Part 4

Maer honden werden[80] mack van vreemden veel te sien: Soo werdt de vreemdigheit onvreemt voor sulcke liên: Soo wierdt mijn opspraeck gunst, soo temden sich de sotten: Eerst hiet ick Schots alleen, doe wierden wy all' Schotten, En sagen 't Schotsche werck voor wat gedooglicks aen; De slechtste van gewoont, de wijste door vermaen Van haer' geheugenis', daer s' in geschreven vonden, Hoe sulcke Bakens noch oud Roomen niet mis-stonden, Noch 't niewe niet mis-staen, en wat oud Roomen dê, Om sulcke wonderen te schepen over zee; En wat niew Roomen doet, en wat het derft verteeren, Om sulcke wonderen weêr gaen en staen te leeren. Vijf duysend ponden steens, en dat twee hondert mael, Moet daer bewogen zijn en hangen in de Schael, En staen weer op sijn lijf, en konnen noch eens vallen: En al, om (als ick sey) een cierlick Niet met-allen, Een' statigh' ydelheit, of soo 't wat beter is, Tot 's Stichters sterfflicke, maer doch, gedachteniss'.

Had ick 't daer oock gemunt? Ick kan 't niet heel ontkennen: Mijn Maecksel was van hout; maer, na de jaren rennen, En mijne zijn gerent naer 't einde van de baen, My docht een houten bouw kost langh na my bestaen; En, of hy 't niet en kost, sy konden 't hem wel leeren, Die na my souden zijn, en sijn verrottingh weeren Met sorg van onderhout. Dat nam ick voor geen' schand: Soo, seîd ick, leeft het al dat water voedt of land: Des menschen leven selfs bestaet maer by het lappen Van dagelicks niew aes; en altoos sal men tappen Uyt Heidelberghs vol vat en van den selven wijn, Soo langh daer vullers en hervullers sullen zijn.

Dus rekend' ick alleen, en sonder Waerd te hooren, En menschen stonden 't toe: maer 't quam my niew te voren Dat uyt den Hemel quam, als of 't een' stemme waer, Die sey: Mans-maeckseltje, staet af, en gaet van daer. Gods seggen en Gods doen gaen t'samen, als de winden Haer dreigen en haer' drift, haer snuyven en haer slinden: Gods schicken is Gods doen, en 't is niet eer gedacht (Ick spreeck het menschelick tot menschen) als volbracht. Gods woord quam en Gods wind, met ongehoorder buyen, Dan of heel Noorden wouw verhuysen naer heel Zuyen; Gods woord ontstack de locht met sulcken vier op vier, Dat avond middagh wierd, en alle dingh papier, En all aenstekelick wat Donder kon bereicken, Of Blixem, Donders kind: om verr'gingh Yp en Eicken, Aen brand Gewasch en Bergh: en doe 't aen Bergen gingh, Scheen 't niet onredelick, dat ick mijn deel ontfingh. Mijn Naelde kreegh mijn deel, mijn' Bergh en kon 't niet deeren; Dat heeft het Aerdrijck voor, vier kan het niet verteeren, Gods laeste vier alleen sal 't brengen daer het was, Waerachtelick tot niet, waerschijnelick tot glas.

Het houte maecksel sprongh als lammeren in 't wilde, Als doe d' Egyptenaer Gods Heir-kracht volgen wilde, Den heuvel stond en sprongh: mijn mast was maer een riet; Hy knapte, daer hy 't moet gelooven die het siet, En daer die 't niet en sagh souw schricken te gelooven; Uyt slipte penn' en gat, het onderste quam boven, Het bovenste te grond; de naem-knoop, verr'gesien, Lagh droeffelick gevelt: SUSANN' en CONSTANTIN: Maer bey noch onverdeelt, gelijck sy moeten blijven; Haer' Zielen, meen ick nu, gelijck wel eer haer' lijven. In 't storten van de Naeld heeft yemand daer ontrent Een swaren sucht gehoort en naderhand bekent: Gevallen sprack sy noch, want viel, noch[81] ongebroken, En, is 't gelooffelick, dus heeft het hout gesproken: «Hier legh ick: feller weêr dan Sonn' oyt sagh of Maen Heeft Boomen uyt der aerd, en my ter aerd' geslagen: Ick was maer menschenwerck, most ick het wederstaen? Gods stijfste Schepselen en hebben 't niet verdragen».

Dat komt' er af, van 't Zeil te voeren in den top; De hooghmoed gaet niet voor, of neêrslagh volght' er op: Ick nam die less' te baet, en, of my vrienden terghden, En weêr een tweede Spits in plaets van d' eerste verghden, Ick swichte voor den slagh, geslagen met Gods hand, Die die plaets niet en gunde aen 't geen ick had geplant: Ick kroop in 't ongeluck, en leerde my bedaeren, En koos de Lul[82] voor 't Zeil, om niet meer soo te vaeren: Soo wierd het ongeval maer omgeval, niet schâ, Schâ-baet, dat 's vóór verlies, en wijsheit achter na.

Daer staet een staeltjen af in plaets van d'eerste delen[83]; De voet staet soo hy stond; 't scheel is in d'opperdeelen, Die gaen ter halver hooghd, meer stevigh en min eng: Matroos sal seggen: 't is een doorgeschoten steng: Een yeder sal 't op niews herdopen nae sijn oordeel, Des wijsten Doopers vont aenvaerd ick tot mijn voordeel, En hy sal Peter zijn van 't niewe houten kind, Die in den vrolicksten den nutsten toenaem vindt.

Want vrucht en vreughd is 't wit dat ick hier schick te raken, De Vreughd is tastelick: gaet op, ghy sultse smaken: Een Baken stond hier eerst tot in den Haegh gesien, Tot in de Duynen toe, tot in de Zee misschien: Maer die aen 't Baken stond, en sagh maer pas de weiden, Die Voorburgh en den Haegh, weêrzijds de Scheyingh, scheiden; De reste was geboomt, dat door mijn' eigen schuld Den schoonsten hoeck gesichts met bladren heeft vervult: En 't gingh met Hofwijck toe, als met de Stadt der Steden, Mijn ongesien Parijs, die sich een Geck met reden, Beklaeghde niet te sien door d' al te dicke wolck Van Huysen overhoop en 't woelen van haer volck. Blind had ick my geplant, en wild' ick my ontblinden, Ick most een hooger top dan all' mijn toppen vinden, Die nu gevonden is: thien trappen en thien meer Ontbinden mijn gesicht, waer dat ick 't henen keer. Ick overtop' mijn self, en Hollands beste deelen, Die veel en veel gesien geen' oogen en vervelen, En al dat Delfland heet van Rhijn en Schie tot Maes, Tot in het Noorder silt sijn golven, ben ick baes. Dat heet ick oversien. Haer' Graven en haer' Staten, Die nu Besitters zijn, en die 't, wel eer besaten, En waren noyt meer Baes: sy kosten haer besit Niet meer als oversien, niet meer als daer ick sit. Noch ben ick het wat meer: sy sagen 't door de wolcken Van haer' bekommeringh voor Steden en voor Volcken: Ick sien[84] het sorgeloos en op sijn Hofwijcks aen, En laet Gods weer en wind Gods acker over gaen: Ick vaer als reiser[85] mê, de Stierluy moeten waken: Sy woelen onder een in sacken en in saken; Ick sie van boven neêr, als uyt de tweede lucht, Daer geen gevoel en is van onder-Maensch gerucht. Dus verre gaet mijn vreughd; de vrucht van dese plancken, Daer heb ick 't ongeval noch ruymer voor te dancken: De reden is soo klaer als middaghs Sonne-schijn, Dat verr'sien beter is als verr'gesien te zijn: Voorsichtigheit siet verr', en mergen[86] is haer huyden; Daer d' onvoorsichtige zijn als bysiende luyden, Min siende dan gesien: en 't is der wijsen lot, Onsichtbaer verr te sien, waerom? want soo doet God[87], Dien niemand noyt en sagh, en die d' aenstaende stonden Soo tegenwoordigh siet, als ofse voor Hem stonden, En dat geschieden sal, als waer het nu geschiet. By die verr'sichtigheit en stell ick 's menschen niet; Maer 's menschen last[88] is, Gods volmaecktheit na te trachten, En diese meer betracht is minder te verachten, Dan diese meest versuymt: laest sagh my alle man, Nu sien ick met gemack, die my niet sien en kan.

Is 't hoogh genoegh gepocht, is 't Less' genoegh gesogen Uyt ongesienen bouw? neen, 't is in mijn vermogen Meer wijsheits uyt de planck te trecken dan ick docht[89]: Hier staen wy van der aerd gestegen in de Locht; Let, vrienden, die met my tot deser hooghd geklommen Van boven neder siet: hoe is 't 'er toe gekommen, Waer zijn wy door geschroeft? langhs steile trappen heen, Door enghd' en ongemack met suchten en gesteen; Dat heeft het klimmen in, daer moet hy staet op maken, Die van beneden op aen 't uytsien meent te raken, Aen 't aensien eigentlick: den traegen beurt[90] het niet, Die met den arm in 't kruys staet opwaerts aen en siet: Daer staet wat sweetens toe, en woelen hoort by wenschen, En by gewil geweld[91]: maer daer by zijn wy menschen, En konnen niet als gaen; het vliegen is quaet spel En met den hals betaelt: dat weet de Schipper wel; Die besight hand en voet, sijn menschelick vertrouwen, En klautert in de Marsch by takels en by touwen. By trappen zijn wy hier geklautert, en dat 's recht: Wel hem, die sijn bedrijf by trappen op verrecht, By soete trappen, by niet al te wijde schreden, En staeckt, als in de Marsch, sijn steigeren met reden. Niet aen de Vlagge-spil, daer 't hoofd draeyt eer men 't weet, En daer niet yeder een sijn' moeyte wel besteedt. Half wegen is soo veil[92], dat, konden wy 't bezeffen, Wy souden 't eens soo lief als 't Papegaeyken treffen, Ten einde van de Stengh: 'k beroep my op de pijn Van die, van al te hoogh, te laegh gevallen zijn.

Het Bosch is uyt gesuft: God zy gedanckt! seght Leser; De Schrijver seght het oock; daer hoeft wel een Geneser Voor uw oogh en mijn' hand; soo zijn sy bey gefoolt[93] Heeft yemand oyt soo langh in sulcken woud gedoolt? Maer 't is de Naeld haer' schuld, haer maken en haer breken, En ick hebb' van de Naeld ten draed toe willen spreken: Naer[94] my soud 't niemant doen: nu heb ick 't soo gedaan, Dat ick naer my gehoort sal werden en verstaen.

En dit 's aen 't Huys ten Deil; wie lust' er mê naer Leiden? Komt, Kijcker, Man of Vrouw, ick gae u binnen leiden. Tot noch toe treden wy in 't Voorburght van 't groot Hof, In 't Neêr-hof van 't Kasteel; daer volght wel ander stoff'. Is 't uyt de maet gestoft? beveelt my niet te swijgen; Schoon op-doen heeft veel in; 't is om u voort te krijgen.

Waer zijn wy? tusschen Bosch en Bogaerd; staet wat still'; Dit 's oock mijn eigendom; ick doen' er wat ick wil; En wat ick heb gewilt en sal u niet vervelen, En wat ick wilde, zijn twee wanden van Abeelen, Die nu ten Hemel gaen, en proncken met haer' kruyn (Denckt aen mijn hondert jaer)[95] tot in het Noorder-duyn, Wel voeght haer dat gepronck; sy mogen sich beroemen Voor Schutters[96] van Geboomt, van Kruyden en van Bloemen; En sood' er een van al ten einde levens kom Daer sy ten scherme staen, 't is maer van ouderdom. Aen haer en siet men 's geen; en 't magh haer wedervaeren Dat een den loover-dril van haer' ongroene blâren Tot minder waerde duy: maer dat' 's 't haer van haer hoofd. En dat 's daer noyt wijs man een man sijn' eer om rooft, 't Grijs heet de kerckhof-blom, maer 't heet soo tegens reden: 't Is 't merck van rijpigheit van Sinnen en van Zeden. Gaet by d'Abeelen op, tot daer sy spitser zijn, Daer is noch krack, noch kreuck, noch schaduwe, noch schijn Van buygen voor geweld van 't vinnige Zuyd-westen, Of van 't verdelgend Noord met all' sijn Boomgaerd-pesten. Abeeltjens, oud, grijs volck, oud Krijghsvolck, seîd ick recht; Ghy hebt voor ons gestaen in 't heetste van 't gevecht. Dat 's 't koudste van den strijd; de Appelen en Peeren Of met uw' wapenen gedeckt, of met uw' kleêren: Wel heeft den Hemel u gerechtelick geloont, En in den ouderdom met stijve jeughd gekroont: Heel Voorburgh heeft met my te deelen in 't bedancken, Als 't op uw' vlammen siet en als 't siet op uw' rancken: Het siet u niet alleen voor Voorburghs voorburgh aen; Maer voor de cierlickheit daer 't schier om werdt begaen: Dat weet de Vreemdelingh, de Wandelaer van buyten, Dien sulck' en Galery doet gissen en besluyten Wat van uw binnen is, daer 't buyten staet en lacht, Met sulck'en trotsen vreughd, met sulk'en soeten pracht. Danckt my toe, Vreemdelingh, die, t' uwer gunst genegen, Noch schooner heb gemaeckt den schoonsten wegh der wegen: 't Is maer half prijsens waerd, sich selven te versien; Heel is hy 't, die betracht dat voor 't gemeene dien'. Is 't voorbeeld nut en goed, volght, Boeren, en volght buren, Wy sullen Honslaerdijck verbijsteren en Buren[97], En diese t' samen wil besoecken, heeft voortaen Geen' straeten als den Straet naer Voorburgh te begaen.

Aensienelicke straet van Stads-gelijcke Huysen, Is 't dat ick Hofwijck magh van lit tot lit ontpluysen, Gunt my den eigendom van 't eerst in uw getal, En lijdt dat ick het noem mijn Tuynhuys en mijn' Stal; Mijn Kruyd-hof hoort' er toe, en, heb ick wel gekosen, Het is mijn Persen[98]-perck, mijn Queeck van Abricosen: Een houten warme doos, met plancken wel bestaeckt, Die suycker-wercken[99] berght, aen 't Sonnevier gemaeckt.

't Waer veiler[100] niet gemelt, soo dicht aen twee, dry wegen: Maer, daer de heiningh klapt, had ick vergeefs geswegen. Nacht-pluckers, weest mijn' moeyt genadigh en mijn' kost, Had ick u hier ontsien, 't werck waer noch onbegost; Ontsiet u, voor den lust van weinigh soete beten Voor dieven uyt te gaen, of 't in uw hert te heeten. Ghy let op d' eerste meest, ick op de tweede straff, En, krijght ghy d'ander toe, soo denckt: dat komt' er af; Wy hadden wijsselick na Groot-moêr[101] om gekeken, En aen verboden vrucht noch hand noch mond gesteken.

Maer 't is om niet gepreêckt, de boosheid is in 't bloed; Verbiedt het quaed te doen, 't is daerom dat men 't doet, En dreigen werdt bevel: Ick magh 'er niet om pruylen; Staet bouwen aen den wegh ter keur van alle muylen[102], En aller tongen schimp; die aen de wegen plant En komt niet[103] minders toe van allerhanden tand.

Nu, Wandelaer, komt in; 't sal 't Hof van Hofwijck gelden: Versiet u van geduld, ick sal het minste melden, En swijgen niet van 't meest: daer moet de Kijcker aen; Daer werdt[104] noyt planter moed' op eigen grond gegaen, Van eigen grond gepraet, van eigen grond geprevelt; Als 't regent dat het plast, soo dunckt hem dat het nevelt[105], Als 't nevelt, is 't soet weêr, als 't stormt, en is 't maer koel, En, dien de lust vervoert, en weet van geen gevoel.

Voor d'eerste quellingh, hoort dry woorden, eens voor allen; 't Waer meerder quellingh, staêgh op 't selve platte vallen; En staêgh te seggen, staêgh te hooren, voor of na: Dit 's dus in 't Oost geschickt, in 't West de wedergâ. Daer is een' middel-lijn, die Hofwijck scheidt in deelen, Daervan de slincker van de rechter niet en schelen: Een' Oost-, een' Wester poort, een' Oost-' een' Wester laen, Een Eiland Oost, één West, in bey gelijcke paên; Een Boomgaerd midden in, een Plein, een Huys, een Vijver, Ten Zuyden op de Vliet een open Tijd-verdrijver. Dit t'samen (kost het zijn) in t Goudgewicht geleght, Soo stond de Tongh in 't huys, en bey de Schalen recht.

Wie die verdeelingh laeckt, veracht voor eerst sijn selven, En 't schoonste dat God schiep. Eer ick bestond te delven, Nam ick des wijsen less' tot richtsnoer van mijn doen: 'k Besagh mijn selven; meer heeft niemand niet van doen. Twee Vensters voor 't gesicht, twee voor den Reuck, twee Ooren, Twee Schouderen in 't kruys, twee Heupen daer sy hooren, Een' Dye van wederzijds, een' Knie, een Been, een Voet; Is, seîd ick, dat Gods werck, soo is 't volkomen goed; En, waer ick henen sagh, ick wist geen wet te soecken Die by dees' gelden mocht: wegh, riep ick, scheeve hoecken, En oneenparigheit, en ongeregelt scheel, Dat niemant en vermaeckt, dan die sijn' Neus sijn' Keel, Sijn' Mond, sijn' Kin, sijn' Buyck, sijn alle dingh, kan lijden Verr' van de Middel-lijn slim uyt gestelt ter zijden. En, als ick oversloegh waer sulcken stel op trock, Soo viel ick op 't oneens[106] van een' Japonschen Rock, Op 't onbegrijpelick van die verwerde plecken, Die 't kleedsel voor çieraet, en my voor onlust strecken. En, als ick by geval door sulcke paden trad, Soo docht my, 't was om 't jock gedobbelt of om 't wat, Waer dese boom sou staen, waer die steegh sou belenden; Ick wierd' er koortsigh af, en waer ick quam te wenden, Daer draeyde my het hoofd, gelijck des planters dê, Die alles onverhoeds gedraeyt had uyt sijn' stê.

Verlappers van oud werck kost ick genadigh dulden: Maer Snijders van niew stoff en sagh ick niet t' ontschulden: Mijn Laken was geheel, en ick een schele geck, Soo ick 't versnipperde met een versuft besteck. Recht-zijdigh ongemack en vond ick niet prijswaerdigh; Maer, waer het mogelick, 't gemackelick en 't aerdigh 't Geschickt' en 't dienstige te mengen onder een, Soo was de Nuttigheid verhylickt aen de Reên. Dit hylick sloot ick soo, en noyde Post tot Speelman, Die maeckte d' ondertrouw; en quam' er wat krackeel van, 't Wierd op 't papier gesticht, en, naer een soet gekijf, Vergaderde 't gemack en 't fraey, als Man en Wijf.

Dat 's uyt: en nu niet meer van recht of scheef te melden. De Spâ gingh door de Zoô van klare klaver-velden, Daer wel een Koe dry vier haer' meugh aen bijten moght: En 't heeft een' taeyen Boer wat jammerlicks gedocht, Soo kostelicken stael soo konstelick te scheuren; Maer 't wasser toe gedoemt, het sou en 't most gebeuren: Waerom sou 't beste groen het eewigh erfdeel zijn Van Beesten-muylen, niet van Menschen, en niet mijn? Men moet wat aen de vrucht, wat aen de vreughd besteden: Wy leven van de Wey en van de Ploegh, dat 's reden: Maer sonder lijf en ziel en is de mensch niet heel; Is 't lichaem dan vernoeght, de Geest verheischt sijn deel, En treckt sijn voedsel oock, maer op een' beter wijse; En Gras of Koren-werck en streckt hem voor geen spijse; Daer hoort sijn voeder toe, noch luchter dan de lucht, Hoe noem ick 't op sijn best? onnoosele[107] genucht. Dat voedsel aest[108] het hert, en daer 't van 's werelds saken Gekneust is of gequetst, kan 't maer vermaeck vermaken; En die voor sulcke Salv' een potjen overgaêrt, Heeft wisselick gesorght en wijsselick gespaert.

Verr' van mijn' kinderen sij 't roeckeloos verquisten: 'k Had beter niet geweest, dan dat sy 't van my wisten; Maer nuttelick gespilt naer Borsen grond en macht, En heeft noyt wijse Man verwesen noch veracht. Vier Sonen heeft my God, en 't Vaderland, geschoncken, En, soo 't een Vader voeght, ick derv' er wat mê proncken: Mijn' sorgen hebben haer door wetenschapp en deughd Voorspoedelick geleidt tot door de tweede jeughd. En 't sullen Mannen zijn als ick er niet sal wesen; Daer zijn mijn' plichten uyt: God, Vader van de Weesen, Beveel ick haer bestier, met eene Sus daer toe; Daer bid ick allen voor, als ick voor allen doe: Besteden sy liet klein, dat ick haer naer kan laten, In soeten teer naer neer[109], in vrolickheid met maten, Sy hebben 't lijdelick, en die 't ons gonde, leeft, Die niet te leur en stelt dan die Hem eerst begeeft.

Noch staen wy voor mijn' Poort; 't is onbedacht gesproken: Mijn' Poorten most' er staen, of 't waer mijn woord gebroken; Noch staen wy niet daer voor, ons' oogen zijnder in: 't Zijn Heckens, Vreemdelingh, en dat heeft oock sijn sin. 't Is open deuren-werck; 't gelaet van alle vromen, Die in haer blancke hert voor geen gesicht en schromen, Voor geen getuygeniss' van wat daer werdt gedacht, Of in ontfangenis, of in geboort gebracht; Want, als de buyten-stoff, is 't voeder van haer' rocken, En, of ghy op het werck, van binnen op getrocken, Of op den wijser siet, sy slaen altoos op een: Maer sulcken uerwerck is, God weet het, niet gemeen: My, bid ick, dat het voor wat openhertighs strecke, Dat hier en daer een' Poort gescheurt is tot een hecke, En dat het op het hert des Meesters werd' gepast.

Twee Poorten seggen meer: onthael ick vriend of gast, 't En is niet door een' deur, 't is door twee open' deuren: Den ruymen ingangh thoont wat binnen sal gebeuren, En dat de vrienden op mijn Brood en op mijn' Wijn Niet half, niet heel, niet eens, maer tweemael welkom zijn.

Komt yemand tegens my het blaedjen om te keeren, En seght: twee deuren op?--daer wil men ons by leeren, Dat, als 't op scheiden komt, twee Lanen open staen, En dat ick tweemael heet mijn' gasten henen gaen, Die eens genoodight zijn: dat wil ick niet ontkennen; Aen Man- of Vrouwen-kracht kan ick my niet gewennen; D'Onheusche heusigheit, 't onsinnige geweld Dat op den soeten kerf van vriendschap werdt mis-stelt, En heb ick noyt gelooft[110]: maer wel van outs onthouden Die willen, laten gaen, die niet en willen, houden: De waerd moet gast-vry zijn; maer oock de gasten vry; En dien ick soo misdoe verhael' het soo op my; En 't sal in my den lust van wederkeeren wecken, Daer gulde vryheit woont voor komen en vertrecken.

Mijn poorten houd ick wel verdedight: volght mijn Laen, Mijn Lanen' wederzijds: die moet ghy oock sien staen, Als Armen die mijn' vriend omhelsen en onthalen. Doch Armen spreken niet: dees' konnen oock geen' talen: Maer d'ander' menschlickheid, het Lachen, is haer' gaef. Verstaet ghy dat gelach? let op het groene gaef[111] Der Linden, mijn geboomt, en eertijds mijn' Laurieren, Die haeren koelen pracht als wassche Toortsen cieren, En denckt (om kort te zijn: sy selver zijn niet langh), Dat wat mijn' jonge fluyt van 't Voorhouts groene gangh, Op niewe noten peep, van dese staet te pijpen, En, soo ick mijn vernuft noch eens bestond te slijpen, Dat Hofwijck en den Haegh de samen souden gaen, Of, waer de, Haegh de Son, dat Hofwijck waer de Maen. De Stammen zijn gelijck, de schaduwende kruynen Staen hier, soo wel als daer, gelijck begraesde duynen. Hier in gaet Hofwijck voor; in 't 's Gravenhaeghsche Pand Is niet als Linden-hout by Linden-hout geplant, En dan een' steene buert, daer Mensch en Peerd en Wagen De vlugge Fluytertjens[112] den soeten Haegh uyt jagen: Danck hebb' het vuyl gewoel van Wagen, Mensch, en Peerd; Sy jagen Hofwijck toe dat Hofwijck meest vereert. De Goudvinck is van 't minst, de Kneu, de Spreew, de Lijster, Hier sit de Nachtegael en gorgelt met sijn vrijster, De Koeckoeck slaet de maet, en roemt van sijn bedrijf In volle vryheit, want de Land-heer heeft geen wijf: In Stê en doet hy niet dan Mans en Vrouwen tergen, En menigh lacht' er om, diens haeren staen te bergen.

Hier danst dat vrye volck van d' een' op d' ander tack, En is 't de Linden moê, het kiest een ander dack, Een dack van Elsen-loof, reis-mantel van die Linden, Die s' in haer' eerste jeughd beschermden voor de winden, Beschutten voor Noord-Oost, behoedden voor Noord-West, En doen noch dagelicks daertoe haer niewe best.

Heilsaemen Elsen-rack, wie soud' u konnen derven? Ghy doet ons vreughd en baet in leven en in sterven; Uw leven streekt voor muer, met een, en voor tapijt: Uw leven geeft ons warmt, en koelte, naer den tijd, En altijd louwe warmt en altijd stil verkoelen; Uw' doode beenderen verquicken ons gevoelen, Als 't IJs en Sneew verdooft; het is een meerder goed, Gestorven goed te doen' dan menigh mensche doet. Maer branden is te wreed voor sulcken dienst van leven: Daer is een' minder' pijn, die u niew leven geven Of 't oude lengen kan: ghy leent uw' lieven romp, Daer Schip en goet aen hangt, tot booren van een' pomp. Van kokers onder aerd, daer wateren door sluysen, Spijt Roomens Metselwerck, en Brussels loode buysen, Daer Klinckaert, en Arduyn, en Koper moet vergaen, Daer stadigh lappen is en niew verboeten[113] aen; Daer overleeft uw lijf, en daer ontsterft uw sterven, En daer gerieft ghy kind, kinds kinderen, en erven; In 't water stond uw' wiegh, uw' dood-kist light in 't vocht; Daer duyckt ghy, en ontgaet de schennis van de locht: Onsterffelicker lof verdienen noch uw' stoven; Onsterffelicker penn', dan dese, maghse loven; Mijn' uytspraeck schiet te kort, wanneer ick oversla, Wat winst is door verlies, wat voordeel is door schâ. D' ondanckbaer Eicken stamm' en laet sich maer eens houwen: U kan ick hondert mael behouwen en behouwen: Behouwen? dat 's niet al, ghy levert goed voor quaed, Ghy voedt die u verdoet, ghy segent die u slaet, En, die de vreughd wil sien van dikwils niewe telgen, En neem' niet als de moeyt van wreed zijn en verdelgen; 't Onthoofden geeft de winst: waer is dat noch gehoort? Meer kinders dienen my, hoe ick meer ouders moord!

De wand van mijn Voorhout, of van mijn' twee Voorhouten, Is noch maer half voldaen: maer u verveelt mijn kouten, Niews-gierigh Wandelaer: soo swijgh ick van het groen Van Haegh en Meyen-Boeck[114], die hier de plichten doen Van Wallen hoogh en dicht, van vriendelicke mueren, Die my het vry gesicht bepalen van mijn' bueren, Die Maertje Knelis oogh onthouden uyt mijn' grond, Als offer tusschen ons een' steenen heiningh stond. Verganckelicke kalck en kon my maer bevrijden; Dit eewige kan bey: bevrijden en verblijden; In één woort segh ick 't al; 't is 't oorbaerlickste schut, Dat schoon en dienstigh is, en aengenaem en nut.