Part 7

Λόρδος Γκόαριγκ. Θέλω να πω πως έκλεψες αυτό το κόσμημα από την εξαδέρφη μου, στην οποίαν εγώ τόδωσα ως γαμήλιο δώρο. Έπεσε υποψία απάνω σ' ένα άθλιο υπηρέτη, τον οποίον διώξανε κακήν κακώς. Το ανεγνώρισα χθες το βράδυ που το είδα. Απεφάσισα να μη πω τίποτε σε κανένα ωσότου εύρω τον κλέφτη. Βρήκα τώρα τον κλέφτη, κι' άκουσα την ιδία του ομολογία.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Κουνεί το κεφάλι της). Δεν είν' αλήθεια.

Λόρδος Γκόαριγκ. Το ξέρεις πως είν' αλήθεια. Πώς όχι; Να, η κλεψιά είναι γραμμένη απάνω στο μέτωπο σου αυτή τη στιγμή.

Κυρία Σιέβελεϋ. Θα τ' αρνηθώ όλα απ' την αρχή ως το τέλος. Θα πω πως δεν είδα ποτέ μου αυτό το ελεεινό πράμα, πως ποτέ δεν τόχα στην κατοχή μου.

(Η Κυρία Σιέβελεϋ προσπαθεί να ξεκουμπώσει το βραχιόλι από το μπράτσο της, μα δεν το κατορθώνει. Ο Λόρδος Γκόαριγκ κυττάζει ευχαριστημένος. Τα λεπτά της δάκτυλα μάταια σχίζουνται απάνω στο διαμάντι. Ξεσπάει σε μια βλαστημιά).

Λόρδος Γκόαριγκ. Το λάθος του να κλέφτη κανείς ένα πράμα, Κυρία Σιέβελεϋ, είναι ότι δεν ξέρει ποτέ ποσόν ωραίον είναι αυτό το πράμα. Δε μπορείς να βγάλης αυτό το βραχιόλι, αν δε ξέρεις πού είναι η σούστα. Και βλέπω πως δε ξέρεις πού είναι η σούστα. Είναι πολύ δύσκολο να τη βρης.

Κυρία Σιέβελεϋ. Χτήνος! Άνανδρε! (Δοκιμάζει πάλι να ξεθηλυκώση το βραχιόλι, μα δεν το κατορθώνει).

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω! μη λες μεγάλα λόγια. Έχουνε τόση μικρή σημασία.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ξεσκίζει πάλι τα χέρια της τραβώντας το βραχιόλι με παροξυσμούς λύσσας, και βάζει ανάρθρους φωνές). Τι σκοπεύεις να κάνης;

Λόρδος Γκόαριγκ. Σκοπεύω να χτυπήσω το κουδούνι νάρθη ο υπηρέτης μου. Είν' ένας θαυμάσιος υπηρέτης. Καθώς του χτυπήσετε το κουδούνι στη στιγμή παρουσιάζεται μπροστά σας. Σαν έρθη θα του πω να φέρη την αστυνομία.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Τρεμουλιασμένη). Την αστυνομία: Γιατί;

Λόρδος Γκόαριγκ. Αύριο οι Παρησάιαρ θα σας φέρουνε ποινική αγωγή, Γι' αυτό χρειάζεται η αστυνομία.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Βρίσκεται τώρα σε αγωνία φυσικού τρόμου. Το πρόσωπό της στραβώνει· το στόμα της στραβώνει. Μια μάσκα ως να έπεσεν απ' επάνω της. Αυτή τη στιγμή είναι φρικτή να την κυττάζη κανείς). Μη το κάνεις αυτό. Θα κάμω ό,τι θες. Καθετί που μπορείς να μου ζήτησης

Λόρδος Γκόαριγκ. Δος μου το γράμμα του Ρόβερτ Τσίλτερν.

Κυρία Σιέβελεϋ. Στάσου! Στάσου! Άσε με λίγο να σκεφθώ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Δος μου το γράμμα του Ρόβερτ Τσίλτερν.

Κυρία Σιέβελεϋ. Δεν τόχω μαζί μου. Θα σου το δώσω αύριο.

Λόρδος Γκόαριγκ. Το ξέρεις πως λες ψέματα. Δόσμου το αμέσως. (Η Κυρία Σιέβελεϋ βγάζει το γράμμα και του το δίνει. Είναι τρομερά ωχρή). Αυτό είνε;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με βραχνιασμένη φωνή). Ναι.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Παίρνει το γράμμα, το εξετάζει, και το καίει απάνω από τη λάμπα). Για μια γυναίκα τόσο καλοφορεμένη, σαν εσέ, Κυρία Σιέβελεϋ, έχεις στιγμές που δείχνεις θαυμάσια πως έχεις τον κοινόν νουν. Σε συγχαίρω.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ρίφτει το βλέμμα της απάνω στο γράμμα της Λαίδης Τσίλτερν, που μόλις φαίνεται κάτω από τ' ασημένιο κουτί). Φέρε μου ένα ποτήρι νερό, σε παρακαλώ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Βεβαίως. (Πηγαίνει στην κώχη του δωματίου και χύνει ένα ποτήρι νερό Καθώς έχει την πλάτη στραμμένη η Κυρία Σιέβελεϋ κλέφτει το γράμμα της Λαίδης Τσίλτερν. Σαν επιστρέψη ο Λόρδος Γκόαριγκ με το ποτήρι αυτή το αρνείται με μια χειρονομία).

Κυρία Σιέβελεϋ. Σ' ευχαριστώ. Μου βοηθείς να βάλω το επανωφόρι μου;

Λόρδος Γκόαριγκ. Μ' ευχαρίστησι. (Της βάζει το επανωφόρι).

Κυρία Σιέβελεϋ. Ευχαριστώ. Δεν θα θελήσω πεια να δοκιμάσω να κάνω κακό στον Ρόβερτ Τσίλτερν.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ευτυχώς δεν έχεις την ευκαιρία, Κυρία Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Καλά, μα κι' αν είχ' ακόμα την ευκαιρία, δεν θα τόκαμνα. Απ' εναντίας, σκοπεύω να του κάνω μια μεγάλη εκδούλευσι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μαγεύομαι να σ' ακούω να το λες αυτό. Είναι μια αναμόρφωσις για σε.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ναι. Δε μπορώ να βλέπω ένα τόσο έντιμο Άγγλο τζέντλεμαν, να τον απατούνε τόσο αισχρά, και τόσο —

Λόρδος Γκόαριγκ. Λοιπόν;

Κυρία Σιέβελεϋ. Βρίσκω πως τα επιθανάτια λόγια κ' η ομολογία της Γερτρούδης Τσίλτερν παραστράτησαν κάπως και βρέθηκαν στην τσέπη μου.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τι θες να πης;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με πικρόχολο τόνο θριάμβου στη φωνή της), θέλω να πω πως σκοπεύω να στείλω στον Ρόβερτ Τσίλτερν το ερωτικό γράμμα που η γυναίκα του σούγραψε απόψε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ερωτικό γράμμα;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Γελώντας). «Σε χρειάζομαι. Σ' εμπιστεύομαι. Έρχομαι κοντά σας. Γερτρούδη».

(Ο Λόρδος Γκόαριγκ, ορμά στο γραφείο και παίρνει τον φάκελλο, τον βρίσκει κενόν, και στρέφει γύρω).

Λόρδος Γκόαριγκ. Πρόστυχη γυναίκα, πρέπει πάντα να κλέφτης; Δος μου πίσω το γράμμα. Θα σου το πάρω διά της βίας. Δε θα βγης από δω μέσα ωσότου το πάρω.

(Ορμά κατ' επάνω της, μα η Κυρία Σιέβελεϋ αμέσως βάζει το χέρι της στο ηλεκτρικό κουδούνι που είναι απάνω στο τραπέζι. Το κουδούνι χτυπά με διαπεραστικές απηχήσεις, και ο Φιππς εισέρχεται).

Κυρία Σιέβελεϋ. (Σε λίγο). Ο Λόρδος Γκόαριγκ κουδούνισε, απλώς για να με ωδηγήσετε έξω. Καληνύχτα, Λόρδε Γκόαριγκ!.

(Βγαίνει έξω ακολουθούμενη από τον Φιππς. Το πρόσωπό της φωτίζεται από διαβολικό θρίαμβο. Τα μάτια της γελούνε από χαρά. Τα νιάτα της φαίνονται σαν να γύρισαν πίσω. Το τελευταίο της βλέμμα μοιάζει με ταχύ βέλος. Ο Λόρδος Γκόαριγκ δαγκάνει τα χείλη του, και ανάβει σιγαρέττο).

ΑΥΛΑΙΑ

ΣΚΗΝΗ

Η ιδία σκηνογραφία της Β' πράξεως.

(Ο Λόρδος Γκόαριγκ στέκεται κοντά στη φωτιά με τα χέρια στις τσέπες. Φαίνεται υπερβολικά ταραγμένος).

Λόρδος Γκόαριγκ. {Βγάζει το ρολόγι του, το κυττάζει, και χτυπά το κουδούνι). Αυτός είναι μεγάλος μπελάς. Δε μπορώ νάβρω κανένα σ' αυτό μέσα στο σπίτι να μιλήσω. Κι' έχω τόσα πολλά σπουδαία πράματα.

(Μπαίνει ο υπηρέτης).

Ιάκωβος. Ο Σιρ Ρόβερτ είναι ακόμα στο υπουργείο των Εξωτερικών, μυλόρδε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Η Λαίδη Τσίλτερν δεν κατέβηκε ακόμα;

Ιάκωβος. Η ευγενία της δεν βγήκε ακόμα από το δωμάτιο της. Η Δεσποινίς Τσίλτερν τώρα γύρισε από την ιππασία.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Στον εαυτό του). Α! μ' αυτό είν' ευχάριστο.

Ιάκωβος. Ο Λόρδος Κάβερσιαμ περίμενε κάμποση ώρα στη βιβλιοθήκη του Σιρ Ρόβερτ. Του είπα πως η εξοχότη σας ήτανε δω.

Λόρδος Γκόαριγκ. Σ' ευχαριστώ. Λαμβάνεις την καλωσύνη να του πης πως έφυγα;

Ιάκωβος. (Υποκλίνεται), θα κάνω καθώς μου λέτε, μυλόρδε. (Ο υπηρέτης φεύγει).

Λόρδος Γκόαριγκ. Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να συναντήσω τον πατέρα τρεις ημέρες τώρα κατά σειρά. Αυτό, για κάθε γιυό θάτανε πολύ ενοχλητικό. Ελπίζω στο Θεό πως δε θάβγη απάνω. Τους πατέρες δεν πρέπει κανείς ούτε να τους βλέπη ούτε να τους ακούη. Αυτή είναι η μόνη καλή βάσι της οικογενειακής ζωής. Οι μητέρες διαφέρουνε. Οι μητέρες είναι πολυαγαπημένα πλάσματα. (Ρίχνεται απάνω σε μια καρέκλα, παίρνει μια εφημερίδα και αρχίζη να διαβάζη).

(Μπαίνει ο Λόρδος Κάβερσιαμ).

Λόρδος Κάβερσιαμ. Λοιπόν, κύριε, τι κάνεις αυτού; Χάνεις τον καιρό σου όπως πάντα, υποθέτω;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Αφήνει την εφημερίδα και σηκώνεται). Αγαπητέ μου πατέρα, όταν κανείς κάμνει μια επίσκεψι είναι με σκοπό να χάση τον καιρό των άλλων, κι' όχι τον ιδικό του.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Σκέφθηκες για το ζήτημα που σου μίλησα χθες το βράδυ;

Λόρδος Γκόαριγκ. Για τίποτε άλλο δε σκεπτόμουνα.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Δεν αρραβωνιάστηκες ακόμα;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Φαιδρά). Όχι ακόμα· μα ελπίζω να το κάνω πριν της ώρας του προγεύματος.

Λόρδος Κάβερσιαμ. (Με καυστικότητα). Μπορούσες να περιμένης ως την ώρα του γεύματος αν σου ήτανε εύκολο;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ευχαριστώ πάρα πολύ, μα νομίζω πως το ταχύτερο πρέπει ν' αρραβωνιαστώ πριν του προγεύματος.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Ουφ! Ποτέ δεν ξέρω πότε σοβαρεύεσαι και πότε όχι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ούτ' εγώ, πατέρα.

(Διακοπή).

Λόρδος Κάβερσιαμ. Υποθέτω πως διάβασες τους «Τάιμς» σήμερα το πρωί;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Φαιδρά). Τους «Τάιμς»; Όχι βέβαια. Εγώ διαβάζω μονάχα το «Μόρνιγκ Ποστ».

Λόρδος Κάβερσιαμ. Θες να πης πως δε διάβασες το κύριο άρθρο των «Τάιμς» που γράφει για τον Ρόβερτ Τσίλτερν;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ύψιστε θεέ! Όχι. Τι λέει;

Λόρδος Κάβερσιαμ. Τι θες να λέη, κύριε; Όλο επαινετικά, βέβαια. Η αγόρευσις του Τσίλτερν χθες το βράδυ για το σχέδιο αυτό της Αργεντινής Διώρυγος ήταν' ένα από τα ωραιότερα δείγματα ρητορικής που ακούστηκε ποτέ στη Βουλή από τον καιρό του Κάννιγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Α! ποτέ μου δεν άκουσα τον Κάννιγκ. Ούτε ποτέ θέλω. Και... και ο Τσίλτερν υπεστήριξε το σχέδιο;

Λόρδος Κάβερσιαμ. Το υποστήριξε, κύριε; Πόσο λίγο τον ξέρεις! Το κατεδίκασε μάλιστα ορθά κοφτά, καθώς και ολόκληρο το οικονομικό σύστημα της νέας πολιτικής. Η αγόρευσί του αυτή είναι το κριτήριον του σταδίου του, καθώς υποδεικνύουν οι «Τάιμς». Έπρεπε να διαβάσης αυτό το άρθρο, κύριε, (Ανοίγει τους «Τάιμς»}. «Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν... Ο μάλλον εύελπις των νεαρών πολιτευτών μας... Έξοχος ρήτωρ... Ακηλίδωτον στάδιον — Πασίγνωστος ακεραιότης χαρακτήρος... Εκπροσώπησις της τελειότητος εις τον Αγγλικόν δημόσιον βίον... Ευγενική αντίθεσις προς την χαλαρότητα των ηθών που είναι το κοινόν γνώρισμα των ξένων πολιτευτών.» Αυτά δεν θα λεχθούνε ποτέ για σε, κύριε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ειλικρινώς ελπίζω όχι, πατέρα. Οπωσδήποτε όμως, με χαροποιούνε όλ' αυτά που μου λες για τον Ρόβερτ Τσίλτερν, πολύ με χαροποιούνε. Αυτό δείχνει πως έχει κουράγιο.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Έχει κάτι παραπάνω από κουράγιο, κύριε, έχει μεγαλοφυία.

Λόρδος Γκόαριγκ. Α! εγώ προτιμώ το κουράγιο. Δεν είναι τόσο κοινό πράμα σήμερα, όπως είναι η μεγαλοφυία.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Θα σου ευχόμουν νάμπαινες στη Βουλή.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αγαπητέ μου πατέρα, μονάχα άνθρωποι που φαίνονται ηλίθιοι κατορθώνουνε να μπουν στη Βουλή των Κοινοτήτων, και μονάχα οι βλάκες επιτυγχάνουν εκεί μέσα.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Γιατί δεν προσπαθάς να φανής χρήσιμος στη ζωή;

Λόρδος Γκόαριγκ. Είμαι ακόμη πολύ νέος.

Λόρδος Κάβερσιαμ. (Θυμωτά). Μισώ αυτή την προσποίησι της νεότητος, κύριε. Συνηθίζεται πάρα πολύ σήμερα.

Λόρδος Γκόαριγκ. Η νεότητα δεν είναι προσποίησι. Η νεότητα είναι μια τέχνη.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Γιατί δεν κάνεις πρότασι σε κείνη την ωραία δεσποινίδα Τσίλτερν;

Λόρδος Γκόαριγκ. Είμαι πολύ νευρικός αυτές τες ημέρες, εξαιρετικά το πρωί.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Στοιχηματίζω πως δεν υπάρχει η παραμικρά ελπίδα να δεχθή.

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεν ξέρω τι σημασίαν έχουνε τα στοιχήματα σήμερα.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Αν δεχότανε θάτανε η πιο τρελλή μέσα σ' όλη την Αγγλία.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μια τέτοια γυναίκα εγώ ακριβώς επιθυμούσα να πάρω. Γυναίκα με σωστά μυαλά θα με καταντούσε εντελώς ηλίθιο μέσα σ' έξη μήνες το περισσότερο.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Δεν είσαι άξιός της, κύριε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αγαπητέ μου πατέρα, αν εμείς οι άνδρες επαίρναμε γυναίκες που τους είμαστε άξιοι, πολύ θα κακοπερνούσαμε.

(Μπαίνει η Μάπελ Τσίλτερν.)

Μάπελ Τσίλτερν. Ω!... Πώς έχετε Λόρδε Κάβερσιαμ; Ελπίζω πως η Λαίδη Κάβερσιαμ είναι πολύ καλά;

Λόρδος Κάβερσιαμ. Η Λαίδη Κάβερσιαμ είν' όπως πάντοτε, όπως πάντοτε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Καλημέρα Δεσποινίς Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. (Μη δίνοντας καμμιά προσοχή καθόλου στον Λόρδο Γκόαριγκ, κι' απευθυνομένη αποκλειστικά στον Λόρδο Κάβερσιαμ) Και τα bonnets της Λαίδης Κάβερσιαμ... είναι καθόλου καλλίτερα;

Λόρδος Κάβερσιαμ. Λυπούμαι να σας πω πως είχανε μια σοβαρά υποτροπή.

Λόρδος Γκόαριγκ. Καλημέρα Δεσποινίς Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. (Στον Λόρδο Κάβερσιαμ.) Ελπίζω πως δε θα γίνη ανάγκη από εγχείρησι.

Λόρδος Κάβερσιαμ. (Χαμογελώντας για την αυθάδειά της.) Αν γίνη, θ' αναγκαστούμε να δώσουμε υπνωτικό στη Λαίδη Κάβερσιαμ. Αλλέως δε θα θελήσση ποτέ να αγγίξουμε, ουδ' ένα φτερό.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Μ' επιτεινομένη έμφασι). Καλημέρα, Δεσποινίς Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. (Στρέφει πίσω με προσποιημένη έκπληξι). Ω, εδώ είσαστε; Βεβαίως θα καταλάβετε πως ύστερα που δεν κρατήσατε το λόγο σας, δε σκοπεύω πεια να σας μιλήσω ποτέ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω, παρακαλώ μη λέτε τέτοια πράματα. Είστε η μόνη μέσ' στο Λονδίνο που θέλω αληθινά να μ' ακούτε.

Μάπελ Τσίλτερν. Λόρδε Γκόαριγκ, δεν πιστεύω ποτέ ουδέ μια λέξι απ' ό,τι λέμε ο ένας στον άλλο.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Έχετε πληρέστατο δίκαιο, αγαπητή μου, πληρέστατο δίκαιον ως προς αυτόν εδώ τον ίδιο, θέλω να πω.

Μάπελ Τσίλτερν. Νομίζετε πως θάτανε δυνατό να κάνετε το γυιό σας να φέρεται κάπως καλλίτερα μέσα-μέσα; Ν' αλλάξη λιγάκι;

Λόρδος Κάβερσιαμ. Λυπούμαι να σας πω, Δεσποινίς Μάπελ, πως δεν έχω ουδέ την παραμικρή επιρροή απάνω του. Ήθελα νάχω. Κι' αν είχα, εγώ ξέρω τι θα του επέβαλλα να κάνη.

Μάπελ Τσίλτερν. Φοβούμαι πως είν' ένας από τους φοβερά ασθενείς εκείνους χαρακτήρες που δεν επιδέχεται καμμιά επιρροή.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Είναι πολύ άκαρδος, πολύ άκαρδος.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μου φαίνεται πως η παρουσία μου εδώ πέρα σας είναι λιγάκι εμπόδιο.

Μάπελ Τσίλτερν. Είναι καλό για σας να ξέρετε τι λέει ο· κόσμος πίσω σας.

Λόρδος Γκόαριγκ. Δε μ' αρέσει καθόλου να ξέρω τι λέει πίσω μου ο κόσμος. Αυτό με κολακεύει πάρα πολύ.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Τότε λοιπόν, αγαπητή μου, εγώ πρέπει να σας αποχαιρετήσω και να φύγω.

Μάπελ Τσίλτερν. Ω! ελπίζω πως δε θα θελήσετε να μ' αφήσετε μονάχη με τον Λόρδο Γκόαριγκ. Και μάλιστα σε τέτοια πρωινή ώρα.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Φοβούμαι πως δε μπορώ να τον πάρω μαζί μου στο υπουργείο. Δεν είναι σήμερα η μέρα του υπουργού που δέχεται τους αέργους.

(Δίνει το χέρι του στη Μάπελ Τσίλτερν, παίρνει το καπέλλο και το μπαστούνι του, και βγαίνει έξω, αποχαιρετώντας τον Λόρδο Γκόαριγκ μ' ένα βλέμμα που φανερώνει αγανάκτησι).

Μάπελ Τσίλτερν. (Παίρνει τριαντάφυλλα κι' αρχίζει να τα ταξιθετή μέσα σ' ένα δοχείο απάνω στο τραπέζι). Εκείνοι που δε κρατούνε τις υποσχέσεις τους είναι απαίσιοι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μισημένοι.

Μάπελ Τσίλτερν. Χαίρομαι που το παραδέχεστε. Μα θα ηυχόμουν να μη είσαστε και πολύ ευχαριστημένος γι' αυτό.

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεν μπορώ να κάνω αλλοιώτικα. Εγώ πάντα είμαι ευχαριστημένος σαν βρίσκομαι κοντά σας.

Μάπελ Τσίλτερν. (Θλιβερά). Τότε να υποθέσω πως είναι καθήκον μου να μένω κοντά σας;

Λόρδος Γκόαριγκ. Βέβαια.

Μάπελ Τσίλτερν. Μα το καθήκον μου είν' ένα πράμα που δεν το εκτελώ ποτέ, κατ' αρχήν. Πάντα με ταπεινώνει. Φοβούμαι λοιπόν πως πρέπει να σας αφήσω.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μη παρακαλώ, δεσποινίς Μάπελ Έχω κάτι πολύ ιδιαίτερο να σας πω.

Μάπελ Τσίλτερν. (Ενθουσιασμένη). Ω! είναι καμμιά πρότασις;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Κάπως θορυβημένος). Καλά, ναι, είναι — είμαι αναγκασμένος να πω ναι.

Μάπελ Τσίλτερν. (Μ αναστεναγμό ευχαριστήσεως). Χαίρω πολύ. Μ' αυτήν γίνονται δυο οι προτάσεις σήμερα που έλαβα.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Αγανακτησμένος). Δυο σήμερα; Ποιος παληάνθρωπος, ποιο γαϊδούρι, είχε την αναίδεια να τολμήση να σου κάνη πρότασι προτήτερα από μένα;

Μάπελ Τσίλτερν. Ποιος άλλος από τον Τόμμυ Τράφφωρτ! Σήμερα είναι η μέρα του που μου κάνει πρότασι. Έχει τώρα όλο το διάστημα της Σαιζόν που μου κάνει πρότασι κάθε Τρίτη και Τετάρτη.

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεν εδέχθηκες, ελπίζω;

Μάπελ Τσίλτερν. Τώχω ως κανόνα να μη δεχθώ ποτέ τον Τόμμυ. Γι' αυτό κι' όλο μου κάνει προτάσεις. Λίγο όμως έλειψε σήμερα το πρωί, αφού εσείς δε φανήκατε, να του πω το ναι.. Θάτανε έτσι έξοχο μάθημα και για τους δυο σας. Θα μαθαίνατε κι' οι δυο σας πώς να φέρεστε καλλίτερα.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω! ενοχλητικέ Τόμμυ Τράφφωρτ. Ο Τόμμυς είν' ένα παληογαϊδούρι. Σ' αγαπώ.

Μάπελ Τσίλτερν. Το ξέρω. Μα μπορούσες νομίζω να το πης ενωρίτερα. Είμαι βεβαία πως σας έδωκα ένα σωρό ευκαιρίες.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μάπελ γίνου σοβαρή. Σε παρακαλώ γίνου σοβαρή,

Μάπελ Τσίλτερν. Α! ένα τέτοιο πράμα πάντα ο άνδρας συνηθίζει να λέη σ' ένα κορίτσι προτού το πάρη. Κατόπι δεν του λέει τίποτε γι' αυτό.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Την πιάνει από το χέρι.) Μάπελ σου είπα πως σ' αγαπώ. Δεν μπορείς και συ να μ' αγαπάς λίγο που τόσο σ' αγαπώ:

Μάπελ Τσίλτερν. Τι κουτός πούσε Αρθούρε! Αν ήξερες κάτι που... κάτι, που δε ξέρεις, θα καταλάβαινες πόσο σε λατρεύω. Όλος ο κόσμος μέσα στο Λονδίνο το ξέρει και μονάχα εσύ δεν το ξέρεις. Κατάντησε πεια δημόσιο σκάνδαλο ο τρόπος που σε λατρεύω. Μέσα στους τελευταίους αυτούς έξη μήνες δεν έμεινε κανένας στο Λονδίνο που δεν του είπα πως σε λατρεύω. Δεξιά κι' αριστερά τόλεγα. Όπου καθόμουνα. Εξευτελίστηκα φοβερά, το καταλαβαίνω, κ' είμαι ευτυχής τουλάχιστο που το καταλαβαίνω.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Την αρπάζει στην αγκαλιά του και την φιλεί. Διακοπή γεμάτη ευδαιμονία) Το ξέρεις πως φοβούμουνα φοβερά μήπως και μ' αρνηθής;

Μάπελ Τσίλτερν, (Κυτάζοντάς τον στα μάτια). Μα καμμιά ως τώρα δε σ' αρνήθηκε. Σ' αρνήθηκε ποτέ καμμιά, Αρθούρε; Δε μπορώ να φαντασθώ πως μπορούσε καμμιά να σ' αρνηθή.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Ύστερα που τη φιλεί και πάλι) Βέβαια δεν είμαι και όλως διόλου άξιός σου, Μάπελ.

Μάπελ Τσίλτερν. (Συμμαζεύεται κοντά του.) Είμαι τόσο χαρούμενη, αγάπη μου. Φοβόμουν πως ήσουνα.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Ύστερ' από μικρό δισταγμό.) Και είμαι... είμαι κάτι παραπάνω από τριάντα.

Μάπελ Τσίλτερν. Αγαπητέ, συ φαίνεσαι πολλές βδομάδες νεώτερος απ' ό,τι λες.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Ενθουσιασμένος.) Τι γλυκά που το λες αυτό, φως μου!.,.. Αρκεί μονάχα να σου πω ειλικρινώς πως είμαι φοβερά υπερβολικός.

Μάπελ Τσίλτερν. Μα κ' εγώ το ίδιο, Αρθούρε. Έτσι είμαστε βέβαιοι πως θα συμφωνούμε. Και τώρα πρέπει να πάγω να δω τη Γερτρούδη.

Λόρδος Γκόαριγκ. Πρέπει να πας αλήθεια; (Τη φιλεί.)

Μάπελ Τσίλτερν. Ναι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τότε πες της πως θέλω να της μιλήσω ιδιαιτέρως. Έχω από το πρωί που περιμένω εδώ να μιλήσω σ' αυτήν ή στο Ροβέρτο.

Μάπελ Τσίλτερν. Θες να πης πως δεν ήρθες εδώ επίτηδες για να μου κάνης την πρότασι;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Θριαμβευτικά.) Όχι· κείνο ήτανε μια έκλαμφις πνεύματος.

Μάπελ Τσίλτερν. Η πρώτη σου.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Αποφασιστικά.] Η τελευταία μου.

Μάπελ Τσίλτερν. Χαίρομαι ν' ακούω τούτο. Τώρα μη κουνηθής απ' εδώ. Θα γυρίσω σε πέντε λεπτά. Και μη πέσης σε κανένα πειρασμό όσο γω θάμε μακρυά.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αγαπητή Μάπελ όσο εσύ θάσαι μακρυά, δεν υπάρχει για με άλλος κανείς. Αυτό με κάνει φοβερά να εξαρτώμαι από σε.

(Μπαίνει η Λαίδη Τσίλτερν.)

Λαίδη Τσίλτερν. Καλημέρα, αγαπητή! Πόσον έμορφη φαίνεσαι!

Μάπελ Τσίλτερν. Πόσον ωχρή φαίνεσαι, Γερτρούδη! Σας κάνει πιο συμπαθητική!

Λαίδη Τσίλτερν. Καλημέρα, Λόρδε Γκόαριγκ!

Λόρδος Γκόαριγκ. (Υποκλίνεται.) Καλημέρα, Λαίδη Τσίλτερν.

Μάπελ Τσίλτερν. (Κατά μέρος στον Λόρδο Γκόαριγκ.) Θάμε στο θερμοκήπιο, κάτω από τη δεύτερη χουρμαδιά αριστερά.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τη δεύτερη αριστερά;

Μάπελ Τσίλτερν. (Με βλέμμα πειρακτικής εκπλήξεως.) Ναι· τη συνηθισμένη χουρμαδιά.

(Του στέλνει με το χέρι ένα φιλί, απαρατήρητη από την Λαίδη Τσίλτερν, και βγαίνει έξω.)

Λόρδος Γκόαριγκ. Λαίδη Τσίλτερν, έχω ένα σωρό από καλά νέα να σας πω. Η Κυρία Σιέβελεϋ μου άφηκε το γράμμα του Ρόβερτ χθες το βράδυ, και τόκαψα. Ο Ροβέρτος είναι ασφαλισμένος.

Λαίδη Τσίλτερν, (Κάθεται στο σοφά.) Ασφαλισμένος! Ω! Τι χαρά μου. Τι καλός φίλος που είσαστε για κείνον — για μας!

Λόρδος Γκόαριγκ. Ένας μονάχα τώρα είναι που βρίσκεται σε κίνδυνο.

Λαίδη Τσίλτερν. Ποιος είν' αυτός;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Κάθεται κοντά της.) Εσείς.

Λαίδη Τσίλτερν. Εγώ! Σε κίνδυνος Τι θέτε να πήτε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Κίνδυνος είναι μια πολύ μεγάλη λέξι. Είναι μια λέξι που δεν έπρεπε να μεταχειρισθώ. Μα παραδέχομαι πως έχω κάτι να σας πω που μπορεί να σας ενοχλήση πολύ, κάτι που βασανίζει κι' εμένα. Χθες το βράδυ μου γράψατε ένα γράμμα, ένα πολύ έμορφο, χαριτωμένο γράμμα, και ζητούσατε τη βοήθειά μου. Μου γράψατε ως προς ένα από τους παλαιοτέρους σας φίλους, ένα από τους παλαιοτέρους φίλους του συζύγου σας. Η Κυρία Σιέβελεϋ έκλεψε το γράμμα εκείνο από το δωμάτιό μου.

Λαίδη Τσίλτερν. Καλά, σε τι μπορεί να της χρησιμεύση; Τι βλάφτει αν τόχη;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Σηκώνεται). Λαίδη Τσίλτερν, θέλω νάμαι πολύ ειλικρινής μαζί σας. Η Κυρία Σιέβελεϋ αποδίδει κάποια σημασία στο γράμμα εκείνο και σκοπεύει να το στείλη στο σύζυγο σας.

Λαίδη Τσίλτερν. Μα τι σημασία μπορούσε να δώση σ' αυτό; Ω! όχι τέτοια! όχι βέβαια τέτοια σημασία. Αν εγώ, εγώ, στενοχωρημένη καθώς ήμουνα, είχα ανάγκη τη βοήθεια σας, σας είχα εμπιστοσύνη κ' ήθελα νάρθω κοντά σας... για να μου δώσετε τη συμβουλή σας... να με βοηθήσετε... Ω! υπάρχουνε γυναίκες τόσο απαίσιες όπως αυτή...: Και σκοπεύει να το στείλη στο σύζυγο μου; Πήτε μου τι συνέβηκε. Πήτε μου όλα που συνέβησαν.

Λόρδος Γκόαριγκ. Η Κυρία Σιέβελεϋ ήτανε κρυμμένη σ' ένα δωμάτιο που συνέχεται με το γραφείο μου, χωρίς εγώ να ξέρω τίποτε. Νόμισα πως εκείνη που καρτερούσε στο δωμάτιο να με δη ήσαστε σεις. Ο Ροβέρτος εμπήκε ξαφνικά μέσα. Μια καρέκλα ή κάτι άλλο έπεσε στο δωμάτιο. Εκείνος ώρμησε μέσα και την ανεκάλυψε. Είχαμε μια φοβερή σκηνή. Εγώ ως την ώρα εκείνη ακόμα νόμιζα πως ήσαστε σεις. Εκείνος έφυγε θυμωμένος. Αφού όλα πεια τελειώσανε η Κυρία Σιέβελεϋ πήρε το γράμμα σας — τόκλεψε. πότε και πώς, δε ξέρω.

Λαίδη Τσίλτερν. Κατά ποια ώρα συνέβηκε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Στις δεκάμισυ. Και τώρα προτείνω να τα πούμε όλα στο Ροβέρτο αμέσως.

Λαίδη Τσίλτερν. (Τον κυττάζει με έκπληξι που μοιάζει με τρόμο). Μου ζητάτε να πω στον Ροβέρτο πως η γυναίκα που περιμένατε δεν ήτανε η Κυρία Σιέβελεϋ αλλ' εγώ; Πως εγώ ήμουνα κείνη που νομίζατε πως ήταν κρυμμένη σ' ένα δωμάτιο στο σπίτι σας, στις δεκάμισυ η ώρα το βράδυ; Με θέτε να του πω έτσι;

Λόρδος Γκόαριγκ. Νομίζω πως θάνε καλλίτερο να μάθη όλη την αλήθεια όπως έχει.

Λαίδη Τσίλτερν. (Σηκώνεται). Ω, θα μου ήταν αδύνατο, θα μου ήταν αδύνατο!

Λόρδος Γκόαριγκ. Μπορώ να το κάνω εγώ;

Λαίδη Τσίλτερν. Όχι.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Θλιβερά). Έχετε άδικο, Λαίδη Τσίλτερν.

Λαίδη Τσίλτερν. Όχι. Το γράμμα πρέπει να παρθή πίσω. Αυτό είναι όλο. Μα πώς μπορώ να το κατορθώσω; Γράμματα του έρχουνται σε κάθε στιγμή της ημέρας. Οι γραμματικοί του τ' ανοίγουνε και ύστερα του τα δίδουνε. Δεν τολμώ να ζητήσω από τους γραμματικούς να φέρουν σ' εμένα τα γράμματα. Αυτό θάταν αδύνατο. Ω! γιατί δε μου λέτε τι να κάνω;

Λόρδος Γκόαριγκ. Παρακαλώ ησυχάσατε, Λαίδη Τσίλτερν, κι' απαντήσατε μου στις ερωτήσεις που θα σας κάνω. Είπατε πως οι γραμματικοί του ανοίγουν τα γράμματά του.

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ποιος είναι μαζί του σήμερα; Ο Κύριος Τράφφωρτ, δεν είναι;

Λαίδη Τσίλτερν. Όχι. Ο Κύριος Μόντφωρτ, νομίζω.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μπορείς νάχης εμπιστοσύνη σ' αυτόν;

Λαίδη Τσίλτερν. (Με χειρονομία απελπισίας). Ω! πώς να ξέρω;

Λόρδος Γκόαριγκ. Θάκανε ό,τι θα του ζητούσατε, δεν θάκανε;

Λαίδη Τσίλτερν. Έτσι νομίζω.

Λόρδος Γκόαριγκ. Το γράμμα σας ήταν γραμμένο σε τριανταφυλλί χαρτί, θα μπορούσε να το αναγνωρίση χωρίς να το διάβαση, δεν είναι; Από το χρώμα;

Λαίδη Τσίλτερν. Έτσι υποθέτω..

Λόρδος Γκόαριγκ. Είναι στο σπίτι τώρα;

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τότε θα πάγω να τον δω γω ο ίδιος, και να του πω πως κάποιο γράμμα, γραμμένο απάνω σε τριανταφυλλί χαρτί, που είναι να σταλθή στον Ροβέρτο σήμερα, δεν πρέπει με κάθε θυσία να φθάση στα χέρια του. (Πηγαίνει προς τη θύρα και την ανοίγει). Ω! να ο Ροβέρτος π' αναβαίνει τη σκάλα με το γράμμα στο χέρι. Το πήρε κι' όλας.

Λαίδη Τσίλτερν. (Με κραυγή πόνου.) Ω! εσώσατε τη ζωή του· τι εκάνετε με τη δική μου;

(Μπαίνει ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κρατεί το γράμμα και το διαβάζει. Πλησιάζει τη σύζυγο του, χωρίς να προσέξη την παρουσία του Λόρδου Γκόαριγκ).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. «Σας έχω ανάγκη. Σας εμπιστεύομαι. Έρχομαι κοντά σας. Γερτρούδη.» Ω! αγάπη μου! Είν' αλήθεια; Μ' εμπιστεύεσαι αληθινά και με θέλεις; Αν είναι έτσι, εγώ έπρεπε νάρθω κοντά σου κι' όχι να μου γράψης πως θάρχεσο συ. Αυτό σου το γράμμα, Γερτρούδη, με κάμνει να αισθάνωμαι πως ό,τι δήποτε κι' αν κάνη ο κόσμος δεν μπορεί να με βλάψη. Με θέλεις, Γερτρούδη;

(Ο Λόρδος Γκόαριγκ, απαρατήρητος από τον Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν, κάμνει ένα παρακλητικό νεύμα στη Λαίδη Τσίλτερν να επωφεληθή της θέσεως και του λάθους του Σιρ Ρόβερτ).

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μ' εμπιστεύεσαι, Γερτρούδη;

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Α! γιατί δεν πρόσθεσες πως μ' αγαπούσες;

Λαίδη Τσίλτερν. (Του πιάνει το χέρι.) Γιατί σ' αγαπούσα. (Ο Λόρδος Γκόαριγκ περνά στο θερμοκήπιο.)

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Την φιλεί) Γερτρούδη, δεν ξέρεις τι αισθάνομαι. Όταν ο Μόντφωρτ μου έβαλε το γράμμα σου επάνω στο γραφείο — τάνοιξε κατά λάθος υποθέτω, χωρίς να προσέξη το γράψιμο απάνω στο φάκελλο — και το διάβασα — ώ! δε μ' ένοιαζε ποιος εξευτελισμός ή τιμωρία μου επεφυλάττετο, μονάχα σκεπτόμουν πως μ' αγαπούσες ακόμα.

Λαίδη Τσίλτερν. Ούτε εξευτελισμός ούτε καμμιά τιμωρία σε περιμένει. Η Κυρία Σιέβελεϋ έδωσε στον Λόρδο Γκόαριγκ το έγγραφο που είχε στα χέρια της κ' εκείνος το κατέστρεψε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Είσαι βεβαία γι' αυτό, Γερτρούδη!

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι· ο Λόρδος Γκόαριγκ μου τόλεγε τώρα.