Part 18

„En wat gebruike de lui? Wat gebruike de lui? Van de Ruhr krijg je haardstukken en kachelkolen. Maar als je eenmaal met de Ruhrkolen begonnen ben, dan ga je natuurlijk door met Newcastlekolen, die zijn ’t duurst, en dan scharrel je vanzelf in neutjeskolen, in Anthracith, in cokes, in briquetten. De verbruiksartikelen zie je, da’s jè toekomst. Dingen van dágelijksch gebruik zooals kolen en aardappelen en meel en melk... Denk je niet dat Amsterdam voor millioenen kolen verbruikt? Wat?”

„Nou... voor millioenèn?” redeneer ik vragenderwijs.

„Voor millioenèn... Hoeveel aardappelen denk je dat ’r jaarlijks omgezet worde...”

„Aardappele, ja. Die worde gegéte. Da’s je kost.”

„’t Is niet te benadere zeg ’k je... dat loopt in duizendè tonnen... Zeeuwsche jammen zijn d’r van ’t jaar ook héél wat gekocht.”

„Zoo?”

„Zandaardappelen èn kleiaardappelen èn Zeeuwsche jammen èn Friesche jammen, tel dat maar is bij elkaar. Hè’k de Duitsche rooie al genoemd?”

„Nee...”

„En dan de blauwe... Hè-je nog nooit blauwe aardappelen gegeten?”

„’k Geloof van nee...”

„God—die zie je bij hoeveelheden, bij hoeveelheden! De schil is blauw.”

„O ja?”

„En dan de breiers.”

„De breiers?”

„Ja, de breiers—die zijn voor gestampte pot.—Wil je geloove dat de beste aardappel bedorve kan worde door koken?”

„O ja?”

„D’r zijn ’r die geen seconde kunne afstaan.”

„O ja?”...

„En andere mot je ’n vol half uur late koken.”

„O ja?”

„Koken van ’n goeie aardappel is niet makkelijk. Ik kan an ’n aardappel zien wattie noodig heeft als-ie nog ràùw is.”

„O ja?”

„Je mot ’m...”

In eens breekt-ie af, loopt plomp naast me, zegt na ’n poosje, haast-woedend „... Wat... Wat loop jij te ó-já-en, verdommeling”...

Ik hou m’n mond. Dàt begrijpt-ie dan nog. Dàt heeft-ie nìèt vergeten, de ouwe manier om iemand die vervelend is, z’n mond te stoppen.

„Wat ben jij toch nog àltijd ’n dònderhond!” zegt-ie na een poos met overtuiging.

„Herinner je je,” zeg ik lachend: „hoe we eens samen hebben loopen te o-ja-en, niks anders dan o-ja-en met die assistent van de snijkamer die ons liep te verkrengen met zijn theorietje over bewustzijn en protoplasma?”

„Ja zeker.”

„Denk je nog wel is an die tijd, Dirk?”

„Ja zeker”...

„Ik zie jou nog kommen oploopen, toen je flauw was gevallen in de snijkamer.”

„Of ik me dat herinner! ’t Was ’n vrouw met làng blond haar...”

„Wat wàs je daar onderste boven van.”

„Nóú... Later hè-’k ’t nóg eens gehad, weet je wel?”

„Bij wat was dat ook weer?”

„Op de kliniek, toen ’n kind d’r lip geopereerd werd.”

„Was je moeders erfdeel toen maar nìèt losgekommen, wat?”

„Ja, gek-hè!—Dan was ik nou misschien dokter geweest...”

„... liep je niet over aardappelen te leuteren.”

„Nou ... leuteren is wat sterk.”

„Léés je nog wel is wat?

„Daar hè’k zoo verdomd weinig tijd voor.”

„Als ’k al die ouwe Nieuwe Gidsen in je kast zie staan, heb ’k altijd meelij met je.”

„Jij hèb gofferdomme geen meelij met me te hebbe!”

„.... Weet je nog, die avond bij Sal.... Wat heb je toen mooi uit Mei voorgedragen. En wat was dat ’n móóie avond.”

Plomp trapten z’n groote voeten in de plassen. Het sterk, beenig lichaam was iets gebogen, de ruwe hand duwde den bril tegen de oogen. Sterker kreeg ik die zonderlinge impressie van ’n heel groot hoofd en ’n heel klein lichaam te hebben. Dirk zei niets. De halve Vijzelstraat liep-ie stug, gepantserd in z’n zware beenigheid. Toen begon-ie weer:

„.... Als ’k jou ’n raad mag geve.... Maar je mot ’r niet nijdig om worde.... Dan, dan most jij met die vrouw van jou breke....”

„.... Waarom?”....

„.... Anders loop jij na zòòveel tijd, net zoo belazerd als ik nou.”

„Neè, jongen.”

„Jà, jongen.”

„Néé, jongen.”

„Al zeg je nou nog zoo vast en zoo zeker: néé—ik zeg je—ik zeg je—zulke vrouwe als Guus, Trees en Georgine hale ’n man naar beneje, takele ’m af.—An ’t end blijft ’r niks van je over.”

„Dat zal wel van je eigen wil afhange.”

„.... Wil! Wàt wil.... Jij begìnt pas. Ze sloope je vóór je ’t merkt.... Als je wat moois zegt làche ze.... Als je met ’n vrind praat over dinge, waarvan ze te vèr afstaan ... zitte ze ’r bij met zùlke lange smoelen, hebbe ze de pest in, omdat ze je niet begrijpe.... Strindberg heeft gelijk.... Ze zijn vijande van de man.... Ze hate in ’m juist wat ’m mooi maakt.... Ze voele dat ze niet meetelle àls ’n man in extase is over dit of dat.... Dat trappe ze wel uit je ... en boedeere én make kwestie.... Dan lulle ze dat je niet mot late voele dat-ze zoo weinig wete ... dat je nìèt meer van ze houdt, omdat je telkens me je gedachte bij àndere dingen ben ... en àls je dan van d’r houdt en geen zuur smoel kan zien, ga je naar de verdommenis....”

„Als je dàt voelt, moet je je schrap zette. Eer ik mijn Mei in aardappele begraaf moet er nog veel gebeure.”

„Jawèl. Jawèl. Later kom ik bij je!.... ’k Heb ’n paar maal geprobeerd ’s avond wat te leze.... Dan ging ze alleen naar De Slok.... ’t Hing ’r de keel uit.... Ze verdòmde ’t.... Als ’k de heele avond gewerkt heb, zegt ze—die stinkende rolletjes in ’n klucht noemt zij werreke!—mo’k wat ontspanning hebbe.... En d’r waanwijsheid.... Na drie, vier maande zijn ze zoo wijs, pronke ze met de veere die ze van je gestole hebbe.... Ze bestéle je.... Als je ze iets duidelijk maakt, wat ze nog niet wiste, luistere ze met ’n gezicht alsof je ze niks nieuws vertelt.... Soms hebbe ze de onbeschaamdheid te zegge: Is dat nou àlles?.... En meestal—je mot ’t maar is probeere—wille ze je later afbluffe met je eigen gedachte, met gedachten die ze opgevange en hallef begrepe hebbe...! Bij tijje hè-’k lust Guus bij d’r strot te pakke, d’r te wurge.... Maar de vrouwe palme je in als ze wille. Ze doen alles met je als ze wìlle. Als ze lief doen en zacht en aanhalig, vergeet je d’r stomheid, d’r krengerigheid en telkens weer gebeurt ’t dat je je gelukkig bij ze voelt, niks wil veranderd zien an de bascule waarop je te schommelen zit.... Guus heeft fluweeligs an zich als ’n kat.... Als ze me zoent, is ’t soms alsof ’n kat langs me strijkt, ’n huispoes.... Ze is me òngeluk.... Of je daar met halve woorden op zinspeelt.... ’k Begrijp het zelf wel.... Je hoeft ’t me niet te zegge.... An mij zie jij jóúw voorland....”

„.... O?.... Liever niet”....

„.... Je wènt an ze.... Denk je dat ’t liefde is?.... Liefde?.... An me laars!.... Als je mot heb gehad, kruip je weer naar elkaar, voel je iets leegs ... wil je ze weer hèbbe ..., bé-je blij dat ’t weer in orde is.... Eens hèbbe we twee dage mot gehad—wou ’k ’t uitmake, ben naar de hoere geloope—maar dat was zoo luizig-beroerd, dat ’t me weer voor ’n halfjaar opfrischte.... ’k Voel me niet op me gemak thuis, of ’k mot me oud huisjassie an hebbe en ’n avond, ’n hééle nacht zonder Guus ... dat is ... dat is.... Ze wéét ’t wel. Tegenwoordig heeft ze ’n nieuwe treitermethode ... ’n methode die me opvreet, die me nóg meer kapot maakt, nóg méér naar de kelder helpt, die ’t laatste beetje fut uit me donder haalt”....

„Zeg nou maar alles.”

„Was jij ’r bij—die avond bij de Mijtelaar toen ze an Duif vertelde dat ze ’n nacht thuis geslapen had, omdat ze zich voor d’r broertjes en zusjes geneerde, die telkens an d’r moeder vroege waar Guus toch altijd zat—was jij ’r bij? Ja, niet? En dat ik die nacht tot vier uur ’s morgens voor d’r deur op-en-neer geloope had, om d’r af te wachte? Duif gaf d’r gelijk, weet je wel? Dat grappie haalt ze nou telkens uit. Als we ruzie hebben blijft ze thuis slape. Slàpe. Dat zegt ze. Slàpe! ’k Geloof ’r geen bliksem van. Ik sta nachte van twaalef tot vijf in ’n portiek an de overkant, beloer ’t huis en de straat. Niks. Den anderen dag komt ze naar me toe, zegt dat ze om elf uur naar bed is gegaan met kramp, altijd met kramp. Ik geloof d’r niet, maar ze bezweert bij mijn en haar gezondheid en zoent me en pakt me. Verlejen week ben ’k al om negen uur ’s avonds over d’r deur gaan staan—om negen uur—en in die vervloekte kou hè’k gewacht tot halfvijf.... ’k Heb ’r niet uit zien gaan, niet thuis zien komme.... Anbelle durf ’k niet. D’r moeder is op me gebete. Die geeft mij van alles de schuld en d’r zusjes, die ’s avonds nog op zijn, kenne me. Van negen tot halfvijf in de kou en met je gedachte alleen en denke an ’t gedonder met je aardappele, an je geld dat vastzit... en je de onmogelijkste dinge verbeelde—dat ze met ’n ander... mèt ’n ànder.... Van nacht hé’k wéér ’n nach-ie gehad!... Bij de bitter kregen we gister stront—raai is over wat”....

„Nou?”...

„... Zij beweerde dat als honden maar klein genoeg zijn, je ze op je schoot mag houe in de trein.... Das pure onzin, niewaar? Hé-je daar ooit van gehoord?”

„Nee, dat mag niet.”

„Niewaar? Zij woedend da’k ’r niks van wist, dat ze laast van Amsterdam naar Leiden—de leugen zit ’r zoo dik bovenop, niewaar?—was geweest met ’n moppie op d’r schoot en dat de conducteur d’r niks van gezegd had.—Ik zeg: dan zallie ’t niet gezien hebben.—Dat heeft-ie wel, zegt ze: hij zei nog wat ’n lèkker beesje heb-u daar. Nou, zeg ik: dàn was die vent bezope. Heb ik gelijk of niet? Toen begon ’t lieve leventje. Zij wòù gelijk hebbe. Zij mòst gelijk hebbe. Trees had is met ’n fox op d’r schoot gereisd. Ik pisnijdig. Als Trees dat vertelt zeg ik, liegt Trees net zoo hard als jij, of al de conducteurs zijn bezope. Is dat waar of niet? Toen zij mij uitgescholde voor fluim, ik haar voor weet ik wat. Ik dacht: morgen ben je jarig—’k zal ’t maar eerst goedmake en ’k ga d’r tegen half twaalf hale an de schouwburg. Guus weg. Ik naar De Slok, naar de Quelle. Guus nergens. An kennisse gevraagd. Niemand Guus gezien. En dan lache die beroerlinge zoo raar als ze je antwoorde, net alsof ze ’t wete en niet verraje wille. Ik naar me kamer. Geen Guus. Naar d’r huis en wachte en uitkijke en me verstoppen in ’n portiek. O, Goddòòme, Goddòòme, als ’k ’r ooit betrap sla ’k ’r met d’r hersens tegen de keien, bega ’k ’n moord, ’m móórd, magge ze me voor me leve in de kast stoppe!”...

„Zachies wat, Dirk.”

„... Niks gezien hoor, niks, niks.... Vanmorgen kwam ze om tien uur bij me, kroop in me bed om zich te warreme, zei... „weet-je da’k jarig ben, Dirrek”... En toen lag ’k als ’n hond naast ’r, zoende ’r, was zoo blij alsof ’r niks gebeurd was. Al wat ze geschreven hebben over vrouwe is drèk, drèk.... An ’n vrouw heb je geen houvast.... Weet je wat ’n vrouw is? ’n Vrouw is ’n sprenkel. Met je poot zit je ’r in vast en kunt wachten tot je verrekt!”

„Haha! Hahaha! Da’s Strindberg overtroffen.”

„En jóú spreek ’k ’n jaar later.”

„Je vergeet beste jongen dat Georgine ànders is dan Guus en ik ànders ben dan jij.”

„Larie. We zullen zien. Jij bent ’r nog niet. Ze zal je wel an ’n draadje binde, je late vliege zoover als zij wil.... Als ’k ’n jongen ’n meikever zie martele, denk ’k altijd: zoo is nou de vrouw.”

„Heb je nòg meer beelden, idioot?... Zou je niet beter doen met vèrder te studeere.... Niet dat ’n titel zooveel béter is dan ’n aardappelzaakje, maar je leven lijkt wat welbesteder.”

„M’n kop staat ’r niet na.”

„Dan train je je ’n paar maande”....

„... Dat gaat niet meer. Zeven jaar hé’k over me candidaats gedaan, toen ’n jaar niks, toen op kantoor bij ’n neef, die me compagnon wou make als ’k met die meid—zoo noeme ze d’r—brak—toen twee jaar in de aardappele.... Ik heb geen moed meer om alles te gaan bijwerke.... ’k Weet ’r geen bliksem meer van.... Je raakt ’t zoo gauw kwijt.... Als ’k nou weer college ging loope, zou ’k ’r de balle an hebbe.... ’t Zenuwstelsel, de pathologie, weet ik wat!... ’t Is alles ’n kluif als je ’r uit ben.... En wie heeft er wat an of ’r ’n brooddokter méér of minder in ’n koetsje rondrijdt, niewaar?”

„... Da’s ook waar....”

„... Nee—als dat met de Ruhr me ’r bovenop helpt, laat ’k de aardappele schiete—en ’k zal weer is wat boeken gaan koope.—Is ’r wat verschene in de laatste vier, vijf jaar?”

„Hahaha! Kom maar is bij me kijke.”

„Je moest me nog één ding belove.”

„Wat?”

„Jij ziet nog al veel lui, hé?”

„Zoo-zoo.”

„Jij moet me belove....”

„Wat?”

„Je moet niet denke.... ’t Is eigenlijk te beroerd om te vrage.... Nee, ’k zal ’t maar voor me houen.”

„Als ’k je met iets van dienst kan zijn”....

„Nee. Niks. Wat is dat toch met die Scherp en Trees?”

„’k Weet ’t niet. ’k Weet ’t niet.”

„Weet jij ’t niet? Als jij ’t niet weet, wie weet ’t dan?”

„Hij doet zoo raar. Wil je gelooven da’k ’m in geen drie weken gesproken heb? Hij heeft iets tegen me. Wát weet ’k niet. ’k Denk dat zij hèm opstookt.”

„Nou maar, ze belazert ’m leelijk. ’k Heb ’r gister met Druif, kè-je die rijke smaus?—op ’t Rokin zien loope.”

„Niet waar!”

„Op me woord.”

„Wel allemachtig! Heb je ze bij Riche zien binnen gaan?”

„Daar he’k niet opgelet.”

„Als ’k zoo iets merk, wààrschuw ’k hem.”

„Zou jij ’n vrind waarschuwe, als je wat zàg?”

„Me vrinde zeker.”

„Zou jij me waarschuwe... als.”

„Natuurlijk.”

„... Dàt is wà’k je straks vragen wou”....

„... Moest ’k je dàt beloove?”...

„... Ja... dát.”

„... Als ’k ooit iets van Guus merk, zal ’k ’t jou én haar zegge—zonder ’r doekje om te winde.... Maar weet je wát ’r ’t gevolg van is—van zoo’n openhartigheid?”

„Nou?”

„Dat je dan breekt.”

„Ben je dol? Breke als je ’n vrindschapsdienst bewijst?”

„Je doet ’t uit ’n gevoel van eerlijkheid—maar als jullie—om jullie als voorbeeld te neme—je later weer verzoent—is de waarschuwer ’t kind van de rekening en als je je niet verzoent, vergeef jij ’t nooit da’k je met je poot uit je sprenkel getrokke heb! Hahaha!”

„Bij God niet!”

„Maar, waarschuwe zóú ’k je toch. Daar geef ’k je m’n woord op.”

„Daar ben ik je dankbaar voor,” zegt hij, stevig.

Guus zit in ’n opgeruimde kamer. De kachel brandt, de lamp hangt laag op de tafel. Moos en Trees zijn net gekomen. De vrouwen zoenen elkaar. Wij „feliciteeren”. Trees heeft ’n cadeautje gekocht, ’n portemonnaie, die Guus snoezig vindt, op den schoorsteen legt, in ’n hoek. We beginnen met koffie. Guus is huiselijk van avond. Nog nooit heb ’k ’r zoo bedrijvig gezien. Zelf gaat ze naar de keuken, haalt kopjes, bedient ons met ’n air van zien-jullie-hoe-rot-huiselijk-ik-ben? Met z’n zessen—wel toevallig: drie paren—praten we over koetjes en kalfjes. Precies ’n knuffe burgermansvisite. Om twaalf uur komen Karel en Duif met Stientje, die ’n kinderrolletje gespeeld heeft. Duif en Karel brengen ’t lawaai mee.

„Jessus, jessus,” zegt Duif: „wat ’n tortelduive zitte d’r hier.—Kareltje, lekker beest, kom jij naast mijn zitte. Al dat gehoer kan ’k niet anzien. Ik heb óok geen visschebloed in me lijf!—Jessus, jessus—Spier wat hé-jij ’n kringe onder je ooge. Jij doet ’r te veel an, hoor!”

„Ben je nou al dronke,” vraagt Dirk.

„Verrèk jij! ’t Lijkt wel of je me vader ben!... Is d’r nog ’n plaassie op de kanapee?”

„Nee,” zegt Karel: „Daar kan jouw dikke kont niet tusschen—kom maar nààst me in de leunstoel.”

„Dag moe, dag juffrouw”... Stientje, ’t kind, wil schuw naar achter.

„Wel-nee, lieve Stientje: d’r bij blijve, ’k ben maar ééns jarig. Van nacht mag ze hier zijn, hè, Duif?” vraagt Guus.

„Mij hindert ze niet.... Maar ’t wordt anders ’n krèng van ’n meid.... Verdiene doet ze ’t niet.”

„’t Kind werkt toch de heele dag! Wat wi-je nog meer van d’r?”

„Werrekt ze de heele dag?” zegt Duif nijdig, „zit ik dan op me gat? Ze voert geen bliksem uit. Noem jij dat werreke in zoo’n klein huishouen?... Toen ’k om twaalef uur opstond had ze nog niks gedaan, die luie vlerk”....

Stientje, beleedigd door mama’s scheldwoorden, begint te huilen.

„Ga maar naar je nest! kat! Mot je gaan blerre!”

„Je snauwt ’r ook zoo af,” zegt Trees, sussend.

„Dat verdient ze.... Da’s ’n stille, wat ik je smoes! Weet je wat ze van morgen zegt, die snotneus, omdat ’k ’r verbie d’r vader achter z’n kont te loope?”...

„Nee,” zegt Stientje snikkend: „Dat hè-je me niet verboje: je het gezegd: je vader is ’n stinkert”....

„Hoor je d’r? Hè’k nou gelijk? Ze laat me nog niet eens fatsoenlijk uitprate.... Wil jij je bek wel is houe as ik praat? Wie het jou geleerd ouwere mense in de rede te vallen?... ’k Verbie d’r d’r vader achter z’n kont te loope, die vuile stinkert, zeg ik, die zich van ’n getrouwde vrouw laat minteneere—hè’k gelijk as ’k ’t verbie?—toen zegt die brutale snothannes—nou raai is wat?—’k geef ’t je te raaie—: van me vader hè’k teminste nooit wat gezíén!—Nou vraag ik je?—Zou je d’r niet met de pook op d’r kop slaan?—Mot zij zoo iets an d’r moeder segge, die ’t vrete uit d’r eigen mond spaart, om ’t haar toe te stoppe.—Hè’k gelijk, Guus?”—

„Nou,” zegt Guus: „ze zal ’t zóó niet bedoeld hebbe.”

„Dan mot ze maar niet zegge dat vader ’n stinkert is—van me vader hè’k”—hier houdt Stientje even op met haar gesnik—„nooit wat gezien. Van haar wèl”....

„Wel Goddoome, jou vuile salamander, wil je je bek houe! Doe je bek nog is ope!” snauwt Duif woedend.

„Nou, nou, niet slaan Duif!”

„Is dat gedonder nou uit op mijn kamer!”,—bulkt Dirk in eens: „je heb je poote thuis te houe: Jij stelt je gòverdomme an of ’k jou kwajongen ben.”

„Maak jìj nou geen ruzie,” zegt Guus kalmeerend.

„’k Zou toch denke,” zegt Duif vinnig, „dat ’t mìjn kamer is en mijn meubele—, dus jij mot niet zoo’n kakkie make.”

„Jouw meubele” beweert Guus met ’n driftig anloopje voor Dirk partijtrekkend: „jouw meubele... d’r is geen stuk van jou..., net of ’k die kerel van de afbetaling niet elleke week an je deur zie.... Jouw meubele?... ’t Is me wat sjijns!”

„Is die spiegel niet van mijn? En die tafel?... Jessus, Jessus wàt kè jij liege”....

„Nou Duif, hou nou je smoel.... We zijn d’r niet om jouw ruzie an te hoore.”

„’k Zal d’r strakkies wel krijge,” dreigt Duif.

„Kom maar hier Stien—wil je ’n koppie koffie,” vraagt Guus, vrindelijk.

„Asjeblief juffrouw.”

„Zoo’n kreng van ’n meid!” zanikt Duif nog eens na.

„Duif,” zegt Karel: „wat bè-je vervelend.”

„Is me dat ook ’n dier van ’n meid.... Met de dag krijg ’k meer last met d’r.... ’k Weet niet wie dat kind tegen me opzet”

„Hou nou je kop dicht, Duif!”

„... As z’t ’s morgens verdomt om op te staan, kan ’k ’r nog zoo hard met me slof op d’r gat slaan en ze verdomt ’t nòg. Precies de kop van d’r vader. Maar as j’t ’r op toelegt brutaal dier om na je vader over te loopen, dan hè-j’t mis, hoor: Ik hè-zoo lang voor jou krom gelege, dat jou tijd ook is ankomt!”

„Godverdomme Duif, hou nou je smoel!” roept Karel weer.

„Wel ja—wel ja.—Daar krijg je kindere voor!—’t Zou me wat moois zijn, as hij recht op d’r had—die vuile makkero.”

Karel schiet in den lach, druk, als altijd....

„Da’s weer iets van Duif! Da’s weer nèt iets van Duif! Wat ’s ’n makkero? Hahaha! Hahaha! Wa’s ’n makkero?”

„Da’s ’t vrouwtje van ’n makreel,” lacht Dirk, die weer over ’t geval heen is.

Stientje slurpt koffie. Bij ’t licht van de lamp wreeden de roodbehuilde oogjes in ’t ernstig wit gezichtje. Naar haar moeder durft ze niet kijken. Met de dunne bloedlooze lipjes blaast ze in de koffie, lacht verlegen om Scherp, die Fransch tegen haar spreekt en gezichten trekt.

„Dag Scherp,” zeg ’k over de tafel heen.

„Dag Alf,” zegt hij, glimlachend.

„Hoe staat ’t met ’t leven, jong?”

„O, best,” zegt hij flauwtjes.

„Jullie doen of j’elkaar in geen eeuwen gezien heb,” zegt Trees.

„Nou, we hebben elkaar in lang niet gezien, niewaar Scherp?”

Hij knikt. Er is iets in z’n oogen dat me niet bevalt, ’t zelfde van dien middag. Trees gaat ’r op door, maar hij wil niet. ’n Paar maal begint ze ’n apart gesprek, maar Georgine trapt op mijn voet, zegt zachtjes dat ze niet wil da’k met Tréés praat.

„Nou mot jij toch is zegge, Trees, of jij niet is met ’n fox op je schoot van Leeuwarden naar hier gereisd ben, zonder dat de conducteur ’r wat van zei?”

„Met ’n fox... van Leeuwarden?” vraagt Trees.

„Zie je,” zegt Dirk en wéér is er een taaie ruzie tusschen Dirk over ’t reizen met hondjes, waarbij elkeen wat zegt en Guus in herhaling komt van wat Dirk gisterenavond beweerd heeft en Dirk, driftig, gezegden van Guus citeert. Guus heeft dàt niet gezegd. As ze dat gezegd zou hebbe... Nee maar. Hoe kàn ze nou zoo iets gezegd hebbe, Duif?—Jessus, nee—zoo iets kan Guus niet gezegd hebbe.—Tegen haar had ze nog vóór ’n paar dage gezegd.—Dan stoof Dirk weer op.—Hij wou d’r ’n eed op doen dàt ze ’t gezegd had.—Had ze ’t niet gezegd, toen hij nog gezegd had: je mot voor ’n hond half geld betale.—Nou dan wist-ie d’r ook niks van, zei Karel weer.—’t Was gewoon vol tarief.—En Guus zei dat ze ’t toen niet gezegd had.—Maar hij had gezegd dat je ’n kanarie in ’n kooi.—Wel alle-jezus had-ie dàt gezegd? De woorde had-ie niet in z’n mond gehad... Zoo iets walgelijks-stoms kón hij niet gezegd hebbe... Of-die nou wèèr begon?—Nee of zij weer begon?—Zij was begonne.—Daar ware alle mensche getuige van.—Zij was begonne met an Trees te vrage of die niet is gereisd had met ’n fox op d’r schoot van Leeuwarden naar Amsterdam.—Zoo’n vervloekte pestkop as die Dirrek was...