Part 19

„Jessus, Jessus,” zegt Duif, brandewijn slobberend: „Jessus wat benne jullie toch voor mense. Schei nou is uit met je geouwehoer.” En dan in koor ’n algemeen gesus en ’n geroep dat ze van avond geen ruzie mogen hebben. Guus dekt. Guus dèkt. Algemeene verwondering, dat je wel zien kan dat ze jarig is, dat ze niet lang meer zal leven. Guus dekt, legt ’n heusch tafelkleed, haalt uit de veel-zaken-kast negen borden, negen vorken, negen messen, ’n pot Engelsche pickles, ’n schotel met citroenvla, ’n bak met olijven. Eenige verbazing over zooveel toebereidselen is over de menschen. Je kunt zien dat ze heeft willen uitpakken, dat ze haar best heeft gedaan. Maar ’n algemeen geschreeuw, ’n onbedaarlijk gebulk komt los, als Guus uit de keuken ’n groote rosbief en twee schalen met gebakken aardappelen haalt. Dirk, Karel, Moos en ik zitten in geblufte verwondering. Hoe z’m dàt gelapt heeft! Wel Jezis: dat is kranig. Da’s nou is ’n verrassing. Da’s beter dan warm klef brood met sardientjes. Nee maar ze leeft niet lang meer. Als ze ’n tafellaken legt met... vorken en... messen dan is ze driekwart dood. Dirk wordt even geleerd, spreekt van mentale „aberratie”. Karel waarschuwt al die getróúwde mannen en vrouwen om niet te veel te eten op den laten nacht, vooral niet te veel mosterd te nemen. Duif kijkt met vette, saamgepieterde drankoogjes naar ’t robuste stuk vleesch. „Hè, wat sloven jullie je uit!” zegt Guus en Dirk begint in aandachtige stilte voor te snijden. Niet zoo dik, zegt Guus. Met z’n kippige oogen zaagt-ie sneden van ’n halve vinger dik. Terwijl begint Duif te brullen en te gillen alsof ze gekeeld wordt. Karel heeft haar ’n stukje citroenvla in den nek gestopt. „Lamme beroerling! Lam kreng!” Ze wringt haar vinger achter het vuile kraagje, probeert ’t smeersel dat ze opdiept in Karels gezicht te wrijven. „Hè, Goddoome, Duif, kijk nou uit! Met dat verdomde gebliksem!”—Duif zegt dat zij ’t glaasje niet omgesmeten heeft, dat Karel ’t gedaan heeft. Guus is nijdig. Daar is ze nou den halven avond voor thuisgebleven. Wat ’n aardigheid om ’t schoone laken te bederven. Da’s niks. Scherp heeft ’n nieuwen, ongebruikten zakdoek. Eerst ’n stukkie krant. Dan de zakdoek. Zoo zie je ’r niks van. Wat is die rosbief taai, zegt Dirk, die haast met z’n gebrilden neus op ’t vleesch ligt.—Of-die niet ziet dattie op ’n zeen zaagt.—Wat ’n zeen is? Dat woord heeft-ie nooit gehoord.—Heb je nooit van zeen gehoord?—Nee. Zeen is geen Hollandsch.—Je spreekt van pees.—Wat ’n strijkop!—Wie d’r nou niet van zeen gehoord heeft!—Nou, hij niet.—Die pees dàn, die péés dan, die péés, hoor je, mottie d’r eerst uitsnijjen.—Ja, morgen brengen!—Daar zal hij wat van terecht brengen!—Kijk die nou is zagen op die zeen, ’t is om zenuwachtig bij te worden.—Je mot geen zeen zeggen.—Je mot pees zeggen.—Hahaha! Da’s net zoo iets als Duif d’r makkero-makreel! Dirk is eindelijk klaar.—Geven jullie nou maar door.—De pickles zoo maar uit de pot.—D’r staat ’n vork in.—Nou, godverdomme Duif, niet met je poote an de olijve kommen.—Wat, niet met me poote? Olijve mag je met je poote anpakke an de fijnste diners.—Ja, daar heeft Duif gelijk in.—Wel sodeju, da’s wat nieuws. Olijve met je poote anpakke!—Da’s weer zoo iets bijzonders.—Nou tóch doen ze ’t.—D’r legt nooit ’n vorrekie bij.—Karel vliegt weer lawaaiend, druk, gillend op.—Die verdomde Duif om ’m ’n pit in z’n nek te stoppe.—Da’s lekker voor ’m.—Straks heeft ie haar ook te pakke gehad.—Nou maar zoo’n beroerde pit, die langs je rug glijdt en in je tricot gaat zitte!—Trees steekt ’n uitje uit de pickles op d’r vork, sart ’r Scherp mee, die drie-, viermaal hapt, laat ’t mij dan opeten, wat Georgine nijdig maakt, die niet meer met me spreken wil. „Nou maalzijt,” zegt Duif.—„Bon appétit, messieurs, ministres intègres,” reciteert Trees. Dirk is al begonnen. ’n Heele snee rosbief wentelt-ie om z’n vork, hapt ’t in eens op, praat dan met ’n mond zoo vól dat ’r alleen wafgeluidjes te hooren zijn. Bescheidenlijk, met stil bewegen der vuile handjes legt Stientje ’n reep vleesch op ’n boterham, snijdt die in dobbelsteentjes, eet met ’n vrindelijk-verlegen lachen op het smalle gezichtje. Ze zit klein-gelukkig tusschen de groote menschen. Guus kijkt met glinsterend-oplettende oogen naar de aardappelschaal, die Duif in de handen heeft. Duif pikt al de bruine aardappels uit, laat de bleeke liggen. Trees ziet hoe Guus kijkt, kijkt mee en zegt: „Duif, neem nóg ’n paar aardappeltjes.”—„Houen jullie óok zoo van korstjes?”—, vraagt Duif ongevoelig. Nou. Met z’n mond half vol vertelt Karel dattie, toen-die klein was, altijd bij z’n moeder in de keuken stond te bedelen om de aardappelpan te mogen uitschrappen. Of z’n moeder nog leefde? Nee die was gestorven an kanker. An kanker? An kanker? Daar was ’n oome van Trees ook an gestorreve.—Z’n tong hadden z’m opengesnejen dat ’t bloed d’r uit sprong tot an de zoldering toe.—Of dat nou verhalen waren om an tafel te doen? Wat ’n onzin, beweerde Karel: je kan mijn niks zoo gek of zoo vies opnoemen als ’k an tafel zit, of ’k eet ’r bij door. Dat wou Dirk wel is zien. En als Karel dan ’n hap in z’n mond had, zei Dirk: nou mot je je verbeelden dat je kauwt op den grooten teen van Duif, die ze in geen tìèn jaar gewasschen heeft.—Wel wat ’n sloerie! Hij zou zulleke schoone teenen hebbe, zegt Duif. Vraag maar an Stien.—Wat Stien bleekjes-blij dee zeggen dat ma elleke week d’r voete waschte.—Nou dàn op ’n rotte paardevijg vol slijm, zei Dirk.—Paardevijge is wàt lekker met saus d’r over, zei dan Karel.—As ze niet ophielde met die vieze praatjes, zou Guus van tafel opstaan.—Zulleke vuilike. Ze maakten d’r misselijk.—As ze niet woue hebbe dat ze ging spoege...—Of Moos nog niet goed was met z’n ouwe heer?—Nee.—„Wat ’n toeval, Alf—toen-’k vandaag met Trees gearmd liep op de Nieuwendijk, kwam ’k me neef Tobie tegen, die ook gearmd liep! Wat ’n lol, hè! Je had z’n gezicht motte zien!”—Wat die Duif toch ’n lamme bliksem was om met de pitten van de olijven te gooien. Goed om je ’r later ’n ongeluk over te vallen. Guus at niet meer. Die had maagkramp. D’r corset moest uit. En ’n brandewijntje.—„Ik begrijp niet wat-jij voor last van je corset heb,” zei Trees: „ik heb nummer 46 en niks geen last.”—Wat of dat nou voor liege was: ze had vijftig.—Nou, daar déé ze wat om.—Wat of Georgine had? Twee en vijftig.—Nou, zij had vier en vijftig en altijd last.—En wat of Duif had?—Zestig.—Nou als Duif geen vier en zestig had liet Guus zich hangen. De citroenvla ging in ’n wip op. Er werd mee geknoeid. Duif smeerde Karel in en Karel Duif. Of ze zich nou niet is ééns behoorlijk gedragen konden. En dan op eens ’n schrik. God, wat scheelt Stien? Stientje! Stie-ie-ien! Zeker flauw gevallen van de hette.—Gáúw ’t raam opengooien.—Wel nee, niet van de hette. Ze kon niet tegen eten op den laten avond.—Ga jij dan effen water halen, Guus!—Ik kan niet met me open lijf door de kouwe gang! Ben jij dan gòverdomme te lui om op te rijzen, Duif!—God, wat make jullie ’n kakkie om niks! Laat ’r maar stil effen legge. Ze komt vanzelf bij. ’t Is niks! Ze het ’t wel meer. Da’s van ’t vreten. Dan het ze te véél gevrete.—

Met het doodswit gezichtje lag Stientje op de bruine kanapee, ’t mondje halfopen, ’t oogenwit zwakjes te zien. Duif wreef gele citroenvla op haar koon, stond met ’n verveeld gezicht bij ’t hoofdend. Trees klapte in ’t witte handje. ’t Kind geleek zoo sprekend op ’t lijkje van ’n verdronken meisje da’k eens op ’n gracht had zien liggen, tusschen ’n hoop nieuws-gierig volk. Karel was de eenige die langzaam doorproefde van z’n vla, de eenige an de tafel, die in ruïne van vuile bemosterde borden, half-volle glazen stond.

„Leg d’r handjes in water,” zei Georgine. Scherp ging naar de keuken, kwam met een soeptrien met water. ’t Kind bleef bewusteloos.

„Hoe onpleizierig voor jullie—dat ze je zoo stoort,” zei Duif.

„Nou da’s minder.”

„Daar wordt heelemaal niet opgelet.”

„Wrijf d’r slaapies met azijn.”

„Laat ’r maar stil legge,” zei Duif nog eens: „al die drukte en die raadgevinge hellepe niks. Ik weet ’t toch beter! ’t Beteekent geen zier. Zie je nou wel?”

’t Kind kwam bij, keek met dronken oogjes rond, herkende de menschen, lachte flauwtjes omdat ze de àlgemeene aandacht had.

„Is ’t beter Stientje?”

„Ja, juffrouw.”

„Was je weer zoo raar om je hart?”

„Ja ma.”

„Laat ze nou maar naar bed gaan.”

„Ja da’s ’t beste voor d’r.”

„Wil je naar bed, Stien?”

„Ja juffrouw.”

„Dag Stientje.”

Ze zei iedereen goeien nacht—elk ’n verlegen handje, nam haar stukje citroenvla op ’n bordje mee naar achter. Of Guus ’r wou kommen toedekken?—Wel nee.—Wat ’r ’n kakkie van gemaakt werd van zoo’n kleinigheid, protesteerde Duif. Nou ... kakkie ... kakkie—of ze niet zag dat ’t kind doodzwak was?—Zwak, watte larie! Toen zij die leeftijd had, kreeg ze ellek oogenblik ’n toeval dat ze ’n uur weg was en zoo blauw zag as ... as ... —As bevroren schelvisch, lachte Karel.—’t Was tòch goed om is met ’r naar ’n dokter te gaan.—Wie of dat betale most? Afschuive dee d’r vader niks.—D’r waren toch poliklinieken.—Ach wat, ach wat ... meissies in de groei en niet gewend om ’s avonds warm te ete.... Je mot is rekene, ’t is over hallef twee.—Hé! dat was weer iets van Karel!—Uit z’n broekzakken haalde-ie ’n berg okkernoten en olienootjes.—Hij had voor ’t „dessert” willen zorgen.—Ze wisten wel dattie geen geld had, anders haddie wat voor Guus meegebracht.—Nou da’s onzin.—Je hoeft elkaar toch geen cadeautjes te geve.—As ze nou maar niet morsten met de schillen.—Schillen van olienootjes waren niet van ’t tapijt te krijgen—Trees vroeg dan aan Georgine of ze d’r haar nog verfde.—Wel nee. Dat kan je toch wel zien.—Nou an de punte. Ja an de punte is ’t nog wel rossig, hé? Da’s de pest voor ’t haar, dat verve.—Weet je wat ’r goed voor is: vlechten.—Is vlechten zoo goed voor ’t haar?—Of ’t! Daar groeit ’t weer heelemaal van an.—Nou, Trees was juist van plan d’r haar kort te gaan dragen, kort-gekruld.—Jessus, jessus, wat ’n pleizier! Goed om ’n kou op je hersens te krijge. Scherp wou ’t niet. ’n Vrouw met korte haren, dat vond-ie net zoo idioot als ’n ouwe heer met ’n pruik.—Die Duif had wel ’n paardengebit om de noten zóó te kraken.—Lach zoo is, Duif.—En dan lachte Duif met de noot tusschen d’r kiezen en glinsterende spoegdraden van lip tot lip.—Als z’m inslikte kon ze stikke.—Krak, daar ging die kapot.—Wanneer Trees Ophelia speelde?—Die was d’r weer afgenomen.—Hamlet verdomde ’t om met haar te spelen.—Of dat zoo maar ging?—Natuurlijk.—D’r waren zooveel Hamletten niet en voor Ophelia kwamen er wel vier in aanmerking.—Wat Kees op z’n gezicht had gehad in de kranten.—Die giftpissers! Die galblaasjes!—De krantenkritiek da-was nou je verloopendste baantje—meende Dirk. Duif zei dat die lui ’r de kloote van wisten. Zij had zoo’n kerel gekend, die gewoon in de schouwburg zat te slapen en an háár vroeg hoe ’t geweest was.—Trees verhaalde van een die ’r is gevraagd had om is met ’r naar bed te gaan.—Daar zou Scherp ’m voor op z’n smoel slaan als-ie ’m zag.—Wat ’n flauwe kul: dan had je dagwerk.—Die smaus van De Telegraaf was ’t ergst. Die schreef met zoo’n minachting over alles, dat je kregel werd als je ’t las.—Da’s zoo’n bleeke jood, hè?—Ja, zoo’n godverdommisse schreeuwer.—Nou maar die scharrelde ten minste niet.—Alsof je zoo iets kon weten!—Dat zoo’n vuile smaus zoo maar alles mocht schrijven en dat ’r nog lui zijn die ’m gatlikken.—Nou, maar hij heeft toch wel is gelijk.—O, da’s Scherp weer!—Natuurelijk Scherp!—Duif, je vreet je ’n dubbel besloten koliek.—Kijk nou maar naar je eigen bord.—Of ze die mop al gehoord hadden, maar de vrouwen moesten niet luisteren, ’t was ’n vuile.—Hou ’m dan maar voor je!—Guus wou ’m wel hooren. Nee an Guus wou Karel ’m niet vertellen. An Duif dat ging nog. En hij fluisterde in d’r oor en d’r dikke kwalkoonen rimpelden op en d’r oogjes kregen ’n lolglans. En dan stond ze op en fluisterde ’t over an Guus met zachte proestlachjes en zei Guus: O-o!—O-o! wàt ’n gemeenè en proestte en zei nog is—O o! wat ’n vuilè! en vertelde ’m weer zachies an Dirk, die stilletjes lachte en dan achterover viel in z’n stoel en met Karel samen hardop schaterde.—Goed hè?—Hahaha!—Hohoho!—En dan Trees die luisteren kwam bij Guus, met d’r arm om den hals van Guus en in aandacht naar beneden keek en gespannen luisterde en ’t ook uitgilde.... Wat è gemééne.... Hé-jásses hoe vuil!—En dan Georgine ook bij Guus en nog eens ’t zachte fluisterverhaal en even ’n glimlachen en ’n ...: Is dat nou àlles? Make jullie daar zoo’n drukkie van? Die hè’k al voor ’n half jaar op de reis gehoord.—O maar jij! Jij ben zoo door de wol geverfd!—En dan Trees an ’t vertelle an Scherp en Georgine an mijn oor ... en de andere an ’t opletten wat wij voor gezichten trokken ... en ’n gelispel in m’n oor, iets héél vuns, iets heel bed-plats en ’n nalachen van allemaal.—Hoe z’t toch verzinnen!—Wie of nou zoo’n mop ’t eerst vertelt!—Zeker ’n fijn lid!—Duif verslikt zich in brandewijn, wordt paars-blauw, met benauwd-heesche ophalingen. Karel klopt ’r den vetten rug.—Hé, daar zou je in stikke.—Uchè-uchè-oe-oe!—Stukkie droog brood slikken.—Wel nee, da’s goed voor ’n graat!—Hè, ’k dacht dat ik stikte.—Guus had dat ook eens gehad met azijn. Met azijn was ’t veel erreger.—Nou maar in champagne dan, zei Trees.—Da’s nou niet iets waar je je dikwijls in kunt verslikken, zei Karel—Weet je wat benauwd was? Als je lachen moest met ’n vollen mond. Nee, niesen.—Niesen met ’n vollen mond dat kwam nooit voor.—Zoo? als je verkouwen was?—Meijer, de vader van Stientje, die was altijd verkouwen, zei Duif.—Onzin, dat bestond niet.—Nou Meijer had altijd ’n natten neus. Ze moesten ’t maar is vrage an de mense waarmee die speelde. Ze wouwen op ’t tooneel nooit van ’m gezoend worde—zoo vies as die was.—Wat Duif toch altijd ’n kwaad van Meijer sprak? Hij was toch de vader van d’r kind.—Ze kon ’t niet hellepe dat ze zoo ’t zuur an ’m had. Had-ie haar niet met d’r kind late zitte?—Dat dee Moos weer vlam vatten.—Waarom ze toch zoo godsnakend zat te liegen. ’n Man liet z’n kind niet in de steek, als-die-’t wou opvoeden.—Wel Jessus, jessus wat ’n leuges.—En àls ’t zoo was?—Most zij dan maar an de dijk gezet worde?—As die smerige makkero haar ’n weekgeld gaf—verdiende-die niet genoeg? Hè?—, kon die ’t kind krijge.—Niet zóóveel maalde ze om ’t brutale kreng, dat nog geen woord dankie zei als zij ’t vrete uit d’r mond spaarde.—Och, òch, zei Scherp in eens vinnig: wat jij uit jouw mond spaart, daar zal ’t schaap niet vet van worde!—Duif, bol opgewonden: Wat weet jij daar goddoome van!—En dan Scherp: Nou we zijn niet blind.—Duif: d’r vader is ’n slampamper. Ik heb d’r dan tòch grootgebracht. Wat ze hèt, hèt ze van mijn!—Dirk dan met z’n zware stem er tusschen: Nou da’s niet veel en Scherp strak-vinnig: als ik d’r vader was, gaf ik in jouw handen net-zoo-min ’n rooie duit. Dan Duif weer krakeelig-verhit: Maar jij ben d’r vader nou niet. Jij ziet ’r nog al naar uit om ’n kind te krijgen!—„Wat zijn jullie vervelend vanavond,” zegt Guus.—„Ik steek mijn opinie niet onder stoelen of banken,” zegt Scherp, die beleedigd is omdat Duif hem niet op ’n kind taxeert: „jij ben ’n hond voor Stientje.”—„Wat die vuile jood toch altijd van mijn mot hebbe!”—Scherp wordt woedend.—Als hij ’n jood is dan vindt-ie zichzelf nog duizendmaal te goed om op háár een grooten boodschap te doen—zoo’n dronken loeder!—zoo’n ellendig stuk mispunt!—As je ’n man was, zegt Duif rood-woedend, zou ’k je op je smoel slaan.—„En nou zal ik je is één ding zegge, Dirk,” schreeuwt Scherp: „zoolang jij dat varken ontvangt, kom ik niet meer bij je.”—„Da’s ònzin,” beweerde Dirk: „Kan ik ’r wat an doen als jullie ruzie hebbe. Jullie weet nou eenmaal dat Duif zich altijd onbehoorlijk gedraagt.”—„’k Heb schijt an jou èn an jou,” plappert Duif met ’n dikke tong uit: „jullie kenne me allemaal de botten kussen! Zijn jullie godverdomme belazerd!”—Opgeblazen van drank, paarsrood in haar woede staat ze op, onvast, slaat de deur achter zich toe, gaat naar de achterkamer. Maar nog eens komt ze terug, smijt de deur open, raspt er uit: „Stinkende vuile jood”—da’s tot Scherp—„.... lèèlikke rotsmaus ... as je je weer is met mìjn zake bemoeit, krab ik je ooge uit je smoel.... Afgesodemieterde aap.... Stomme snotneus!” Flap, de deur weer dicht en àchter ’t gestommel van ’n stoel die omvalt. Dirk zit kwaadaardig-ineengehurkt. Guus is woedend.—Is dát nou ’n verjaarspartij!—Waarvoor al die ruzie dient! „Hè’k je niet hònderdmaal gezegd,” gromt Dirk: „da’k ’r niet over me vloer wil hebbe.”—„Wel zeker begin jìj nou nog is met mijn!”—„’k zeg ’r morgen de kamer op. ’t Hangt me de keel uit.”—„Net zooals jij wilt.”—„Zoo jìj wilt, zoo jìj wilt. ’t Is alsof je bang voor d’r ben!”—„Bang? Bang? Ik voor Duif bang: nee maar hóór je dat Trees!—Ik voor Duif bang! ’k Geloof dat jij getikt ben.” En dan ruzieën Dirk en Guus met meegepraat van Karel en Trees en Georgine en Scherp.

„Zeg ’r dan de huur op!”

„Nou dat zál ’k ook doen!”

„As je maar weet da’k dan ’s avonds zoo veel niet meer hier kom! Hé’k gelijk Trees?”

„Wel goddòòme!”

„Nou kan ’k nog an me moeder zegge da’k bij Duif ben—maar als we niet meer hier wonen en me moeder komt vragen of ’k hier ben.—Nou, wat dan? Wat dan? Het ze ’t al niet ’n paar maal gedaan? Of jij nou stom doet met Duif: je het d’r noodig!

„Nou en ’k doe ’t niet! ’k Laat me vrinden niet uitschelden. Dat wijf voert hier ’t hoogste woord! Ze kost je elken avond ’n paar maatjes brandewijn.”

„Hé-je d’r je voordeel van?”

„Wil ik jou is wat zegge—of je kletst of niet: jij ben bang voor Duif!”

„Man je ben dol! Laat je uitlache!”

„Zij wéét wat van jou. Anders zou jij je niet zoo’n boel laten welgevallen!”

„Laat ìk me wat welgevallen? Ik? Ik?”

„Ja jij!”

„Wel àlle-jezis!”

„Jij ben nog al ’n liefje om je zooveel te laten zeggen als ’r niet wat achter steekt!”

„Roep ’r dan binne! Roep ’r dan binne.”

„Dat zal ’k wel late.... Jullie smoezen den heelen dag.... Uit jullie gelieg is toch niet wijs te worden.”

„Lìèg ik? Lieg ik? Dat zal je me niet tweemaal zegge!” zegt Guus, opvliegend.

„Hè, Guus wees nou niet zoo kinderachtig!”

„Hè, Guus, wat ben je flauw!”

„Zoene jullie elkaar nou af!”

Maar met ’n zenuwachtige, onaangename koppigheid, rommelt ze in de alkoof, trekt haar mantel an, pent den hoed in het haar.

„Kom nou Guus.”

Dirk zit half-ingebogen, wat aangeschoten, op z’n stoel, als met ’n deuk in ’t zware lichaam, verroert zich niet. Karel probeert Guus tegen te houden, lacht, trekt de pen weer uit haar hoed....

„.... Maak nou geen gijntjes, Karel.... Laat me los.... Die beroerde pestkop.... ’k Zal ’m leeren as die zegt da’k lieg!.... Ik liegen!.... Je ziet me niet weer terug, hoor je!.... ’k Ben jou kwaje meid niet.... Stront voor dank!.... Da’s nou je dank, dat je zoo gemierd heb voor ’n souper!.... Da’s voor je jaardag!.... Als anderen d’r bij zijn heeft-ie altijd wat ... dùrft-ie ... dùrft-ie ... die lafbek.... Ik ga weg.... Bonjour!.... Dag Trees!.... Dag Spier.... Nee laat me hand los, Spier! Ik verdòm ’t! ’t Spijt me voor jullie.... Bonjour!.... Bonjour!”

„Kom hou d’r nou terug,” zegt Karel: „Wees jij nou de wijste, Dirk”...

„Laat ze maar gaan,” zegt hij met ’n resolute magerte op z’n gezicht, met ’n walg in de oogen, terwijl de deur achter Guus dichtvalt... „Ik ben beu van d’r herrie. Ze liegt en dat vóél ik. Zij en Duif verneuke me. En nou mot ’t maar uit zijn.”

„Voor één nacht,” lacht Karel: „morgen koekeloeren jullie weer.”

„Wel ja,” zegt Trees: „jullie benne nou wat moe en wat vervelend. Elk huis heeft z’n kruis. Je heb gelijk. Die Duif mot Moos niet uitschelden.”

„Nee,” zegt Dirk: „nou is ’t uit. Als ’k zeg dat ’t uit is, is ’t uit! ’t Komt van haar niet te pas om telkens weg te loopen”—en sterk door zooveel getuigen, sterk door ’t gesprek in den vooravond, vervolgt hij me ankijkend: „ik zal nou is tóónen, goddoome, dat’k wil heb. Laat ze nou maar bij d’r moeder blijven!”

„Hahaha!”—lacht Karel: „om zes kistjes sigaren wed ’k dat ze morgen”...

„Nee!” schreeuwt Dirk in ééns met ’n losbarsting van woede en om zich sterker te maken slaat-ie met z’n vuist op de tafel dat de borden en glazen rinkelen en een bord aan stukken op den grond valt: „Nee! ’t Is ùìt!”

„Nou tòch om zes kistjes,” houdt Karel lacherig aan.

XIV.

JUFFROUW THOMAS KRIJGT EEN TOEVAL.

Het was een huis in de Pijp, een gewóón Pijp-huis. De juffrouw heette Thomas. Maar elke beschrijving is overbodig. Het verband met het voorgaand volgt vanzelf.

„Wat hè-je daar?”—vraagt Georgine als ik tegen vier uur de woning betree, waar voortaan mij hoofdverblijf zijn zal. Het was de middag nà de gezellige verjaarspartij.

„Dat zul je zien,” zeg ik geheimzinnig en tot het kind: „Dag lieve Ka.”

„Dag oome Alfed.”

„Je mag geen óóme zegge,” zegt Georgine, vermanend.

„Màg ze geen oome zeggen?”, vraag ik, verwonderd.

„Wel née. Denk toch an de mènsche.”

„Wá’s dat nou? Moet ’t kind voor de menschen liegen? Zeg maar gerust óome, Ka, hoor je?”

„Wat ben je toch onverstandig, Alf!”, houdt Georgine aan: „Karel heeft nou eenmaal die juffrouw Thomas wijsgemaakt, dat Ka òns kind is...”

„Dat kan me niks schelen! Laat ’t kind óóme zeggen. Dat heb je ’r eenmaal geleerd.”

„Mamma wou da ’k páppa zei... oomè,” zegt Ka, lachend.

„Nee, dat zei mamma maar voor de grap, niewaar, mamma?”

„Pappa zit in Amerika, nìèt, oomè?”

„Ja, pappa zit in Amerika.”

„U ben me óóme, niet? Nie-iet?”

„Ja, snoetje.”

„Da’s pappa, niet?”, vraagt ze, het portret van haar vader dat op den schoorsteen staat, aanwijzend.

„Nee, maar—die is goed, Mol!”, lach ik. „Heb je zijn portret op den schoorsteen gezet?”

En ik begin ook zoo’n beetje op te ruimen, open het geheimzinnige pak, waarin platen van Chéret, etsen van Bauer en Veth. Terwijl vertelt Georgine van de verhuizing, van juffrouw Bok... „... En alles alleen ingepakt, Alf, en dat getob om ’n kruier te vinde en dat gedráái van die kruiers—en onderweg ’n koffer afgevalle—en hier trijsche—en uitpakke.—Hoor is, dat doe je niet voor je plezier... Kijk de linnenkast is.—Netjes hè?... Da’s zoo gòddelek om van die stàpels goed te hebbe... En da’s de kast voor de kleere.—Zie je, jouw chamberloek hangt ’r en je toffels staan ’r onder.—Wat gezellig, hè?—Wat gòddelijk gezell’g!—Da’s ’n rommelkast.—Die hoejedooze zal ’k nog ’n ander plaatsje geve.—Maar je mot wat meer goed van je zende.—’n Bóél goed in de kaste staat zoo gezellig.—’k heb an de juffrouw gezegd dat jouw koffers nog ingepakt staan, begrijp je?—Ze keek zoo raar omdat ze geen goed van jòù zag.—Kijk nou de slaapkamer is.—Wat lekker, hè? ’k Heb twee handdoeke voor jou gevraagd en ’n groote teil voor ’n zitbad.—Wat goddelek, om nou is ’n heele nacht bij elkaar te zijn—de éérste, hè?—de éérste nacht als man en vrouw, héélemaal.—Die juffrouw Thomas is een tref.—Daar boffen we mee.—Ze speelt mevrouw voor en mevrouw nà... ’k Heb ’r ’n nieuw lint van me gegeve. Da’s wel goed, hè?—om ’r te vrind te houe...”—

„Niet zoo hard van stapel loopen,” vermaan ik wijs: „’t Is beter om Pijp-juffrouwe op ’n afstand te houen. Ze worden van zèlf wel eigen...”

Op den wieblenden trijpen stoel, sta ik en licht een prachtige prent van wijlen juffrouw Thomas’ papa uit de haak. Willem II en Willem III glimlachen zeer welwillend naast de schoone inscriptie „Eerelid der Nederlandsche Boekbindersvereeniging”. Hare Majesteiten komen op den grond te staan en de plaat van Chéret: de „juffrouw met de lamp” kleurt in eens den héélen wand. Georgine kijkt op ’n afstand of-die recht hangt, Kaatje houdt ’t doosje met de punaises bij mijn kuit. „Nee ’n beetje hooger. Nog ’n beetje. Nou hangt-ie recht. Neem nou geen punaises in je mond, Alf.—Prik je niet.—Niet zoo hard t op douwen.—Als ie doorschiet doet ’t ’n gemééne pijn.”