Part 36
15. Un hett uttrocken de Fürstendömer un de Gewaltigen un se öffentlich to Schau stellt un en Triumph ut se makt dörch sik sülvst. _Kap. 1, 13._
16. So lat nu Nüms ju Geweten maken wegen Spies’ oder Gedränk, oder wegen bestimmte Fierdag’, oder Niemaand, oder Sabbath, _Röm. 14, 2. 3._
17. Wat de Schatten vun dat is, wat tokünftig weer, awer dat Wesen sülvst is in Christus. _Ebr. 8, 5._
18. Lat Nüms ju dat Maal verrücken, de na egen Wahl in Demoth un Geistlichkeit vun de Engeln wandelt, vun de he niemals een sehn hett un is ahn Grund upblasen in sin fleeschlichen Sinn; _Matth. 24, 4. 24. v. 23._
19. Un hollt sik nich an dat Haupt, ut den de ganz Lief dörch Lidmaten un Sehnen utrüst un verbunnen is, un so wast, um grot to wesen in GOtt. _Eph. 4, 15. 16._
20. Wenn ji nu afstorven sünd mit Christus vun de Welt ehr Satzungen, warum lat ji ju denn fangen mit Satzungen, as wenn ji noch in de Welt leven doht?
21. De dar seggt: Du schast dat nich angriepen, du schast dat nich pröven, du schast dat nich anröhrn,
22. Wat doch Allns unner de Hand vertehrt ward un Minschengebot un Lehr is. _Jes. 29, 13. Matth. 15, 9._
23. Weke hebbt en Anschien vun Klokheit dörch sülvstwählte Geistlichkeit un Demoth, un dardörch, dat se den Lief nich schont un dat Fleesch nich sin Ehr doht to dat, wat dat brukt. _1. Tim. 4, 3._
Dat 3. Kapitel.
1. Sünd ji nu mit Christus uperstahn, so sökt, wat dar baben is, wa Christus is un to GOtt Sin rechte Hand sitten deiht. _Kap. 2, 12. Röm. 6, 5._
2. Strevt na dat, wat dar baben is, nich na dat, wat up de Eer is. _Matth. 6, 33._
3. Denn ji sünd storven un ju Leven is verborgen mit Christus in GOtt. _Röm. 6, 2._
4. Wenn awer Christus, ju Leven, Sik apenbarn ward, denn ward ji apenbar warrn mit Em in de Herrlichkeit. _Phil. 1, 21. 1. Cor. 15, 43._
5. So makt nu ju Lidmaten dod, de up de Eer sünd, Horeri, Unreinigkeit, schändliche Brunst, böse Lust un den Giez, de Afgötteri is; _Röm. 8, 13. Eph. 5, 3._
6. Wegen weke GOttes Torn öwer den Unglov sin Kinner kamen deiht. _Eph. 5, 6._
7. In weken ok ji insmal wandelt hebbt as ji darin leven dän. _Röm. 6, 19._
8. Nu awer leggt Allns vun ju af: den Torn, Grimm, Bosheit, Lästerung, schandbare Wör’ ut ju Mund. _Röm. 6, 13. Eph. 4, 22. 31. Ebr. 12, 1. Ps. 37, 8._
9. Leegt nich unner eenanner, treckt den olen Minschen mit sin Warke ut; _Zach. 8, 16. Eph. 4, 25._
10. Un treckt den nien an, de dar verniet ward to de Erkenntnis, na dat Ebenbild vun den, de em schapen hett; _Eph. 4, 24. 1. Mos. 1, 27._
11. Wa nich is: Grieche, Jud, Besniedung, Vörhut, Nichtgrieche, Scythe, Knecht, Frie, sonnern Allns un in Alln Christus. _Röm. 10, 12. 1. Cor. 7, 21. 22._
12. So treckt nu an, as GOtt Sin Uterwählte, Hillige un Leevste: hartlig Erbarmen, Fründlichkeit, Demoth, Sachtmoth; Geduld; _Eph. 4, 24. 32._
13. Un verdrägt ju mit eenanner, un vergevt ju de een den annern, wenn jemand Klag gegen den annern hett, gliek as Christus ju vergeven hett, so ok ji. _Matth. 6, 14. Eph. 4, 2._
14. Öwerall awer treckt de Leev an, de dat Band vun de Vullkamenheit is. _Joh. 13, 34._
15. Un de Freden vun GOtt regeer in ju Harten, to den ji ok beropen sünd in Een Lief, un west dankbar. _Phil. 4, 7. Kol. 2, 7._
16. Lat Christus Sin Wort rieklich mank ju wahnen, in all Wiesheit; lehrt un vermahnt ju sülvst mit Psalmen un Lovgesäng, un geistliche, leevliche Leeder, un singt den HErrn in ju Harten. _1. Cor. 1, 5. Eph. 5, 19._
17. Un Allns, wat ji doht mit Wör’ un mit Warke, dat doht Allns in den HErrn JEsus Sin Nam un dankt GOtt un den Vader dörch Em. _1. Cor. 10, 31._
18. Ji Fruens, west unnerdahn ju Männer, as sik dat schicken deiht. _Eph. 5, 22._
19. Ji Männer, hebbt ju Fruens leef, un west nich bitter gegen se. _Eph. 5, 25. 1. Pet. 3, 7._
20. Ji Kinner, west de Öllern gehorsam in all Ding, denn so wat süht de HErr geern. _Eph. 6, 1._
21. Ji Vaders, makt ju Kinner nich falsch, up dat se nich mothlos ward. _Eph. 6, 4._
22. Ji Knecht, west gehorsam in all Ding ju irdische Herrn, nich mit Deenst vör de Ogen, um de Minschen to gefalln, sonnern mit Hartenseenfolt un mit Gottesfurcht. _Eph. 6, 5._
23. Allns, wat ji doht, dat doht vun Harten, as för den HErrn un nich för Minschen; _Eph. 6, 7._
24. Un denkt daran, dat ji vun den HErrn den Lohn vun dat Arv kriegen ward, denn ji deent den HErrn Christus. _1. Cor. 7, 22._
25. Wokeen awer Unrecht deiht, de ward kriegen, wat he Unrechts dahn hett un dar ward nich up de Person sehn. _Apost. 10, 34._
Dat 4. Kapitel.
1. Ji Herren, wat recht un billig is, dat bewiest de Knechte un weet, dat ji ok en Herrn in den Himmel hebbt. _3. Mos. 25, 43. 53. Eph. 6, 9._
2. Holt an mit Gebet un wakt in datsülvige mit Dankseggung; _1. Thess. 5, 17._
3. Un bedt togliek ok för uns, up dat GOtt uns de Döhr för dat Wort upmaken deiht, to reden dat Geheemnis vun Christus, warum ik ok bunnen bün, _Röm. 15, 30. Eph. 6, 19. 2. Thess. 3, 1. Eph. 3, 4._
4. Up dat ik datsülvige apenbaren doh, woans ik reden schall.
5. Wandelt klok gegen de, de buten sünd un schickt ju in de Tied. _Eph. 5, 15. 16._
6. Ju Red schall ümmer leevlich wesen un mit Solt würzt, so dat ji weten doht, woans ji Jedereen antworten schüllt. _Mark. 9, 50._
7. Wa dat mit mi steiht, ward Tychicus ju vertelln, de leeve Broder, un true Deener un Mitknecht in den HErrn;
8. Den ik darum to ju hen schickt hef, dat he erfahr, wa ju dat geiht, un up dat he ju Harten vermahn, _Eph. 6, 22._
9. Samt Onesimus, den truen un leeven Broder, de Een vun ju is. Allns, wa dat hier utsüht, ward se ju kund dohn.
10. Aristarchus gröt’ ju, min Mitgefangen, un Markus, Barnabas sin Vetter, öwer den ji Updräg kregen hebbt. (Wenn he na ju hen kummt, so nehmt em up.) _Apost. 19, 29._
11. Un Jesus, de Just heet, de ut de Besniedung sünd. Düsse All sünd min Helpmaaten an GOttes Riek, de mi en Trost warn sünd. _Apost. 11, 2._
12. Epaphras gröt’ ju, de Een vun ju is, Christus Sin Knecht, un ümmer för ju ringen deiht mit Gebet, up dat ji bestaht vullkamen un ganz mit GOttes Willen erfüllt ward. _Kap. 1, 7._
13. Ik gev em dat Tügnis, dat he grote Möh bewiest wegen ju un de in Laodicea un Hierapolis.
14. Lukas, de Doktor, den ik leef hef, un Demas gröt’ ju.
15. Gröt’ de Bröder in Laodicea un den Nymphas, un de Gemeen in sin Hus. _Röm. 16, 5._
16. Un wenn de Breef bi ju lesen is, so schafft, dat he ok in de Gemeen to Laodicea lest ward un dat ji de vun Laodicea to lesen kriegt. _1. Thess. 5, 27._
17. Un seggt den Archippus: Süh up dat Amt, dat du kregen hest in den HErrn, dat du datsülvige utrichten deihst.
18. Min Gröten mit min Paulus-Hand. Denkt an mine Keden. De Gnad wes’ mit ju! Amen. _1. Cor. 16, 21._
Schreven vun Rom dörch Tychicus un Onesimus.
De eerste Epistel St. Pauli an de Thessalonicher.
Dat 1. Kapitel.
1. Paulus, un Silvanus, un Timotheus an de Gemeen to Thessalonich, in GOtt den Vader un den HErrn JEsus Christus. Gnad wes’ mit ju un Freden vun GOtt, unsen Vader, un den HErrn JEsus Christus. _2. Thess. 1, 1._
2. Wi dankt GOtt to all Tied för ju all, un denkt an ju ahn Uphörn in uns’ Gebet.
3. Un denkt an ju Wark in de Glov un an ju Arbeit in de Leev, un an ju Geduld in de Hoffnung, weke is uns’ HErr JEsus Christus, vör GOtt un unsen Vader. _Joh. 6, 29. 1. Cor. 13, 13._
4. Denn wi weet, leeve Bröder, de GOtt leef hett, dat ji utwählt sünd; _Kol. 3, 12._
5. Wiel uns’ Evangelium bi ju west is, nich blot in Wort, sonnern beides, in de Kraft in den hilligen GEist, un in grote Gewisheit; as ji ok weten doht, woans wi west sünd mank ju vun wegen ju. _1. Cor. 2, 5._
6. Un ji sünd unse un den HErrn Sin Nafolgers warn un hebbt dat Wort upnahmen unner veel Bedröfnis mit Freuden in den hilligen GEist. _1. Cor. 4, 16._
7. So dat ji warn sünd en Vörbild vör all de Glövigen in Macedonien un Achaja. _Kap. 4, 10._
8. Denn vun ju ut hett sik hörn laten dat Wort vun den HErrn, nich blot in Macedonien un in Achaja, sonnern an alle Stän is ju Glov an GOtt bekannt warn, so dat dat nich nödig is, ju wat to seggen. _Röm. 1, 8. 2. Thess. 1, 4._
9. Denn se sülvst verkündigt vun uns, wa wi bi ju uptreden sünd, un woans ji bekehrt sünd to GOtt vun de Afgötters, to deenen den lebendigen un wahren GOtt, _1. Cor. 12, 2._
10. Un to töven up Sin Söhn vun den Himmel, den He upweckt hett vun de Doden, JEsus, de uns vun den tokünftigen Torn erlöst hett. _Apost. 1, 11. Phil. 3, 20._
Dat 2. Kapitel.
1. Denn ok ji weet, leeve Bröder, dat uns’ Uptreden bi ju nich umsunst west is; _Kap. 1, 5. 9._
2. Sonnern wenn wi ok veel utstahn hebbt un beschimpt warn to Philippi, as ji weten doht, weern wi doch vergnögt in unsen GOtt, bi ju dat Evangelium to verkündigen unner veel Kampf. _Apost. 12, 22. 17, 5._
3. Denn unse Vermahnung gescheeg nich ut Irrdom, ok nich ut Unreinigkeit, noch ut List;
4. Sonnern as wi vun GOtt werthholn sünd, dat uns dat Evangelium to predigen anvertrut is, so redt wi nich um de Minschen to gefalln, sonnern GOtt, de unse Harten versöken deiht. _Gal. 1, 10._
5. Denn wi sünd to keen Tied mit Smeichelwör’ umgahn, as ji weten doht, noch mit en Anschien vun Giez. GOtt is Tüg darvun.
6. Hebbt ok nich Ehr söcht vör de Lüd, weder vun ju, noch vun Annern. _Joh. 5, 41. 44._
7. Wi harrn ok uns’ Ansehn bruken kunnt, as Christus Sin Apostel, awer wi sünd west as en Moder bi ju, as en Amm, de ehr Kinner plegen deiht. _Apost. 20, 33._
8. So harrn wi vun Harten uns’ Lust an ju un weern willig, ju to geven nich blot dat Evangelium vun GOtt, sonnern ok uns’ Leven, darum dat ji uns leef warn weert.
9. Ji denkt wol noch, leeve Bröder, an unse Arbeit un unse Möh, denn Dag un Nacht hebbt wi arbeit, up dat wi Nüms mank ju to Last falln dän, un predigt mank ju GOtt Sin Evangelium. _1. Cor. 4, 12._
10. Dat künnt ji betügen un GOtt, wa hillig un gerecht un unsträflich wi bi ju, de ji glövig weert, west sünd. _1. Tim. 3, 2._
11. As ji denn ok weten doht, dat wi as en Vader sin Kinner, Jedereen mank ju vermahnt un tröst hebbt,
12. Un betügt hebbt, dat ji wandeln schüllt würdiglich vör GOtt, de ju beropen hett to Sin Riek un to Sin Herrlichkeit. _Eph. 4, 1. Phil. 1, 27._
13. Darum dankt wi ok ahn Uphörn GOtt, dat ji, as ji vun uns dat Wort vun de göttliche Predigt hörn dä’t, dat upnehmt, nich as Wör’ vun Minschen, sonnern (so as dat ok wahrhaftig is) as GOtt Sin Wort, de ok in ju, de ji glövig sünd, wirken deiht. _Kap. 1, 5._
14. Denn, leeve Bröder, ji sünd Nafolgers warn vun GOtt Sin Gemeen in Judäa, in Christus JEsus, dat ji datsülvige utstahn hebbt vun ju Blotsfründ, as de vun de Juden;
15. De ok den HErrn JEsus dod makt hebbt un ehre egen Propheten un hebbt uns verfolgt, de GOtt nich gefalln doht, un sünd alle Minschen towedder; _Apost. 2, 22. 3, 15._
16. De uns verwehrn wüllt, de Heiden to predigen, up dat se selig ward, un makt so dat Maat vun ehr Sünd full up alle Wies’; denn de Torn is endlich all öwer se kamen. _Matth. 23, 32. 33._
17. Wi awer, leeve Bröder, nadem wi en Tied lang vun ju trennt wesen sünd na dat Angesicht, nich na dat Hart, hebbt wi nu desto mehr spodt, mit groten Verlangen ju Angesicht to sehn. _Röm. 1, 11. 13._
18. Darum hebbt wi to ju kamen wullt (ik Paulus) twee Mal; un Satanas hett uns verhinnert.
19. Denn wokeen is unse Hoffnung, oder Freud, oder Kron vun Ehr? Sünd ji dat nich ok vör unsen HErrn JEsus Christus, wenn He kummt? _Phil. 4, 1._
20. Ji sünd ja unse Ehr un Freud.
Dat 3. Kapitel.
1. Darum hebbt wi dat nich länger verdrägen wullt un hebbt uns dat laten wolgefalln, dat wi in Allen alleen laten warn;
2. Un hebbt Timotheus schickt, unsen Broder un GOtt’s Deener un unsen Helpmaat an Christus Sin Evangelium, ju stark to maken un to vermahnen in ju Glov;
3. Up dat nich Jemand week war in düsse Bedröfnis, denn ji weet, dat wi darto sett sünd. _Eph. 3, 13._
4. Un as wi bi ju weern, sä’n wi ju dat vörut, wi warn Bedröfnis hebben möten, wat ja ok geschehn is, as ji weten doht.
5. Darum will ik dat ok nich länger utholn un hef utschickt, dat ik ju Glov erfahr, up dat nich vellicht de Versöker ju versöcht hett un unse Arbeit umsunst war. _Phil. 2, 16._
6. Nu awer, as Timotheus to uns vun ju kamen is un uns verkündigt hett ju Glov un ju Leev, un dat ji alltied uns in guden Andenken beholn doht, un dat ju verlangt, uns to sehn, so as uns na ju: _Apost. 18, 5._
7. Do sünd wi, leeve Bröder, tröst warn an ju in all unse Bedröfnis un Noth dörch ju Glov. _Kap. 2, 2._
8. Denn nu sünd wi lebendig, dewiel ji in den HErrn staht.
9. Denn wat för en Dank könnt wi GOtt vergelln wegen ju för all düsse Freud, de wi hebbt öwer ju vör unsen GOtt?
10. Wi bedt bina Dag un Nacht, dat wi ju Angesicht sehn mögt un hento dohn, wenn wat an ju Glov fehln deiht.
11. He Sülvst awer, GOtt unse Vader, un unse HErr JEsus Christus, lenk unsen Weg na ju hen.
12. De HErr awer lat ju völlig un öwer de Maaten grot warrn in de Leev mank eenanner un gegen Jedereen, as wi gegen ju.
13. Up dat He ju Harten stark makt, dat se unsträflich sünd in de Hilligkeit vör GOtt un unsen Vader, wenn unse HErr JEsus Christus mit all Sin Hilligen kamen ward. _2. Thess. 2, 17. Phil. 1, 10._
Dat 4. Kapitel.
1. Öwrigens, leeve Bröder, bedt wi ju un vermahnt ju in den HErrn JEsus (nadem wat ji vun uns hört hebbt, woans ji schüllt wandeln un GOtt gefalln), dat ji ümmer vullkamner ward. _2. Thess. 3, 12. Eph. 4, 1._
2. Denn ji weet, wat för Gebote wi ju geven hebbt dörch den HErrn JEsus.
3. Denn dat is GOtt Sin Will, ju Hilligung, dat ji vun de Horeri ju entholn doht, _Röm. 12, 2._
4. Un Jedereen mank ju weten schall, sin Fatt to beholn in Hilligung un Ehr, _1. Cor. 6, 13. 15._
5. Nich in de Lustsük, as de Heiden, de vun GOtt Nicks weet; _Tob. 8, 5. Kol. 3, 5._
6. Un Nüms schall to wiet griepen noch sin Broder benadeeln in Wandel; denn de HErr is en Rächer öwer all dat, as wi ju all seggt un betügt hebbt.
7. Denn GOtt hett uns nich beropen to de Unrenlichkeit, sonnern to de Hilligung. _2. Tim. 1, 9._
8. Wokeen nu verachten deiht, de veracht nich Minschen, sonnern GOtt, de Sin hilligen GEist geven hett in ju. _Luk. 10, 16._
9. Vun de bröderliche Leev bruk ik ju nich to schrieven, denn GOtt Sülvst hett ju lehrt, ju unner eenanner leef to hebben. _Mark. 12, 31._
10. Un dat doht ok an alle Bröder, de in ganz Macedonien sünd. Wi vermahnt ju awer, leeve Bröder, dat ji noch vullkamner ward. _Kap. 1, 7. 4, 1._
11. Un strevt darna, dat ji still sünd, un schafft wat ju Eegen is un arbeit mit ju egen Hann, as wi ju befahln hebbt; _2. Thess. 3, 8. 12. 1. Thess. 2, 9._
12. Up dat ji ehrbar wandeln doht gegen de, de buten sünd un dat ji Nüms benödig sünd. _Röm. 13, 13._
13. Wi wüllt ju awer, leeve Bröder, nich unwetend laten öwer de, de dar slapt, up dat ji nich trurig sünd, as de Annern, de keen Hoffnung hebbt. _1. Cor. 10, 1. Sir. 22, 11._
14. Denn wenn wi glovt, dat Christus storven un uperstahn is, so ward GOtt ok de dar inslapen sünd dörch JEsus mit Em föhrn. _Röm. 14, 9. 1. Cor. 15, 13. 18._
15. Denn dat seggt wi ju, as en Wort vun den HErrn, dat wi, de wi levt un öwerblievt, wenn de HErr kummt, nich de tovör kamen ward, de dar slapt. _1. Cor. 15, 23. 51._
16. Denn He Sülvst, de HErr, ward mit en Slachtgeschrigg un Stimm as en Erzengel un mit GOtt Sin Basun dal kamen vun den Himmel, un de Doden in Christus ward upstahn toeerst.
17. Denn wi, de wi levt un öwerblievt, ward togliek mit desülvigen henrückt warrn in de Wolken, in de Luft, den HErrn in de Möt, un ward so bi den HErrn wesen för alle Tieden. _Offenb. 11, 12. Joh. 12, 26. 17, 24._
18. So tröst ju nu mit düsse Wör’, de Een den Annern.
Dat 5. Kapitel.
1. Vun de Tied awer un de Stunn, leeve Bröder, bruk ik ju nich to schrieven. _Matth. 24, 3. 36._
2. Denn ji weet sülvst gewis, dat den HErrn Sin Dag kamen ward as en Deef in de Nacht. _Matth. 24, 42-44. Luk. 12, 39. 2. Pet. 3, 10. Offenb. 3, 3. 16, 15._
3. Denn wenn se seggen ward: Nu is Freden, nu hett dat keen Gefahr, so ward dat Verdarven se gau drapen, as de Wehdag en swanger Fru, un se ward nich flüchten könn. _Jer. 6, 14. 8, 11._
4. Ji awer, leeve Bröder, west nich in de Düsternis, dat ju de Dag as en Deef to fat krigt. _Eph. 5, 8._
5. Ji sünd alltosam Kinner vun dat Licht un Kinner vun den Dag, wi sünd nich vun de Nacht, noch vun de Düsternis. _Luk. 16, 8. Röm. 13, 12._
6. So lat uns nu nich slapen as de Annern, sonnern lat uns waken un nüchtern wesen.
7. Denn de slapen doht, de slapt bi Nacht un de bedrunken sünd, de sünd des Nachts dun.
8. Wi awer, de wi vun den Dag sünd, schüllt nüchtern wesen, andahn mit den Panzer vun Glov un Leev, un mit den Helm vun de Hoffnung up Seligkeit. _Röm. 13, 12. Jes. 59, 17. Eph. 6, 14. 17._
9. Denn GOtt hett uns nich sett to Torn, sonnern de Seligkeit to besitten dörch unsen HErrn JEsus Christus, _Röm. 9, 23._
10. De för uns storven is, up dat wi, ob wi wakt oder slapt, togliek mit Em leven schüllt. _Röm. 14, 8. 9. 2. Cor. 5, 15._
11. Darum vermahnt ju unner eenanner un bu’t de Een den Annern, as ji ja ok doht. _Kap. 4, 18. Ebr. 10, 24. 25._
12. Wi bedt ju awer, leeve Bröder, dat ji erkennen doht, de an ju arbeit un ju in den HErrn vörstahn un ju vermahnen doht. _1. Cor. 16, 18._
13. Hebbt se desto leever wegen ehr Wark un west fredsam mit se.
14. Wi vermahnt ju awer, leeve Bröder, vermahnt de Unarigen, tröst de Kleenmödigen, drägt de Swachen, west geduldig gegen Jedereen. _2. Thess. 3, 15._
15. Seht to, dat Nüms Bös mit Bös vergelln deiht, sonnern jagt ümmer dat Gude na, beides mank ju un gegen Jedereen. _Spr. 20, 22. Röm. 12, 17. 1. Pet. 3, 9._
16. West ümmer vergnögt. _Luk. 10, 20._
17. Bedt ahn Uphörn. _Luk. 18, 1. Röm. 12, 12. Kol. 4, 2._
18. West dankbar in alle Ding’, denn dat is GOtt Sin Will in Christus JEsus an ju. _Eph. 5, 20. Kol. 2, 7. 3, 15._
19. Den GEist dämpt nich.
20. De Prophezeiung veracht nich. _1. Cor. 14, 1._
21. Versökt awer Allns un dat Gude beholt. _Röm. 2, 18._
22. Meedt allen bösen Schien.
23. He Sülvst, de GOtt, vun den all Freud kummt, mak ju hillig dörch un dörch, ju Geist vullkamen, togliek mit Seel un Lief mutt beholn warrn unsträflich, bet unse HErr JEsus Christus kummt. _Röm. 15, 33._
24. Tru is de, de ju beropen deiht, de ward dat ok dohn. _1. Cor. 1, 9. 10, 13. 2. Thess. 3, 3. 2. Tim. 3, 13. 1. Joh. 1, 9._
25. Leeve Bröder, bedt för uns. _Kol. 4, 3._
26. Gröt’ alle Bröder mit den hilligen Kuß. _Röm. 16, 16._
27. Ik beswör ju bi den HErrn, dat ji alle hilligen Bröder düssen Breef lesen lat.
28. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju! Amen. _Röm. 16, 20. 24. Phil. 4, 23._
An de Thessalonicher de eerste, schreven vun Athen.
De anner Epistel St. Pauli an de Thessalonicher.
Dat 1. Kapitel.
1. Paulus un Silvanus un Timotheus an de Gemeen in Thessalonich, in GOtt, unsen Vader un den HErrn JEsus Christus.
2. Gnade wes’ mit ju un Freden vun GOtt unsen Vader un den HErrn JEsus Christus. _1. Cor. 1, 3. Kol. 1, 2._
3. Wi ward GOtt danken alltied för ju, leeve Bröder, as dat billig is. Denn ju Glov waßt stark, un de Leev vun Jedereen mank ju All nimmt to gegen eenanner;
4. Also, dat wi mit ju grot doht mank GOttes Gemeenen, vun ju Geduld un Glov in all ju Verfolgung un Bedröfnis, de ji utstaht; _2. Cor. 7, 14._
5. Wat bewiesen deiht, dat GOtt recht richten ward, un ji würdig ward to GOtt’s Riek, um wat ji ok all düt uttostahn hebbt; _Phil. 1, 28. Luk. 21, 36._
6. Wiel dat recht is bi GOtt, to vergelln Bedröfnis an de, de ju Bedröfnis makt.
7. Ju awer, de ji Bedröfnis utstaht, Ruh mit uns, wenn de HErr JEsus apenbart ward vun den Himmel, togliek mit de Engel vun Sin Kraft, _1. Thess. 4, 16. 1. Pet. 4, 13. Matth. 25, 31._
8. Un mit Füerflammen, wenn He Sin Rache övt an de, de GOtt nich erkennt un öwer de, de nich gehorsam sünd dat Evangelium vun unsen HErrn JEsus Christus; _Röm. 2, 8._
9. De Pien utstahn ward, dat ewige Verdarven vun den HErrn Sin Angesicht un vun Sin herrliche Macht; _Jes. 2, 10. 19._
10. Wenn He kamen ward, dat He herrlich erschient mit Sine Hilligen un wunderbar mit all Glövigen. Denn unse Tügnis an ju vun düssen Dag hebbt ji glovt. _Kol. 3, 4._
11. Un darum bedt wi ok to all Tied för ju, dat unse GOtt ju würdig maken deiht för ju Berop un dat He vollenden deiht all dat, wat Sin Gnad ju todacht hett un dat Wark vun de Glov in de Kraft, _1. Thess. 1, 2._
12. Up dat an ju grot makt ward unsen HErrn JEsus Christus Sin Nam, un ji an Em, na unsen GOtt un den HErrn JEsus Christus Sin Gnad.
Dat 2. Kapitel.
1. Awer wegen unsen HErrn JEsus Christus Sin Tokamen un unse Versammlung to Em hen, bedt wi ju, leeve Bröder,
2. Dat ji ju nich afbringen lat vun ju Sinn, noch bang maken lat, weder dörch Geist, noch dörch Wort, noch dörch Breef, as wenn wi de schickt harrn, dat Christus Sin Dag neeg bi is.
3. Lat ju vun Keen verföhrn in keenerlei Wies’, denn He kummt nich, eerst mutt de Affall kamen un apenbart warrn de Minsch vun de Sünd un dat Verdarven sin Kind; _Eph. 5, 6._
4. De sik weddersetten un öwerheven deiht öwer Allns, wat GOtt oder GOttsdeenst heet, so dat he sik in GOtt Sin Tempel sett, as en GOtt un vörgift, dat he GOtt is. _Dan. 11, 36._
5. Denkt ji nich daran, dat ik ju dat seggt hef, as ik noch bi ju weer?
6. Awer nu weet ji, wat em torügg hollt, darmit, dat he to sin Tied apenbar ward.
7. Denn de Bosheit rögt sik all heemlich, blot de, de dat nu noch upholn deiht, mutt eerst weg dahn warrn. _Apost. 20, 29._
8. Un denn ward de Boshaftige apenbart warrn, den de HErr tonicht maken ward mit den GEist vun Sin Mund un ward en End mit em maken dörch Sin tokünftige Erschienung. _Jes. 11, 4. Offenb. 19, 15. 20._
9. Den Sin Tokamen geschüht na den Satan sin Wirken, mit allerhand lögenhaft Kräfte, un Teken un Wunner, _Matth. 24, 24._
10. Un mit allerhand Verföhrung to Ungerechtigkeit mank de, de verlarn ward, darum dat se de Leev to de Wahrheit nich annahmen hebbt, dat se selig ward. _2. Cor. 2, 15. Kap. 4, 3._
11. Darum ward GOtt se kräftigen Irrdom schicken, dat se glovt an Lögen; _Röm. 1, 24._
12. Up dat richt ward Alle, de an de Wahrheit nich glovt, sonnern Lust hebbt an de Ungerechtigkeit. _Ezech. 20, 24. 25. Röm. 1, 32._
13. Wi awer möt GOtt danken alle Tied wegen ju Bröder, de de HErr leef hett, dat GOtt ju utwählt hett to Seligkeit vun Anfang an, in de Hilligung dörch den GEist un de Glov an de Wahrheit, _Kap. 1, 3. 4. Eph. 1, 4._
14. Woto He ju beropen hett dörch unse Evangelium to uns HErrn JEsus Christus Sin prächdig Egendom.
15. So staht nu fast, leeve Bröder un holt an de Öwerleverungen, de ju lehrt sünd, dat wes’ dörch unse Wort, oder unse Breef. _Kap. 3, 6._
16. He awer, uns’ HErr JEsus, un GOtt, uns’ Vader, de uns leef hatt hett un dörch Gnad en ewigen Trost un en gude Hoffnung geven hett,
17. De vermahn ju Harten, un stärk ju in allerhand Lehr un gude Warke! _1. Thess. 3, 13._
Dat 3. Kapitel.
1. Öwrigens, leeve Bröder, bedt för uns, dat den HErrn Sin Wort lopen un herrlich ward, so as ok bi ju! _Kol. 4, 3._
2. Un dat wi erlöst ward vun de bösen un slechten Minschen. Denn de Glov is nich Jedereen geven.
3. Awer de HErr is tru, de ward ju stark maken un bewahrn vör dat Böse. _1. Cor. 1, 9. 10, 13._
4. Wi verlat uns awer up ju in den HErrn, dat ji doht un dohn ward, wat wi ju gebedt. _2. Cor. 7, 16. Gal. 5, 10._
5. De HErr awer richt ju Harten na GOtt Sin Leev un Christus Sin Geduld hen.
6. Wi gebedt ju awer, leeve Bröder, in unsen HErrn JEsus Christus Sin Nam, dat ji ju afkehrt vun jeden Broder, de dar unschicklich wandeln deiht un nich na de Öwerleverung, de he vun uns kregen hett. _Matth. 18, 17. Röm. 16, 17._
7. Deen wi weet, woans ji uns nafolgen schüllt. Denn wi sünd nich unschicklich mank ju west; _1. Cor. 4, 16. 1. Thess. 1, 6._
8. Hebbt ok nich umsunst dat Brod vun Nüms nahm, sonnern mit Arbeit un Möh hebbt wi Dag un Nacht schafft, dat wi nich irgend Een mank ju to Last falln dä’n. _1. Cor. 4, 12._
9. Darum nich, dat wi darto keen Macht harrn, sonnern wiel wi uns ju to en Vörbild geven, uns natofolgen. _Matth. 10, 10. 1. Cor. 4, 16._
10. Un as wi bi ju weern, geboden wi ju, dat, wenn Jemand nich arbeiden will, he ok nich eten schall. _1. Mos. 3, 19._