Part 29

Georgine maakte de deur open—„.... ’n Gezègend nieuwjaar,” zei ze in ’t donker portaal, begon te huilen.—„Kom, wat is dat nou!”—„Ik ben zoo zenuwachtig”....—„Is ’r wat gebeurd?”—„Nee—ze waren héél lief voor me, ze hebben alles voor me gedaan ... maar zònder jou ... zònder jou!”—„Toe huil nou niet verder. ’t Is kwart voor twee.... We hebben nog ’n héélen nacht voor ons, hè? Nou gaan wij het èchte ouwjaar houen, hè?”....—„Sta je nóú al te vrije?”—schreeuwlachte juffrouw Cornet boven aan de trap: „got-wat-è-verliefde! Nou!”—„We komme al.... Vroege ze je thuis niks, Alf?.... Zei je ma niks?”—„Ze zei da’k ’r zoo schàndelijk uitzag.”—„Hèùsch?”—„... Dat me jas vòl vetvlekken zat”....—„Zie je!..... Heb ik ’m niet wille schoonmake met naphtaline?.... ’k Zei ’t nog zóó.”—„En dat me boorde zoo slecht gestreke zijn”.... „Hè, wat sta je te jokke”....—„En da’k gauw moest gaan trouwe”....—„Was ’r visite?”—„Allemaal beeldschoone meisjes, die me állemaal ’t hof maakten.... Een was er bij met zeven millioen contant en drie en twintig millioen als d’r teringachtige papa komt te overlijden”....—„Toe, zeg zou, ... hou me nou niet voor de gek....”—„Strakkies. Eérst boven wat warm worden”....—„Wat ben ik gòddelijk-gelúkkig da-j’r weer ben, hè!”—Gearmd liepen we de nauwe trap op. Het was een kleine burgermanskamer, met witte rolgordijntjes, veel portretten van speciale menschen.—„U moet niet rondkijke,” excuseerde juffrouw Cornet: „’k Had vanmiddag ’t kleed opgenome omdat me buikspreker niet thuis zou komme....”—„Heb u zitte kaarten?”—„Georgien wou de kaart gelegd hebbe ... niewaar Georgien?”—„Hou je mond maar.... Zoo’n gemééne kaart heb ’k in jare niet gehad, niks dan trane, ’n huis dat gekeerd ligt en gauw een heel-groot verdriet.... Dat heeft me nòg zenuwachtiger gemaakt.”—„Za’k-je nog eve àfdekke, Georgien”....—„Gauw dan.”—Juffrouw Cornet, glimlachend ingespannen bij de lamp, bewriemelde de kaarten.—„.... Zoo.... Harte zeven.... Hartzeer.... Je ben niet gelukkig.... Klaveren tien”....—„.... O got,” zuchtte Georgine.—„.... Klaveren negen.... En de schoppenboer die dèkt je”.... „O Jezis wàt ’n ongelukskaart! Wát ’n ongelukskaart!”—„Wat is ’r dan èrgs an,” vroeg ik lachend.—„Lach nou niet.... Klaveren tien, klaveren negen en schoppenboer da’s ’t gróótste ongeluk.... Daar heb ’k hartklopping van gekrege!”—„Nou-nou-nou”....—„Is ’t niet waar, Cornet?”—„Ja, ’t is ’n lèèlijke kaart.... Zal ’k u ook is even legge, meneer”....—„Wel ja, leg u mij ook is,” zei ik, gezellig aanschuivend.—„Je moet ’m uitkruise”....—„Nou gedùld.... Ruiten heer dat bent u.... Ook geen mooie kaart.... De schoppen tien met de schoppen negen.... Zie je, Georgien?”—„Wa’s dat?”, informeer ik, lachend met overheerschend gevoel van meerderheid.—„Da’s ’n schrik op de late avond.”—„Nou, da’s zoo érg niet.”—„U leg van Georgien gescheiden door ’n zwarte vrouw, door ’n weduwvrouw an wie u véél denkt, zie je, Georgien?”—„Waar ligt Georgine,” glimlach ik.—„Daar, harten vrouw.”—„Zoo zoo.”—Juffrouw Cornet volgt met een rouwenden vinger de kaarten, legt verder uit: „Binnekort op ’n avond krijg u groot nieuws en veel fortuin—zie je de ruite boer?—Er komt een dooie onder uw familie of bloedverwante.... Rondom de boom van uw leven komme zware muizeneste.... U krijgt ’n kind van ’t vrouwelijk geslacht, waarover u in familie bij drank ruzie krijgt.... U gaat gauw op reis.—Zie je de klaveren aas, Georgien?—en uw huis leit gekeerd.—Da’s harte aas....”—„Got wat-è-rare-kaart,” meent Georgine....: „daar is schoppe aas ook—dan gaat-ie met de zwarte weduwvrouw naar bed, niet?”—Haar gespannen kindergezicht kijkt bedenkelijk van de kaarten naar mij.—„Ruite tien dekt ’m.”—„Ruite tien?”—„Gèld,” zegt juffrouw Cornet.—„Gèld,” zegt Georgine.—„Gèld,” zeg ik.—En we lachen alle drie.—„Zoo—ruim ze nou maar gauw op, juffrouw Cornet, anders krijg ’k met me vrouw nog ruzie over de zwarte weduwvrouw.” „Nou maar èrg kooscher is zoo’n kaart niet,” schudt Cornet.—„Dat wil-die nou niet geloove, als ’k ’t ’m zeg,” zegt Georgine—: „en hoe was ’t nou bij je thuis?”—Ik vertel en Georgine doet ook haar verhaal. Die Leentje Staas was èngelachtig lief geweest. En wat ’n nette man.—„Ja ’n lobbes,” bevestigt Cornet.—„Die is dan toch maar goed op d’r beene terecht gekomme,” peinst Georgine: „’k zie ’r nog in de Vic—als ze een stukkie schmink kwam leene—of als ze op appelbolle tracteerde.... Herinner je je nog wel Cornet?”—„Nou—òf ik,” zegt Cornet, vochtig van herinnerings-oogen: „toen was Michel ’r ook nog.”—„Ach got ja—die goeie Michel”.... „En Chris.... Weet jij nog van Chris?”—„Was dat die lange?”—„.... Jùìst.... Jùìst.... die is hier voor ’n jaar gestorreve.”—„Got, is die lange Chris dood?”—„Ja ja.— —Leentje Staas getrouwd en jij getrouwd.”—„Nòù ... getrouwd....” aarzelt Georgine.—„Dùbbel getrouwd dan,” lachschudt Cornet:.... „en ik ... ik ... wat kan ’t gek loope in de wereld, hè, Georgien? Wie had dat gedacht die me voor vijf jaar kende, da’k kamers zou verhure op de Diergaardesingel in Rotterdam, hè? Toen maakte ik nog me kuiteflikkers, hè?”—In ’n dronkenschap van herinnering, springt ze op, slaat ’n cancan.—„Zoo jongens, godverdomme—neem me niet kwalijk meneer—zóó: al ben ’k oud, de fut zit ’r nog in!.... En nou zal ik jullie is ’n potje bier schenke.”—„Die ouwe Cornet,” lacht Georgine: „Wil je geloove Alf, dat zij voor vijf jaar een van de sjiekste mintenees was van Den Haag? Got, got, wat had die ’n meubeltjes.... Daar kreeg je trane van in je ooge”....—„Ja me voorkamerameublementje, wéét je wel,” zegt Cornet met verliefd-gelukkige herinnering op het ouwelijk gezicht: „ja meneer—òf zal ’k maar Spier zegge? Ja, hé?... Ik ben nog zoo’n óúwe, zoo’n heel óúwe, jongens—zeg, tusschen haakies, ’k geloof da’k ’m ’n beetje om heb gekrege.—Ja me voorkamer, wat was díé goddelèk, hè—hoe was-die Georgien?—Vertel jij ’t is”...

„... Ja die was nou nét wat je noemt góddelik,” zegt Georgine: „van die meubeltjes van zalmkleurig moiré met vergulde leuninge—als je bij d’r binne kwam zag je éérst een donkerrood tapijt.—Nou daar dee ’t moiré en ’t goud práchtig bij en héél licht behang, nietwaar... Ja dat was échte sjìèk”...—„... Ze ware allemaal dol, die bij me kwamme,” vervolgde Cornet, met een nattig-verliefd kijken naar de peer van de lamp:... „got-o-got wat-e heerleke suite... as je d’r in zat dacht je d’r niet an om te gaan wandele... achter was alles style... style... nou de style doet ’r niet toe... alles was wit met gouwe oplegsels uit de tijd van Napoleon niet?... En een donkergroen kleed op de grond... Als de lichte opware, Georgien, hè?... Got-o-got as de lichte op ware en je al de stukkies kristal an de kroon, achter, zag blinke... en de lustres op zij van de schoorsteen... Enne wat ’n servieze... Weet je nog wel, da-je ’s ’n kop bouillon bij me gedronke heb?... En bove me badkamer... Zoo’n badkamer is d’r in heel Rotterdam niet—kraantjes voor warm en voor koud en douches op je hoofd en douches op je rug... En me slaapkamer?... Hóé was me slaapkamer, Georgien?... Was-die rijk of niet?”—„Pràchtig... ’k heb nog nooit zoo iets moois meer gezien...”

„Niewaar?... Op me waschtafel was ’k gewoon verliefd... vèrliefd... Al die odeurtjes... die lèkkere odeurtjes... en die mooie doossies... alles zoo ruim... hè, Georgien? Hè?... Zat ’k niet goed in me meubeltjes? Ware jullie niet allemaal as de pest zoo jaloersch?... En zoo in eens àlles kwijt, hè?... Hoe verdomd gek, zeg!... Me minteneur zakt in mekaar en z’n femilie zet me op straat... Lollig, zeg!... ’k Heb net drie handdoeken met ’n kroontje gegapt!... Hahaha!... Hoe vin j’m?... Ja, zoo lollig ben ’k nou altijd geweest, niewaar Georgien? As je wat mee gemaakt heb, kan je wat navertelle, wat?... Vanmorge dacht ’k: hoe kom ’k op Nieuwejaar an warm vrete—óngegeneerd, jongens!—ik ben ’n ouwetje!—en verdómd vanavond komme jullie bij me invalle! Ben ’k dan niet de ouwe bofkont gebleven, Georgien, hahaha! Hahaha!... En wat wille jullie nou ete, ’n boterham mèt kaas of ’n boterham zónder kaas. D’r is van alles, hahaha! Wat jij, Georgien?... Altijd maar vroolijk zijn.—Met knieze kom je geen streep verder!... Wat eet jij, Spier?”—„Liever eet ’k niks. ’k Heb zwaar gegete.”—„Nou wij niet, niewaar Georgine, pons en nog is pons en ’n roomsoes en pons en sinaasappele en nog is pons en droge gebakkies van drie cent... ’k Voel me ibbel... Ik mot ’n gezónde boterham... En jij Georgien?”—„Dan stop ik ’r ook een in voor de gezelligheid,” zeg ik, me èrg prettig voelend bij die ouwe armoedige chanteuse. Ze scharrelt in ’n zijkamer. Georgine kijkt me triestig an, zegt zachtjes: „Da’s nou mijn voorland”... „Zóó. Zóó. Wil je me is gáúw afzoene”... „Heeft je ma je nóú al niet tègengemaakt met d’r anmerkinge op die vetvlekke?”... „Hahaha!”... „La-me òok is lache,” zegt Cornet, die ’n verveloos presenteerblad met brood, boter en ’n stukje kaas andraagt: „Daar hebbe jullie nou álles, jongens, wat ’r in huis is... Ben ’k niet rejaal?... Nou zulle wij ook is fijn soupeere, wat?... Weet je wat ’k vanmiddag gegete heb?... Raai is!... Me buikspreker en ik hebbe voor ’n maffie gedineerd en lèkker... Niet mondjesmaat! Om de dood niet! Vol op... Doe jij me dat is na!... ’n Prachtige schelvisch van drie stuivers, ’n stuiver margarine en vijf cente aarpels!... Hahaha!... ’t Is toch scharrele, goddoome!... ’k Mág ’t wel. ’k Heb ’r lol in... Je zult zien op me ouwe dag krijg ’k nòg is ’n minteneur, maar dan laat ’k alles op mijn naam zette, wat?—Want de man àlles van jou profiteere en jij later ’n villa op de Diergaardesingel—da’s niet comme-il-faut, wat? N’est-ce pas, monsieur? Ah, nom de nom je parle mon français et if you like I will reply in English too! O zoo, je mot me zoo min niet taxeere! Nou, wat wille jullie?... Mét of zónder kaas... Dobbele jongens wie de korst krijgt!”...—„Zou d’r nog niet ’n winkel ergens open zijn, juffrouw?”—„Juffrouw? Juffrouw? Zeg maar Cornet. Geneer je niet!... ’n Winkel open! Da’s nou ’n Rotterdammer! Alles is potdicht! Zoo! Ik ’t korstje! Ik ben de gástvrouw, zeg... Toe maak nou geen kale complimente!”

„Nee—Cornet dan eet ik niet.”—„Hè, wat ’n flauwsies.”—„Als ik is bij jullie kom logeere, ete jullie de korstjes! Wacht nou zal ’k an je man me portretalbum is late kijke, hè! Dan kan-die zien hoe ’k ’r vroeger uitzag... Je ben toch niet jaloersch op me?... Ouwetjes telle niet mee, hoor!” Ik eet de boterham, blader in het album. „... Hier hé-je me voor ’t eerst... Zou je me herkenne in dat tricot?... ’t Is erreg verschote... Toen was ’k achttien... Wat denk je da’k toen dee?—Niet zegge, Georgien!—Nou raai is!—Toen werkte ’k an de trapéze... Voel me biceps is.—Staal, hé?—’k Had je genome, jongetje! ’k Zette ’n vijftigponder, hahaha! Me zuster die dood is werkte an me beene... Daar heb je d’r.—Mooie meid geweest, hé?—Maar fatsoenlijk.—Die heeft zich niet zoo verzwabberd als ik.—En tóch dood gegaan!—Onze lieve heer die vrààgt of je zwabbert!—Die néémt.—O zoo.—Weet je wie dàt is? Raai is? God, dat ziet die niet eens! Dat ben ìk weer. Veranderd, hè? Toen zong ’k bij Mulder—bij Piet Stijfsel, zèg, naast de Houten Verdommenis—dat was allemaal vòòr jullie tijd.—Me heup was ontwricht.—Nooit meer in orde gekomme... Ach Jezis als ’k je àlles most vertelle, kon ik je wel de heele nacht bezig houe... Da’s me getrouwde zuster. Goed getrouwd in Duitschland, heelemaal ’n moffin geworde.—Anders ’n aardige meid.—Daar heb je—Herken je die nòg, Georgien—Lutteputje! Hahaha!... Die was krankzinnig op me! In drie maande tijd hadde we samen ’n kwart ton verdonderd, werd-ie onder curateele gezet.—Die arme Lutteputje.—óók gestorve.—Ze sterve àllemaal.—En ik hou ’t uit in me villa. Drink nog is. D’r zijn nog nègen flessies.—We hebbe d’r strakkies twaalf uit de artistensociëteit van De Heer meegepiemeld!—Da’s me jongste zuster.—Ja, we hadde ’n heele familie.—Me vader kon meedoen hoor!—Van dìè zuster heb ’k gehoue... Die heeft ’n boel van me gekrege toen ’k ’t goed had, hè?—Daar hé-je me nóg is. Toen was ’k vijftig.—Dat was uit de tijd van Georgien en Leentje Staas.—’n Ouwe vrouw en toch nog succes.—Da’s me láátste minteneur, die ouwe heer uit Den Haag.—Wat hebbe we dikwijls om ’m gelache hè?—Weet je nog wel, Georgien, as-die achter kwam in de Vic en ’k ’m z’n pruikie van z’n hoofd trok.—Je had ’m in bed moeten zien met z’n kale knikker, heelemaal kaal, nèt ’n Edammertje... Leentje heeft ’m eens zien ligge op de canapee, toen-die ingedut was—Got-o got, wat heeft die meid gelache... ’k Had ’m ’n bellekleedje om z’n knikker gelegd!... Ja, ja... Maar da’s nou allemaal gedaan—Jezis, jongens, ’k heb nog ’n zakkie met koek—wachte jullie is eve!”...—„Van dat mensch hóú ’k nou”; zegt Georgine.—„... Wat smoest ze van me?... Denk ’r an: vroeger stak ’k vijftigponders op, hoor! Asjeblief! Versch van eergister. ’n Present van me buikspreker. Daar op de schoorsteen staat z’n portret.”

Om de lamp zaten we met z’n drieën, pratend tot diep in den nacht. Eerst om halfvijf ging Cornet naar haar kamer.

„... Geen lève make, jongens! Geen gemeenigheidjes doen in ’t nieuwe jaar. ’k Slaap vlàk naast jullie alkoof. As je je omdraait kan ’k ’t hoore. Jullie snurke toch niet?—Driemaal in de nacht mot ’k tegen ’t beschot stompe, as me buikspreker ingemaft is... ’k Heb ’m gezegd, da ’k ’m nooit meer terugneem. Goddoome, da ’s zoo vervelend. Me heele leven heb ’k ’n man naast me gehad. En nou d’r ’n beschot tusschen is gekomme, bedank ’k voor ’t gesnùrk. Nou dàg. Dag jongens!... Als w’om één uur ontbijte is ’t zeker vroeg genoeg... O ja zeg.—Leg ’n pop uit voor je ontbijt.—Anders krijg je niks. Nou dag. Geen gemeenigheidjes hoor!”

In de kouwe, witkalkige bedstee kroop Georgine dicht tegen me an in de kilrilligheid der frissche lakens—„Hou je hèùsch van me?”—„Ja, m’n vrouwtje.”—„En hebbe ze je niet opgestookt?” „Nee. Heusch niet...”—„’k Voel me zoo óngelukkig vanavond. ’k Weet zelf niet wàt ’t is.” „Ga maar weer lekker slape.”—„En zul je me nooit verlate? Nooit?”—„Nóóit!”—„’t Was ’r zoo nààr—zoo léég bij die Leentje... en toen de stoomboote op de Maas zoo krankzinnig loeiden, wer ’k zoo wanhoopig... Ach got ’k hou zóóveel van je! Laat me toch niet in de steek!” „Wie praat daar nu van?...—Ga nou slàpen... Toe nou...”

Naast ons kraakte ’n bed.

„Lègge jullie jongens?—Goddoome wat is dat bed koud!... Hè! Hè!... ’k Heb voor morge alleen gróéne zeep in huis, hoor. Je mot je maar behelpe!... Nou dàg. Slaap lekker!”

„Nacht Cornet.”

„Na-àcht... Nou schei uit met dat gezoen!...”

„Na-àcht!”

„Na-acht.”

XIX.

GEBEURTENISSEN.

„Je vader is naar DeHaag,” vertelde Georgine’s moeder, haar mantel losknoopend.

„Naar DeHaag?” vroeg Georgine verwonderd.—„Ja—bij je broer.”—„Waarom zeg u me dat nòù pas?”, verweet Georgine.—„DeHaag is toch geen Amerika?... Morgen ga ik naar ’m toe. Ik vertrouw je vader niet.”—„Wat ongezellig, zoo je heele familie weg”...

„Tja,” hoofdschudde de moeder: „je ben niet voor je plesier in de wereld.”—Ze kwam het laatste avondje bij ons doorbrengen.

Georgine zette koffie, liet Frits taartjes halen.—„Trek dan uw mantel uit, moeder... Wat is dat vrindelijk van vader om niet eens goeien dag te komme zegge—hè wat ààrdig! Net weer iets van hèm...”—„Alles is bij ons geen rosegeur,” praatte ’t dribbelvrouwtje, bedrukt. Haar mantel dee ze uit, ’t kralen notedophoedje met de blauwe blommetjes schommelde op ’t roezig haar. De lorgnet sneed vinnig in ’t wippend neusje: „Wat ’n histories, wat ’n histories!... Je broer Jan is ’n stommeling... wat doet-ie ons ’n verdriet an!... Nog altijd is-die met die nààister. Nog altijd... Begrijp jij soo’n stomheid... Se is swanger van ’m—sóóver het-ie ’t late komme... En nou laat sìj ’m niet los.—Hij het ’n engagement genome in DeHaag bij de Fransche opera.—En toen wou-die ’t afmake.—Sij mocht de meubeltjes houe sei-die.—Maar sij wou niet.—Se wou sich verdrinke... Hoor is an!... Verdrinke doe je je soo maar niet... Nou het-ie d’r tòch meegenome naar DeHaag.—En nou sendt-ie òns geen cent!—Geen cent!—Je vader het niks te doen en hij geen cént—geen cént!—Da’s je dank.—Da’s de dank van je kindere en dat allemaal om soo’n smerige meid.—Uitgaan doet se niet.—Se sit de heele dag thuis.—As ’k tege d’r seg: ga is mee ’n straatje om segt se: nee ik heb geen sin.—As ’k seg late we van avond is naar de kemedie gaan: nee ik heb geen sin.—Se het in niks geen sin.—Da’s ’n stràf soo’n meid, hoor. As díé d’r natje en d’r droogie het is sij in d’r sas.—Vroeger stopte Jan me sóóveel in de week toe.—Nou geen cént.—Verléje week is je vader ook naar DeHaag gegaan.—Die het altijd sulleke ideeë dat ’r buiten Amsterdam méér te verdiene is.—Nou motte jullie sijn brief is leese”...

Uit haar zak kwam ’n slagersbriefje, ’n vervouwen papiertje èn de brief. Eerst las Georgine ’m. Toen ik.

Lieve vrouw

ik ben hier van middag om 2 uur gezond en wel aan ge koome en ik hoop als dat ge deze ook in gezondheid mag ont vangen toen ik hier aan kwam ben ik eerst naar de schouw burg gegaan maar Jan had Repetiete dus kon ik hem niet spreken toen ben ik na Door ge gaan waar zij woone en dat was een goede ontvangst al hoe wel Door er slegt aan toe is daar na ben ik weer eens naar het theater ge gaan en toen kwam Jan van de Repetiete wat stond hij te keike toen hij mij zag dat kan je begrijpe zoo op eens, nu wij zijn dadelijk naar huis ge gaan alwaar hij dan voor mij een kamer heeft ge huurt voor een gulde vijfentwin tig voor 8 dagen anfein alles is zoo ver goed maar Door die is er slegt an toe, van af don der dag ligt zij al op bed en ziet er uit als een ge raamte, onder ons ik geloof niet als dat zij nog twee maan de leeft, ik hou het voor tering. [2] Zij kon niet eens regt op zitte in bed, het is slegt met haar, nu moet ik hier het huis houding doen, ik staa morgens om 8 uur op om dat Jan om 10 uur alle morgen Repetiete heeft en ge weet hij houd van lang slaapen, zoo moet ik de kachel aan leggen kopjes wasche de kamer in orde bren gen voor het mid dag eeten zorgen. Anfein ik moet alles doen, maar dat doe ik graag dat weet ge wel. Anfein het is hier slegt gesteld met Door daar bij komt nog dat er geen Geld is, ge vraagt om Reis geld, ik kom zoo eeven van den Berg waar ik Door haar japon heb verpant voor twee gulde en veiftig centen. Jan heeft al vijf en twintig gulde voor schot ge had van de maand en de eerste is eerst zijn maand om. Zoo dat hij niets meer kan voor uit kreige. Jan heeft ge zegt als ge het geld kan te leen kreigen dan kan ge hier komen en dan zal ik wel wat vinde, ik kan je zeggen ik ben nog nergens ge weest niet eens met Jan naar de opera ik kom niet verder als de straat waar wij woonen om bootschappen dan woonen wij hier 2 hoog waater op hale of drooge kolen van be neden haalen, anfein ik doe het voor Jan en Door, dus wat moet er gedaan worde. Jan die heeft niets, niet voor den eersten februari dus lieve vrouw ziet wat ge doet ziet dat ge het geld voor de Reis krijgt en kom dan hier, dan ga ik zien dat ik wat kreig, in de hoop op een spoedig antwoord nu lieve vrouw in de hoop als dat ge deze in ge zondheid mag ont van gen zoo als wij het zijn en na vele groete van Jan en Door aan Alfred en Georgine je liefhebbende man—Arie Casper”...

„Maar weet je wàt ’t vuile is,” pakte mama Casper uit, die al dien tijd zenuwachtig had zitten wiebelen; „da’s da’k ’r niks van geloof Net ’n dag later krijg ’k ’n brief van Door sellef. Nou às se d’r sóó slecht an toe is, as se niet kan opsitte in d’r bed—hoe kan se dan schrijve?—Da’s weer soo ies van je vader. Die denkt daar nou is lekker te swàbbere. Die is seker èlleke avond half of héél. Maar ’k ga morrege.—’k Heb me belletjes weggebracht...”

„Met de steentjes ’r in?”, vroeg Georgine meelijdend.

„Precies.—En hìj mee terug of ik blijf ’r ook.—Lees nou is van Door...”

Weer circuleerde ’n brief.

Beste jufrouw.

u zal wel denken nou van Door hoor ik ook niets maar ach ik ben zoo ziek geweest het is van daag de eerste dag dat ik op ben wat ik gemankeert heb begrijp ik niet ik ben zoo zwak geweest dat ik niet loopen kon jan heeft toen 3 daagen beneeden bij die mensche gegeeten maar och u weet hoe of dat dan gaat nu ben ik weer gaan kooken maar geloof mij kruipende en toen jan beneeden at wier ik heelemaal vergeeten dat hoef u niet te vraagen de menschen zijn hier heel aardig maar o Got als je iets mankeert geen water gooije ze voor je leeg nu beste jufrouw u man heef hier een heel lief kamertje en nu maar te hoopen dat hij iets krijg maar ik moet wel eens lachen als ik ziek ben dan leg ik mij een ongeluk te bidden maar ik kan mij zelf niet dat ik weer wat her stelt ben nu dag beste jufrouw doet u de groete aan u dochter o ja wij hebben erggens gewoond en daar aten wij zoep toen denk ik ik zal voor jan het boovenste er af scheppen dat is lekker en ver beel u, het was kaaremelk u begrijp jan was woedent en niet opgegeeten ik heb het in godsnaam maar gebruik want dat anderen was ook niets nu dag jufrouw in gedachten gekus van Door groeten van jan die zal ik eens voor u kussen dag jufrouw Georgine hou jullie maar goed hoor dag schrijf eens gauw

gekust Door.”

„Ze mot nóódig de komplemente doen,” mopperde Georgine: „zij en Jan zijn nog niet bij me geweest, zóólang ik met Alfred ben.”

„Nou dáár weet je de reden wel van,” verontschuldigde moeder Casper: „Eérst wou Jan je man waarschuwe. Dat heb ’k ’m toen uit s’n hoofd gepraat. Jòùw sake sijn sijn sake niet, maar hij wou toch niet bij je komme voor Isaac. Daar het-ie nou sóo’n ongelijk niet in...”

„Laat ’m wegblijve! ’k Heb ’m nóódig!”

„Tja... En je vader an ’t pierewaaie. Ik ga morge naar De Haag. Dan sùllè wij is sìèn. En Door die mot méé naar Amsterdam terug. As sij bij Jan achterblijft krijge wij geen cent, dat begrijp je, hè? Met je vader sijn gesmoes dat-ie niet verder komt dan de straat om boodschappe te doen! ’n Lekker dier! Dan sijn d’r seker ses en dertig kroege in die straat!”

„Nou-nou-nou,” zei Georgine, verveeld: „wat heeft Alfred nou met al onze verhàle te make!... Zeg u ’t mij dan als we alleen zijn.—Doe uw hoed nou af en wees is ’n beetje gezellig.”

„Wel ja,” zei ik: „’n vól uur lang mag u praten, dan moet-u wat gaan lezen, want om half negen móét ik iets schrijven, niewaar Georgine?”

„En dan is-die om half tien klaar en legge we’n kaartje.”

„Ja ja—jullie hebbe goed prate—maar die... Door is ’n stràf—’n nagel an me doodkist...”