Part 17

Goddank, ’t is ’en oogenblik stiller. Is ie goan liggen de sturm....? Um rauwer weer op te stoan! Doar kumt ie, doar kumt ie! ’t Bloast en roast en giert nog starker; de boombloai’ fledderen deur de locht; angstig en dooilik sleet de zware veerbel oan d’overkant van ’t woater: klieng-kloeng—kling-kloeng—alschoon geen minsenhand heur beruurt; en gunder ien’t darp, woar ’t riet van de doak’ vliegt, woar ’t leemhutje kräkt, en wrakke schorsteen’ kletteren op pan’ en gebint’, doar zwiebt ook de karkspits ien’t mulmende hout.... Noar ’t hoanje kiekt niemand.

Aan gene zijde der rivier nadert op den veerweg een breede figuur. ’t Moet de kastlooper zijn. Harmen is niet gewoon zich om ’t weer te bekreunen. Of de tocht hem bang valt, en de vracht hem zwaar drukt of niet, hij houdt zijn geregelden tred. Nu echter kost het hem wel groote inspanning om zijn pad te vervolgen. Met den wind ter rechterzijde in den rug, wordt zijn zwaar geladen kast gedurig door een hevigen aanval van den jagenden stormwind gebeukt. Zoo even was de schok hem bijna te sterk geworden,—’t was de schok, die ginds aan de overzijde, den ouden olm door bast en door spint en door merg drong; de schok, die het sieraad der vruchtbare Betuwsche weiden, onder wiens breede takken mensch en dier zich zoo gaarne een plekje ter ruste zocht, voor immer vernielde. Harmen heeft een oogenblik met de hand tegen een wilg geleund, doch zich ook spoedig hersteld. Of die stoot de hevigste is geweest, althans hij wankelt later niet meer. Nu heeft hij den oever bereikt en tevens de beide palen waartusschen, in de hoogte, de veerklok met haar somber geklang, het grootsche lied van den storm begeleidt.

Harmen slaat de hand aan de klink van den slingerenden luiketting. Sterker dan zoo even roert de klepel het metaal, daar klinken schellere tonen, en—de stormwind voert ze onverzwakt naar den Betuwschen oever.

Die klank roept den veerbaas.

„Is den Harmen roazend as de weind,” denkt de geroepene, „en meint ie dat Bolmans zich eiges zal woagen!”

Hein—de veurige knecht—kon’t zoo schuins en zoo schots met ’t weer niet wêzen, of zonder beroad goeng ie ’t roeibootje ien, en hoalde of brocht wie d’r over wou. „A’j soldoat bint dan mo’j veur geen kogels goan loopen,” zei Hein: „as God oe zuukt dan kan Ie oe net zoogoed ien de bedstêj as op ’t woater kriegen.” Bolmans het altied: Krek zoo, gezeid, en—Krek zoo, dat zeit ie nóg; moar, de meister is méér as de dienoar; en te middag het ie zoo’n kramp ien’t lief gehad, en alêvel: Die twee met mekoar is op ’t woater!!

Dorus komt haastig de gelagkamer binnenloopen waar Bolmans voor ’t venster staat.

„Boas! kan’k overhoalen met die sturm?” vraagt de veerknecht.

„Woarum niet Dorus....?”

„Albeneur!” zegt de jongen: „’k Het geen zurg veur mien eiges, went, al bin’k nog zoo mans niet op ’t woater, d’r ien zou ’t wel schikken; ’en kat kan ook zwemmen as ’t tied van nood is; moar—veur den ander?”

„Ien Gods hand is ielk mins veilig en geburgen, Dorus.”

„Da’s woar,” zegt de jongen: „moar—as den ander ien ’t woater velt en niet zwemmen kos, dan....” en Dorus moakt ’en geboar van köpken onder.

„A’j bang bint Dorus, dan zal ikke goan!” zegt de veerbaas met iets minachtends, en zet groote oogen.

Bang!? da’s ’en ding dat ie nooit gezien het. Zonder een woord meer te spreken snelt Dorus ter deure uit; loopt zoo haastig hij kan, schuin tegen den wind in, naar ’t veer; sluit de oogen voor de stofwolken, die hem gedurig in ’t aangezicht jagen, en als hij zoo loopt, dan vindt ie ’t kemiek dat ie den kastlooper nou krek ien dit weerke veur ’t erste mot overhoalen.

„Wat zal Dorus zeggen....? En wat zal die mins zeggen....?” denkt de jongen: „Zal ie weer vroagen: Wi’j asteblief weggoan? Nee, dat zal ie toch niet; en zie, Dorus zal Geertjes voader is netjes over ’t woater schipperen, zoogoed asof ie al zin lêven op ’t woater gezwabd had. ’t Is woar op de Woal het ie ook wel oan ’t veer geholpen as de boas of de knecht is ziek was, moar ien zulk weertje toch nooit van zin lêven. Harrejennig wa’n weind! Moar as ie den kastlooper schoonjes d’r over hoalt, dan zal ie ook wel gemuujzoamer worden. Misschien zal ie dan zeggen: Wi’j asteblief kommen, ien stee van: wi’j weggoan. Wi’j kommen! Harrejennig! kommen um Geertje. Lief ding, met ou ens ien ’t bootje!!

Dorus, met de pet gansch op den neus en over ’t achterhoofd getrokken, rukt de ketting-pen, waaraan de veerschuit vastligt, uit de klei; trekt, terwijl hij langs den oever voortgaat, het roeibootje een honderd schreden verder stroom-opwaarts—„da’s sekuur, dan het ie geen nood um oan d’ overkant te lêg oan wal te kommen; ge kunt ’et met zoo’n weind zoo krek niet fiksieren.”—Nou stapt ie d’r ien; stoot met de roeispoan heel krachtig van wal, en.... „Doar geet ’et!”

Mins, mins, wa’n gedans en geklots. ’t Zou nou wark hebben um ien de moat te blieven, as Knilles de kerresier, van Mulderkens Hanske trompette.

Den kop van ’t bootje schuins tegen de golf iengehouen: Krek zoo. Dorus, ge bint al ’en heele prefester.—Pats!—Ge kunt de roeispoan’ verdrêjd niet ien ’t woater kriegen; meint da’j d’r ien zult sloan, klets! dan geet ’t op zied en ge sloat ien de locht. Hier geet ’t nog zoo’n bietje; moar gunder! wa’n golven! zou ’t angstigheid wêzen....? Nee, niks, geen spier. De veerboas op de Woal zei altied: niet tusschen de golven as ’t wêjt, moar schuins d’r deur heer.—Mins, mins, wat sloan ze ien ’t bootje! Slik nat; en ien d’ oogen! Ge mot de oog’ êvel los houen jungske!

„Toch iesdig hoe wiejer noar ’t midden. Zoo’n stofrêgen van al ’t geschuum! Klats! dat was d’r weer een! Nou ien de hugt, dán ien de lêgt verdrêjd! hier wordt ’et spektoakel! Zou Bolmans eiges overhoalen....? Bangheid he’k niet; ’k kan zwemmen genogt; moar, de kastlooper gunds, mag die zich woagen op ’t woater?

„Geertje zeit nee. Nee nee, schrauwt ze, heur! Joa ’t is de weind moar ’t liekt krek, of ze nee schrauwt. ’k Zal ’t hum afroajen, dien mins met één hand. Toe Dorus, zit vaster! ge schuuft van de bank af. Kan perjen haast niks zien. Rechts sleet de spoan mis;—Allo! overeind! de voet stief tegen de kromhouten oan! Jong, jong, wa’n gezwab! ’t Zou toch zoo mekkelijk zwemme niet wêzen.—As Geertje ’t is wiest! Oarig pestuurke!”—’t Gonst en ’t giert, en ’t klotst en ’t schuumt.... „God! in Oe hand! geen mins zou ’t regieren!”

En—Harmen, die de winkelkast tusschen zijn rug en een der palen van de veerbel heeft geklemd, zit op den Veluwschen oever en tuurt er met starren blik naar de hulk, die daar rijst en daalt en zwiebelt op de bruisende golven.... „Die d’r ien zit is ’en ander as de veerboas eiges. De zeun van Gijs Giesels....”

’t Stormen van den wind kunt ge hooren en zien, maar ’t stormen in de borst van dien man met de ééne hand, dat hoort en dat ziet ge niet, dat hoort en dat ziet maar Eén.

En de woedende elementen zingen te zamen een oorverdoovend lied; en het bootje ginds op de golven in het felst van den wind, rijst pijlsnel omhoog, en zinkt dan weer weg in het schuim. Nu komt het dwars voor een golf; zij klotst over ’t boord.... „O God! die erme jong!”—Weer rijst het aakje, weer zinkt het snel.—De man die daar tuurt, rukt zijn armen los uit de riemen der kast; met één sprong is hij overeind; weer volgt hij met starenden blik het zwirlende vaartuig. Hij bemerkt het niet dat een krachtige windstoot zijn winkelkast ter aarde werpt. Weer komt er een golf dwars aan stuurboord van ’t aakje. ’t Schuimt nòg eens naar binnen.... „O Heere! doar geet ie!” En—twee vetleeren schoenen zweept de wind van den wal in den stroom; een bombazijnen wambuis fladdert over den vloed, en—een roestig mes, ’t welk glijdt uit den zak, zinkt weg in de diepte!

O! dat zijn ontzettende oogenblikken voor haar, die angstig is geworden in haar eenzaam vertrek, en, denkende aan haar vader, naar het veer is gesneld, om te zien of hij haast komen mocht. Ze heeft niet gedacht dat ’t zóó arg op ’t woater zou wêzen, zóó vreeselik arg. In den aanvang ontsnapt er geen kreet aan Geertjes lippen nu zij dat schouwspel daarginds met moeite bespiedt. Stijf houdt ze de saamgeperste handen op den hijgenden boezem gedrukt. Haar tanden nijpen heur lippen in bloed.... „Groote God, help!” is de bee die haar trilt door de ziel, en: „Helpt minsen, helpt!” is ook in vertwijfeling de kreet, die in ’t einde haar boezem ontvlucht. Maar de wind voert die bee slechts terug naar het veerhuis, en—ook zij snelt er heen.

De veerbaas het niks gezien, niet geweten:.... „Watblief....? M’n lieve Geertje, wat mein ie, ’en ongeluk?”

„Nee, nee! niet meinen, moar ’t is zoo,” roept het angstige kind. Um Gods wil, Bolmans mot helpen en redden. Bolmans mot meegoan; moar gauw: Geen oogenblik mag ie wachten: „Toe, kom dan, vort!”

Maar Bolmans zegt dat Geertje bedoard mot wêzen. Den Dorus kan zwemmen, en heur voader het dukkels gezeid, dat ie in vroeger tied over de Woal kos hen en weer!

„Ho, proat niet, wat zou ie met ééne hand!” gilt het meisje, terwijl zij den man bij zijn buis vat: „Ik smêk ou, kom helpen?”

Bolmans wil wel meegoan om is te zien of.... moar Geertje-lief mot begriepen, as’t zóó arg op ’t woater is, dat ie dan zich eiges niet woagen mag, ook um zien Jenneke. ’t Is zund um den Heer te verzuuken.—Joa, hij ziet ’t nou ook, ’t is niet te voaren op ’t woater; as ie dát had begrepen toen Dorus goeng, dan zou ie ’t hum „óók nog starker hebbe afgeroajen”; en, als hij zijn hand op haar schouder legt, dan zegt hij weder: „Mot altied denken Geertje-lief, dat minsenhulp niks is, moar God is almachtig!”

„God is almachtig, moar gij bint ’en veinsoard!” krijt het radelooze kind, terwijl ze zich aan den gloeienden klauw ontrukt, die haar op den schouder brandt. En als de stormwind het veinsaard al gillend herhaalt, dan buldert hij voort naar de kerkspits, en rukt er het roestige haantje uit het molmend gebint, en—’t ploft op het kerkhof.

En—snikkend van angst, en hijgend tegen den persenden luchtstroom in, ijlt het trillende meisje de lager liggende weilanden over om het volk te bereiken, dat ze, ofschoon van verre, ontwaarde.

Maar ginds in den vloed?

De man met de eene hand heeft vruchteloos gekampt met de schuimende golven. Hij wist nog.... hij zag nog.... maar toen, toen zag hij niet meer: alleen de huilende storm en het bruisende water hebben hem vluchtig van Geertjes angsten verteld, toen—toen werd het nacht om hem heen. Nog eenmaal zag hij Gods Hemel. Een zucht, en—vaarwel!

Maar Dorus? Aan ’t kentelend bootje heeft hij zich vastgeklemd:

„Mot niet losloaten jungske a’j beet hebt. Tieds genogt as ’t oakje umlêg zinkt. Verdekselde schoen’ oan de vuut’! Trampen, trampen, hak tegen hak. Foos riemspul, doar goan ze!—Wat ruurt doar veur zwarts?—Onmundige golf, nou ziet ie hoast niks meer.... Nou wél: ’t is ’en mins. ’En mins! Vort, vort dan, en ’t bootje adie!” De saamgeknepen vingers spitst hij ter zijde van ’t lijf: „Da’s toch oarigheid—niks kienderachtig! Die golf wou boas wêzen, moar, Dorus is d’r ook nog. Dat zu’k dun spul regieren wil. Hê! da’s ’en vervliemde, ’en golf van geweld!” Nou weet ie van niks meer—d’r onder of boven.—„Goddank weer d’r boven, en gunds ziet ie ’t zwart nog. Wat worden die kleeren zwoar. Moar, de stroom geet fel op die kribbe oan. Dorus, pak moar weer oajem, geen angstigheid heur.... zie, gunds glimt nog ’en tipke van ’t zwart. Vort, vort moar, veuruut, met krachtige sloag’!.... Zoo! Nou kumt ie’t op zied, en—doar het ie ’t gegrepen!”

Ontzettend wordt nu de strijd van den jongen tegen het verwoede element. Met den zwaren last staat ook hem nu slechts ééne hand ten dienste. De krachten dreigen hem te ontzinken. Moed Dorus, moed! Hier bij de krib is de golfslag gebroken.

Hijgend, hijgend, gansch buiten adem, worstelt en kampt hij. „Een, twee, drie sloagen nog. Dank, dank goeje God!”—En zie, doar griept ie de krib en.... doar kruupt ie noar boven.

’s Anderen doags ’s mergens zingen de veugeljes alschoon dat heel veul d’r nestjes kwiet zin, krek asof d’r niks gebeurd is.

Da’s oarig van de veugeltjes!

In Harmens witte huuske zingen geen veugeljes, moar ’t is ’r tóch oarig. ’t Is ’r stillekes, heel stillekes, went, Harmen leit en sloapt ien de bedstêj. De dokter het gezeid dat alle gevoar veurbij is. Dorus steet bij de toafel; zien heldere oog’ stoan wel wat fletser, moar ze kunnen toch kieken noar ’t oarig pestuurke, dat gunds bij den heerd oan ’t koken van lijnpappen is.

En as ie nog kiekt dan ruurt zich de mins ien de bedstêj, en fluustert heel zacht: „Giesels, kom asteblief hier?”

Kom ASTEBLIEF HIER! Doar hei’j’t al. Da’s ’en andere prédekoasie as van twee doag’ geleien: Wi’j asteblief weggoan? Zacht: „Hier Langhuuzen, hier bin’k. Zeg, vuul j’oe wat bêter?”

„’En boel bêter, ’en heele boel bêter!” is Harmens bescheid, ofschoon het hem duidelijk is aan te zien dat hij het leven wel zwaar heeft gehaald; en weder fluistert hij mat: „Giesels, gêf mien oe hand?”

En Dorus hand rust in die van Harmen Stomp.

„Da’s wonderlik: Harmen zeit niks, en Dorus kan ook niks zeggen; ’t is krek asof die zachte handdruk van Harmen hum de troan’ noar de ooglee parst. ’t Is wonderlik: Geertje steet ook bij de bedstêj, moar Geertje zeit ook niks, en Harmen het ook troan’ ien de oogen. As ie giesteroavend ien’t woater zóó flets en wêk um ’t hart was gewêst as nou, dan zou ie met Harmen veur de snoek’ zin geroakt.... „Watblief?....”

Weer heurt ie gefluuster: „Dank, dank oe Giesels!”

Die weerlichse troan’!

En Geertje, den heelen nacht is ze angstig en hulpzoam gewêst, moar nou, nou voader zoo sprêkt, nou snikt ze van blijdschap, en weer, en nog ens: „Dank, dank oe Giesels!”

„Nee, da’s noarigheid!” denkt Dorus: „Ien ielk geval is ’t rogge um weit gewêst. Den Harmen met zien ééne hand het hum wille redden, nou het hij ’t Harmen gedoan.” Schijnbaar luchtig zegt hij nu luid: „A’j danken wilt Harmen, dan mo’j deur de bedstêjplanken noar Boven zien, moar zóóveul is zeker: as Den Boven ’t medalje veur drenkeling gift, dan is ’t veur Harmen, en Dorus kan toezien.” Verdrêjd! wat drukt ie de hand. Die dekselse troan’!

’t Is doar oarig ien ’t kämerke.

De minsen d’r buuten die geen schoai oan eigen huus of dak kregen, ze hebben ’en boel te proaten. Ze kunnen ’t over ’t geval met den kastlooper niet eens worden. Bolmans van ’t veer het gezeid, dat ’t met den Harmen al ’s mergens niet riechtig gewêst was. Hie had van ’en mes gesproken; heel oakelik van ’en mes op zak, en—ge kos’t niet weten: zich eiges willen verdoen!? ’t Was altied ’en mins buuten God gewêst. Hie, Bolmans, is nog noar ’t veer geloopen um te helpen as ’t wêzen kos. Toen Dorus goeng, toen had ie hum nog gezeid, dat God verzuuken zundig was—dat kos Geertje getuugen; tegen heur het ie dat ook gezeid. „Moar, zooveul is zeker,” het ie ook nog gezeid, „as ikke lid van de Road was, dan zou’k ’en gebooi gêven um bij sturmweer niet over te hoalen.”

Den Bolmans wiest toch altied meer as ’en ander; zoo’n gebooi zou goed wêzen. Joa, lid mot ie worden!

Kiek, en meeliedend is ie ook: doar geet ie noar ’t witte huusken um eiges te vroagen hoe ’t met den kastlooper geet. Niks grutsig!

En de veerbaas vervolgt zijn weg naar ’t aangeduide erf; en als de karkmeister veurbij ’et karkhof geet, woar ’t weerhoanje ien de brandnêtels en diestels leit, dan proat ie bij zich eiges: „’t Mot gauw gereperierd worden.”

Nu treedt hij het huisje binnen, maar—er zijn er toch die weten dat het haantje in ’t molmig gebint verroest en verguld was. ’t Vuur onder de smêjige lijnpap ’t knettert hum tegen: Doe veinsoard! Geertjes oogen zoo helder en kloar, ze blinken: Doe veinsoard! en alles, alles wat ien’t kämerken is schrauwt roazend: Doe veinsoard!

Bolmans wunst alles ten beste, en keert noar zien arf toe.

Omstreeks zes maanden zijn er verloopen.

’t Is helder vriezend weerke, en ’t gelui van de karksklökskes zeit oe dat ’t Zundagmergen is.

Gunds bij ’t roodsteenen huus oan den diek, mowwe wêzen. ’t Is de darps-kommenij, woar ’t junkske die de koei’ huujde zien sukkere ballen hoalt. Pieters die er dartig joar boas was gewêst, is veur twee moand gesturven, en sinds dien tied is ’t winkelhuus propertjes opgeknapt.

’t Zal acht uur halfnegen zin gewêst, toen ’en kerreke, dat van de Woalkant kwiem, veur ’t huus het stilgehouen. Dorus Giesels heit oan ’t oudachtig lillik mins met kromme been’ de hand gegeven; het hum uut ’t kerreke geholpen, en: „Dag voader,” gezeid.—In zien wêzen leek Dorus onmundig veul op die mins.—Toen het ie gegoecheld met ’en jong en twee dern, die ook nog ien’t kerreke hadde gezeuten, en voorders zin ze soam, krek as heur voader, die met Dorus veuruut liep, noar binne gegoan.

In de groote kamer van het winkelhuis zit Harmen Langhuizen bij de potkachel. ’t Lijkt wel of Harmen sedert wij hem voor de eerste maal zagen, een paar jaren ouder is geworden, maar toch, er is meer kleur op zijn wangen.

Daar wordt de kamerdeur geopend.

Zie, hoe een doodelijk wit Harmens blos voor een wijle vervangt. Aanstonds staat hij op. Met den stomp van zijn rechterarm achter den rug verscholen, treedt hij den binnenkomende te gemoet en reikt hem de hand—de hand waarmee hij zich behelpen leerde; en dan, dan zegt hij op minzamen toon: „Gijs Giesels, hoe geet ’et?”

„Goed Harmen, en Gij?” is het weerwoord.

„’t Is lange joar’ gelêjen, Giesels, da’k ou niet gezien heb,” zegt Harmen: „Goa zitten.... en dat onze kienders....” hier stokt hij.

„Joa krek, onze kienders,” herhaalt de vreemde; ziet naar den grond; weet met zien handen geen road, en sleet z’ op den rug.

En—niet een is er ien huus die begriept dat zoon erste ontmoeting van twee gevoaders niks alledoags is. Die ’t niet begriepen, die hebben d’r niet mee van noode. Harmen zei nòg ens: „Giesels, goa zitten.”

En bij de toafel is ’t ’en gegoechel van veul niet genogt. Kan ’t wel anders: Dorus’ bruur en zusters kommen brulloft houen, en Geertje kennen ze al, want z’is ’en dag met Dorus bij heur oan de Woalkant ien voaders huus gewêst.—Wa’n mooi merrenos bluumke het Geertje um ’t oarig pestuurke—zooals Dorus dat nuumt—en wa’n bezonder groacelik mutske het Geertje op ’t heufd; en wat is ’t hier alles mooi opgetuugd met dat vlagdoek, en ’t zulver- en goud- en rood pampier tussen die dennetekskes. Heere minsen! en wa’n breudjes! en krientenbreudjes! en wa’n mooie bruigomspiep, heelegoar met roodgruune lientjes d’r um! En is dát alêvel oe voader, Geertje....? „Dag boas Langhuuzen, we kumt de boel hier is opscheppen heur.”

„Dat zal me plezier wêzen,” zegt Harmen: „Mot nou moar toetasten.”—’En klein bietje loater zacht tot Dorus’ voader: „’k Het veul oan oe jong te danken, Giesels; ’t is ’en wondere jong, moar ’en bovenste beste!”

Gijs Giesels het wark met zien breudje.—Te danken! „Joa krek, krek dat is ie.”

Gunds bij de toafel geet ’en gelach op. Geertje kriegt ’en kleur as ’en meikars. Hendrik—Dorus’ bruur—het geploagd: „Geertje zeg, wóar bi’j met de karspit geblieven?”

’t Ét en drinkt en lacht ien de koamer. De voaders proaten niet veul moar ze kunnen nog is êfkes rooken; de kark is heel dichtebij.

Moar zie—buuten op den diek doar loopen ze al; de mansluu met de hand’ ien de zak’ en de vrouwluu met de stoof onder d’r zwarte mantels uut. De neië winkelier mag met z’n Geertje niet te loat kommen. Allo, véuruut dan!

En bij de karkdeur onder de lindes, doar stoan de mansluu—noar gewoonte—nog te rooken en te proaten totdat meister oan ’t kloktouw geet trekken. Ze meinen dat den Dorus ’t moar oarig met Geertje getroffen het. Ze hebben allemoal wel gedocht dat den Harmen van klienktum onder ien de loai van de kast had zitten: veur Geertje en Dorus het ie ’t winkelhuus kunne koopen en stillekes geet ie bij heur ienwonen.—Dat zoo’n oarige dern in zoo’n lillikke jong zenie kos kriegen! moar zóoveul is zeker: ’t is ’en kloeke rejoale jong, en zóoveul is ook zeker: heur voader het ie ’t lêven gered.—’En mins mot deur bepruuving moar wies worden. Sedert kumt Harmen trouw ien de kark, en veul hebben ’t gezien: dat ’t Onze Voader en de Tien gebooi bij hum, ter weerskant van ’t kammenet, ien mooie liest’ oan den muur hangen.

’t Wordt vol ien’t karkske, heel vol. Zoo’n trouwerij is nog is wat anders as anders. Ien de karkmeistersbank blieft ééne ploats lêg.—Kumt Bolmans dan niet?—Stil asteblief: De veerman—die ook lid van de road wier, alschoon dat Harmen geen briefkes bezurgde—de veerboas-karkmeister kon niet kommen: ’t Bleike blonde Jenneke is siends ’en heelen tied, arg, arg bleik en moager geworden: proaten mot ze zoo wies as en mins van twientig joar. Ze zeggen dat ’t wel niet lang meer zal duren. De veerboas mot den heelen tied oan d’r bedje zitten en somtieds as roadeloos wêzen. Da’s vremd van zoo’n vroom mins, zoo’n vroom mins most alêvel.... Stil, stil dan; mot ien de kark oan ou zelf prakkezieren.

’t Is ook woar, en den Bolmans is anders zoo’n bovenste mins! God zal ’t wel weten.

Dat trouwen is toch moar ’en oogenblikske wark. Kemiek dat ze allebei met troan’ ien de oog’ stoan. ’t Zal toch ’t rechte wel wêzen....?—Mins! a’j is vuulen kos hoe die hand’ mekoar drukten!

En de veurmoalige kastlooper met die vremde lillikke mins oan zien lienkerkant, kiek, ze zingen uut ’t eigeste buukske met z’n beiën—’t buukske van moeder Geertje—en, ku’j’t begriepen, de erste, die kort gelêje oan God noch zaligheid docht, nou zingt ie met d’oog’ duk noar Boven, en hard da’j ’m buuten wel heuren kunt, het dank- en het loflied den Heere.

Hebben de minsen hum niet gekend.... God kende hum zeker.

Nou is’t uut. ’t Geet alles veur de jonggetrouwden zoo’n bietje op zied. D’r zin d’r ook veul die êfkes ’t hoar onder de pet loate kieken.—’t Is oarig da’j nou zoo weet dat ’t man en vrouw is; heel heel oarig, moar ’t meist voor Dorus en Geertje.

Alles ziet er buuten veur ’t jonge poar dan ook zoo glansachtig uut. Hoe kunnen ze meinen dat ’t koud in de locht is! Werm is ’t van binnen, en, werm zal ’t wel blieven.

t’ Oavend is’t brulloft ien Harmens achterhuus. ’t Jongvolk het schik genogt in d’r lêven. De been’ kommen ook van den vloer. Knilles, de kerresier, blaast dat ie gedurig zoo rood as ’en kalkoensen haan wordt, en, as ie van Mulderkens Hanske bloast—woar j’ook al op walsen kunt—dan, dan drukt er den Dorus zijn wiefken oan ’t hart: dan kust ie haar vlak op ’t mollige snuutje; dan fluustren die twee nog zoo’n bietje op zich eiges; en joa: „Joa die karsepit—verechtig ze het hum bewoard, en tegen de leinte dan zal z’em goan poten.”

OAN ’T KLEINE REVIERKE.

A’j nooit van de Linge ien de Bêtuw geheurd hadt, dan zou’j op ’t heele ding geen arg hebben, zoo’n onneuzel schoap van ’en ding as ’t is.

Meister ien ’t school leert oan de kienders, dat ’et ’en rivier is, die van ’t Oost naar ’t West krek midden deur de Bêtuw geet; moar—as nou de Linge ’en revier is, wat motten dan de Rien en de Woal wel wêzen, die de heele Bêtuw ien d’r erms houen, wat blief!

A’j meint dat ie van de bargen kumt, zooas meister zeit dat de revier’ doen, dan bi’j krek van de wies; ’t schoap van ’en ding is van lêge komaf. Bij ’t ouwe kastêlje Dorenburg of uut den hoek van Gent, doar mot ie zoo wat uut de Wêterings kommen, en nuumt ze hum, ook nog ’en heel eind wiejer, niks meer als de Wêteringse wal.

Ge kunt er krek van zeggen wa’j wilt, moar toch, toch is ’t ’en oarig dingske. Zoo zuutjes heer slemiert ie maar vort, krek as ’en oal op ’t dreuge, en, as ie proaten kos, jong mins! wat zou ie oe veul van de Bêtuw vertellen.

Joa, as ie zoo stillekes voortkruupt, en kabbelt en knabbelt oan zien boord, dan smuuspelt ie toch zuutjes tegen ’t lies dat hum groet, en fluustert ie heel wat oarigs.

Niewoar, ’t is zoo mooi langs zien weg; ter lienker en rechter, bóvenop de vette klei, is ’t alles malsigheid en volligheid en frissigheid? Hier de hoaver en weit, wat stoan ze weer gelp; gunds dat goudgêle zoad, wat flonkert ’et zonnig; dóár dat peersgruune kleeverveld, wat ruukt ’et noar heunig, jong minsen, wat rukt ’et!