Part 23

Georgine was stil. Zeker mot met de ouwelui gehad. In ’t keukentje, apart, terwijl Scherp met Kaatje speelde, kwam ’t los, haast op huilen af. D’r moeder had haar zoo bang gemaakt. Of ze wel wist wat ze dee om samen te gaan wonen met ’n vreemden man, die ze tóch niet vertrouwen kon. Wat ’t ’n herrie en ’n spectakel zou geven als Isaak ’r achterkwam. Daar kreeg je moord en doodslag van èn de schande voor de menschen. Ze vond me wel ’n nette man, dat had ze dadelijk gevonden, maar wat voor staat kon je op iemand maken, met wie je niet getrouwd was en die niet van je stand was. Vroeg of laat werd zoo iemand op ’n meisje van z’n eigen stand verliefd en zat zij met de kinderen. En die Jan die had zoo opgespeeld! Wie of Jan was? Nou d’r broer natuurlijk. Die had de ouwelui opgezet. De collega’s van ’t orkest waarin die meespeelde, nammen ’m in de maling dat z’n zuster overal gezien werd met die Spier.... Of z’n zuster van plan was ’n hoer te worden?—Dat waren z’n eigen woorden geweest.—Zoo iets godverdommis brutaal van een getrouwde vrouw had-ie nog nooit gezien. Alles zou die an Isaac schrijven.—Want al was Isaac nou ’n jood en geen plezierig mensch: hij verdomde ’t om ’t mee an te zien dat z’n zwager zoo verneukt werd.—En wat of zij an d’r moeder geantwoord had?—Zij had gezegd dat ze van me hield en dat ’t ’r niks kon schelen wat Jan dee.—Maar wie boter op z’n hoofd had, die most niet in de zon gaan staan, had ze gezegd.—Want die Door die was zwanger van Jan en daar probeerde die nou van af te kommen.—Dat was wel waar had d’r moeder gezegd, maar Jan was in elk geval ’n vrije jongen en zij was ’n getrouwde vrouw met twee kinderen.—En of ze d’r zeker van was dat ze op me rekenen kon, als d’r wat gebeurde?—En toen had zij ja gezegd, maar die gesprekken hadden ’r zoo zenuwachtig gemaakt en of ’k ’t nou heusch met d’r meende, heusch, en ’t geen scharrelarij van me was—want dan sprong ze de Amstel in. Ik zoende haar tot bedaren en met de nog natte oogen, ging ze voort met ’t stampen van de boerenkool. Het was een heel rustig-gezellig middagmaal. De honden boven piesten niet en er kwam geen verstoring. Moos kalm-bleek had ’t over Thomas a Kempis. Kaatje snapte over haar vriendin Netje, die nou al elken avond d’r schoen voor Sinterklaas uit-zette. Georgine was ongerust over dien man van Singer die ’s morgens geweest was. Ze had de Singer machine op afbetaling gekocht. In ’t kontrakt stond dat elke naaimachine ’t eigendom van de maatschappij bleef, zoolang die niet afbetaald was. En ze was zoo stom geweest om ’m naar ’n lommerd te brengen—of liever d’r vader had ’t voor haar gedaan, toen ze in geldnood zat. Als die inspecteur morgen terugkwam of overmorgen en die de machiene moest zien, kreeg je de poppen an ’t dansen.—D’r stond gevangenisstraf op. Of ’k nou nìèt wou dat ze vier dagen met Piet Brams—’k kende ’m toch wel, ’t was die komiek, die Piet uit Den Haag—op reis ging? D’r vader had ’t nou toch eenmaal aangenomen en veertig gulden was geen kattepis. Zaten we toch al niet in de zorg door de dubbele huur? Dan kon zij de machien inlossen. Over ’n paar weken was ze over d’r tijd en was ze de machien kwijt. Nee. Daar hoefde ze nou niet meer over te spreken. Ze was nou juffrouw of mevrouw—wat ze maar hebben wou ... Spier en meneer Spier liet z’n vrouw niet meer alleen op reis gaan én zeker niet om café-chantant ponshoer te zijn. Ik zou wel ergens geld zien te krijgen of anders wat meubeltjes verkoopen. Als ze me maar hielp herinneren. Ze dee nou wijs met ’n briefkaart aan Singer te schrijven, die zou ’k haar wel dicteeren. Frits moest ’n briefkaart halen en Georgine schreef. Toen ze klaar was liet ze ’t lezen, zag ’k wat ze er van gemaakt had:

Weleedele heer ik ben de gehele week. Afweezig daar ik uit de stad moet. En zal u betale de volgenden week hoogachtend uw. Dienstwillige dienaares

Georgine Davidson.

Op verschillende plaatsen had ze gekriebeld, met e’s of a’s gesmokkeld. Een letter die ze te veel vond had ze met haar vinger weggedoezeld. Maar ’t grappigst was ’t eigenwijs opzetten van nieuwe regels.

„Waarom lach je?”

„Om je nieuwe zinnen. Waarom zet je achter week ’n punt en begin je ’n nieuwe regel met Afwezig?”

Ze kleurde. Die opmerkingen had ze niet graag.

„.... Staat ’t dan niet goed?.... Weten jullie nou zoo precies waar je komma’s en punten moet zetten?.... Dat vin ’k nou nèt zoo lastig als vermenigvuldigen.”

Scherp en ik begonnen te lachen.

„Hè, wat doe je kinderachtig!”

„Zonder gekheid, vin je dat moeilijk?”

„Ja ... onmogelijk lastig!”

„Hoeveel is bijvoorbeeld zeven maal een en twintig?”

„Dat weet ik niet.”

„Kom nou snuit, hou je nou niet zoo!.... Als je an zeven personen elk een en twintig appelen geeft, hoeveel hebben ze dan bij mekaar?”

Geprikkeld omdat Moos er bij was, spande ze zich in met ’n kleur van onwil en wrevel.

„Zeven maal een en twintig.... Da’s.... Da’s.... Hoor is, me hoofd staat ’r nou niet naar! ’k Wil nou niet”—en ze ging in groote drukte de tafel afruimen. Maar dat wàs ’n zwak van haar. Komma’s, punten en vermenigvuldigigen—daar stond ze buiten. Ik vond het goddelijk—heerlijk.

Nog terwijl Georgine bezig was, werd er geklopt, kwam juffrouw Stengevis op bezoek. Met de kalkhanden in den schoot, gluuprig rondkijkend met de onrustige oogen, lief-lachrig,—wat de velopbobbeling om den blauwigen neus telkens weer aandikte, zat ze te informeeren naar de gezondheid van Georgine.

„Zeker kom u om geld, hè?” viel Georgine haar in de rede.

„Nou d’r bepaald om kòmme doe ’k niet. Maar às je ’t heb sal ’t me wellekom sijn; me huur, weet je”....

„Hoeveel weken krijg-u dan?”

„Twee weke. Meer niet en dan ’n rokkie van sestig cent, voor ’t kind.”

„Hoe gaat ’t met Toosie?”

„Nou je moeder was van middag bij me en die het ’r gesien. Se het nog wat nahoeste van de kinkhoes.... Geen brief van je man, wat?”

„Nee, hij zendt tegenwoordig heelemaal niks.”

„Wat ’n rare swabber toch voor een getrouwde man.”

„Wil u ’n koppie thee?.... ’t Geld zal ik morrege of overmorrege wel brenge.”

„O best, hoor. Niks gehaast hoor.... Ja ’n koppie thee lus ’k wel.”

Georgine zette thee in de keuken. Bij de lamp zat juffrouw Stengevis met de kalkhandjes in haar schoot, àlles bekijkend zonder evenwel iets lang an te zien. Ze probeerde met mij in gesprek te komen, maar dat lukte niet bijzonder. Vies-lachend, alsof hij moppen aan ’t vertellen was, luisterde ze naar Scherp, die het over den Aureus libellus had.

„Woon je hier prettig, Ka?” zei ze dan, lieverig.

„Nòù!”

„Maggie met één woord spreke?”

„Ja, moeder.”

„Zoo is ’t goed.—Niewaar meneer!”

’k Gaf ’r geen antwoord. Ouwe rancune. Dat vóélde ze.

Voor ’t allereerst zag ’k het hoekig, kamerbleek gezicht zònder lach, zònder vies velbobbelen rond den blauwigen neus, zònder zoet vertrekken der sneedjes-lippen. Ze leek zoo precies op een afgeleefde, ziekelijke koppelaarster, die ’k wel eens in de Nes gezien had—, precies dat vermoeid-gluuprige, dat grootegebitachtige van ’n jakhals bij ’n rottend kreng. Scherp begon de krant te lezen die Frits binnenbracht. Ik leunde slaperig in den leunstoel.

„Hier is de thee.... Koud, hé?” vroeg Georgine.

„Nou.... En ’n Sinterklaasdrukte op straat!.... Je mag Toosie wel wat sende hoor.... Se set elleke avond d’r schoentjes uit.”

„Binnen!”

Dat was juffrouw Doedelaar met ’n kiespijndoek om.

„Maggik Kaatje al meeneme, juffrouw?”

„Nou-ou eerst thee, mamma.”

„Netje legt al in bed.... Wil je met Netje same slape?.... Da’s lekker, hè?.... Same warmpjes onder de wol.... hè?”

„Maggik, mamma?”

„Als je zoet ben.”

„.... Hè, heerlik! Hoor u oome Alfed.... ’k Mag met Netje same slape.... Geef u nou gauw me nachtpon mamma! Hè heerlik!.... Hoor u, moeder, ik mag met Netje same slape!”

„Heb-u nog altijd zoo’n kiespijn?” vroeg Georgine. De barbiersvrouw bevoelde tragisch den kiespijndoek:

„O juffrouw vreeselik.”

„Doe u d’r niks tegen?”

„Morrege wordt-ie getrokke.... Ja ’k doe d’r wel wat an ... maar an ’n kies kan je niet véél doen.”

„Nee, allemaal geknoei,” zei juffrouw Stengevis met een bijzonder vies lachje—„allemaal geknoei. Je mot niet veel an ’n kies wurreme.”

„Dat zeg ik ook”—meende juffrouw Doedelaar—„’k hè-d’r alles an geprobeerd: tabak, kamferspiritus, kreosoot, maar dat helpt alles ’n òògenblikkie en dan krijg je de scheute weer—got, juffrouw, je denk soo dat-se je hersene wegbore.... Maar da’s nog niet ’t erregste.... Was ’t maar ’t èrregste! ... ’t èrregste dat sijne de droome... o, wat ’n àkelige droome as je even inslaapt.—Hè-du d’r ook soo’n last van van droome?—Net of je hoofd barst... Hoe sou je nou altijd zoo droome van kiespijn?”...

Ze steunde met de rooie bolle handjes op de stoelleuning, praatte met vrindlijk-dikke lippen boven den kiespijndoek.

„Als je maar van prèttige dingen droomt,” zei Georgine met een knik van deelneming: „alle droome zijn niet ’t zelfde. Gister hè’k èllèndig gedroomd van ’n hoop paarde, allemaal paarde van de tram die op de Dam stonde en me woue bijte.”

„Dan krijg je polisiesake—daar kan je sèker van sijn”—lei juffrouw Stengevis met de sneelipjes uit: „paarde da’s polisiesake.”

„Da-weet ’k ook,” zei Georgine bezorgd; „da’s vroeger ook al is bij me uitgekomme—net de nacht voor ’k ruzie met ’n directeur kreeg, die niet wou uitbetale.”

„Nou maar,” meende juffrouw Doedelaar, wrijvend met rooie vingertjes over de stoelpolijsting: „an droome hecht ’k niks hoor. Elleke nacht droom ’k wat ánders en as je kiespijn heb, sie je de akeligste dinge. Van nacht sag ’k zoo de berge van goud voor me en me man die lag me d’r nakend in!... Got, juffrouw, ’t was gewoon om je dóód te lache... en toen kwam d’r ’n gouwe kat en die stond tegen ’m te blaze... ’t Was sonder overdrijving om je te bedoen”...

„Nou da’s geen plezìèrige droom,” meende Georgine: „’k ben blij dat-ik niet zoo gedroomd heb. Goud da’s àrmoe, niewaar juffrouw Stengevis?”...

„Ja, goud da’s árremoe,” bevestigde juffrouw Stengevis, wijsknikkend.

„... En as je van katte droomt ga je met valsche mense om, niewaar?” vervolgde Georgine.

„Ja, dat kan nòòit misloope.”

„Nou,” zei juffrouw Doedelaar, smalletjes-lachend boven den kiespijndoek: „nou daar geloof ik niet zóóveel van... droome is bedrog... geloof ù nou in droome?... ’t Is benauwd as je ze het... maar d’r in geloove!... Ik geloof in niks... In geen god, in geen duvel... en me man ook niet. We sijn allebei vrijdenkers”...

„Nou,”—beweerde juffrouw Stengevis, bezorgd het hoekig hoofd schuddend—: „je mot niet spotte met dinge as droome—daar sou ’k je verhale van kenne doen—niewaar Sorsien?”

„Mamma, geef u nou me nachtpon!”

„Dadelijk,” zei Georgine: „Ik geloof wàt an droome. Bij mijn komt alles uit... Vanmorgen was ’k wàt blij da’k van ’n huis dat in brand stond gedroomd had... ’k Zag zóó de vlamme en vonke... Weet-u wat dat zegge wil?”

Juffrouw Doedelaar plooide het gezicht in ongeloovige belangstelling—juffrouw Stengevis schudde wijslachend dat zij ’t wel wist.

„... As je van vuur en vlamme droomt krijg je fortuin in je leven”...

„Nou daar hè’k wel hònderdmaal van gedroomd”... lachte de barbiersvrouw.

„... En zoo is d’r véél meer, niewaar juffrouw Stengevis?... Bloed da’s schande, niewaar?... Enne ’n bruiloft... wà’s ook weer ’n bruiloft?”

„... ’n Bruiloft da’s verdriet en ’n bruid met ’n bouquet da’s ’n dooie,” lei juffrouw Stengevis uit.

„... Enne d’r zijn nog méér dinge die ’n dooie beteekene... Visch da’s ’n dooie,” zei Georgine weer.

„... O God,” bobbelde juffrouw Doedelaar in-ééns-angstig achter den kiespijndoek: „... ’k Hè-van-nacht van lévende bòt gedroomd.”

„... Nou let u nou is op of d’r geen dooie in uw familie of in uw’s mans familie komt,” troostte Georgine: „Tande uitvalle is ook ’n dooie, niewaar, juffrouw Stengevis?”...

„Nou en hóé!”

„... Enne as je van ’n dooie droomt dan krijg je met ’n levende te doen—is ’t zoo niet?—Paarde da’s politie... dat hè’k al gezegd.—Paarle da’s trane...”

„’k Hè-nog nooit paarle gesien,” slaplachte juffrouw Doedelaar, den kiespijndoek wat verschuivend—„dus dáár sal ’k wel niet van droome.”

„Dat kè-je nooit wete”—waarschuwde juffrouw Stengevis, met ’n smijdig dichtknijpen der sneelipjes en ze weer met een smak opengeulend: „ik heb as kind van de brandweer gedroomd, voor ’k de brandweer ooit gesien had.”

„... Nou dat sou ìk wel is wille sien,” glimlachte juffrouw Doedelaar èrg ongeloovig.

„Nou maar ’t wàs soo.”

„... En je hoeft niet eens van paarle te droome,” vulde Georgine aan: „brillante die zal u toch wel is gezien hebbe—die zijn óok trane... En dan heb je muize: da’s armoe, net zoo as goud... en luize da’s ziekte”...

„... Enne koek niet te vergete,” viel juffrouw Stengevis haar in de rede: „as je van kòèk droompt krijg je ’n siekte... Me man droomde van koek en twee dage later had-ie ’n aambeie van belang.”

„... En weet je wàt geluk is?... Soldate... en spinnekoppe”...

„Kijk nou is an,” glom juffrouw Doedelaar achter den kiespijndoek: „’k kan d’r ’n èed op doen datter zóó’n kanjer van ’n spin op me hoofd sat vannacht... Da’s dan geluk, hè?... En hoe zit dat dan met die gouwe bergen en die gouwe poes... Onsin is onsin... Me man en ikke geloove an geen god, an geen koninge, an geen duvel, an niks.... Wij lese allebei De Rooie Duivel.... Hèhèhè-è-è!”

Haar lach van voldoening nu ze zich zoo weergaas-brutaal èn òngeloovig toonde, kwebberde achter den kiespijndoek.

„Lache om sulleke dinge is geen kunst,” verdedigde juffrouw Stengevis met ’n bits trekken van den blauwigen neus: „je kan best van geluk droome terwijl je arremoe heb.... Hoeveel mense die niet te vrete hebbe sijn d’r niet gelukkig, niewaar? Is dat nou soo niet? Ik ben niet rijk en tòch gelukkig.... En jij Sorsien?”....

„Nou èn òf!”, zei Georgine: „ik zeg u dat droome uitkomme. D’r is nog véél meer. En let d’r nou maar is op nou u ’t weet.”

„O soo,” zei juffrouw Stengevis: „heb u wel is van essetee gedroomd?”

„Van essetee—niet da’k weet.”

„Nou esse-tee da’s óók geluk.”

„Enne as je droomt dat je over ’n groot water gaat, over de see bijvoorbeeld dan hè je ’n groote sonde op je gewete.”

„Got, da’s wel aardig,” zei juffrouw Doedelaar den doek verknuffelend.

„En”—zei weer juffrouw Stengevis....: „... honde dat wil segge dat je met trouwe mense omgaat.”

„Zie je,” kleflachte juffrouw Doedelaar weer: „daar hè-je weer soo ies: van me hond die jongen mot, droom ’k dikkels, hoe kan je dan met valsche en trouwe mense omgaan, as je van ’n kat èn ’n hond droomt! Is ’t nou waar of niet?”

„Kan je niet met valsche èn met trouwe mense tegelijk omgaan,” verklaarde juffrouw Stengevis: „nee, díé is goed—nou, ik ga met àlles om, met valsche én met trouwe—en jij Sorsien?—en soo sal ’t wel bij ieder mens sijn—is ’t niet?—As u niet an droome gelooft—geloof u dan niet da-je ’n mensch sijn karakter kan sien uit de lijne van sijn hand?”

„Nee, daar geloof ’k niks van.... Dat sijn van die dinge uit de middeleeuwe.... Ik geloof an niks,” pootig-beweerde de barbiersvrouw.

„Mamma!.... Mamma!.... Hè, toe geef u nou me nachtpon”....

„Niet zoo dwinge, Ka!”

„In ’n mens sijn hand ka-je alles sien—niewaar Sorsien?—Dat vin je al bij Koning Salomo, hè?.... Nou en wat staat ’r in ’t testament?.... In ’t boek Job?.... Nou?”—Even zweeg ze, om met dichtgesmakte lipjes de kamer triomfantelijk-wijs rond te kijken:——„In ’t boek Job staat: „God die het in de hand van alle mense de teekene geschreve.... opdat ieder sijn lot kan leere”.... Dat mot je toch niet uit vlakke, niewaar?.... In ’t testament staat niks of ’t is waar.... Sommige dingen ka-je al van buite sien... Bijvoorbeeld”—even loerend naar de rooie dikke handjes van juffrouw Doedelaar—„om soo van buiten te sien heb-u ’n vochtig temperement.”

„Hè-hè-hè-èèè!” bobbelde juffrouw Doedelaar met veel pret—„wat is vòchtig, juffrouw?”

„Nou da’s koel.... Mense met korte dikke hande hebbe ’n vochtig temperement—dat kompt dikkels uit. Meneer, bijvoorbeeld”—hier schrikte ze Scherp op, die achter z’n krant te gnuiven zat van pleizier: „meneer die het vèèl te lange hande—da’s sooveel as spotzucht en soms—maar dat slaat natuurlijk niet op meneer—en soms geslepenheid en bedrog.”

Scherp en ik kregen ’n proestbui.

„Nou tòch is ’t soo,” hield juffrouw Stengevis vol, blij dat ze de algemeene attentie had en met ’n sterker velgerimpel om den vouwbeenneus:.... „D’r sijn soo’n boel dinge, waar je eerst om lacht en waar je later van huilt.... Heb-u nou bijvoorbeeld juffrouw”—da’s weer tot juffrouw Doedelaar, die net meelijdend ’t hoofd schudt—„geen moeilijke bevalling gehad?”....

„Ja, dà’s waar,” bevestigt juffrouw Doedelaar èrnstig-verrast: „en wàt ’n moeilijke.... de dokter most de tang gebruike.”

„Nou sie je,” triomfeert wèèr juffrouw Stengevis: „da was nou an uw vingers te sien en dat kompt meestal uit, niewaar Sorsien, vrouwe met heele korte vingers, die bevalle altijd moeilijk en gaan ook wel is dood in d’r kraambed.—Meneer”—da’s tegen mij—„die het slanke vingers met groote geledingen, dat wil segge dattie ’n hoogvliegende geest het, gepaard met boosheid en vermetelheid... Ja lach u maar... Se lache allemaal as se ’t voor ’t eerst hoore.... Sorsien, die het witte stippe op d’r wijsvinger—weet u wat dat segge wil?.... Dat wil segge eer en waardighede”....

„En ’n zwarte stip?” lachte Scherp smakelijk, zijn hand onder de lamp houdend.

„Swarte stippe sijn ’n slecht voorteeken... ’t Sou me niks verwondere as u.... maar u mot ’r niet boos om worde.... as u nog is in de gevangenis kompt.”

„Voor béértjes: Nou dàt kan wel! Hahaha! Hahaha!”

„Hahaha!”

Een oogenblik schateren we ’t uit.

„Nou seg u mijn dan is uit de lijne van me hand,” zegt juffrouw Doedelaar, tegen mij knipoogend: „dan wil ik wel is wete hoe ’t met me leve staat.”

„Sie u,” zegt juffrouw Stengevis, terwijl ze ’t rooie, vette handje in haar eene kalkhand houdt en met den wijsvinger van de andere de lijnen aanwijst:—„Dà’s de Venusberg.... daaromheen loopt de lefenslijn... da’s de voornaamste lijn... da’s de lijn waaran je alles sien kan”...

„Hè-hèhè-èèè-èèè!”—giegelt juffrouw Doedelaar achter den kiespijndoek, met een pogen om haar groote belangstelling achter drukte van praten te verbergen: „en wat lees u d’r voor wijs in, hèhè-hè-èèè!”

„... Uw lefenslijn is lang en dun—da’s van ’n bedaard karakter en lang lefen...”—molligjes, viezeris, rimpelt het witte vel om den neus en de kalkhanden betasten het rooie vleeschpootje... „—da’s de natuurlijke lijn, die begint vlak onder de berg van Jupietèr... sie u... die is kort bij u... da’s aanleg voor een beroerte... sie u... dat wil niet segge dat u ’n beroerte hèppe sal, maar u het d’r anleg voor...”

„Nou je voorspelt me wat, hè-hè-hè!”

„... Uw lefenslijn wordt van ’n andere lijn doorsneje... da’s ’n toefallige siekte... sie u... da’s kiespijn... en da’s de lijn van Saturnus of de gelukslijn... sie u... die kronkelt in de verdieping, da’s arremoe, siekte en hoofdpijn”...

„Nou da’s ’n heeleboel voor me geld... Wie gelooft nou sùlleke onsin!... Me man en ikke geloove an geen god en geen duvel... Dat is me soo ies... anleg voor ’n beroerte, arremoe, siekte en hoofdpijn... Ik kom nog is terug, seg!... Wat seg u meneer?... Hè, wat ’n bijgeloovigheid!”

Sipjes kijkt ze over den kiespijndoek, zuur lachend, druk in haar ongeloof.

„En ’t kompt altijd uit, niewaar Sorsien?... ’k Heb is ’n kemiek gekend—je weet wel wie, Sorsien—, die had vereelte puiste in sijn lefenslijn en die het later ook ’n moord begaan, niewaar Sorsien—die stak ’n vrouw waarmee die leefde met ’n mes in d’r sij dat d’r ingewande d’r uithinge—en as d’r rooie lijne op de natuurlijke lijn sijn, dan heppie ’n moordenaar voor je... Vraag is an Sorsien, die het ’n plotseling afgebroke lefenslijn... Vraag d’r is of ze niet gelooft dat se plotseling an d’r end sal komme...”

„Ik geloof d’r waarachtig in,” zegt Georgine met groote overtuiging.

„Nou maar juffrouw, daar mòt u niet in geloofe... sulleke onsin... daar sou je siek van worre—as je d’r an geloofde...” adviseert juffrouw Doedelaar.

„Seg dat nou niet,” vermaant juffrouw Stengevis: „d’r sijn meer bofennatuurlijke dinge... Bij ’n man die met sijn eigen dochter geleefd het—’t is gebeurd, hoor! ’t Meissie was swanger van ’m!—vonde ze in de gelukslijn ’n witte snee...”

„Nou maar ’k vin ’t alle-jezische-larie... Je levenslijn afgebroke... Hèhèhèhè-èèèè! Hoe is ’t gosmogelijk!” lacht de barbiersvrouw, zenuwachtig-druk.

„Nou en ik gelóóf d’r an,” herhaalde Georgine.

„Kom juffrouw wees wijser.”

„Ja, ja,”—knikkelt juffrouw Stengevis: „je mot maar ongeloofig sijn... U is de eerste en de laatste niet... De profeet Jesaia... wat sei die?... Die sei... Uwe hand verkondigt, dat gij lang lefen sult.”

„Ach met die profeete!... Hermans van De Rooie Duivel da’s geen profeet... En die bemoeit zich met de mindere man!... O soo!... Kom Ka, hebbie je nachtponnetje?...” Er is iets van ruzie in haar toon nu haar hand niet fortuinlijk is.

„Dag mamma,” wenscht Kaatje, blind van slaap.

„Dag snòèt—bè-je ’t kind van mamma?... Zal je zoet slaapies gaan doen?”

„Ja mamma...”

„... Enne morgen zal ’k wat lekkers in je trommeltje legge, hoor.”

„Willik meneer is in sijn hand kijke,” smoezelt juffrouw Stengevis, even naar Scherp kijkend, dan naar de kopjes, dàn naar ’n prent.

„Dànk u,” zegt Scherp, grinnekend. „De gevangenis is al welletjes.”

„O soo,” valt juffrouw Doedelaar zurig uit: „meneer is net soo wijs as ik... Sulleke ònsin—got watte-’n onsin—hoe haalt ’n mens ’t in s’n hoofd om an sulleke onsin te geloove.”

„Da’s nou maar omdat u gelukslijn niet gunstig staat,” begint juffrouw Stengevis weer, een weinig valsch. De eerste de beste barbiersvrouw die je met zoo’n arrogantie tegenspreekt!

„Op me woord van waarachtig niet. Nou as u dàt denkt, dan het u ’t glad mis. Ik gloof an niks—an niks van die kul.—Je komt altijd bekocht uit, as je an die lutteputtigheid gelooft... Op de kermis hadde se me eens voorspeld da’k met ’n offesier sou trouwe... sulleke kies van die mense... Jeesis nog toe!... Met ’n offesier! ’t Is se allemaal om je dùbbeltjes te doen...” Dat klinkt als een beleediging.

„Nou,” zegt juffrouw Stengevis, gepiqueerd-ingehouden: „elk sijn meug sei de boer én die vrat essetee.”...

„Nou laat mijn dan maar essetee vrete,” valt juffrouw Doedelaar vinnig uit: „essetee is ook ’n eten! Hèhèhè! Mijn man die seit altijd:—Pas op de cente; da’s àlles!—Ga je mee Ka?—Seg de heere goeiendag?” Er is even een stilte van vrouwen die slàg geleverd hebben. Dan zegt ze weer rustig tot Georgine: „Juffrouw u mot ’r an denke om meneer s’n schoene vóór de kamerdeur te sette en niet voor de voordeur, de eerste de beste die ’s morges ’t portaal in loopt sou se anders kenne gappe, niewaar, as me man d’r niet op let.”

„O, da’s goed. Dank u.”

En die laatste woorden vormen een gèbèùrtenis.

De oogjes van juffrouw Stengevis flitsen in ééns op uit hunne doellooze dwaling, gluren schuinweg naar juffrouw Doedelaar.

Georgine is van kleur verschoten.

„Frits poest se anders wel netjes, niewaar meheer?... Ach as u ’m ’n footje in de maand geeft, gaat-ie voor u door ’t vuur.—Nou Ka—Nou gààne wij.—Lekker met Netje in één bed, hè?...”

„Dag mamma. Dag oome Alfed. Dag moeder. Dag meneer”...

Juffrouw Stengevis wrijft met een kalkhandje over den mond. Nou wèèt ze door een toeval hetzelfde wat papa en mama Casper weten, het gróóte geheim van den meneer met wie Georgine het hóúdt,—want niewaar às elleke morge de schoene van ’n heer voor de deur staan... Nou en sóó’n ontdekking is wel ’n visite waard... En op soo’n lollige, stiekeme manier als je ’t merkt... En soo’n sodejuus schandaal van ’n getrouwde vrouw... en hoe se verneukt is geworde op die middag toen se wou wéte of die meneer Spier bij Sorsien bleef eten... Maar nou wist ze. Nou wist ze...

XVI.

KAMERTJESPIJN.