Part 14

„Om dat typische mensch! Toen ’k den eersten keer hier kwam, moest ze de lamp ook nog vullen. Nou weer. Zoo’n echte pijpploertin!”

„Zachies toch! Denk an de alkoof.”

„O ja.”

„Mamma, ’k heb zoo’n honger!”

„We gaan dadelijk an tafel.”

„Ze heeft me nog niet eens goeien dag gezegd!”, zei ik.

„Heb je oome nog niet goeien dag gezegd, lompe meid?”

„’k Weet niet wèlleke oome ’t is. ’k Kan toch in ’t donker niet zien!”, verontschuldigde Ka zich.

„Oome Alfred.”

.... „O!.... Oome Alfred.... Is dat die met ’t ròòie haar?” vroeg ze.

„Ja,” lachte ik.

„Kom is hier, nest.”

’k Zit in ’t donker naast Georgine op de kanapee met de stukkende veeren. Juffrouw Bok blijft lang weg. ’t Kind staat voor ’t raam, slaat zwakken adem tegen de ruit, teekent er met ’t vingertje figuurtjes in. Net ’n oogenblikje voor ’n verrassing. Zacht dwing ik Georgines hand naar me toe. Nee. Da’s de ringenhand niet: „Waar’s je andere hand?”

„Hier.”

Ook geen ringen. Waar zijn de ringen, de oneerlijke ringen? God, wat ’n gelukkig iets, de twee mollige handen zònder ringen.

„Waar zijn je ringen?” vraag ik blij.

„Weg.”

„Heelemaal weg?”

„Heelemaal.... weg.”

„Heb je dat voor mij gedaan?”

„Pas op voor ’t kind”....

Met de eene hand hou ’k haar rechterhand vast, met de andere grabbel ik in m’n zak, tusschen de sleutels, de beurs en m’n zakdoek om ’t doosje te vinden.... Nou stilletjes.... Wat vréémd.... Die zachte vinger.... ’t zachte glijjen van ’t kouwe goud in ’t donker.... en in eens haar verrassing-gilletje.... en weer de stilte voor ’t kind bij ’t raam.... ’t zwijgend zitten in ’t donker.... met ’t gladde ketting-ringetje tusschen onze warme handen.... Dan lichtschemer in ’t portaal en ’t flets, gefaneerd burgervrouwtje met de walmende lamp.

„Wil je ’n bittertje, Alf?”—zegt Georgine, haastig opstaand.

„Asjeblief.”

Op tafel heeft ze ’t klaar gezet, heel netjes, twee glaasjes en wat bitter in ’n eau-de-cologne flesch.

Kaatje is bij me geklommen op de kanapee.

„Gaat ze wel genoeg uit?”

„O jee. Die stoeit de heele dag op straat.”

„Ze heeft zulke kringetjes onder de oogen.”

„Dat komt van ’t snoepen. Wat heb je nou weer gesnoept vóór ’t eten?”

„Niks, mamma.”

„Jok je niet?”

„Heusch niet mamma.”

„O, zoo’n kleine jokkenaarster,” zegt juffrouw Bok: „heb je straks niet meegegeten van de erretesoep?”

„Nou-ou ja!.... Soep is geen snoepe, wel mamma?”

„Hou je mond nest! ’n Bittertje, juffrouw Bok?”

„Asjeblief, juffrouw.”

„Daar stond ze weer op te wachten!” zegt Georgine nijdig, als de deur dicht is.

„Oome, waar is nou me servies en me keuken?”

„Wil je wel is niet vragen!”

„Oome het ’t toch beloofd!”

„Dan mag je nòg niet vragen.”

„Nou-ou! Dan mot oome niet beloven!.... Oome Piet het ook ’n pop beloofd.... Da’s wat moois!”

„Hahaha!”

„Lach nou toch niet! Z’is zoo brutaal!”

Bij de lamp kijkt Georgine naar ’t ringetje.

„’t Is ’n koopje,” zeg ik.

„’k Vin ’m erg lief. ’k Zal ’m an me middenvinger steken, anders verlies ’k ’m!”

„Als ’k is rijk wor, krijg je ’n dure”....

„Malloot!” lacht ze.

„Voor mamma heb-u wèl wat meegebracht!...... Voor mijn niks!”

„Kijk zoo’n snoet eens sip kijken. Wil ’k morgen ook wat moois voor je koopen?”

„Dat doe u toch niet.”

„Heusch!”

„Wat dan?”

Weer doe ’k ’t verhaal van ’t paradijs van chocola, suiker en taart.

„Ga juffrouw Bok is zeggen, dat ze de tafel komt dekken, Ka!”

Ze huppelt weg en Georgine geeft me ’n zoen, haar éérsten.

„.... Da’s voor je ring.”

„Bevalt-ie je?”

„’k Heb altijd zoo’n kettinkie willen hebben. Pas op!”....

Juffrouw Bok begint te dekken. Op de ronde tafel legt ze ’n vuil tafellaken, met groote gaten, die ze handig bedekt met een bordje met kaas en een schaaltje met peren. Annetje en Pauline helpen haar, dragen de borden an. De vuile vingertjes van de kinderen liggen stevig om het wit der borden.—„Haal jij nou nog is de vorreke as ’n knappe meid,” bedisselt juffrouw Bok. Pauline, ’n kind van zeven jaar, met een aangebakken, groenen neus en waterige oogjes, lacht verlegen om den meneer die d’r ankijkt, holt op de kapotte kousjes naar achter. Annetje wordt uitgestuurd om twee centen mosterd in ’n koppie. „Hier binnen de vorreke, moe.”—„Goed zoo, knappe meid. Nou mot je d’r nóg een halen. D’r motten d’r drie weese.” Paulientje legt de vorken, die ze bij de tanden in de zweetknuistjes vasthoudt op tafel en holt weer weg. Terwijl komt Annetje met de brutale gitoogjes binnen, zet ’t kopje met mosterd neer, telt acht warme centen uit op een van de borden. „Nou mot je nog effen voor twee-en ’n halleve cent azijn halen. Gauw nou wat.... Wat ’n bij de-hande kindere, vin-u niet meneer?.... O, ’k-hè-d’r soo’n plesier van,” zegt juffrouw Bok, flets, grutjesbleek, achter de lamp. Ze veegt de glazen nòg eens droog met ’t voorschoot, ploft haar adem in ’t eene, dat vettig blijft, droogt nog eens en nog eens.... „Moe-oe!.... D’r is geen vorrek meer.”—„Domme meid.”—„Nou d’r leit ’r geen meer.”—„Wellis,” zegt Kaatje, die van m’n knie springt: „Kom maar mee: ik weet ’t wel.”—„Mot ’r bier weese?” vraagt juffrouw Bok.—„Drink jij bier, Alfred?”—„Ja, ik drink bier.”—„Hoeveel flessies mot u hebbe?”—„Geef d’r maar drie.”—„Mot ’k ’t op ’t boekie zette?”—„Nee, hier is ’n kwartje.”—Met kleine, flauwe oogjes in het grutjes-gezicht, kijkt juffrouw Bok in de stoomende lamp:—„Die hè ’k nou sóó goed schoongemaakt.” Eerst probeert ze ’t heete glas beet te pakken, brandt zich met ’n pijnlijk, laf trekje op ’t smal gezicht:—„Wat is soo’n glas heet—hè?.... neemt ’n verfrommeld, kapot, zwart doekje uit haar zak—zakdoek uit lang geleden dagen—, draait ’t voorzichtig om ’t glas, licht ’t ’r uit en scharrelt aan ’t kousje met een haarspeld.—„Jeetje!”.... De haarspeld, rood geworden, valt uit haar hand, maar wijs en zoetjes-lachend stopt ze twee vingers in haar mond, pakt met de natte toppen de haarspeld nóg eens aan, morrelt opnieuw in de vonkjes-spattende kous. Dan begint ze op de voeten te dribbelen, alsof ze hoogen nood heeft. In de linkerhand smeult ’t zakdoekje uit làng geleden dagen, uit de rechter laat ze de heete haarspeld weer vallen.—„Jeetje! Jemineetje!... Wat is dat heet!” Angstig-haastig zet ze ’t glas op ’t tafelkleed, dat lichtbruin kringt, wrijft met ’n zenuwachtig gekriebel de gebrande vingertoppen.... „Wa’s dat heet!”—„Moe, ’t tafelkleed brandt,” zegt Paulientje, die met volle neusgaatjes mee in de lamp heeft staan kijken.—„Hé je de vorrek?”—„Ja, juffrouw, ’k he’m gevonden onder de kast.”—’t Glas staat weer in de lamp. Juffrouw Bok doet den zakdoek uit lang geleden dagen in haar zak, steekt de haarspeld in de blonde haarknot, zendt Paulientje om de messen. Annetje, brutaal, alles bekijkend, draaft de trap op met de azijn. „Wil je nou nog effen bier gaan halen, Annetje?” Annetje kijkt naar de peren, vraagt: „Piels of Lager?”—„Lager,” zegt Georgine. Rom-rom-rom, zij de trap af.—„Wat ’n handig kind, hè? Je ken d’r alles laten doen, nie-waar juffrouw?... Hebbie daar de messen, knappe meid?... Mot je ze nou zoo dragen?... Da’s goed om je te snijjen!... Kom is hier da’k je neus is veeg.... Foei, wat ’n vieze meid”.... Den verschroeiden, proppigen zakdoek uit lang geleden dagen, plet ze om ’t groene neusje. ’t Kind knijpt de oogjes dicht, rukt ’t hoofdje weg. „Kom nou.... Je kan toch zoo niet met ’n snotneus blijve loopen”.... Weer plet ’t bruin lapje ’t roodgeknepen neusje. „Au!... Au!”—„Goed zoo, knappe meid.”—Babbelend, klefjes pratend, alles met stille, kwijnende glimlachjes op ’t grutjesgezicht, soms sufjes kijkend in de lamp, wrijft ze de messen aan ’t voorschoot, zendt Paulientje weg om ’n schoon servet voor meneer en Annetje voor twee zachte broodjes, loopt naar de keuken om ’n servet te halen die ’t kind niet vinden kan, blijft drentelen, slof dribbelen tot Annetje met de twee broodjes in de handen komt en gaat dunnetjes-lacherig, met veel lichtschuwheid, veel weeke aarzeling in haar bewegingen naar de achterkamer.

„Wat zat-jij d’r an te kijken!” lacht Georgine.

„Wat ’n typiese slobber, hè!”

„Zeker ’n gevaarlijk vrouwtje?” vraag ik.

„Wel nee. Ze is vuil. Maar je kunt over d’r loopen.”

„Ja. Ik ken dat soort. Pas op dat je geen ruzie met ’r krijgt. Da’s jè habaai bij de minste kwestie.”

De gordijnen hangen voor de ramen. ’t Gele lamplicht slaat glimplekken, scherp-zwarte schaduwen op de tafel, op de nattig-lichtende borden, op de vorken met zilverspatten, op de hoekige glazen, op de witte dopjes der bierflesschen. Op den schoorsteen in z’n zwart portretlijstje, schuin achterover, nèt nog in den lichtkring der lamp glimlacht lief de man met de hooge puntboorden, de mooie das, ’t glad geplakt haar op ’t vierkant hoofd.

„Heb je trek?” vraagt Georgine.

„Ja, ik heb wel trek.”

„Je krijgt niks meer dan ’n burgerpot.”

„Als ’t maar lekker is.”

„’k Heb zelf niet gekookt.”

„Mamma.... ’k heb zoo’n honger!” begint ook Kaatje.

„Wordt daar niet gebeld?” schrikt Georgine.

„Mamma.... mamma!”

„Wil je je mond houen!” Vinnig rukt Georgine ’t kind an ’n armpje en we luisteren naar de geluiden van ’t portaal. Kinderklotsen klokken op ’t hout in de gang. Een touw sliert tegen den muur.

„Wie is daar?”

Bons de benedendeur dicht.

„Juffrouw Casper is zeker thuis, hè?” wordt beneden geroepen.

„Wel allemachtig, dát beroerde wijf!” zegt Georgine gejaagd: „zoo’n stom kind, om niet eerst te vragen of ik thuis ben!”

„Wie is ’t?” vraag ’k.

„Zet gauw je hoed op, gauw, gauw!”

„Waarvoor?”

„Zet dan je hoed op, ezel, en neem je stok in je hand!”

Met eenige verbluffing doe ’k ’t. De deur wordt zonder kloppen geopend. Glimlachend komt ’n burgerjuffrouw binnen. Haar gezicht is hoekig, smal, erg lang, met ’n dunnen spitsen, wat-blauwen neus. De mond is ’n gleufje tusschen spitsige sneedjes-lippen. De oogen zijn grijs, onzeker van bewegen, kijkend náást de dingen die ze zien. ’t Haar is in tweeën geplakt over ’t voorhoofd. Ze lacht telkens, met ’n sterke opbobbeling van vel om den blauwen neus, met ’n expressie van alles wel vies te vinden. Vaalbleek is ’t gezicht, grauwig-wit, huisjes- en aardappelkleur van lange jaren. Ze gaat zitten, beweegt niet, maar de onzeker-dolende oogen in ’t grauwe vel zien alles en de magere, uitstekende ooren lijken zonderling goed te hooren.

„Wel, dàg juffrouw Stengevis,” zegt Georgine lief.

„Dag Sorsien. Dag meheir.”

Georgine is zoo beleefd om niet voor te stellen, wat ik haar in ’t geheel niet kwalijk neem. Het moet wel onaangenaam zijn beleefdheidshalve in zulke sluipende, altijd wèg-ge oogen te kijken.

„’k Dacht, ’k sal maar is ankomme.”

„Da’s net goed van u. ’t Geld leit klaar.”

„Wel nee, Sorsien, ’k kom niet om ’t geld.... ’t geld kan wel wachte.... ’k Hà-je in soo’n tijd niet gesien.... Waar hè-je toch geseete?... Me man seit, je mot is angaan....”

„Hoe gaat ’t met Toosje?”—tegen mij—: „da’s nou de juffrouw bij wie me andere kind al twee jaar is.”

„Toossie maakt ’t best.... Nog altijd hoeste.... Maar dat houe se lang van de kinkhoes.... Kom je me niet is goeie-dag segge, Ka.... Kè-je me niet meer?... Wat wordt die meid groot!... Je sou d’r haast niet meer kenne.”

„Dag moeder,” zegt Kaatje.

Georgine scharrelt in de kast, achter ’n hoedendoos, komt met een mosterdpotje, waarin ze klein geld, guldens en rijksdaalders heeft.

„Krijg u niet drie weken?”

„Laa’s kijke.... Ja da’s net vandaag drie weke, gerekend van Saterdag op Saterdag....”

„Da’s dan twaalf gulden, niet? Of krijg u nòg wat van me?”

„Nog één vijf-en-zeventig. Maar je hoeft je d’r niks mee te haaste. ’t Loopt niet weg hoor....”

„Van wàt een vijf-en-zeventig? D’r stond toch niks meer?”

„D’r laarsies ware zoo kapot.... Da-was een gulden van maakloon... en koussies most ze ook hebbe.... Maar as ’t je niet gelegen komt, rekene we ’t wel ’n andere keer af....”

„Of-ie nou van de hond of van de kat gebeten wordt.... Hoeveel is dat? Dat is tien... dat is elf, twaalf.... Is ’t ’r zoo niet?”

„Precies.”

De lange, magere, kraakbeenige vingers met lange dunne blauwige nagels stoppen ’t geld in ’n versleten beursje.

„Soo. Nou kenne wij ook weer onse huur betale.... Waarom ben-je in geen weken angekomme, Sorsien.... We waren ongerust.... Hè-je geen nieuws van je man?”

„Van me man, nee. Is d’r bij jullie geen brief gekommen?”

„Bij ons.... Dan sou ’k ’m wel hebbe meegebracht.... Wat ’n lamme kerel om je in geen drie weke wat te sende.... ’t Is toch ongepermitteerd.... Wanneer hettie je ’t laast gesonde?”

„Nou, da’s zeker drie weken geleden. Dat weet u toch wel. ’k Heb u toch dadelijk de postwissel afgedragen.”

„Ja. Ja. ’t Is ’n rare swabber denk ik soo dikwijls. As jij toch niks verdiende, soue die arreme schape niet te vrete hebbe, hè!... Weet je wie gisteren bij me was.... Vermeulen....”

„Vermeulen? Wat most-ie?”

„Dat kan ’k je soo niet segge.”

„Wil ik even heengaan?” vraag ik.

„Wel nee meheir—soo’n haast het ’t niet.”

„Zeg ’t maar zachies,” zegt Georgine.

De blauwige, scherpe vouwbeen-neus van juffrouw Stengevis boort in de blonde pluisharen van Georgine. De dunne sneedjes-lippen mummelen radjes.

„Nee. Dat verdòm ik!” zegt Georgine kregel.

„Ik hou me d’r buiten. Ik sal me salig d’r buiten houe.... Maar voor je kindere sie je.... Soo ies gebeurt je, je leven nieweer.... En sóó’n man is maar ééns kranksinnig, sie je.... ’t Is ’n man op leeftijd.... Daar kan je altijd vertrouwen in hebbe, seg ik maar.... Maar je mot ’t selvers wete.... Dat heb ik ’m ook gesegd.... Hij wou je adres.... Nee, dat doe ik niet, seg ik....”

Weer priemt ze den blauwigen neus in Georgine’s mooi pluishaar, lacht zachies met ’t vies trekje om den neus.

„Nou, als u ’m morgen ziet, kun je ’m gerust zeggen, dat ie kan doodvallen....” zegt Georgine opgewonden:

„Wat zeg jij, Spier—meneer Spier is ’n goeie bekende van me—: d’r is ’n rijke Indische vent, die de volgende maand naar Indië gaat en die me mee wil hebben als huishoudster.... Vijftig duizend gulden wil-ie voor me vaststellen bij ’n bank, als ik ’t doe....”

„En wat verdient de juffrouw?” vraag ik.

„Ikke? Wel niet sooveel. ’k Sal op me stoel doodblijfe as die ’n woord over geldsake met mijn gesproken het. Meheir schijnt ook geen hooge dunk van mijn te hebbe, hè Sorsien.”

Met ’n valsch dwalen der oogen, lacht ze, alsof ’k ’n aardigheid gezegd heb.

„Nou maar, ’k denk ’r niet an, hoor!”

„Groot gelijk, Sorsien, gróót gelijk.... Wel Jeesus zeg ’k tegen ’m.... Je weet toch wel dat ze getrouwd is.... Ja, seit-ie, maar ik hep alleen ’t goeie met ’r voor.... Se sal d’r nooit berouw van hebbe.... Nou seg ik—sulleke boodschappe breng ik niet over.... Juffrouw Casper is ’n veel te fatsoendelijke vrouw.... Maar ’k dacht daarnet, voor de aardigheid, ’k sal ’t ’r tòch maar is segge.... Wat je toch voor ’n gekke mensche op de wereld heb.... Da’s nou ’n heel sjieke vent—resident is ie—of soo ies—en schatrijk—je mot sien wattie voor ’n briljante in sijn overhemp het—en die is nog wel getrouwd ook—ja, die is getrouwd volges de hollandsche wet met ’n zwarte—Jeesus wat ’n leelijke vrouw met soo’n platte neus as-die peer daar—en die wil Sorsien meeneme en voor de kindere sorge... wat ’n gekke mense hebbie toch! Heb-u nooit sijn naam gehoord, meheir? Vermeulen hiet-ie”....

„Nee.”

„En wanneer kom jij nou weer is bij me op visite, dikke Ka.”

„Morrege,” zegt ’t kind, vertrouwelijk opklimmend tot bij ’t grauw-bleeke gezicht en de oorbelletjes betastend.

„Je sussie het na je gevraagd.”

„Magge we dan de heele dag samen spelen, moeder?”

„Seker, seker.... Dat die kindere me nou nog altijd moeder blijfe noeme.... Ik heb is ’n neefie gehad, die noemde we toen-die sóó klein was.... Krentebol... en wil je wel geloofe dat-ie nòg krentebol hiette toen die op sterreve lee? Há-je nog niet gegeten, Sorsien?...”

D’r duidelijke toeleg is om zoo lang te blijven praten tot ze weet wie d’r mee eten, wèlke drie en wàt of ’r gegeten wordt.

„Nee,” zegt Georgine.

„Eet ’r iemand bij je?”

„Me broer.”

„Nietes, nietes, mamma jòkt”—zegt Kaatje

„Wàt jokt mamma,” zegt Georgine, woedend en kijkt ’t kind met zulke lichtende oogen aan, dat ’t stil, met ’n huiltrekje om de oogen op de schoot van juffrouw Stengevis blijft zitten.

„Mag je segge dat mamma jokt,” zegt juffrouw Stengevis, die ’n falsetje anslaat om lieverig den kindertoon te pakken: „màg je dat segge?”

„Nou-ou”.... zegt Ka, met haar lekkere oogen naar mij kijkend.

„Kom is hier, Ka!” roep ik, lachend: „’k Heb wat voor je”—’k geef ’t kind ’n heele verzameling ouwe tramkaartjes.

„’k Geloof dat-we regen zullen krijgen” zegt Georgine insinueerend.

„O, ’k heb me parapluie in de gang geset.... ’t Is hier toch wel ’n liefe kamer.”

„Zal ’k ’t eten maar opdoen?” vraagt juffrouw Bok om ’t hoekje.

„Wel, dag juffrouw,” zegt juffrouw Stengevis.

„Dàg juffrouw. Hoe maakt u ’t?” antwoord juffrouw Bok.

„O dank u.... U mot maar niet na me kijke.... ’k Ben soo midden in me huishouwen.... Sal ’k nog effen wachten?”

„Ja, wacht u nog maar effen,” zegt Georgine.

„Nou, dag juffrouw.”

„Dàg juffrouw.”

De fletse, de grauw-witte burgerjuffrouwen glim-lachen, glim-lachen, glim-lachen. Tusschen twee van zùlke glimlachen ligt ’n stinksloot van kamertjesmufheid. En ’n korte stilte van ingehouden woede volgt. Juffrouw Stengevis heeft de kalkhanden in den schoot gelegd om ’t versleten beursje, knuffelt er geduldig op los. Ze wil nou is weten wat ’r omgaat. Georgine, zenuwachtig opgehitst, antwoordt met ’n gejaagd bibberen van de eene knie. Ik, eerst kwaadaardig, voel me sarrend-gemoedelijk, draai den stok in de handen, als heer die op visite is, durf niet te veel zeggen, om Georgine niet in de wielen te rijden. Ik krijg het gevoel dat Georgine bang is voor die vrouw. In toon en houding heeft ze iets vreemds-onderworpens, als juffrouw Stengevis haar lauwtjes ankijkt. Bij tijden zijn er breede gapingen, waarin ’t mensch wel voelen moet, dat ze de deur wordt uitgekeken. Maar ze voelt ’t niet. Ze wil niks voelen. Ze draait rustig ’t beursje in haar schoot, lijmt ’t eene gesprek aan ’t andere, heeft telkens wat nieuws. Ze wìl nou is weten wàt ’r gaande is, lacht met vies velgerimpel om den neus, kijkt alles en niemand aan.

„Hè-je hier heelemaal van de bovenburen geen last?” vraagt ze na een pauze.

„Nee, niks.”

„Bij mijn thuis valt de kalk zoo van ’t plafon. Elk oogenblik kan je vegen. O, je hét hier geen plafon?”

„Nee.”

„’k Hou je toch niet op van je eten? Begin maar gerust. Seneer je maar niet.”

„’k Wacht op me broer.”

„Wat komt-ie laat, hè?”

„Zeker opgehouen.”

„Wat je man toch sprekend lijkt! hè?”

„Ja.... ’t is ’n goed portret.”

„Bij wie het-ie ’t laten maken?”

„Bij Greiner.”

„Bij Greiner. Is dat niet op de Nieuwendijk?”

„Ja.”

„Ruikt ’t niet na kattepis.”

„Ik ruik niks.”

„Nou, dan sit ’t bij mijn in de buurt.”

„Nou, dat kan wel verbeelding zijn.”

„Jeesis mensch, ruik-ie nou niet dat ’r kattepis in de kamer is?”

„Nee, ’k ruik niks.”

„Dan ben je verkouwen.”

„Dat kan wel.”

De lamp stoomt weer. Ik sta op, draai haar af. Loome stilte is in de kamer en ’k ga weer zitten.

„Hoe laat sou ’t sijn?”

Ik kijk op m’n horloge, lieg kalmpjes-weg vijf kwartier.

„Precies kwart over zeven.”

„Kwart òver zeven?”

„Zestien minuten over zeven.”

„Wel Jeesis, wat die tijd vliegt. ’t Was half ses toen ’k op de Dam in de tram stapte.”

„Ja,” zeg ik—„als je gezéllig zit te praten, vliegt de tijd.”

„Vin u niet?”

„Ik hou dòl van babbelen”....

Maar Georgine valt me in de rede. Waarom laat ze me niet aan ’t woord?

„Hoe gaat ’t met uw man?” vraagt ze.

Da’s wéér ’n chapiter voor ’t lieve mensch. Daar kan ze op doorgaan. Ze vertelt van d’r man die aambeien heeft, van een dochter die ’n lintwurm kwijt geraakt is, ze vertroetelt het beursje in de kalkachtige handen, lacht zure lachjes, kijkt naar de kaas, de portretten, de kachel.

„Hé, Sorsien, waar is je maschien?”

Even hakkelt Georgine.

„Me naaimachien.... Me naaimachien.... Die hè ’k uitgeleend an ’n vriendin.”

„Daar maggie wel voorsichtig mee sijn. Als de controleur van Singer kompt, mot j’m late sien.”

„Die komt nooit boven.”

„Hè-j’m al afbetaald?”

„Nou, dat zal nog wel ’n dertig gulden schelen.”

„Wat ’n gemak, hè, zoo’n maschien op afbetaling?”

„Ja, vreeselijk.”

„Ga nou eten. Je broer kòmpt niet. Seneer je niet voor mijn.”

„Nee, we zullen wel zoo lang wachten.”

Da’s toch vrij duidelijk zoo’n vingerwijzing. Maar ze begrijpt niet. Ze wil nou is wèten.

„Mamma, ’k hè zoo’n honger!”

„Dat schaap ziet wit van de honger. Ga nou éten.”

„Nee, we hebben den heelen avond voor ons.”

Juffrouw Stengevis legt ’t beursje uit de handen, wriemelt in haar zak, veegt den neus, neemt ’t beursje weer op, glimlachert door de kamer. Ik krijg meelij met Georgine.

„Toosie hè ’k van de week ’n heel koud bad gegeven. Wat me dat kind spartelde.... Ze dee maar niks anders dan moeder roepen. Toen lekkertjes afgedroogd en in bed. Me man seit dat ’t soo goed is.... Mot je volgende week nog erges optrejen?....”

„Da-weet ’k nog niet.”

„Nou, Georgine,” zeg ’k in-eens opstaand: „ik merk wel dat je uit beleefdheid wacht tot we weggaan. Eet maar smakelijk. Ga u zoover mee, juffrouw?”

Nòg aarzelt ’t mensch.

„Ja, da’s goed,” zegt Georgine: „en ik ga wat op bed leggen, ’k heb hoofdpijn.”

„Hè je hoofdpijn?”

„Ja. Erg.”

„Nou, dan ga ik zoover met meneer mee. Wat ’n jammer dat-je broer zoo wegblijft.... Nou dag Kaatje.... Kom maar is gauw spelen met Toosie.... Dag Sorsien.... Beterschap.... Kom-ie d’r is gauw oploope.... Toosie vraagt zoo dikkels na je.”

„Dag Georgine. Dag Kaatje.... Hier staat uw parapluie, juffrouw.... Wees u voorzichtig voor de trap,” zeg ik beleefd.

„Mamma, gaat oome Alfed nou weg.”

„Stil!” sust Georgine.

Op straat loop ik héél beleefd tien huizen mee met ’t lieve mensch, neem beleefd m’n hoed af, trek an ’n bel en zeg: „Hier ben ik thuis. Dag juffrouw”—Even probeert ze den naam op de deur te lezen, zegt dan zoetjes: „Dag meneer” en loopt door. De deur wordt opengetrokken. Ik roep even naar boven of meneer Bol ’r woont. Nee roepen ze natuurlijk, die is hier onbekend en in ’n halve minuut ben ’k weer bij Georgine. Woedend loopt ze in de kamer.

„Dat beroerde wijf! Dat pestwijf! Zou je d’r niet anvliegen? Nou kan ’k geen stuk meer eten zoo zenuwachtig als ze me heeft gemaakt. Die zat nou maar te wachten om te kijken of jij bleef eten. Dat misselijke wijf!”

„Waarom heb j’r dan niet ronduit gezegd om op te hoepelen?”

„Dat kàn ik niet. Je mot niet vergeten dat me andere kind bij d’r is.”

„Anders niet?”

„Nee, natuurlijk anders niet! Zit niet an de kaas te peuteren, Ka!—Wat ’n sar! Wat ’n Judas! Dat dee ze opzettelijk. Je mot ’r kennen. Nou is me heele maaltijd bedorven.”

„Nou! Nou!”

„Hoe ben je d’r kwijt geraakt?”

Ik vertel en ze lacht.

„Zie je, ik wou niet weten dat je hier bleef. Z’is in staat alles an me man te schrijven wat ze ziet.”

„Steekt ’r dan kwaad in?” vraag ik met verwondering, bang voor geniepigheden.

„Nee. Maar met dat mensch mot je zoo voorzichtig zijn.... Juffrouw Bok!”

„Joe!”

.... „Ze is goed voor ’t kind.... Je ziet wel dat de kinderen van d’r houen.... Ze noemen d’r moeder.... Maar as ’t dàt niet was, as ’t dàt niet was.... ’k Had moeite om d’r niet ’n bord naar d’r kop te smijten. Zoo iets maakt me zóó zenuwachtig, hè! ’k Zou wel kunnen huilen!”