Part 3

„Dat-i nou ook niet door dat examen gekomen is. Andere jongens komen er wel door.”

„Ja, ’et is ’n ezel!”

„Maar jij hebt je ook nooit ’es met z’n werk bemoeid.”

„Ik ben geen schoolmeester.”

„Nou ja, maar je had toch wel ’es naar z’n huiswerk kunnen kijken, of ....”

„Waarom heb je dat zelf niet gedaan? Jij bent meer thuis dan ik.”

„Ik ben ziek!”

„Nu, ik zal wel ’es bij dezen of genen informeeren, wat we ’et beste met den jongen kunnen beginnen.”

Hiermee was ’et gesprek uit. Maar den volgenden middag aan tafel al werd ’et voortgezet. ’Et scheen, dat m’n vader dit maal er werkelijk geen gras over wou laten groeien. Nog voordat m’n moeder naar iets gevraagd had, begon-i:

„Ik heb van middag op de Beurs met Steenman over Hans gesproken.”

„En?” vroeg m’n moeder.

„Ja, die heeft zelf ook ’n jongen, die ’n paar jaar geleden gesjeesd is voor de Burgerschool. Hij raadde me aan, om ’em naar zoo’n soort van stoominrichting te sturen.”

Ik wist niet, wat ik hoorde. Ik dacht bij dat woord aan ’n inrichting, waar onze kleeren wel heen gestuurd werden, om uitgestoomd of geverfd te worden. Maar wat moest ik daar doen?

Gelukkig begreep m’n moeder er evenmin iets van, en vroeg ze verwonderd: „’n Stoominrichting?”

„Ja, ’n instituut, waar ze de jongens klaar stoomen voor ’et examen. Steenman zei, dat die menschen op zoo’n instituut natuurlijk veel harder hun best doen, om de jongens door hun examen te krijgen als gewone onderwijzers. Die laat ’et natuurlijk koud, of ze desnoods allemaal zakken; zij krijgen toch hun salaris. Maar hoe meer leerlingen er van zoo’n instituut slagen, hoe ’n beter naam dat krijgt, en hoe meer klandizie.”

Ik snapte nu wel zoo eenigszins, wat voor inrichting m’n vader bedoelde, al kon ik me met geen mooglijkheid voorstellen, hoe iemand ter wereld nog harder z’n best zou kunnen doen, om me de dingen in te stampen, als bij voorbeeld de onderwijzer, dien ik ’et laatste jaar op school gehad had.

„En weet je nu al zoo’n instituut?” vroeg m’n moeder verder.

„Nee, maar daar zal ik dan wel ’es op uitsnuiven.”

„Is dat niet geschikt, waar Steenman z’n zoon op geweest is?”

„Dat bestaat niet meer! Maar er zijn er hier in de stad genoeg. En zoo’n gloeiende haast is er ook niet bij. ’Et is nu toch overal vacantie.”

„Als er dan nog maar plaats is!”

„Op die scholen is altijd plaats. Maar ze kosten ook ’n handvol geld.”

Meer werd er dien middag niet over gesproken, en ook de drie volgende dagen, die ik nog in de stad doorbracht, hoorde ik er niets meer van. Toen ging ik naar Zandvoort, om daar, zooals gewoonlijk, m’n zomervacantie door te brengen. Ik woonde daar, net als de vorige jaren, bij ’n visscher in huis, dien m’n vader kende, en die in z’n kleine woning nog juist ’n slaapkamertje voor mij kon inrichten. Voor ’et overige at en dronk ik met hem en z’n vrouw en z’n volwassen dochter aan dezelfde tafel. ’Et waren geen kwaaie menschen, maar ze waren niet erg spraakzaam, en hadden weinig lust en ook al geen tijd, om zich veel met mij te bemoeien. Enfin, ik was natuurlijk ook haast altijd aan ’et strand, en maakte daar van zelf kennis met andere jongens, die met hun ouërs in Zandvoort logeerden. Alleen als ’et lang achter elkaar regende, was ’et nogal vervelend, want in ’et heele huisje van den visscher was geen boek te vinden, en ’et lukte me ook niet altijd, om er een van iemand te leen te krijgen. ’n Paar nam ik er wel van huis mee, maar die waren gauw uit.

Net als andere jaren waren de bezoeken van m’n ouërs weer niet al te talrijk. Een keer schreef moeder me, dat ze dien en dien dag tegen ’n uur of elf bij me zou komen. Ik kon ’er niet van ’et station gaan halen, want ik wist niet, of ze met den trein of met de tram zou komen, en ook den tijd wist ik niet precies. Ik bleef dus thuis op ’er wachten. Maar ’et werd twaalf uur, een uur, en wie er verscheen, m’n moeder niet. Ik was dolgraag uitgegaan, want ’et was prachtig weer, en in ’et kleine kamertje van den visscher erg benauwd, maar dat dorst ik toch niet te doen. En zoo bleef ik wachten en wachten. En eindelijk, dicht bij vijven, daar kwam m’n moeder, en vertelde, dat ze toevallig in den trein ’n paar kennissen ontmoet had, die ook in Zandvoort logeerden, en dat ze met hen meegegaan was. Ze moest er ook dadelijk weer naar toe, want ze hadden haar ten eten gevraagd, maar ze had toch eerst even willen kijken, hoe ’et met mij ging. Nu, met mij ging ’et goed, en geen kwartier daarna was m’n moeder weer vertrokken, met de belofte, dat ze heel gauw weer ’es ’n dagje zou overkomen. Maar die belofte schijnt ze vergeten te zijn.

Op ’n Zondagmorgen, dat ik op ’et strand met andere jongens aan ’et spelen was, zag ik ineens m’n vader, die naar ons stond te kijken. Ik ging natuurlijk dadelijk naar ’em toe, en gaf ’em ’n hand. Ik was blij, dat de andere jongens ’et zagen, want ik had ’et dikwijls naar gevonden, dat er nooit ’n groot mensch was, dat naar mij omkeek, terwijl de andere allemaal vaders en moeders, en ooms en tantes, en kennissen hadden. M’n vader bleef bijna dien heelen dag bij me, haast tot zes uur, en was erg aardig voor me. We wandelden eerst ’n heel eind langs ’et strand, wel ’n uur ver, gingen toen wat in ’et zand zitten, om uit te rusten, en liepen toen terug. Gelukkig zag m’n vader geen kennissen, dat wil zeggen, wel ’n paar menschen, voor wie-i z’n hoed afnam, maar toch niemand, dien-i aansprak. Toen gingen we met z’n tweeën in ’n groot, mooi café, waar ’et vreeselijk vol was, voor ’n open raam zitten, en kreeg ik ’n heerlijk broodje met vleesch en ’n kop koffie. Na ’et koffiedrinken gingen we weer naar ’et strand; vader kocht ’n paar kranten en ging in ’n badstoel zitten, en ik bleef in de buurt wat rondloopen en spelen. En toen m’n vader ’n uurtje gelezen had en af en toe ’es ingedommeld was, gingen we weer terug naar ’et zelfde café, en kreeg ik ’n kogelfleschje limonade. En daar bleven we, tot ’et tijd was om naar ’et station te gaan.

Op onze wandeling langs ’et strand en in ’et koffiehuis praatten we natuurlijk met elkaar, en ik geloof, dat ik dien dag meer met m’n vader gesproken heb, dan anders in ’n heel jaar. Ik vertelde ’em, hoe ik m’n tijd in Zandvoort doorbracht, en van de jongens, die ik er kende, maar ook dingen van m’n school en van meester Lindeman, en van oom Frits. En zelf zei m’n vader wel niet veel, maar-i luisterde toch wel naar me, en tusschenbeide lachte hij zelfs even hartelijk, als ik ’em anders alleen met z’n vrienden hoorde doen. Ik waagde ’et ook, om ’em te vragen, of-i al ’n andere school voor me gevonden had, en toen hoorde ik, dat ik met September naar ’et instituut Belmans op de Veergracht zou gaan. Ik had daar nooit van gehoord, maar m’n vader zei, dat ’et ’n heel goeïe school was, en dat ’et m’n eigen schuld zou zijn, als ik daar nu ook weer niet goed leerde. M’nheer Belmans had zelfs gezegd, dat ’et best mogelijk was, dat ik ’et verloren jaar nog inhaalde, en ’et volgend jaar examen kon doen voor de tweede klas van de Hoogere Burgerschool. Ik zei daar niet veel op, maar in m’n hart leek me dat zoo wat even mogelijk, als om van den hoogsten toren te springen en levend en wel op je voeten neer te komen.

Na dat bezoek van m’n vader bleef ik nog ’n week in Zandvoort. Ik had in den loop van die week nog ’n soort van avontuur, dat ver van prettig voor me was, maar dat ik je toch vertellen wil.

Als je ’n week of zes in ’n badplaats logeert, dan spreekt ’et van zelf, dat je ook wel ’es graag ’n bad neemt. Je kunt natuurlijk wel altijd je schoenen en kousen uittrekken, en zoo’n beetje in ’et water plassen, en dat deden wij jongens dan ook wel vaak genoeg, maar dat is toch je ware niet. Op ’n warmen dag is niets prettiger, dan zoo heelemaal in ’et water te duikelen en te spartelen. Dat kan je nu in Zandvoort doen, als je ’n badkaart hebt, en dan krijg je ’n badkoetsje, om je uit en aan te kleeden, en ’n badcostuum en handdoeken en dan rijën ze je ’n heel eind in zee, en ’n badknecht houdt ’n oogje in ’et zeil, dat je je niet te ver waagt. Dan heb je dus alles, wat je maar verlangen kan. Maar ongelukkig kost zoo’n badkaart geld.

Nu kreeg ik als ik naar Zandvoort ging, twee kwartjes mee op reis, en daar mocht ik wel mee doen, wat ik wou, maar ’et was nog niet eens ’n dubbeltje in de week, en dus te weinig, om er voor te baden. Dat zou ik er net één keer voor hebben kunnen doen. En ik wou toch ook wel ’es ’n stuk chocola of ’n andere snoeperij koopen.

Als ik daarom ’n bad wou nemen, dan deed ik dat op m’n eigen houtje, op ’n heel stille plaats. Ik wandelde eerst ’n half uur of drie kwartier ’et strand langs, totdat ik zoo goed als geen menschen meer zag. Dan trok ik m’n goed uit, lei m’n kleeren op ’et strand, en ging in zee, natuurlijk niet al te ver, want zwemmen kon ik niet. Meester Lindeman had er altijd erg op aangedrongen, dat alle jongens toch vooral zwemmen zouën leeren, omdat dat zoo gezond en zoo nuttig was. En hij had meer dan eens gezegd, dat iedereen dat kon, omdat wie geen geld had, om ’et abonnement in ’n zweminrichting te betalen, naar ’t kostelooze zwembad kon gaan. Daar had hij zelf ’et ook als jongen geleerd. Ik had er thuis dan ook ’n paar maal ’n balletje van opgegooid, maar geld wou m’n vader er niet voor uitgeven, en ’et kostelooze zwembad vond m’n moeder te onfatsoenlijk. Ik plaste dus alleen maar wat in ’et lekkere koele water, liet de zon me op ’et warme zand drogen, kleedde me weer aan, en wandelde langs ’et strand terug. ’n Enkelen keer gingen er bij deze tochtjes wel andere jongens met me mee, maar meestal was ik toch alleen.

’Et jaar, waarvan ik nu spreek, had ik ’n bizonder geschikt plekje voor m’n badpartijen ontdekt, dat ik gemakkelijk terug kon vinden. Er lag daar midden op ’et strand, half in ’et zand begraven, ’n ouë ton zonder deksel, of eigenlijk waren ’et niet veel meer dan wat losse duigen, die meer door ’et zand bij elkaar gehouën werden dan door den anderhalven hoepel, die er nog omheen zat. Je kon daar bij die plaats makkelijk in zee komen, en in dat overschot van ’n ton kon ik m’n kleeren bergen. Dan bleven ze beter bij elkaar, want anders gebeurde ’et op ’n winderigen dag wel ’es, dat ik ’et water uit moest komen, om m’n hoed of m’n boord na te hollen, die door den wind opgejaagd waren.

Op ’n keer was ik er nu weer in m’n eentje op uitgetrokken, om op m’n lievelingsplekje te gaan baden. Toen ik ’et drukke gedeelte van ’et strand met z’n badkoetsjes en badstoelen en wriemelende menschenmassa, en z’n hôtels en villa’s boven op de duinen al ’n goed eind achter den rug had, keek ik ’es om, en zag toen, ’n vijftig pas achter me, ’n slordig gekleeden jongen, met ’n grijze pet met ’n groote klep, en veel te wijde afgetrapte schoenen, met ’n rooïe das om den hals, waarvan de uitgerafelde punten in den wind fladderden. ’n Eind verder keek ik nog ’es haastig om, en later nog ’es, en telkens zag ik den jongen weer. Onwillekeurig begon ik wat langzamer te loopen, bleef ’es even staan, om ’n doodgewone schelp op te rapen en te doen of ik die met bizondere belangstelling bekeek, maar wat ik gehoopt had, gebeurde niet: de jongen passeerde mij niet. Ik zag dus alweer om, of-i misschien omgekeerd was, maar neen, daar was de fladderende rooïe das nog precies even ver achter mij. Ik gooide ’et nu over ’n anderen boeg, en begon m’n pas hoe langer hoe meer te versnellen. Maar ook dit middel hielp niet, want toen ik half buiten adem stilstond en omkeek, was de afstand tusschen mij en den jongen niet veel grooter dan eerst.

Ik moest dus wel tot ’et besluit komen, dat de jongen me opzettelijk volgde. Maar waarom? ’Et gedeelte van ’et strand, waar wij liepen, was wel stil, maar toch niet heelemaal verlaten. Van tijd tot tijd kwam ons ’n wandelaar tegemoet of ’n fietsrijder of ’n ruiter, hier en daar passeerden we ’n eenzaam bader, en aan den voet of op den top van de duinen zagen we ook nu en dan ’n paar menschen zitten. Er was dus geen reden, om me bepaald ongerust te maken. Toch voelde ik me niet op m’n gemak, en ik had ’n lief ding willen geven, om den jongen met z’n rooïe das weg te kunnen kijken.

Toen ik dan ook dicht bij ’et doel van m’n wandeling gekomen was, en ik m’n ton al in de verte zag, besloot ik maar, voor dit maal van m’n bad af te zien. ’t Speet me natuurlijk verschrikkelijk, want ik was van ’et harde loopen warm geworden, en ’et frissche water lachte me toe. Maar ’et was nu eenmaal niet anders. Ik bleef dus staan, keek ’es rond, stapte naar den kant van ’et water en maakte m’n handen en armen wat nat, draalde nog ’n beetje, en drentelde toen langzaam terug. Ik had opzettelijk niet naar den jongen gekeken, maar nu zag ik, dat hij ook weer was blijven staan. Ik bleef dus bij m’n besluit, om maar onverrichterzake naar huis te gaan, en liep door. De jongen stond nog op dezelfde plaats, toen ik hem op eenigen afstand passeerde en ik verbeeldde me, dat-i mij eenigszins spottend aankeek, maar zeggen deed-i niets.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig, om te weten, of-i me weer zou volgen, en ik keek dus al heel gauw weer achter mij. Neen, ditmaal was-i doorgeloopen. Nog ’n paar maal zag ik om, maar de afstand tusschen ons werd telkens grooter. Ik was warm en moe geworden, en toen ik op ’n plaats kwam, waar twee dorpsjongens aan ’et zwemmen waren, ging ik in ’et zand zitten, om naar ze te kijken.

Maar ik had nog geen vijf minuten gezeten, of de lust, om toch in ’et water te gaan, werd me te machtig. Ik stond dus weer op, en wandelde voor de tweede maal in de richting van de ton. Heel in de verte zag ik ’n zwarte figuur, die ik voor den jongen hield, die me m’n heelen dag bijna bedorven had, maar na ’n poosje had ik die uit ’et oog verloren. Toen ik op m’n ouë plekje kwam, keek ik ook nog ’es naar alle kanten, maar ik zag niets, dat me ongerust maakte. En ik besloot m’n bad te nemen, dat ik dien dag zeker dubbel verdiend had.

In ’n wip was ik uitgekleed, en plonsde ik in ’et heerlijke water. In ’et eerst wierp ik nog nu en dan ’n blik naar ’et strand, maar spoedig dacht ik niet meer aan gevaar, en vergat alles om me heen door ’et prettige opgewekte gevoel, dat ’et zeewater me gaf. Zoo lekker als dien dag had me ’et baden nog nooit geleken.

Ik was ’n heel eind ver de zee ingegaan en stond tot aan m’n borst in ’et water, toen ik er aan dacht, om zoetjes aan terug te keeren. Maar verbeeld je, hoe ik schrok, toen ik me omdraaide. Ik zag iemand, die uit alle macht van den duinkant kwam aanrennen, en wel regelrecht naar de plaats, waar ik m’n kleeren geborgen had. En geen seconde later herkende ik den jongen aan de flapperende einden van z’n das. Eén oogenblik stond ik verstijfd van schrik, maar toen begon ik te hollen door ’et water, zoo hard als ik maar kon. Ik stoorde me er niet aan, dat ik ’n paar malen m’n voet leelijk bezeerde op ’n scherpen steen, maar liep als ’n razende verder.

De jongen echter bleef eveneens aan ’et hollen, en toen ik m’n voeten weer op ’et droge zette, was hij veel dichter bij de ton dan ik. Want ’et was eb, en zelfs bij vloed lag m’n kleerenbergplaats nog ’n heel eind van ’et water af. Ik begreep, dat ik te laat zou komen, maar toch bleef ik doorhollen. Ik zag den jongen bij de ton komen, ’n oogenblik in m’n kleeren grabbelen, er wat uithalen, en wegrennen in de richting van ’et dorp af. Op ’etzelfde oogenblik was ook ik bij de ton, en met één oogopslag had ik gezien, dat wat ik gevreesd had, ook gebeurd was. De jongen met de rooie das had m’n horloge gestolen.

Ik gaf ’n gil van woede en vloog den dief na. Maar ’et duurde niet lang, of ik kwam tot bezinning. Zonder kleeren aan ’et lijf kon ik toch onmogelijk den jongen heel lang vervolgen, en hij liep eer harder dan minder hard dan ik. En dus keerde ik weldra, huilend van kwaadheid en spijt, terug, en begon me aan te kleeden zonder te wachten, tot ik eigenlijk goed droog was, en stak telkens ’n arm in ’n verkeerde mouw, en scheurde m’n flanel, en voelde me diep en diep ongelukkig.

’Et horloge, dat me ontstolen was, had ik als ’n gedachtenis aan oom Frits gekregen. ’Et was natuurlijk ’n ouërwetsch horloge, van zilver, met ’n bolronde kast, en vader had ’et na de begrafenis voor me mee gebracht. In ’et eerst mocht ik ’et nog niet iederen dag dragen, maar langzamerhand was dat er toch van zelf van gekomen, en in de vacantie kreeg ik ’et altijd mee. Ik hoef je niet te zeggen, dat ik daarom nog bedroefder om ’et verlies er van was.

Toen ik weer aangekleed was, stapte ik meteen naar huis. Van den jongen was in geen velden of wegen iets meer te zien. Ik vertelde thuis natuurlijk dadelijk onder tranen, wat er gebeurd was, en de visschersfamilie sloeg de handen in mekaar en beklaagde me en probeerde me te troosten. De man nam me mee naar ’et politiebureau, en daar moest ik aan ’n m’nheer met ’n vreeselijk zwarten baard en ’n gouën bril op alles heel precies vertellen. Ik gaf zoo goed en zoo kwaad als ’et ging ’n beschrijving van den jongen, en wees vooral ’n paar maal op de wapperende rooie das, want ik meende, dat dit herkenningsteeken ’et heel gemakkelijk zou maken om den boosdoener op te sporen. Maar de m’nheer met den baard scheen daaraan niet zoo veel waarde te hechten. Hij zei niet veel anders dan ’n paar maal „hm!”, schreef ’n paar dingen op, ook m’n vaders naam en adres, en gaf me bij ’et heengaan den raad, niet weer alleen op zulke eenzame plaatsen te gaan baden. Nu, zoo wijs zou ik uit me zelf ook al geweest zijn.

Toen ik ’n paar dagen later weer bij m’n ouërs thuis was, en m’n treurig avontuur vertelde, werd daar de zaak nog al koeltjes opgenomen. M’n moeder zei, dat ’et jammer was, maar dat er nu eenmaal niets meer aan te doen was. En m’n vader zei, dat-i hoopte, dat de Zandvoortsche politie den jongen niet te pakken zou krijgen, want dan zou dat allerlei geschrijf en last geven van getuige-verhooren en zoo, en dat was de heele ouë knol van oom Frits niet waard. Ik zelf dacht daar anders over, maar die wensch van vader werd verhoord: we hebben van de zaak nooit meer iets gehoord.

Ik was dus de laatste gedachtenis van m’n goeïen oom voor altijd kwijt, maar ik heb daardoor toch niet minder dikwijls aan ’em gedacht.

III.

VAN M’N NIEUWE SCHOOL, M’N NIEUWEN MEESTER, M’N NIEUWEN VRIEND EN ’N MOSSELENVROUWTJE.

Op een van de eerste dagen van September stapte ik dus voor de eerste maal naar m’n nieuwe school. De afstand van m’n woning naar de Veergracht was vrij groot, maar dat was niets bizonders voor me, want ook m’n ouë school lag tamelijk ver van ons huis, al was ’et dan ook in ’n heel andere buurt.

Ik was tamelijk vroeg gegaan, omdat ik bang was, dat ik misschien eerst nog zou moeten zoeken, maar dat was niet noodig. De Veergracht was niet heel lang, en ik wist, dat de school aan de stille zij moest staan. ’n Huis of vier van den hoek zag ik dan ook al ’n groot wit bord, dat langs den heelen voorgevel van ’et huis liep, en waarop met ossen van letters „Instituut Belmans” stond. Als dat bord er niet geweest was, zou je niet gedacht hebben, dat daar ’n school was, want ’et was eenvoudig ’n groot heerenhuis van drie verdiepingen, en ’et zag er precies zoo uit als de andere huizen op die gracht. Ik keek ’et ’es goed aan: er was ’n hooge stoep, voor de ramen hingen overgordijnen, en er was van buiten niets te ontdekken, dat op ’n schoollokaal leek.

Ook vond ik niet, zooals bij m’n ouë school, ’n bende jongens, die tegen de deur aangedrukt stonden of daar voor aan ’et spelen waren. Ik dacht, dat ik misschien veel te vroeg gekomen was, maar net hoorde ik ’n torenklok kwart voor negenen spelen. Dan ging vroeger onze schooldeur al open. Ik drentelde dus maar wat heen en weer, en nu merkte ik, dat ik toch niet de eenige scheen te zijn, die daar naar school moest. Hier en daar op de gracht liep ’n heer of ’n dame met ’n jongen van mijn leeftijd, die ook blijkbaar op iets wachtten. Langzamerhand kwamen er meer, ook wel ’n enkele jongen alleen, en als we elkaar passeerden, keken we elkaar aan, of we zeggen wilden: „Ben jij er ook een?” Maar op de drukte voor ’n gewone school leek ’et toch niemendal.

Hoe dichter ’et bij negen uur werd, hoe meer de wachtenden zich bij de stoep van ’et instituut ophoopten, en ik voegde me nu ook maar bij ’et groepje groote menschen en jongens, dat daar staan bleef. Eindelijk trok een van de heeren de stoute schoenen aan, en schelde. ’Et duurde nog weer tamelijk lang, maar ten laatste werd dan toch de deur onder de stoep door ’n dienstmeisje opengedaan, die meteen weer naar achteren ging en blijkbaar verwachtte, dat we haar wel zouën volgen. Ik liet natuurlijk de groote menschen voorgaan en ging met ’n groepje van drie, vier jongens naar binnen.

We liepen ’n lange tamelijk donkere gang door, klommen ’n trap op, en kwamen toen op ’n ruim portaal, waar ’n aantal kapstokken waren, ’et eerste wat er ’n beetje schoolachtig uitzag. Op dat portaal stond ’n m’nheer met ’n kaal hoofd, dat glom als ’n spiegel, en met geen enkel haartje op z’n geheele gezicht, met ’n gouden bril op en in ’et zwart, die de dames en heeren begroette, met ieder van hen ’n paar woorden wisselde, dan den jongen, dien ze brachten, van hen overnam, en naar binnen stuurde. Er stond op dat portaal ’n deur open, en daarachter scheen dus ’et schoollokaal te zijn. De jongens, die alleen gekomen waren, hielden zich ’n beetje op den achtergrond, maar toen alle vaders en moeders weer heengegaan waren, zei de heer: „Ga jelui ook maar naar binnen, jongens.”

’Et lokaal, dat ik binnenstapte, was niets anders dan ’n ruime kamer, met effen blauwachtig grijs behangsel op den muur en linoleum op den vloer, met ’n schoorsteen en drie openslaande ramen, die op den tuin uitzagen. Er stonden geen gewone schoolbanken in, maar ’n soort van donkerbruin geschilderde houten lessenaars met ’n houten stoel er achter. Verder waren er ’n paar borden op ezels, en aan de wanden hingen landkaarten en schoolplaten. Over ’et geheel zag ’et er wel ’n tikje gezelliger uit dan de lokalen in ’n gewone school.

Ik volgde ’et voorbeeld van de andere jongens en ging voor ’n lessenaar zitten. ’Et gaf je wel ’n gevoel van deftigheid, zoo alleen te zitten, zoo iets van ’n m’nheer, die voor z’n schrijftafel zit. Ik telde ’es, hoeveel van die dingen er stonden: er waren er twintig. Twaalf daarvan waren op dat oogenblik bezet.

De heer van ’et portaal—ik begreep nu, dat ’et m’nheer Belmans zelf was—kwam binnen, en ging voor de klas staan. Zonder iets te zeggen, bleef hij ons zeker vijf minuten lang strak aankijken. Waarom, weet ik niet, want ’et was al dadelijk doodstil. Ik keek ook wederkeerig hem ’es goed aan, behalve wanneer z’n glinsterende brilleglazen precies naar mijn kant keken, want dan sloeg ik onwillekeurig m’n oogen neer. Ik kon niet zeggen, dat z’n gezicht me bizonder beviel. Aan overmaat van vriendelijkheid scheen m’nheer Belmans in elk geval niet te lijden. Maar ik kwam voor me zelf tot ’et besluit, dat zoo’n gezicht zeker bij ’n stoominrichting hoorde.