Part 20

Dan wordt de stoel verzet, die telkens in z’n achterste pooten zwikken wil, houdt Georgine ’m bij de leuning, mij bij ’n broekspijp en staat ’t kind er bij, heel-voorzichtig met de punaises in de handjes en met groote droom-aandacht kijkend naar mijn bewegingen, naar de platen. Georgine is angstig omdat ik ’n smachtend-gelikte voorstelling van Rebecca, Rebecca met schoon-wassen voetjes èn ’n kopje van ’n Fransche modeplaat naast Willem II en Willem III op den grond zet. Of juffrouw Thomas ’r niet kwaad om zal zijn? De kamer begint er anders uit te zien. Jammer dat vervloekte behang met misselijk rood-bruine blommetjes. ’t Pendant van Rebecca: Joseph in kuische houding Potiphar ontvliedend, komt bij Willem II en Willem III en Rebecca op den grond te staan. ’n Kleurige prent van Steinlen, kerels en meiden uit ’t volk, die naar een liedjeszanger luisteren, doet er duizendmaal frisscher. En wat meer van die burgermans vunzigheid, als twee herderinnetjes op ’n driehoekje, ’n lucifershanger van papier-maché, ’n grijs vaasje met ’n goedkoop Makart-bouquetje verzamel ik in ’n hoek van de kamer, telkens met protesten van Georgine, die bang is de „juffrouw te beleedigen”. Om halfzes ben ik nog bezig, de kamer gezellig makend, met Georgine die me broekspijp vasthoudt en Kaatje die snappend en babbelend meeloopt met ’t doosje punaises. En bij elke plaat loopen we met z’n drieën achteruit, kijkend of-die recht hangt, of de wand niet te vol wordt en dan versjouw ik de glimmende linnenkast, die me dáár niet bevalt, maskeer de deur naar de alkoof met de andere plaat van Chéret.

Juffrouw Thomas komt terwijl we de tafel dekken.—Wèl heerejee—ze zou d’r éígen kamer niet herkenne—wel wattè mooie plate.—En de linnekas dáár?—Net zoo as mevrouw wil.—O hield meneer niet van bijbelsche platen?—Nou ze ware toch wel mooi.—Maar over smake most je niet twiste niewaar?—De een hield van dit, de ander van dàt.—Na de eten zou ze ze weghale.—Die plaat was van d’r vader, die eerelid was geweest van de Boekbindersvereeniging.—Daar had ze nog ’n krant van van ’t jaar 64.—Wou meneer de vaasies ook niet?—Die had ze getrokke in ’n liefdadigheidsloterij.—Als ze mevrouw kon pleziere met ’s avonds ’t Nieuwsblad voor Nederland—daar was ze op geabonneerd. Terwijl dekte ze, kwam Karel binnen, die ook wel ’n bittertje wou. „’t Bed zal nog wel zoo best niet zijn, hè’k al an mevrouw gezegd—morrege komt ’r ’n spiksplinternieuw.—Da’s ’t bed van me getrouwde dochter, da’k voor één nacht geleend heb—dan weet ’k tenminste wa’k in huis haal niewaar?”

„Wat ete we vanmiddag? vraagt Karel, weêr erg-druk.

„Schelvisch.”

„Schelvisch! Da’s ’n féést voor me!”

„Schelvisch met botersaus en aardappele.”

„Hoe kook-u de visch,” vraagt Georgine en dat geeft ’n erg-levendig-lief vriendinnen-gesprek over koken, dat je ’n stukkie soda moet doen bij erwten om ze gaar te krijge, dat je an boter, waarmee je bakt dadelijk kan zien of ’t margrine is en datte de groente zoo duur ware. Kool was schrikkelijk duur. Ze liepe wel met zes rooie kole voor ’n dubbeltje, maar dat was ènkel water. Daar had je niks an. Zoolang d’r geen vorst was geweest over savooie kool deugde ze niet. Rijst?—Die most ’n paar uur langzaam prùttele... Hoe langer die stond hoe meer ze uitdijde... Juffrouw Thomas, glunderig, helder, met de zwarte haren vet-spiegelend onder de lamp en de bloedkoralen ketting vinnig-vroolijk op ’t paarse schort, knikte bij alles vertrouwelijk als ’n kennis van lange jaren. De gulle-vriendinnentrek was geen oogenblik van haar gezicht. Ze tikte ’t kind op de koontjes, knipte langzaam-goedig de oogleden, wreef de borden en de glazen na met ’n properen doek en ging opdoen. Met de dampende witte schilfervisch, die bij de kieuwen zacht-bruin kleurde kwam ze terug. Op ’t helder-wit tafelkleed, waarvan de blokjes mat glansden, tusschen de propere borden en ’t blinkend gerij pufte de visch breede ademblazen naar de lamp. De sauskom met bruin gebraden boter en ’t wit-porseleinen lepeltje stond er knuf naast, naast het gewreven, blinkend olie-en-azijnstel. Toen de aardappelen nog kwamen was ’t een feestelijk-huiselijk gezicht. Karel, Georgine, ’t kind en ik, met in de plooien staande servetten en de wijde opdampingen uit den aardappelschotel èn de dampkolkingen van de visch onder de lamp en ’t vergenoegde van zóo bij elkaar te zitten en ’t kindervoetje rustend op mijn knie en de witglanzende, licht-tintelende rust over alles—dàn de licht-spatjes-stuivende lepel en de zilverrakettende vork in Georgine’s handen met ’t gouden ringetje en ’n nòg sterker gedamp als de lepel en vork de blanke vischschilfers breken.

Wel héél gelukkig is dit. Er overkomt mij een zachte sensatie van weder opzitten na lange ziekte in ochtendzon met veel rust rondom,—iets van zéér sterk voelen het wit van het tafelkleed, het gezilver van vorken en messen, het kopergespat van de lamp, het wuivend spiralen der damp om het licht,—iets dat als witte aangenaamheid zonder vormenrealiteit tot het bewustzijn slaat, een star moment van stille gelukgolving geeft, zóó dat het tot geen verwondring zou schokken als er geluid uit de dingen kwam. „Wattè gezelligheid,” zegt Karel. Op ’t wit van z’n bord kwalt een kwak mosterd. De gele saus druipt er bij en geraasmakend wrijft hij de mosterd door de saus:—„Wat è gezelligheid. Hou jij óok zoo van visch!—Nee geef mij nou niet alles. ’t Kan toch terugkomme.” Kaatje knoeit met de vingertjes om graten te zoeken. We eten zonder veel gepraat, vòèlend het vriendelijkrustige van zulk een tehuis. Bij het licht van de lamp zijn de hoofden gebogen, de vorken rinkelden tegen de borden en de mosterdsaus kleurt donker tegen de smijdige schilfers van visch.—Wat is ze lekker, hè? Bij visch hoort anders de léver.—Nou maar zùlleke visch, die zoo lòs van de graat laat.—Nog è beetje saus?—Roojaal boter hè?—O, ’t mensch kookt zoo goed.—Kaatje pas op de graten.—Karel wi-je nog ’n stukkie van de kop.—Wat die Alf vandaag eet!—Maar over al de gesprekken heen ’t zilverwit, beierend waas van rust, het toevallig gekijk in de oogen van Georgine, het opletten van de gestijfselde blokjes van het tafelkleed, ’n gevoel van hinder dat een boterspetje in een der blokjes gedrongen is en soms het alleen hooren der vorken, de rust in het huis, de rust buiten.

„Wat n nàre avond gister,” zegt Karel.

„Ja dat-was de láátste,” zeg ik.

„Hóé, de laatste?” vraagt hij.

„Nou, ik ga niet meer naar Dirk en naar zulke fuifjes.”

„Ben je dan kwaad met ’m?”—vraagt hij weer.

„Heelemaal niet. ’k Mag Dirk. Maar ’k heb genoeg van dàt soort avonde... En jij Georgine?”

Over de strakke witheid der tafel, onder het licht van de lamp kijkt ze me aan.

„Ik? Ik maal ’r heelemaal niet om. Als ik me eigen boeltje heb kun je me Duif en Guus en Trees gestolen krijge. Zoo gezellig gezeten als nou hè-k in jaren niet. Vin je dat óóit bij dìè mense?”

„Ik denk da’k voortaan thuis blijf ’s avonds,” zeg ik. „’t Is hier best uit te houen. Dáár zal ’k ’n tafel zetten, bij ’t raam en ’n lamp van thuis meebrengen en dan blijf ik rustig werken.”

„Denk je dat jij dat uithoudt?” lacht Karel. „Die nachtpit wil thuisblijve!... Over een paar weke zie ’k jullie wéér in de koffiehuize, komme jullie wéér bij Guus en Dirk!”

„Jawèl!” zeg ik rustig.

„... Verwed je ook zes kistjes?”

„Drie dozijn als je wil.”

„Nee, doen maar zes.”

„Goed—als je mij en Georgine ziet boemelen—versta je: boemelen avond aan avond—dan neem ik zes kistjes.”

„’k Maak zaken!” lacht Karel: „Da’s twaalfhonderd sigaren in twee dagen.—Zoo’n nachtpit heeft ’t lef om te wedde!”

„Mamma mag ’k nog ’n beetje saus?”, vraagt Kaatje, heel zachtjes.

„Zit je lekker, snoet, met je beentje tegen me an?” vraag ik. Ik hou van het kind.

„Nou-ou! ’k Heb ’t hier wàt goed, hé mamma?”

„Geef me is ’n zoen.”

De glimmende boterlipjes houdt ze op en ’k zoen haar.

„Wat he-je vandaag gedaan?”

„Ik heb mamma gehollepe, niewaar mamma?”

„Zoo. Je ben ’n knappe meid, hoor.”

„En ’k heb met Koosie gespeeld.”

„Wie ’s Koosie?”

„Nou-ou, da’s Koosie Thomas. Die ’s niet zoo ondeugend als Pietje Bok, wel Mamma?”

„Nee, da’s ’n zoete jonge.”

„En wat hebbe jullie gespeeld?”

„Nou-ou van alles.”

„Volgende week ga je naar school, hoor!”

„Ga ’k naar school, mamma?”

„Als oome ’t zegt.”

„Ga ’k dan leze?”

„Nou! En schrijve!”

„Ga ’k dan ’n brief schrijve?”

„Natuurlek.”

„An wie?”

„An opoe en an opa.”

„En an pappa?”

„Ja, ’n groote Engelsche brief,” lach ik, „da-we vanmiddag schelvisch gegete hebbe en...”

„Hou nou op met je onzin!”, zegt Georgine: „ze zou ’t doen ook!...”

Juffrouw Thomas brengt ’n schotel bieten, hel-rood in de witte schaal.

„Na de boter... en na de vette visch is zuur wel lekker, vin u niet mevrouw?”

„O ja juffrouw, daar hou ’k erreg van.”

„... Lastig koke die biete—o zoo lastig.—De heele dag stonde ze op”....

„Zoo làng ... ik koop ze altijd gekookt.”

„Nou da’s wèl verstandiger... As je ’n biet met ’n vorrek prikt loopt ie uit—wordt-ie wit, kun j’m zoo weggooie”...

„Hé! dat wist ’k niet.”

„... Je mot ’m prikke met ’n stokkie—wist u dat?—Met ’n vorrek kun j’m weggooie.—Ik doe ’t met ’n lucifer—dan sluit ’t gaatje weer en dan nòg oppasse, dat de biet niet breekt, anders loopt-ie wéér uit... Nou krijgt u nog grutte met rozijne na.”

Karel begint nog eens over dat „prachtige” voornemen van ’s avonds thuis te blijve. Als je zoo lang in koffiehuizen heb gezeten kùn j’r niet meer buiten en of we geen lollige avondjes gehad hebben?—Nou niet veel.—Da’s niet waar. Hoe dikkels hebbe we niet gebruld van ’t lachen!—Of-ie, nou we zoo rustig zitten bij ’t witte tafelkleed niet misselijk wordt als-ie bijvoorbeeld denkt an die nacht, toen Georgine ’r ook bij was, an die nacht toen we van „Apollo” naar De Mijtelaar waren gegaan, toen Duif stomdronken naar boven moest worden gedragen?—Of-ie zùlleke nachte niet voelde als ’n riool waarin je gelegen had?—Bah, als je an dàt volk dacht van De Mijtelaar, an die bénde, an bleeke Piet, Puisten-piet, an de ouwe bankier, an „die advocaat”, an al de andren, dan kreeg je behoefte je te wasschen.—Nóú, bevestigt Georgine.—Maar Karel vindt dat overdreven kùl. Je mot léven. Anders niet. Of we denken dat-hij ’r zoo ernstig over geprakizeerd heeft, toen-ie ons lijmde? Hahaha!—Ons lijmde, óns lijmde? Wat-ie daarmee bedoelt?—Nou, nou die ons samen ziet als man en vrouw mot ie nog lachen om de moeite die die gedaan heeft, om ons te koppele, haha! Alf wou niet mee van Mast, was beleedigd en Georgien zat honderd maal naar de deur te kijken in De Slok. Hij wóú toen dat ’t in orde kwam. Want die Spier was in die dagen zoo godsluizig melankoliek! Of ik me nog herinnerde die avond thuis na het eten en ’t gelul over vrinden en vrindschap! Was-hij geen goed vrind geweest? Had hij m’n melankolie niet weggebezemd? Hahaha!—en luidruchtig schaterde hij met ’n schijf rooie biet in z’n open mond.

Na het eten leggen we Kaatje te bed. Karel is naar van Lier op ’n vrijkaartje. Da’s wel aangenaam. Op ’t witte kussen ligt ’t blond hoofdje met de roodgloeiende koontjes. De oogjes glinsteren van genoegen.

„Blijf u nou de hééle avond thuis, mama?”

„Ja, hartje.”

„Oome Alfed óok?”

„Ja.”

„Ga u hèùsch niet uit?”

„Nee heusch niet.”

„Niet stilletjes ook?”

„Nee, we blijve thuis.”

„Hè-wat gezellig. En slaapt oome Karel daar?

„Ja”

„En wie slaapt ’r bij u?”

„Niemand malle meid.”

„Waarom mag ik dan niet bij u slape?”

„Omdat ’t bed zoo klein is.”

„En ’t is zoo gró-óót.”

„Welnee. ’t Is veel kleiner dan bij Juffrouw Bok.”

„Nietes. Hè—nou jokt mamma, niet oome Alfed?”

„Nee Mamma jokt nooit.”

„Mag ’k mórrege bij u in bed komme, mamma?”

„Kom ga nou slape. Je ben toch niet bang wel? Mamma is vlak bij je—zie je: hier achter... Groote kindere motte in ’n groot bed alleen slape.”

„Wor ’k dan groot?”

„Als je zoet slape gaat wor je hier zóó’n groote meid.”

„Hoe groot?”

„Zoo groot als oome Alfed.”

„De juffrou zegt dat oome Alfed bij u in bed legt.”

„Wèlleke juffrouw?” zegt Georgine verschrikt.

„De juffrou van hier”...

„Wanneer het-die je dat gezegd?”

„Nou-ou vanmiddag toen ’k met Koosie speelde.”

„Malle meid, geloof je nou wat de juffrouw zegt? Die houdt je voor de gek... Oome Alfred gaat strakkies weg en as je dan zoet slape gaat en niet huilt komt mamma je hale.”

„Heeft oome Alfed ’n eigen huis?”

„Natuurlek.—Ga nou slape.—Niet zooveel vrage!”

„Ja mamma.”

„Zeg nou je gebedje.”

Lachend naar ons kijkend begon ze: „Onze vader die in de hemelen zijt”... Wat ’n pracht van ’n kind was ’t zoo, met het kleurtje van opwinding, het gebrabbel van ’t gebed, terwijl de schitterende oogjes niet van ons àf waren.

„Zoo goed mamma?”

„Heel goed. Dag snoet.”

„Dag mamma.”

En dan moest ik haar zoenen—nee zóó niet—nèt zooals mamma.

In de voorkamer maakte Georgine zich ongerust over ’t praten van ’t kind.—Als ze zoo iets zei waar d’r moeder bij was of dat pestwijf van Stengevis, ha-je de poppen an ’t dansen. Ik had makkelek lache.

Juffrouw Thomas zette thee klaar, haalde Willem II, Willem III, Rebecca, Jozef en de vaasjes weg. Alléén in de stilte der kamer, over elkaar, bij de thee, die te zingen stond, alleen over háár, zoo ze zat met goudpluimingen kransend om ’t hoofd en met ’t breede verschiet van den langen avond, die als een lichtblauwe koepeling voor me lag, voelde ik voor ’t eerst in de leegte der jaren, dat ik lééfde, dat ’t leven èn hooger èn schooner was dan triestig-lange maanden van zwarte eenzelvigheid het gedroomd hadden.

Na de thee werkte ’k. De zinnen gleden zeker en rustig op het papier, uitvloeiend de lichte stemming van ’t oogenblik, wieglend op klokjesgetik, op de licht-grijze, ver-wijde zee van geluk. Georgine las. Toen mijn bladzij vol was, keek ’k over haar schouder, zag ’n heele reeks zinnen als:—„Arme onschuldige maagd... ik heb u in het verderf gestort... en dat alleen omdat gij mij niet bemindet.—Dan gloorde een straal van manhaftigheid in zijne oogen en vastberaden zeide hij: „Ik heb gezworen, ik zal mijn eed getrouw blijven. Ik zal trachten goed te maken wat ik zoo loffelijk misdaan heb. Verder dus! O! al ben ik thans alleen, ik zal mijn doel bereiken of... sterven” En weer ’n eindje verder:—„Hij hoorde de ijselijke stem der wroeging in zijn binnenste roepen: Rampzalige, gij zult leven, geen genade voor u; wilt gij vergeven worden, vervolg dan uwen weg. En hij ging verder, maar in welken staat: Het hoofd naar den grond gebukt, stapte hij niet, maar sleepte zich voort. Bij tusschenpoozen beurde hij licht het hoofd op en, immer met betraande oogen, fluisterde hij:—Nog eens wil ik u weder zien, arm slachtoffer der jaloerschheid, u op de knieën om genade smeeken en dan, hà, dan mag ik van deze wereld scheiden.”—Ik stoorde haar niet in haar lectuur, ging weer over haar zitten, óngestoord in ’t beetje rythmisch proza dat wonderlijk te gelukken schéén, wonderlijk soepel, geluidrijk werd. Dan weer na zóóveel zinnen, luchtig op-en-neer wandlend, leunde ik achter haar stoel.

... „Het ongelukkige meisje was binnen de kamer achter de verandah gevlucht, meenende misschien zich hierdoor aan de afschuwelijke tegenwoordigheid van Misri te onttrekken. Het opperhoofd heeft de vlucht bemerkt; een afgrijselijke grimlach plooit zijne lippen; men kan de woede op zijn terugstootend gelaat lezen.... Bij zijne verschijning werd de maagd geweldig geschokt; zij werd doodsbleek, het koude zweet brak haar uit; zij slaakte een tweeden gil en deinsde achteruit tot in het diepste der kamer”....

Tegen elf uur kwam juffrouw Thomas vragen of ’r nog iets noodig was—of ’k de schoenen voor de deur wou zetten, wenschte een aangename nachtrust. De stilte in de kamer werd volkómener. De klok rikke-tikte, het dopje boven de lamp schommelde knerpend aan de haardspeld. Op ’n vierkant wit porseleinen komfoortje met lichtlijnen van herderinnetjes en schapen, klokte de koffie. De platen van Chéret, fel-rood, rose, blauw en eigeel, brandden op ’t blommetjes-behang. De linnenkast properde in haar breede-vlakken-geglim. ’t Boerin netje van Jan Veth keek helder-naïf naar den liedjeszanger van Steinlen, vlammend schitterden de nieuwe punaises. Georgine altijd nog aandachtig-gebukt over „De lotgevallen van de blanke slavin” of „de geheimzinnige drama’s in Afrika’s Wildernis”, schoof van tijd tot tijd, zonder op te kijken, de hand naar de koffie, kraste den kop over het bakje om de druppels van ’t voetbad te laten afloopen, nam ’n slok—doorlezend, doorlezend, schoof den kop weer naar ’t bakje, hield hem een paar minuten hàlfweg, gestoord als ze werd door een pakkende zin, zette hem neer met ’n even zuchten van wakkerworden. Alleen ’t gekuif van ’t blonde haar en ’n tipje van neus waren te zien. In de verte buiten, sloeg een hond aan en wat zwak stemgeschuifel lauwde van straat op. Als ’k dan stil zat en probeerde de intimiteit, de nog-vréémde intimiteit der kamervoorwerpen te doorvoelen, was er weinig vijandigs, weinig dat al niet ingeschaduwd stond in herinnering. Sommige oogenblikken leek ’t alsof ’k méér zoo gezeten had, alsof er niets nieuws was aan dit schrijven bij de lamp, met Georgine over me èn de rust en de glimvlekken op de linnenkast èn de trijpen stoelen èn ’t klokjesgetik èn ’t ritselen van de lampdop aan de haarspeld èn ’t schokjesploffen in den buik van de koffiekan. Sommige oogenblikken doorleefde ’k ’t hérhaaldelijk, was er zachtjes-krauwende warmte in mijn keel bij ’t herkennen van dit en van dat, dat ik al zoo láng geleden gezien had. En ’k werkte weer verder, zonder onaangename ópdringing van vreemde kamerzaken—, geheel-evenwichtig, geheel in den overal éven wijden, overal éven breeden cirkel van beweginglooze, zwevende dingen. Ik kan het niet anders uitdrukken. Er zijn voelingen die niet te beschrijven zijn. Ik weet bijvoorbeeld evenmin wàt het is—als Georgine me kust, de lippen elkaar luchtig raken, dat ik heftig en scherp, in momenten van heel licht-denken, de visie heb van iets,—jàren, jàren, jàren geleden, iets onnoozels uit kindertijd... ’t zitten op ’n trap, ’t kijken naar een kever... ’t staan op een stoel, ’t angekleed worden voor de bewaarschool met een stijfselharde smul... of ’n plek kleigrond met mannen aan ’t heien, toen we nog woonden in ’t kleine huis bij ’t water...

Om twee uur—vróég voor mijn doen—gingen we naar bed, zachtjes pratend voor ’t kind in de andere kamer. We lagen te fluisteren in de gezellige zwartte der alkoof. Van uit het bed konden we de maan zien schijnen op ’t kleine balkon. Ja, ’t wàs hier ’n geschikte woning—morgen zou ’k ’n kruier sturen met ’n kleiner werktafeltje en ’n stàànde lamp, ook wat meer kleeren en ’n boekenhanger met studieboeken zou óók geriefelijk zijn. Karel hoorden we thuis komen en eerst tegen vieren gingen we slapen, zij veilig aangehurkt tegen m’n schouder. Ik bleef dommelen, onlekker liggend in ’n deuk van ’t bed. Wat ’k dee om ’r uit te komen, ’t hielp niet en dan tóch de vreemdigheid van ’t huis, de nachtgeluiden waaraan ik nog niet gewend was... ’n licht kraken... ’t piepen van ’n scharnier... ’t woelen van Karel in z’n bed achter ’t houten beschot... en vóór alles de weelderigheid van het eigen thuis, de warmte van Mol, die gerust te maffen lag op mijn ingeslapen, prikkelig-tintelenden arm... Zou ’k ’m wegtrekken of niet?... Nee, niet wegtrekken: ze ligt zoo gezellig... Maar dan loomer ’t gevoel in den arm en ’n koud snijden in de vingers... Zachies haar wegduwen... Zoo... en nou ’n koel plekkie op ’t kussen en tot honderd tellen... Maar dan kwam in gedachten het werk van den avond en die ééne zin—, lag ’k onrustig te tobben of het beeld wel zuiver gevoeld was, of ’r geen hàrdere beelden voor toorn waren... en dof van hoofd probeerde ’k een krachtiger, niet-rhetorisch te vinden. ’t Ging niet. Wel schokte ’t getob me op tot klare lichtroode wakkerheid, tot gejaagde onrust, knorde Georgine in d’r slaap: „... Wat woel je toch, Ka... Leg toch is stil...” Dan was ik ’n tijdje rustig, dee de oogen open, keek door de witte tulle naar ’t balkonnetje, tot de oogleden knipten en ’n dompe sluier over me kwam, die plots knapte als ’n mes dat in tweeën breekt, driftig als ’n ruit die in stilte aan scherven rinkelt. Wat was ’t? Wàt! De schrik gaf ’n kramp in de hersens, die te stollen leken in de kou van de beenen pan. De oogen opengerukt herkenden niets. Het schelle rinkelgeluid hield aan... hield aan...

„Wat is ’r?”—zei Georgine wakker schrikkend. Ik kon niet antwoorden, zóó als m’n adem vastgeroest lag in de heeschheid der keel. Maar dan werden we allebei klaar wakker, begrepen dat ’t heftige schellen en ’t bonsen met een lat op de buitendeur van een porder moest zijn.

„Wat-é schrik,” zei Georgine benauwd: „Ik droomde net van me man... van me man... die zag ik zóó voor me... Hè wat-é schrik.”

In elkaars armen, gelukkig dat we de oorzaak wisten, blij elkanders vleeschwarmte te voelen in ’t weer verkoelde bed, sliepen we nu allebei in—, ik met ’n wrevelig gesoes over den man met de hooge puntboorden, den welwillenden-tevreden glimlach, de gladgeplakte haren op ’t vierkant hoofd... Als die zoo is geluid had... als die is had staan trekke an de bel met ’n hand in ’n bruine glacé en kamgaren strepen op ’t glacé en twee groote koperen knippen op ’t glacé en ’n witten rand manchet op ’t bruine glacé... en ’n parelmoeren manchetknoop bij ’t bruine glacé... en ’t geruig, ’t wollen gepluis van den mouw van z’n winterjas... en de glacéhand met den witten manchetrand an ’t trekke... an ’t trekke... an ’t trekke... an de vuile groenbeslagen schel... bij de geelgore deurpost... o zoo... o zoo... o zoo... Nou maar lèkker niet... Hè-hè... Lekker niet...

Vroeg wakker gemaakt door Kaatje en Koosie Thomas die op de gang aan ’t knikkeren waren. Hard snoerden de knikkers over ’t hout.

„Nee jij doe valsch Koosie... Jij staat over de streep.”

„Niewaar, kijk maar naar me voet... Zie je nou wel?”

En ’t vinnig geloop van den knikker, die tegen den drempel plonsde.

Georgien ’t bed uit.

„Allemachtig pàs half negen!”

Op de bloote voeten liep ze naar de deur, draaide den sleutel om.

„Dáág mamma!”

„Dag juf-fòù,” ’t volle-neus-stemmetje van Koosie.

„Dag kindere... Niet zoo’n leven make...”

„Maggik binne komme, mamma?”

„Nee, snoet”

„Maggik nog effen bij u in bed komme?”

„Nee!... Mamma wil alléén legge... Vraag an de juffrouw of ze je an wil kleeje en of ze je ’n boterhammetje wil geve?”

„Mag ’k op straat spele, mamma?”

„Nee... Stràkkies komt Oome Alf... en maggie met díé spelen, hóór?”

„Ja mamma.”

„Nou niet meer knikkere.”

Georgine wéér in bed, haar kouwe voeten tegen mijn beenen warmend

Zacht-vingertjesgeklop.

„Mamma!... Màm-ma!”

„Ja-aa!”

„Mamma me toffels staan bij u!”

Georgine ’t bed uit, kijkend onder de stoelen en de pantoffels aanreikend:... „Hier.” De deur op slot en zij weer in bed, bibberend van kou.

„Mamma!”

„Nou! Wat is ’r nou weer!”

„Me kóúse legge d’r niet in!”

„Kan je me dat niet dadelijk zegge!”

„Nou-ou! Nou-ou, ik kan toch niet op me bloote voeten naar beneje loopen!”

„Hè! Lastig kind!”

Voor de derde maal springt ze ’t bed uit, zoekt naar de kousjes: „Nou mamma late legge, hóór!”

„Ja mamma.”