The German Classics from the Fourth to the Nineteenth Century, Vol. 1 (of 2)

Part 6

Chapter 62,959 wordsPublic domain

_Calimachus._

Num ego primus hujusmodi rem peto, et non multorum ad audendum provocatus sum exemplo?

_Amici._

Intende, frater: ea ipsa, quam ardes, sancti Johannis apostoli doctrinam secuta, totam se devovit Deo, in tantum, ut nec ad thorum Andronici, christianissimi viri, jam dudum potuit revocari, quo minus tuæ consentiet vanitati.

_Calimachus._

Quæsivi a vobis consolationem, sed incutitis mihi desperationem.

_Amici._

Qui simulat, fallit, et qui profert adulationem, vendit veritatem.

_Calimachus._

Quia mihi vestrum auxilium substrahitis, ipsam adibo ejusque 20 animo mei amorem blandimentis persuadebo.

_Amici._

Haut persuadebis.

_Calimachus._

Quippe vetar fatis.

_Amici._

Experiemur.

* * * * *

_Calimachus._

Sermo meus ad te, Drusiana, præcordialis amor.

_Drusiana._

Quid mecum velis, Calimache, sermonibus agere, vehementer admiror.

_Calimachus._

Miraris?

_Drusiana._

Satis.

_Calimachus._

Primum de amore.

_Drusiana._

{10} Quid de amore?

_Calimachus._

Id scilicet, quod te præ omnibus diligo.

_Drusiana._

Quod jus consanguinitatis, quæve legalis conditio institutionis compellit te ad mei amorem?

_Calimachus._

Tui pulchritudo.

_Drusiana._

Mea pulchritudo?

_Calimachus._

Immo.

_Drusiana._

Quid ad te?

_Calimachus._

Pro dolor! hactenus parum, sed spero, quod attineat postmodum.

_Drusiana._

Discede, discede, leno nefande; confundor enim diutius tecum {20} verba commiscere, quem sentio plenum diabolica deceptione.

_Calimachus._

Mea Drusiana, ne repellas te amantem tuoque amore cordetenus inhærentem, sed impende amori vicem.

_Drusiana._

Lenocinia tua parvi pendo tuique lasciviam fastidio, sed te ipsum penitus sperno.......

* * * * *

_Drusiana._

Eh heu! Domine Jesu Christe, quid prodest castitatis professionem subiisse, cum is amens mea deceptus est specie? Intende, Domine, mei timorem, intende, quem patior dolorem! Quid mihi, quid agendum sit, ignoro. Si prodidero, civilis per me fiet discordia; si celavero, insidiis diabolicis sine te refragari nequeo. {10} Iube me in te, Christe, ocius mori, ne fiam in ruinam delicato juveni!

_Andronichus._

Væ mihi infortunato! Ex improviso mortua est Drusiana. Curro sanctumque Johannem advoco.

WANDERNDE JOURNALISTEN.

_DAS LUDWIGSLIED._

[_Scherer D._ 60, _E._ 54.]

Ein Lied auf den Sieg, den der westfränkische König Ludwig III, Sohn Ludwigs des Stammlers, im Jahre 881 bei Saucourt (Sathulcurtis) über die Normannen erfocht; nach dem Tode des Königs von Hucbald († 930), einem Mönche des flandrischen Klosters St. Amandus, aufgezeichnet. Herausgegeben in den Denkmälern Nr. 11.

Einan kuning uueiz ih, ‖ heizsit her Hluduîg, Ther gerno gode thionôt: ‖ ih uueiz her imos lônôt. Kind uuarth her faterlôs. ‖ thes uuarth imo sâr buoz: Holôda inan truhtîn, ‖ magaczogo uuarth her sîn. Gab her imo dugidî, ‖ frônisc githigini, Stual hier in Vrankôn: ‖ sô brûche her es lango! Thaz gideilder thanne ‖ sâr mit Karlemanne, Bruoder sînemo, ‖ thia czala uuunniôno. Sô thaz uuarth al gendiôt, ‖ korôn uuolda sîn god, Ob her arbeidî ‖ sô jung tholôn mahtî. Lietz her heidine man ‖ obar sêo lîdan, Thiot Vrankôno ‖ manôn sundiôno. 10 Sume sâr verlorane ‖ uuurdun sumerkorane. Haranskara tholôta ‖ ther êr misselebêta. Ther ther thanne thiob uuas, ‖ inder thanana ginas, Nam sîna vaston: ‖ sîdh uuarth her guot man. Sum uuas luginâri, ‖ sum skâchâri, Sum fol lôses, ‖ ind er gibuozta sih thes. Kuning uuas ervirrit, ‖ thaz rîchi al girrit, Uuas erbolgan Krist: ‖ leidhôr, thes ingald iz. Thoh erbarmêdes got, ‖ uuisser alla thia nôt: Hiez her Hluduîgan ‖ tharôt sâr rîtan. ‘Hluduîg, kuning mîn, ‖ hilph mînân liutin! Heigun sa Northman ‖ harto biduuungan.’ Thanne sprah Hluduîg: ‖ ‘hêrro sô duon ih, Dôt ni rette mir iz, ‖ al thaz thû gibiudist.’ Thô nam her godes urlub, ‖ huob her gundfanon ûf, Reit her thara in Vrankôn ‖ ingagan Northmannon. Gode thancôdun ‖ thê sîn beidôdun, Quâdhun al: ‘frô mîn, ‖ sô lango beidôn uuir thîn.’ 10 Thanne sprah lûto ‖ Hluduîg ther guoto: ‘Trôstet hiu, gisellion, ‖ mîne nôtstallon. Hera santa mih god ‖ joh mir selbo gibôd, Ob hiu rât thûhtî, ‖ thaz ih hier gevuhti, Mih selbon ni sparôtî, ‖ uncih hiu gineritî. Nû uuillih thaz mir volgôn ‖ alle godes holdon. Giskerit ist thiu hieruuist ‖ sô lango sô uuili Krist. Uuili her unsa hinavarth, ‖ thero habêt her giuualt. Sô uuer sô hier in ellian ‖ giduot godes uuillion, Quimit hê gisund ûz, ‖ ih gilônôn imoz; Bilîbit her thâr inne, ‖ sînemo kunnie.’ Thô nam er skild indi sper, ‖ ellianlîcho reit her; Uuolder uuâr errahchôn ‖ sînân uuidarsahchôn. Thô ni uuas iz burolang, ‖ fand her thia Northman. Gode lob sagêda, ‖ her sihit thes her gerêda. Ther kuning reit kuono, ‖ sang lioth frâno, Joh alle saman sungun: ‖ ‘kyrriêleison!’ Sang uuas gisungan, ‖ uuîg uuas bigunnan. 10 Bluot skein in uuangôn, ‖ spilôdun ther Vrankon. Thâr vaht thegeno gelîh, ‖ nichein sôsô Hluduîg Snel indi kuoni, ‖ thaz uuas imo gekunni. Suman thuruhskluog her, ‖ suman thuruhstah her. Her skancta cehanton ‖ sînân fîanton Bitteres lîdes. ‖ Sô uuê hin hio thes lîbes! Gilobôt sî thiu godes kraft: ‖ Hluduîg uuarth sigihaft; Joh allên heiligôn thanc! ‖ sîn uuarth ther sigikamf. Uuolar abur Hluduîg, ‖ kuning uuîgsâlîg. Sô garo sôser hio uuas, ‖ so uuâr sôses thurft uuas, Gihalde inan truhtîn ‖ bî sînân êrgrehtîn.

_Einen König kenne ich, ‖ er heisset Ludwig, Der gern Gott dienet: ‖ ich weiss, (dass) er ihm es lohnet. (Als) Kind ward er vaterlos: ‖ des ward ihm bald Ersatz. (Es) berief ihn der Herr, ‖ sein Erzieher ward er. 20 Er gab ihm Geisteskräfte, ‖ herrliche Degenschaft, Den Thron hier in Franken: ‖ so brauche er ihn lange. Das theilte er dann ‖ bald mit Karlmann, Seinem Bruder, ‖ die Fülle der Wonnen. Da das ward all vollendet, ‖ prüfen wollte ihn Gott, Ob er Mühen ‖ so jung dulden könnte. Er liess heidnische Männer ‖ über See kommen, Das Volk der Franken ‖ zu mahnen der (seiner) Sünden, Einige bald verloren ‖ wurden, einige erkoren. Leidbescherung duldete, ‖ der früher mislebte. 30 Der, der dann Dieb war, ‖ und der von dannen sich rettete, Nahm seine Fasten. ‖ Seitdem ward er ein guter Mann. Mancher war Lügner, ‖ mancher Raubmörder, Mancher voll Zuchtlosigkeit, ‖ und er befreite sich davon. Der König war entfernet, ‖ das Reich ganz zerrüttet. Es war erzürnt Christ: ‖ leider! des entgalt es. Doch erbarmte es Gott, ‖ er wusste all die Noth, Er hiess Ludwig ‖ dahin bald reiten. 20 ‘Ludwig, mein König, ‖ hilf meinen Leuten, Es haben sie die Nordmannen ‖ hart bedrängt.’ Da sprach Ludwig: ‖ ‘Herr, so thue ich, Wenn nicht der Tod mich hindert, ‖ Alles, was du gebietest.’ Da nahm er Gottes Urlaub, ‖ er hob die Kriegsfahne auf, Er ritt dahin in Franken, ‖ entgegen den Nordmannen. Gott sagten Dank, ‖ die seiner harrten, Sie sagten alle: ‘Mein Herr, ‖ wie lange harren wir dein!’ Da sprach laut ‖ Ludwig der gute: ‘Tröstet euch, Gesellen, ‖ meine Nothgefährten. 30 Her sandte mich Gott, ‖ und mir selbst gebot, Ob es euch Rath dünkte, ‖ dass ich hier föchte, Mich selber nicht schonte, ‖ bis ich euch rettete. Nun will ich, dass mir folgen ‖ alle Gottes Getreuen. Beschert ist das Hiersein (Leben), ‖ so lange es Christ will; Will er unsere Hinfahrt, ‖ deren hat er Gewalt. Wer hier mit Kraft (Eifer) ‖ thut Gottes Willen, Kommt er gesund davon, ‖ ich lohne es ihm: 20 Bleibt er darin (im Kampfe), ‖ seinem Geschlechte.’ Da nahm er Schild und Speer, ‖ gewaltiglich ritt er. Er wollte die Wahrheit darlegen ‖ seinen Widersachern. Da war es nicht gar lange, ‖ er fand die Nordmannen. Gott sagte er Lob. ‖ Er sieht, dessen er begehrte. Der König ritt kühn, ‖ sang ein heilig Lied, Und alle zusammen sangen: ‖ ‘Kyrie eleison!’ Der Sang war gesungen, ‖ der Kampf war begonnen. Blut schien in den Wangen, ‖ es freuten des sich die Franken. Da focht der Degen jeglicher, ‖ keiner so wie Ludwig, 30 Schnell und kühn: ‖ das war ihm angeboren. Manchen durchschlug er, ‖ manchen durchstach er. Er schenkte zu Handen ‖ seinen Feinden Bitteres Trankes. ‖ So weh ihnen stets des Lebens! Gelobt sei Gottes Kraft: ‖ Ludwig ward sieghaft. Und allen Heiligen Dank! ‖ Sein ward der Siegkampf. Heil denn Ludwig, ‖ König kampfselig! So gerüstet wie er stets war, ‖ wo irgend des Noth war, Erhalte ihn der Herr ‖ bei seiner Herrlichkeit._

HÜPPE.

_SANGALLER RHETORIK._

[_Scherer D._ 61, _E._ 55.]

Bruchstück eines Jagdgedichtes aus dem Capitel ‘quid sit elocutio’ der Sangallischen Rhetorik. Herausgegeben in den Denkmälern Nr. 26.

Der heber gât in lîtun, ‖ trégit spér in sîtun: sîn báld éllin ‖ ne lâzet ín véllin ..... Imo sínt fûoze ‖ fûodermâze, ímo sínt púrste ‖ ébenhô fórste 10 únde zéne sîne ‖ zuuélifélnîge.

_Der Eber geht auf der Leite (dem Abhang), ‖ trägt einen Speer in der Seite: Seine kühne Kraft ‖ lässt ihn nicht fallen.... Er hat Füsse ‖ fudermässig (von dem Mass einer Wagenlast) Er hat Borsten ‖ ebenso hoch wie der Wald, Und seine Zähne sind ‖ zwölf Ellen lang._

19. LATEINISCHE LITERATUR.

_RUDLIEB._

[_Scherer D._ 68, _E._ 62.]

Ein nur fragmentarisch erhaltenes lateinisches Gedicht, um 1050, wahrscheinlich in Baiern, verfasst. Herausgebeben von Schmeller in ‘Grimm und Schmeller. Lateinische Gedichte des x. u. xi. Jh.’ (Göttingen, 1838), Seiler (Halle, 1882).

RUDLIEB SPIELT DIE HARFE. SEIN NEFFE UND EIN FRÄULEIN TANZEN UND WÜRFELN.

Pulsans mox læva digitis geminis, modo dextra Tangendo chordas dulces reddit nimis odas, Multum distincte faciens variamina quæque, Quod pede saltandi manibus neumas vel agendi Nescius omnino citus hæc perdisceret ambo. Qui prius audacter chordas pulsant ioculanter, Auscultant illi taciti modulare nec ausi. Sic tribus insolitis actis dulcissime rithmis Quartum poscit hera faceret petit et sua nata, Eius contribulis quem saltaret vel herilis. 10 Quem per sistema sive diastema dando responsa Dum mirabiliter operareturve decenter, Surrexit iuvenis, quo contra surgit herilis. Ille velut falcho se girat et hæc ut hirundo; Ast ubi conveniunt, citius se præteriebant; Is se movisse, sed cernitur illa natasse, Neutrum saltasse neumas manibus variasse Nemo corrigere quo posset, si voluisset. Tunc signum dederant, ibi multi quod doluerunt Deponendo manus, finitus sit quia rithmus. 20 Insimul et resident et in alterutrum nimis ardent Lege maritali cupientes consociari, Illius id matre fieri nimium cupiente Atque facultante, quod vellent, sermocinare. Hunc dominella rogat, quo secum tessere ludat, Annulus ut victi donetur ter superanti. Tunc is: ‘qui ludum, quem ludamus modo primum, Acquirat,’ dixit ‘digitalis uterque suus sit.’ Hæc ea laudavit ludens et eum superavit, Gratis perdente iuvene gratis sibi dante. Quæ nimium læta, se sic habuisse trophæa, Ludendo proprium cito perdebat digitalem, 10 Quem trahit a digito iaciebat eique rotando. In cuius medio nodus fuerat cavus intro; Hunc ni laxaret, digito non inposuisset.

_DER ERZPOET._

[_Scherer D._ 75, _E._ 68.]

Ein wandernder Geistlicher von adlichem Geschlecht, Namens Walther, gelegentlich am Hofe Friedrich Barbarossas; Schützling des Kanzlers und Kölner Erzbischofs Reinald von Dassel. Er verfasste Vagantenlieder. Herausgegeben von Schmeller ‘Carmina burana’ (Stuttgart, 1847); Übersetzung von Laistner ‘Golias’ (Stuttgart, 1879).

BEICHTE.

Estuans interius ira vehementi in amaritudine loquar meę menti: factus de materia, cinis elementi similis sum folio 20 de quo ludunt venti.

Cum sit enim proprium viro sapienti supra petram ponere sedem fundamenti, stultus ego comparor fluvio labenti, sub eodem tramite nunquam permanenti.

Feror ego veluti sine nauta navis, ut per vias aeris 20 vaga fertur avis, non me tenent vincula, non me tenet clavis, quęro mihi similes, et adiungor pravis.

Mihi cordis gravitas res videtur gravis; iocus est amabilis dulciorque favis; quicquid Venus imperat labor est suavis, quę nunquam in cordibus habitat ignavis.

Via lata gradior more iuventutis, 10 inplicor et vitiis inmemor virtutis, voluptatis avidus magis quam salutis, mortuus in anima curam gero cutis.

Pręsul discretissime, veniam te precor: morte bona morior, nece dulci necor, 20 meum pectus sauciat puellarum decor, et quas tactu nequeo, saltem corde męchor.

Res est arduissima vincere naturam, in aspectu virginis mentem esse puram; iuvenes non possumus legem sequi duram, 30 iuvenumque corporum non habere curam.

Quis in igne positus igne non uratur? Quis Papię demorans castus habeatur, ubi Venus digito iuvenes venatur, oculis inlaqueat, facie prędatur?

Si feras Hippolytum hodie Papię, non erit Hippolytus in sequenti die. Veneris ad thalamum omnis currunt vię 10 non est in tot turribus turris Galatię.

Secundo redarguor etiam de ludo. Sed cum ludus corpore me dimittat nudo, frigidus exterius mentis ęstu sudo, tunc versus et carmina meliora cudo. 20

Tertio capitulo memoro tabernam. Illam nullo tempore sprevi, neque spernam, donec sanctos angelos venientes cernam, cantantes pro mortuis ‘Requiem ęternam.’

Meum est propositum in taberna mori, 30 ubi vina proxima morientis ori; tunc cantabunt lętius angelorum chori: ‘Deus sit propitius isti potatori.’

Poculis accenditur animi lucerna, cor inbutum nectare volat ad superna; mihi sapit dulcius vinum de taberna, quam quod aqua miscuit pręsulis pincerna.

Loca vitant publica quidam poetarum, 10 et secretas eligunt sedes latebrarum, student, instant, vigilant, nec laborant parum, et vix inde reddere possunt opus clarum.

Ieiunant et abstinent poetarum chori, vitant rixas publicas et tumultus fori, 20 et, ut opus faciant quod non possit mori, moriuntur studio subditi labori.

Tales versus facio, quale vinum bibo; nihil possum facere, nisi sumpto cibo; nihil valent penitus quę ieiunus scribo, 30 Nasonem post calicem carmine pręibo.

Mihi nunquam spiritus poetrię datur, nisi prius fuerit venter bene satur; cum in arce cerebri Bachus dominatur, in me Phębus irruit, et miranda fatur.

Unicuique proprium dat natura munus: ego nunquam potui scribere ieiunus; me ieiunum vincere posset puer unus; 10 sitim et ieiunium odi tamquam funus.

Unicuique proprium dat natura donum; ego versus faciens bibo vinum bonum et quod habent purius dolia cauponum; tale vinum generat copiam sermonum. 20

Ecce, meę proditor pravitatis fui, de qua me redarguunt servientes tui, sed eorum nullius accusator fui, quamvis velint ludere seculoque frui.

Iam nunc in pręsentia pręsulis beati, 30 secundum dominici regulam mandati mittat in me lapidem, neque parcat vati cuius non sit animus conscius peccati.

Sum locutus contra me quicquid de me novi, et virus evomui quod tam diu fovi, vita vetus displicet, mores placent novi, homo videt faciem, corda patent Iovi.

Iam virtutes diligo, vitiis irascor, 10 renovatus animo spiritu renascor, quasi modo genitus lacte novo pascor, ne sit meum amplius vanitatis vas cor.

Electe Colonię parce confitenti, fac misericordiam veniam petenti, 20 et da pęnitentiam culpas sic dicenti. Feram quicquid iusseris animo libenti.

Assis ergo subditis inmemor irarum, parcit enim subditis leo rex ferarum, et vos idem facite, principes terrarum; 30 quod caret dulcidine, nimis est amarum.

Cum sit fama multiplex de te divulgata, veritati consonent omnia prolata; colorare stultum est bene colorata; et non decet aliquem serere iam sata.

Raptus ergo specie famę decurrentis veni non inmodicum verba dare ventis, sed ut rorem gratię de profundo mentis, 10 pręcepit ut dominus trahant offerentis.

Vide, si complaceat tibi me tenere; in scribendis litteris certus sum valere, et si forsan accidat opus inminere, vices in dictamine potero supplere. 20

Hoc si recusaveris, audi quod attendas: paupertatis oneri pie condescendas, et ad pęnas hominis huius depellendas curam aliquatenus muneris impendas.

Pater mi, sub brevi multa comprehendi; 30 quia doctis decens est modus hic loquendi; et ut prorsus resecem notam applaudendi, non in verbo longius placuit protendi.

_DAS ANTICHRISTSPIEL._

[_Scherer D._ 77, _E._ 70.]

Ein lateinisches Drama aus der Mitte des zwölften Jahrhunderts, früher Wernher von Tegernsee, dem Verfasser eines Marienlebens, zugeschrieben, weil die Handschrift aus Tegernsee stammt. Herausgegeben von von Zezschwitz ‘Vom römischen Kaisertum deutscher Nation ein mittelalterliches Drama’ (Leipzig, 1877); W. Meyer (München, 1882); Übersetzung von Zezschwitz (Leipzig, 1878).

Statim ingreditur Antichristus sub aliis indutus loricam comitantibus eum Ypocrisi a dextris et Heresi a sinistris, ad quas ipse cantat:

Mei regni venit hora. per vos ergo sine mora fiat, ut conscendam regni solium. me mundus adoret et non alium. Vos ad hoc aptas cognovi, vos ad hoc hucusque fovi. ecce labor vester et industria 10 nunc ad hoc sunt mihi necessaria. En Christum gentes honorant venerantur et adorant. eius ergo delete memoriam in me suam transferentes gloriam.

ad Ypocrisin: In te pono fundamentum. ad Heresim: Per te fiet incrementum. ad Ypocrisin: Tu favorem laicorum exstrue. ad Heresim: Tu doctrinam clericorum destrue.

Tunc illę: 20

Per nos mundus tibi credet, nomen Christi tibi cedet.

Ypocrisis: nam per me favorem dabunt laici.

Heresis: et per me Christum negabunt clerici.

Tunc precedent eum ipso paulatim sequente. Et postquam venerint ante sedem regis Ierosolimæ Ypocrisis insusurret ypocritis annuntians eis adventum Antichristi. Qui statim occurrunt sibi cantantes:

Sacra religio ‖ iam diu titubavit. matrem ecclesiam ‖ vanitas occupavit. Ut quid perditio ‖ per viros faleratos? deus non diligit ‖ seculares prelatos. Ascende culmina ‖ regiæ potestatis. per te reliquiæ ‖ mutentur vetustatis.

Tunc Antichristus:

Quomodo fiet hoc? ‖ ego sum vir ignotus. 10

Tunc ipsi:

Nostro consilio ‖ mundus favebit totus. Nos occupavimus ‖ favorem laicorum. nunc per te corruat ‖ doctrina clericorum. Nostris auxiliis ‖ hunc tronum occupabis: tu tuis meritis ‖ cetera consummabis.

Tunc Antichristus veniens ante sedem regis Ierosolimæ cantat ad ypocritas:

Quem sub ecclesiæ ‖ gremio concepistis, longis conatibus ‖ me tandem genuistis. 20 Ascendam igitur ‖ et regna subiugabo, deponam vetera, ‖ nova iura dictabo.

Tunc exuentes ei superiora indumenta ascendunt expositis gladiis et deponentes regem Ierosolimis coronant Antichristum cantantes:

Firmetur manus tua et exaltetur d(extera) t(ua).

Tunc rex Ierosolimis ascendit ad regem Teotonicorum solus cantans:

Deceptus fueram ‖ per speciem bonorum. ecce destituor ‖ fraude simulatorum. 30 Regni fastigia ‖ putabam * beata, si essent talium ‖ edictis ordinata. Romani culminis ‖ dum esses advocatus, sub honore viguit ‖ ecclesiæ status. Nunc tuæ patens est ‖ malum discessionis. viget pestiferæ ‖ lex superstitionis.

Interim ypocritę conducunt Antichristum in templum domini ponentes ibi tronum suum. Ecclesia vero quæ ibi remanserat multis contumeliis et verberibus affecta redibit ad sedem apostolici.

Tunc Antichristus dirigit nuntios suos ad singulos reges, et primo ad regem Grecorum dicens:

Scitis divinitus ‖ ad hoc me vobis datum, ut per omnes habeam ‖ terras principatum. Ad hoc idoneos ‖ ministros vos elegi, per quos totus mundus ‖ subdatur nostræ legi. Hinc primo terminos ‖ Grecorum occupate. 10 Grecos terroribus ‖ aut bello subiugate.

Qui venientes ad regem Grecorum cantant coram eo:

Rex tibi salus sit ‖ dicta a salvatore nostro, regum et orbis ‖ totius rectore. Qui sicut scripturis ‖ mundo fuit promissus, descendit de cælis ‖ ab arce patris missus. Ille semper idem ‖ manens in deitate ad vitam sua nos ‖ invitat pietate. Hic se vult a cunctis ‖ ut deum venerari et a toto mundo ‖ se iubet adorari. 20 Huius edicti formam ‖ si tu preteribis, in ore gladii ‖ cum tuis interibis.

Quibus ille:

Libenter exhibeo ‖ regi famulatum, quem tanto dicitis ‖ honore sublimatum. Honor est et gloria ‖ tali obedire, huic tota mente ‖ desidero servire.

Et hoc iterans venit ad presentiam Antichristi et stans coram eo cantat:

Tibi profiteor ‖ decus imperiale. 30 quo tibi serviam ‖ ius postulo regale.

Et flexo genu offert ei coronam. Tunc Antichristus depingens primam litteram nominis sui regi et omnibus suis in fronte et coronam ei in capite reponens cantat:

Vive per gratiam ‖ et suscipe honorem, dum me recognoscis ‖ cunctorum creatorem.

Tunc ille revertitur ad sedem suam.

Iterum Antichristus dirigit ypocritas ad regem Francorum cum muneribus dicens:

Hęc munera regi ‖ Francorum offeretis, quem cum suis ad nos ‖ per illa convertetis. Hi nostro ritui ‖ formam adinvenere, nostro adventui ‖ viam preparavere. Horum subtilitas ‖ nobis elaboravit tronum conscendere, ‖ quem virtus occupavit.