juffrouw Bok... toen zag ’k wel an je ooge, dat je d’r verwaarloosd von”...

„Dat von ’k níét,” verdedigde ik.

„Dat von je wèl... En ’k was tóén ’n slechte moeder... want dat tooneel... en al de vùìlike, die me achterna liepe...”

„Doe je geen verdere verwijte... Ben je goed voor d’r geworden, toen je zèlf ’n thùìs had?... Ja, niewaar?.... Je moest nu wat gaan slape, hè?”

„Nee, ’k ga niet slape.”

„Je gaat wèl slape... Ik zal bij m’n vrouw en m’n kind—hoor je, mijn kind—in de alkoof gaan zitten, op jullie passe. En dan roep ’k je tegen ’n uur of elf, hè?... En dan zal ’k terwijl zachies koffie zetten.”

„Hè, ja, oome—kom u in de alkoof zitten? Vlak bij me?”

„Ja, dot.”

„Enne mag ik opzitte?”

„Nee, anders ga je weer hoeste... Kijk, mamma gaat in ’t groote bed, zie je—en nou kom ik bij Ka zitten... zóó... zóó... en nou slaapies doen.”

„... Ga u nou strakkies bij mamma legge?”

„Ja. En dan passe we same op Ka, hè?”

„Is mamma op u ook zoo boos as u op d’r plaatsie legt?”

„Nou! En wat!”

„Op mijn vroeger ook.”

„Ga nou slape—mamma slaapt ook.”

„Vertel u dan wat.”

„Roodkappie?”

„Nee-éé—áltijd Roodkappie!”

„Goed—wacht maar—Zal ’k je is vertelle van ’t zussie van Piet de Smeerpoets?... Ja, hè... Ga dan zòò legge... Nou—Nou—D’r was ’r is ’n meissie die heette Netje...”

„Nee-éé—Niet Netje: Ka!... Ikke!”

„Goed—Die heette Ka en dat meissie dat wou d’r haar niet late knippe en toen wier ’t zoo lang als de hééle Kalverstraat en de heele Jan Steen... Enne toen ging ze wandele enne toen sleepte d’r haar over de straat en toen kwam ’r ’n diender en die viel en die bleef in d’r haar vastzitte—begrijp je?... en die werd door Ka meegetrokke, al maar meegetrokke en toen kwam ’r ’n koekiesbakker die ook wel is drama’s schreef en die viel ook en die kon òok niet loskomme en ’n slager en meneer Doedelaar en juffrouw Doedelaar met d’r kiespijndoek en juffrouw Stengevis... en die viele allemaal in ’t haar van Ka en konde ’r niet meer uitkomme en toen zei de Koningin—als die wat zeit dan mòt ’t—die zei tegen àl de politie: hakke jullie me dat haar is af... enne toen kwam ’r zoo’n groote kip met ’n schaar en die zei knip, knip... Enne toen viel al ’t haar op den grond en toen moeste d’r drieduizend mense twee maande lang werke, tegen vijftig cent per dag, om al ’t haar op te ruime... en meneer Doedelaar die kocht ’t allemaal om valsche vlechte van te make”...

’k Hield slaperig op, om te zien òf ze sliep, maar ze lag nog klaar wakker: „En toen, oome?”—: „Nou en toen liep Ka zònder haar en toen vatte ze ’n kou omdat ze zoo’n kale knikker had en toen moest ze honderd-duizend poeiertjes slikke om weer beter te worde... En nou is ’t uit”...

„Hè jassus, nou al uit!”...

„Nóg eentje?... Op ’n anderen dag—ja wàt toen?—op ’n andere dag—toen wou—toen wou—ja wátte?—toen wou ze d’r nagels niet late knippe en toen groeiden ze an d’r voete en vingers zóó lang—zóó lang as de Kalfjeslaan! Schrikkelijk, hè?... en toen ginge de nagels van d’r voete vastzitte an Naatje-van-den-Dam—en toen zei ’n andere koningin: Wel potdorie wat is dat nou weer?—En toen zei de burgemeester: da’s van Kà—Van wèlleke Ka, zei die andere koningin die d’r tande liet zien van kwaadheid—Van Ka met d’r lange hare, zei de burgemeester. Toen kon de koningin niet eten van schrik. Ze liet d’r varkenskluif-ie en d’r aardappele staan zóo boos als ze was en toen kwame d’r zes groote oorlogsschepe en die ginge an ’t schiete... Boem! Boem! Boem!... Maar ’t hielp niet... Toen kwame d’r zesduizend arbeiders en die ginge hakke, dat de stukke tegen de rame vloge, tegen vijf-en-veertig cente per dag. En die werkten zeven dagen en nachten. Schrikkelijk, hè!... En ’t hielp nog niet!... Maar toen kwam ’r ’n groote kikker en die riep kwèk-kwèk-kwèk en toen viele de nagels af. Ze ware zoo dik als boome en zoo hard als steen.—Enne toen zei die koningin tegen de arreme mense: die magge jullie nou hebbe om ’r soep van te koke en toen ware ze allemaal blij en zonge tot diep in den nacht: „Wèg met die sosiale, leve Willem III!”... Enne toen... Enne toen... Enne toen...”

Ze was ingeslapen. Roerloos bleef ’k in de alkoof, bij het rustige ademhalen van mijn vrouw, bij het drukke, droge hijgen van mijn kind.

Op den dag van de crisis was er véél aanloop. Karel kwam sigaren brengen en Dirk, dien ’k in weken niet gezien had, bleef ’n kwartier bedremmeld praten. Hij vertelde van de begrafenis van Stientje. Meijer was in een koets voor het sterfhuis gekomen, was beneden gebleven. Duif, die zich „geneerde” om in koffiehuizen te komen, dronk thúís brandewijntjes met suiker en—oranjebitter. Ik vroeg hem niet hóé hij zich met Guus verzoend had. Hij sprak er niet over. De ouwe geslotenheid was over hem, het plomp sterk-lijvige. Maar ik vóélde zijn verdriet en zijn zorgen.

’s Middags een gróóte verrassing. Er was een heer voor Georgine. In de gang hoorde ’k haar opgewonden-blij.

„... Wat doet me dàt ’n pleizier!... Wat zal Ka blij zijn!... Hè, wat vin ’k dat aardig van je!”

Ze kwam binnen met een knap jongmensch, die op haar geleek. Z’n gezicht was gladgeschoren-blozend, z’n neus mopachtig.

„Alf! Alf!... Kom is uit de alkoof... Da’s me broer Jan—, meneer Spier.”

„Dag meneer.”

„Bonjour meneer.”

„Mooie broer ben jij om zoo wèìnig an te komme!... Hebbe jullie me brief gekrege?”

„Gistere... Toen zei ik: ’k ga is naar Ka kijke.—We ware ongerust—’k Heb net ’n goed uur voor me.—Van avond spele we Samson et Délila... En waar is Ka?”

Het was een raar-stijve ontmoeting, ’n kennismaking als op straat met ’n vreemde an wie je zoo eventjes wordt voorgesteld. Hij was dikverlegen met z’n houding—ik kalm-gereserveerd. Alles wat ’k van ’m gehoord had, maakte dit muzikantje, dat als minteneerend bourgeois leefde, niet bijzonder sympathiek.

„Dag oome Jan!”

„Dag Kaatje... Hoe maak je ’t meid?... Kijk ik is voor je meegebracht hebbe?”

„Ze mag nou niet snoepe, Jan.”

„Ach wat zou ’t? Steek ’r maar een in je mond”...

„Nee, ze màg niet”...

„Onzin! Onzin!... ’t Kind ziet ’r best uit!... Eet ’r maar eentje, Ka,” hield hij aan.

„Nee, meneer Casper—Ka mag niet snoepe. We zullen ’t voor je beware, hè, Ka? tot je beter ben”—, kwam ik tusschenbeiden.

„Nou dan nìèt... Mij goed...”

„En wat ben jij dik geworde, Jan.”

„Kan je zoo hebbe. Kan je zoo hebbe. Goed leventje!”

„... En hoe gaat ’t met moeder?”

„Niet best. Z’ is laatst van de stoep gevallen. Maar niet èrg hoor. Niks erg. Been wat bezeerd. Stilzitte. Anders niks... ’t Is hier benauwd.”

„En hoe maakt ’t je vrouw?”

„Me vróúw? Me vróúw? Wat voor vrouw?”

„Dòòrtje?”

„Doortje? Hoe kom je daar an?”

„Van moeder.”

„God allemachtig wat kletse jullie vrouwe toch met mekaar... Wat had jij daar nou mee noodig!...”

„Die is ook goed!... Mag je zuster niet wete da-je getrouwd ben?... Maak jij daar geheime van?”

„Getrouwd! Getrouwd! Wat zaag je toch van getrouwd! Wie is er getrouwd? Ben ik getrouwd? Hahaha! Nee, da’s weer zoo iets van jou!... Haha!”

„Nou ’k dàcht ’t,” lachte Georgine mee: „jij ben ook zoo’n ràre en men ziet je zoo zelden?”

„Nee ik trouw nóóit—of ’k most is ’n meissie met ’n berg cente tegenkomme! Haha! Wat zeg u meneer?... ’k Ben nog jong, hoor?”

„Ja, dat zeg ’k ook.”

„O zoo.”

„Ben je dan niet meer met die Door?”

„Wat mot jij toch van Door, van Door!... Van Door!... Ik ken ’n Jo en ’n Marie en ’n Rika en ’n Door en ’n Jansie! Haha!... Dat kan ’k me zoo voorstelle hoe moeder weer an ’t kletse is geweest... Net iets voor d’r om zich te bemoeie met allemaal dinge waarmee ze niet noodig heeft!”

„Wil u ’n sigaar, mijnheer Casper?”

„Asjeblief meneer. U woont hier wel gezellig.—Wat ’n lang kippehok!”

„Nee, da’s niet van ons.”

„O zoo. En zing jij nog veel, Georgine?”

„Nee. Ik zing niet meer.”

„Zoo. Zoo.”

’n Ouwe stilte van volkomen uitgesprokenheid, van elkander niks meer te zeggen te hebben.

„Drink je ’n bittertje, Jan?”

„Ja, ’n bittertje wil ’k wel. Eentje maar. Anders verzuim ik me trein.”

„Oome Jan! Oome Jannie!”

„Ja, Ka.”

„Kom u is hier.”

„Wat is ’r dan?”

„Ga u weer weg?”

„Strakkies.”

„Heb-u me speelgoed al gezien?”

„Nee.—Laat me je speelgoed is kijke.”

„Da’s me keuken—en dat benne me poppe—enne dat is ’n winkel—enne dat is ’n sevies—enne dat is ’n pienpien—daar mot u an draaie—kijk zóó—hoor u?—Mooi hè?”

„En van wie heb je dat allemaal?”

„Van me oome.”

„Nou da’s ’n gòèie oome.”

„Waar ga u strakkies na toe?”

„Naar De-Haag.”

„Hier staat je bittertje, Jan.”

„Nou proost. Proost meneer en op de aangename kennismaking.”

„Dank u.”

„En kom jij niet is over naar De-Haag, Georgine, as ’t kind beter is?”

„Ze is nog niet beter.”

„Kwestie van ’n paar dage.—Als ik ’r over te zegge had, liet ’k ’r opstaan. Je maakt kindere ziek met ze in bed te late legge.”

„De dokter zal ’t toch wel wete.”

„Ach wat. Dokters wete niks. Die raaie net zoo goed.”

„Da’s gekheid—’n dokter weet ’r toch altijd meer van dan jij of ik.”

„Dat zit nog. Wat weten ze van je? Niks. Als je dood mot, mòt je dood. Laat daar ’n dokter maar is tegen opkomme.”

„Nou ja. Dood. Jij komt ook met zulke groote woorde. Maar heb jij maar is kiespijn.”

„Dan steek ’k ’n pruimpie tabak in me mond en hou me cente in me zak. O zoo. Kip ik heb je.”

„Dat zou ’k wel is wille zien. Je heb mooi prate nou je gezond ben.”

„Nou an mijn lijf geen onkoste. Ik zou je blaze. Wat u, meneer? Gloof u an dokters?”

En ik begon mee te praten. Wij praatten alle drie, tot ’t uur dat-ie bij ons wóú doorbrengen in lauw gesprek-gegrinnik verwezenloosd was.

Vroeg kwam ’k thuis. Georgine, bleek, met blauwe kringen onder de oogen, lag in den leunstoel. Haastig veegde ze de kaarten van de tafel.

„Wat heb je gedaan?”

„... Niks”...

„Jawel. Je hèb wat gedaan.”

„’k Heb de kaarten voor Ka gelegd.”

„Hoe kún je dat doen!”

„Ze staan op niks. ’k Kan ’r niet uit wijs worde. Maar ze is zoo onrustig—ze gloeit weer zoo.”

„Natuurlijk. ’t Is vannacht de crisis... Half negen.—Nou moest jij gaan slape. Je ziet ’r èrg vermoeid uit.”

„’k Ben dood op van vannacht en gisternacht.”

„Ga dan slape. Ik ga zitte schrijve tot ’n uur of drie, hè? En dan waak ik meteen.”

„Nee, laat me opblijve.”

„Je gáát naar bed.”

„’k Ben zoo ongerust! Zoo ongerust! ’t Is net alsof ’r iets boven me hoofd hangt.”

„Dat doet ’t ook. Kijk maar naar den spiegel!”... spotte ik. „En nou naar bed, naar bed! Dan heb jij rust en ik rust.”

„Als je maar weet da ’k tegen twaalf uur opsta.”

„Goed. Goed.”

In de rusteloosheid van ’t kamertje begon ’k met onfrisch hoofd te werken. Vóór ging telkens ’t schelletje in den barbierswinkel over en de gesprekken bromden door de alkoof. Wachten tot de winkel gesloten werd, tot ’t heelemaal stil was. Even keek ik naar Ka, die met gloeiend gezichtje, benauwd-pieperig te ademhalen lei. Wààrom ’k zoo van dat kind híéld?—In de voorkamer heen-en-weer loopend op m’n kousen, dacht ik er over na, over die mogelijkheid van dood, die me desperaat maakte. Kaatje was een deel van mezelf geworden. In haar adoreerde ik leven in z’n teerste wonderbaarlijkheid, in z’n grootste geheimenis. O, een kind is mooi bij dag en bij avond, als het praat, als het gaat, als het slaapt, bij uchtend en nacht, een kind is mooi als het kijkt, vraagt, droomt, lacht, beweegt, begeert.

Een kind is als zonlicht op weiden en de dagende, roodende dag en de purper-komende nacht en vogelgefluit in bladerbrokaat en liefdeweelde in groen en het trotsche slaan van den haan en een ster die verschiet als een vonk en bazuinen van marmerbleek ijs stootend in maannacht, en laaiende brand in wolken van rots en bladerloos takkengerag op de hei en stuifmeelgejoel in den wind en voorjaarsdauw op de blaren en diep zwaarmoedig nachtgaal-rouleeren en vreugdegeschater over de wereld van bergen en dalen, zeeën en lichten, over de wereld in ons kleine hoofd die gróóter en wijder is dan de kleine rondom. O, een kìnd is een vreugde, een smart, een einde, begin, een weelde, een vlam en een háát. En wie niet in het kind heeft gezien en aanbeden het àl-schoonst menschlijke, niet uit kinderoogen heeft gedronken het àl-heerlijkst, het tot goden en zonnen opduizlend levensgeluk, die staat nààkt en jammerlijk met zijn bevleeschde, ruige, harige botjes in dit heelal, in dezen blauw-zonnigen koepel, die te hoog en te luchtend en te doorzichtlijk is—voor zijn pover doodkistje van 1 Meter zooveel, bij zóóveel en zóóveel duim.