Part 84

INSPĒRĀTUS, a, um, _Inattendu_, _inespéré_. USUS: Insperatum gaudium. Occasio insperata, nec opinata. Cf. Improvisus.

INSPERGO, is, si, sum, ere, a. _Répandre_, _saupoudrer de_. SYN. Aspergo, respergo. USUS: Inspergere aliquem lingua. Molam ac vinum extis inspergere.

INSPĬCĬO, is, pexi, pectum, ere, n. et a. _Visiter_, _inspecter_. SYN. Aspicio, conspicio, inspecto. USUS: Hortos, ædes, tabulam, agros inspicere. Quid discat puer, inspiciam sæpissime. Cf. Lustro.

INSPĪRO, as, avi, atum, are, n. et a. * _Introduire_. USUS: Venenum inspirare, _épancher son venin_. Cf. Instinctus.

INSTĀBĬLIS, e, gen. com. _Inconstant_. SYN. Mutabilis. Cf. Inconstans.

INSTANS, antis, omn. gen. _Présent_, _actuel_. SYN. Præsens tempus, punctum temporis, vestigium temporis. USUS: 1. Fit ad punctum temporis, quod dicant, in instanti. 2. Imminens, _imminent_. Instans periculum.

INSTAR, _A la ressemblance de_, _comme_. SYN. Quasi. PHRAS. 1. Instar supplicis ad pedes ei accidit, _il se jeta à ses pieds en suppliant_. Fortuna et specie supplicis; supplicis more ejus se pedibus advolvit; salutatio prima proxime formam supplicantis venerat. 2. Patruus illi instar parentis fuit, _son oncle lui tint lieu de père_. Patruus illi in gradu, numero, loco, existimatione parentis fuit; pro parente fuit. USUS: Navis instar urbis. Tu mihi es instar omnium. Latere est mortis instar. Cf. Quasi.

INSTAURĀTĬO, ōnis, f. _Renouvellement_. SYN. Renovatio.

INSTAURĀTĪVUS, a, um, _Renouvelé_. USUS: Ludi instaurativi, _jeux qui recommencent_.

INSTAURO, as, avi, atum, are, a. _Renouveler_. SYN. Renovo, redintegro, itero. PHRAS. Ut animum instauravit, _dès qu’il eut repris courage_. Ut animum refecit, redintegravit; ut se collegit paululum; ut animum paulisper revocavit. USUS: Instaurare animum collapsum. Aciem, bellum, cædem instaurare.

INSTĪGĀTĬO, ōnis, f. _Action d’exciter_. SYN. Fermotio, impulsio.

INSTĪGO, as, avi, atum, are, a. _Pousser_, _exciter_. SYN. Sollicito, impello, incito, stimulo; stimulos animis subdo; stimulis concito; calcaria addo, admoveo; incendo; tanquam quibusdam verborum tædis ac facibus inflammo; lacesso. Cf. Impello, Incito, Concito, Fucito.

1. INSTINCTUS, a, um. _Excité_, _animé_. SYN. Instigatus, plenus adhortantium vocibus. USUS: Homo nefario furore, ira, audacia instinctus.

2. INSTINCTŬS, ūs, m. _Impulsion_, _excitation_. SYN. Instigatio, afflatus, impulsus. PHRAS. Id non sine cœlesti afflatu atque instinctu divino factum est, _cela fut fait sous l’inspiration et le souffle de la Divinité_. Non sine cœlesti admonitu; non sine arcana cœlestique mentis incitatione; non sine Numinis certo afflatu factum est. Divino tactus spiritu; divino instinctus Numine; divino afflatus spiritu id consilium arripuit. DEUS illi eam mentem objecit; DEUS eum in eam mentem impulit; divini afflatus is spiritus fuit, qui ei hanc mentem dedit, qui ad id agendum hominem permovit. USUS: Instinctu divino afflatuque.

INSTĬTOR, ōris, _Vendeur_, _marchand_. SYN. Negotiator. USUS: Institorum et opificum multitudo. Cf. Mercator.

INSTĬTUO, is, ŭi, ūtum, ere, a. _Établir_, _fonder_, _instituer_. SYN. Decerno, constituo, incipio, erudio. ADV. Occulte, sapienter, male, bene, liberaliter, non ita, optime, parum. USUS: 1. Portorium, pœnam instituere. Institueram ad te scribere. Iniquam legem et conditionem instituit. 2. Incipio, _commencer_. Picturam, sermonen instituere. Perge, ut instituisti. Adhibe diligentiam, quam instituisti. 3. Compono, ordino, dispono, _régler_, _organiser_, _disposer_. Actionem, rationem rei peragendæ, litem instituere; civitates, collegia opicum conflare et instituere. Officinam instituere. 4. Facio, _faire_, _instituer_. Instituere heredem, tutorem, testes, accusatores. 5. Erudio, _instruire_. Instituere filios ad majorum instituta. Vir litteris, omnibus disciplinis institutus. Vita instituta præceptis philosophorum. Cf. Incipio, Ordino, Doceo, Erudio, Propono.

INSTĬTŪTĬO, ōnis, f. _Instruction_, _éducation_. SYN. Institutum, disciplina, educatio. EPITH. Antiqua, firma, præclara, puerilis. USUS: Institutio doctoris ad cujuscumque naturam accommodanda est. Iisdem præceptis, eadem institutione formatur. Ratio et institutio gubernandæ reipublicæ. Stoicorum sectam et institutionem persequi. Cf. Disciplina.

INSTĬTŪTUM, i, n. _Règle de conduite_, _principes_, _habitudes_. SYN. Instituta ratio, mos, consuetudo. EPITH. Meretricium, nefandum atque inauditum, novum, nefarium, patrium, vetus. USUS: Civitatis leges, juris publici instituta, mores, consuetudinem nosse. Tenere idem institutum et servare. Non natura, sed instituto moderatus. Suo instituto uti. Ab instituto aliquem abducere. Ad institutum redire, reverti. Cf. Consuetudo, Mos.

INSTO, as, stĭti, stĭtum, are, n., _nonnunquam_ a. _Presser_, _demander avec instances_. SYN. Urgeo, pertinaciter tendo. ADV. Cupidius, plane, remissius, vehementius. USUS: 1. Victui ferociter instare. Operi, vestigiis majorum instare. Cupide instare alicui de re quapiam. 2. Immineo, impendo, _menacer_. Fatum aliquod impendet _aut_ instat jam plane. Iter, bellum instat. Cf. Immineo, Insisto, Urgeo.

INSTRĒNŬUS, a, um, _Nonchalant_, _paresseux_. SYN. Indiligens ad res gerendas, minime promptus. USUS: Est hoc signum animi prudentis et non instrenui. Cf. Timidus.

INSTRĔPO, is, ŭi, ĭtum, ere, n. _Faire du bruit_. USUS: Si quid terroris instrepat.

INSTRUCTĬO, ōnis, f. _Ordre_, _disposition_. SYN. Apparatio, dispositio. USUS: Instructio militum, rei bellicæ. (Instructio, _instruction_, _leçons_, _vulg. est_).

INSTRUCTOR, ōris, m. _Préparateur_, _ordonnateur_. SYN. Structor, qui convivii et mensæ instruendæ curam habet. USUS: Instructores et conditores convivii. Instructores legionum.

INSTRUCTŬS, ūs, m. _Appareil_. SYN. Apparatus. USUS: Eodem instructu ornatuque comitatus.

INSTRŪMENTUM, i, n. _Ameublement_, _mobilier_. SYN. Supellex, apparatus, subsidium ad aliquid agendum. EPITH. Forense, litigiosum, acre, fractum ex vulgi opinione, exiguum sane atque modicum, magnum, præclarum, tantum, vulgare. USUS: Homo multa instrumenta habet ad discendum. Æs et ferrum belli instrumenta. Arationes magna impensa magnoque instrumento tueri. Eloquentiam graviorum disciplinarum instrumento locupletare.

INSTRŬO, is, uxi, ctum, ere, a. _Construire_, _disposer_, _équiper_. SYN. Paro, apparo, molior, orno, adorno, comparo, armo, instituo, ordino, compono. ADV. Diligenter, magnifice, scite, augustius, bene, mediocriter, separatim. USUS: Domum, hortos, convivium instruere et ornare. Naves, classem instruere, armare, adornare. Actionem, calumniam alicui, bellum, consilia instruere et apparare. Aliquem ad omne officii munus, consiliis ad negotium idoneis, cultioribus ad eloquentiam acuendam doctrinis instruere et comparare. Accusator instructus et subornatus. Homo ab historia instructus. Provincia copiis et exercitu instructa. Exercitu ita ornato atque instructo. Cf. Doceo.

INSUĀVIS, e, gen. com. _Désagréable_. SYN. Injucundus, insulsus. )( Suavis. USUS: Insuavis sine litteris vita. Cf. Odiosus.

INSUĒFACTUS, a, um, _Dressé_, _habitué_. SYN. Assuefactus. Cf. Assuefacio.

INSUESCO, is, ēvi, ētum, escere, n. _S’accoutumer à_. SYN. Assuesco. Cf. Assuesco.

INSUĒTUS, a, um, _Qui n’a pas l’habitude_. SYN. Insolens, imperitus. )( Assuetus. USUS: Insuetus belli, armorum insolens. Cf. Imperitus.

INSŬLA, æ, f. _Ile_. SYN. Terra ubique aquis cincta. EPITH. Extrema, inculta, magna, media, parva et referta divitiis, plena, atque ornata, sacra, tenera, tota, venalis. Insulæ fructuosissimæ, multæ. USUS: Fabulæ ferunt, in beatorum insulis eos, qui caste ætatem egerint suam, immortale ævum degere.

INSULSĒ, _Sottement_. USUS: Inepte, frigide, insulse loqui.

INSULSĬTAS, ātis, f. _Sottise_. SYN. Stultitia, ineptiæ. USUS: Quis ejus insulsitatem ferat? Cf. Ineptiæ.

INSULSUS, a, um, _Sot_, _niais_. SYN. Ineptus, frigidus, absurdus. USUS: Adolescens non insulsus. O gulam insulsam. Cf. Ineptus.

INSŬLTO, as, avi, atum, are, n., _nonnunquam_ a. _Sauter_, _attaquer_; _se moquer_, _insulter_. SYN. Irrideo, illudo, irruo. ADV. Vehementius. USUS: In miserias alicujus, in omnes, in rempublicam insultare. In calamitate insultare. Cf. Insolens.

INSUM, ines, esse, n. _Être dans_, _exister_. SYN. Sum, insideo. USUS: Nullum dedecus reperiri potest, quod in hoc non insit. Inest in oratore perfecto omnium scientiarum absolutio. In hac vita nihil inest, nisi miseria.

INSŪMO, is, sumpsi, sumptum, ere, a. _Dépenser_, _employer à_. SYN. Consumo, impendo. USUS: Insumere laborem _aut_ sumptum in rem aliquam. Cf. Consumo, Impendo, Sumptus.

INSŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. _Coudre dans_. SYN. Includo. USUS: Insui in culeum, _être cousu dans un sac_.

INSUPER, _De plus_. SYN. Præterea.

INSUPĔRABĬLĬS, e, gen. com. _Insurmontable_. USUS: Insuperabilis Alpium transitus.

INSURGO, is, surrexi, surrectum, ere, a. _S’élever sur_, _se dresser_. PHRAS. (VULG. Insurgere in auctorem consilii), _s’élever contre_, _attaquer l’auteur d’un avis perfide_. Contra auctorem nefarii consilii ausi consistere; coorti in auctorem consilii; in auctorem consilii eorum subito ingenia exarsere; in eum hominem consurgere universi cœpere. Cf. Adversor, Resisto. USUS: Insurgere altius, _s’élever plus haut_.

INSŬSURRO, as, avi, atum, are, n. et a. _Murmurer à l’oreille_. SYN. In aurem loquor. ADV. Familiariter, simulate. PHRAS. Insusurrabo, si quod verbum memoriæ non occurrerit, _je vous soufflerai, si la mémoire vous fait défaut_. Dissimulanter suggeram; in aurem dicam, subveniam depressa et submissa voce, ubi te memoria fugerit, ubi memoria vacillarit; suggerendo hærentem in salebris expediam. USUS: In aurem ejus quædam insusurravit. Insusurrare eamdem cantilenam.

INTĀBESCO, is, bŭi, escere, n. _Se dessécher_, _se consumer_. SYN. Extabesco. USUS: Diuturno morbo intabescere.

INTACTUS, a, um, _Pur_, _non souillé_; _libre_, _exempt_. SYN. Integer, inviolatus. USUS: Intactus a sibilo Hortensius pervenerat ad senectutem. Provinciæ bello intactæ. Cf. Integer.

INTĀMĬNĀTUS, a, um, _Non souillé_. SYN. Incontaminatus, intactus, integer.

INTĔGER, ra, rum, _Pur_; _sain et sauf_. SYN. Incorruptus, inviolatus, intactus, castus; solidus, plenus, incolumis. )( Contaminatus, vitiosus. ADV. Diutissime, plane. PHRAS. Tibi omnia eo bello manebunt integra, _vous ne subirez aucune perte dans cette guerre_. Salva ac integra tibi erunt omnia; sincera omnia sanctaque, integra inviolataque servabuntur; in vastatione omnium possessiones tuas sacrosanctas futuras tibi promitto; tuta tibi omnia sanctaque fore polliceor; incolumes manebunt fortunæ tuæ et illibatæ; intactæ a bello et, quod aiunt, sarta tecta restabit fortuna domus tuæ. Integræ florentesque, nusquam libatis opibus, erunt fortunæ tuæ. USUS: 1. Quo nemo integrior, nemo sanctior. Exemplum innocentiæ, vitæque integerrimæ. Integerrimas gentes belloque intactas aggressus est. Dum valetudo, dum existimatio est integra. 2. Liber, _libre_. Omnem causam alicui integram reservare. Rem ad meum reditum integram esse jussi. Rem ad senatum integram referre. Recipe me rudem et integrum discipulum. 3. Quod licet, _loisible_, _permis_. Si mihi libera essent omnia ac integra. Mihi integrum est facere, vel non facere. Viderint, quibus integrum est. 4. In integro res est, _l’affaire n’a subi aucun dommage_. 5. De integro homini gratulare, _féliciter de nouveau_. 6. In integrum restituere, _remettre dans son premier état_. Cf. Innocens, Totus.

INTĔGRĒ, _Avec intégrité_. USUS: Vita integerrime acta. In amicorum periculis caste ac integre versari.

INTĔGRĬTAS, tis, f. _Honnêteté_, _probité_. SYN. Innocentia. EPITH. Cautior, et diligentior, gratissima, incorrupta, par, provincialis, singularis, spectata, summa, tanta. USUS: 1. Integritas corporis, valetudinis, _bonne santé_. 2. Singularis integritas et continentia, fidesque magnis in rebus spectata. Integritas incorrupta Latini sermonis. Cf. Innocentia, Virtus, Honestus, Probus.

INTĔGRO, as, avi, atum, are, a. _Compléter_, _rétablir_. SYN. Reficio, recreo. USUS: Animus defessus audiendo, risu vel admiratione integratur.

INTĔGŪMENTUM, i, n. _Couverture_, _vêtement_; _masque_. SYN. Involucrum. USUS: Frontis integumento uti ad occultanda vitia. Aliquando evolutus es integumentis dissimulationis tuæ, _vous êtes enfin dépouillé des voiles de la dissimulation_. Per quædam involucra et integumenta perspicere aliquid.

INTELLECTĬO, ōnis, f. _Synecdoque_, (_fig. de rhét._). USUS: Intellectio est, cum totum de parte _vel_ contra intelligitur.

INTELLĬGENS, entis, omn. gen. _Intelligent_, _éclairé_. USUS: Teretes aures habet, et intelligens judicium. Existimatur doctus, et cujusvis generis intelligens.

INTELLĬGENTER, _D’une manière intelligente_. (VULG. Intelligibiliter). USUS: Intelligenter auditur.

INTELLĬGENTĬA, æ, f. _Intelligence_, _connaissance_, _science_. SYN. Prudentia, scientia, notio, cognitio. EPITH. Animalis, communis, difficilis, magna, mediocris, popularis, præstans, propria, vitiosa, vulgaris. USUS: Homines principio rerum omnium adumbratas intelligentias animo ac mente concipiunt. Ratione aliquid ac intelligentia comprehendere. Honestum in nostram intelligentiam cadit. Intelligentiam suam intendere, infigere in aliquid. Intelligentia præstare, et aliis anteire. Pars animæ, intelligentiæ et rationis particeps. Commune judicium et popularis intelligentia.

INTELLĬGO, is, lexi, lectum, ere, a. et n. _Comprendre_. SYN. Cognosco, sentio, capio, teneo, percipio; mente complector, perspicio; cogitatione comprehendo, complector; animadverto, intelligentiam rei habeo; accipio, disco, animo percipio; intelligentia et ratione comprehendo. ADV. Acriter, diligenter, haud, sane, male, melius; non fere; non tam, optime, penitus, plane, præclare, prorsus, prudenter, pulchre, quamprimum, recte. PHRAS. 1. Omnia se intelligere arbitratur, _il pense tout savoir_. Præcipua se intelligentia esse, solertissime se perspicere omnia, nihil suæ intelligentiæ vim et notionem fugere, omnia se videre, intelligere et sapere plus, quam cæteros, arbitratur; omnia se comprehendere animo, omnia intelligentia complecti, unum se eruditos habere oculos, superbe existimat. 2. Quantum e litteris intelligere potui, _autant que l’étude a pu me l’apprendre_. Quantum conjectura consequi; quantum assequi, conjicere, sentire; quantum ex litteris percipere, colligere, animadvertere potui; ut animo, mente, cogitatione comprehendere potui; quantum quidem e litteris interpretari potui. 3. Dialecticam præclare intelligit, _il sait fort bien la dialectique_. Dialecticam animo menteque comprehensam habet; disceptandi artem tenet, callet penitissime; acri mente cogitationeque complectitur; in dialecticis, etiam quæ a vulgari intelligentia remotiora sunt, solertissime perspicit. Cf. Calleo. USUS: Cernere et intelligere aliquid animo. Intellexi ex epistolis tuis.

INTEMPĔRANS, antis, omn. gen. _Immodéré_, _intempérant_. SYN. Immoderatus, libidinosus, impurus, cupidus, in libidinem effusus. )( Temperans. ADV. Valde. USUS: Intemperans in rei alicujus cupiditate. Libidinosa, intemperans adolescentia. Cf. Immodestus.

INTEMPĔRANTER, _D’une manière intempérante_. SYN. Intemperate, insolenter, immoderate.

INTEMPĔRANTĬA, æ, f. _Intempérance_. SYN. Intemperies, incontinentia, insolentia. )( Temperantia. EPITH. Immoderata, impudentior, impura, inimica, moderata, multa, tanta, turpior. PHRAS. Quæ ista hominis est intemperantia? _Combien grande est l’intempérance de cet homme?_ Quæ est ista immoderatæ vitæ ratio? Quæ ista est vita, quam immoderate, intemperanter, luxuriose traducta? Quis iste luxus est, quam profusæ libidines, quam intemperatæ perpotationes? Ista hominis vita sit, fortunis, opibus, flore ætatis tam intemperanter uti, abuti? modum cupiditatibus nullum ponere, nihil non libidinose, nihil non incontinenter audere? Cf. Luxuria. USUS: Intemperantia est a tota mente et recta ratione defectio, omnium eadem perturbationum mater. Explere alicujus intemperantiam.

INTEMPĔRĀTĒ, _Dans les excès_. SYN. Intemperanter.

INTEMPĔRĀTUS, a, um, _Immodéré_. SYN. Intemperans, immoderatus. USUS: Intemperatissimæ perpotationes. Cf. Immodestus, Immoderatus.

INTEMPĔRĬÆ, ārum, f. p. _Emportement_, _fureur_. USUS: Quæ te intemperiæ agitant? Cf. Furiæ.

INTEMPĔRĬES, ēi, f. _Incontinence_, _violence_, _caprices_. SYN. Immoderatio, procacitas. USUS: Intemperiem hominis ferre non possum. Cf. Immodestus.

INTEMPESTĪVĒ, _Mal à propos_, _à contre-temps_. SYN. Præpostere.

INTEMPESTĪVUS, a, um, _Intempestif_. SYN. Præposterus, perversus. USUS: Intempestivum convivium. Intempestiva loquacitas, epistola.

INTEMPESTUS, a, um, _Intempestif_. SYN. Concubius. USUS: Nocte intempesta adfuit, _il arriva au milieu de la nuit_.

INTENDO, is, di, tentum et tensum, ere, a. et n. _Tendre_, _diriger vers_. SYN. Porrigo, extendo, intento. )( Remitto. ADV. Longius, malitiose, quam maxime. USUS: 1. Intendere oculos, mentem, cogitationem ad rem aliquam, ad negotia. 2. Contendo, _tendre_, _bander_. Intendere arcum. Intendere et remittere vocem. 3. Cogito, enitor, _tendre l’esprit_, _s’efforcer_. Quid intendit, quid cogitat! Aliquo suam cupiditatem intendere. Curam rei alicui intendere. Animos intendere aliquo ac defigere. 4. Infero, paro, molior, _préparer_, _intenter_. Litem, crimen, actionem in aliquem intendere; se adversarium in magistratum alicujus intendere. 5. Constipo, _tendre sur_, _couvrir_. Intendunt se cœlo nubes. Cf. Cogito, Conor.

INTENSĒ, comp. adhib. _Avec ardeur_. SYN. Ardenter, vehementer, acriter, magno studio, magna cupiditate. USUS: Illud longe intensius concupiscimus, quod, etc.

INTENTĬO, ōnis, f. _Effort_; _dessein_, _intention_. SYN. Contentio, consilium, finis, scopus, animus. PHRAS. (Hoc ea intentione feci, VULG.), _je l’ai fait dans cette intention_. Id ea mente, cogitatione, eo consilio a me factum est; id tum contendebam, id volebam, spectabam, destinabam; eo consilia nostra spectabant; id animo disignabam; huc ferebar cogitatione; propositum mihi id unum erat. Ea mens erat, id consilium eo in facto. Cf. Scopus, Finis, Propositum. USUS: 1. Mentem a cogitationum intentione ad tranquillitatem revocare. Animi intentio _seu_ contentio. 2. Mens, consilium, scopus, animus, _dessein_, _volonté_. Facti _vel_ intentionis adversariorum cum scripto contentio.

INTENTO, as, avi, atum, are, a. _Diriger vers_, _menacer_. SYN. Minor. USUS: Arma, crimen, vim, faces, periculum capitis intentare alicui. Cf. Minor.

INTENTŬS, ūs, m. _Action de tendre, de présenter_. SYN. Porrectio, projectio.

INTENTUS, a, um, _Attentif_. SYN. Attentus. PHRAS. 1. Intenti erant omnes ad id spectaculum, _tous étaient attentifs à ce spectacle_. Mentem omnes oculosque intentos defixosque habebant in id spectaculum; erecti suspensique in spectaculum animo intendebantur; deditæ eo mentes cum oculis erant; intenti in id unum toti se avertebant; intentis oculis acerrime rem omnem contemplabantur; ea res omnium oculos mentesque in se avertebat. Cf. Attentus. USUS: 1. Animus intentus ad faciendum. Dux intentus recipiendo exercitui. 2. Vehemens, _véhément_. Sermo paulo intentior. 3. Intentatus, _dirigé vers_, _lancé contre_. Tela jugulis civium in patriam intenta, _traits dirigés contre la patrie en la privant de ses citoyens_.

INTER, _Entre_. PHRAS. Inter doctos numerari potest, _on peut le considérer comme un homme instruit_. In numerum doctorum hominum referri, conferri; in doctis censeri; in doctorum hominum numero reponi; ad doctos aggregari potest. Cf. Adnumero. USUS: 1. Galba inter tot æquales unus excellens. Inter me et te multa sæpe disceptatio. 2. Vicissim, _l’un l’autre_. Homines inter se amant; loquuntur inter se. Mirum, quod vos inter vos risum tenere possitis.

INTERCĂLĀRIS, e, gen. com. _Intercalaire_, _intercalé_. USUS: Annus intercalaris, _année bissextile_. Mensis intercalaris, _mois intercalaire_. Februarius. Dies intercalaris, _jour intercalaire_.

INTERCĂLĀRĬUS, a, um, _Intercalaire_. SYN. Intercalaris.

INTERCĂLO, as, avi, atum, are, a. et n. _Intercaler_. SYN. Interpono, adjungo, prorogo. USUS: Num Romæ intercalatum sit ad me perscribe. Cura, ut simus annui, ne intercaletur, _faites tous vos efforts, pour que l’année demeure ce qu’elle est, et qu’il n’y ait point d’intercalation_.

INTERCĂPĒDO, ĭnis, f. _Intervalle_. SYN. Intervallum, intermissio. USUS: Non pœnitet me, intercapedinem scribendi studendique fecisse, _je ne me repens pas d’avoir interrompu ma correspondance et mes études_.

INTERCĒDO, is, cessi, cessum, ere, n. _Venir entre_. SYN. Intervenio. PHRAS. Inter urbem colliculi aliquot intercedebant, _quelques collines séparaient les divers quartiers de la ville_. Intercurrebant colliculi; urbi interjecti erant colliculi; inter urbem flumenque colliculi intererant, interjacebant. USUS: 1. Gaudiis fere ægritudo, læta tristibus intercedunt. Inter nos vetus usus, consuetudo, amicitia, magna officia, et paria intercedunt. Inimicitiæ mihi cum illo intercedunt. Nox una intercesserat. 2. Obsto, adversor, refragor, _s’opposer à_, _faire obstacle_. Sententiæ, legi, auctoritati alicujus intercedere. Meæ rogationi nemo tribunorum intercessit. 3. Rogando impetro, _aut_ fidem meam interpono, _intervenir_ (_comme répondant_), _cautionner_. Intercessi pro eo magnam pecuniam. (Intercedo, _intercéder_, _vulg. est_), pro quo dicendum: supplico, deprecor pro, etc.

INTERCEPTĬO, ōnis, f. _Soustraction_, _vol_. USUS: Interceptio poculi, prædæ, manubiarum.

INTERCEPTOR, ōris, m. _Celui qui dérobe_, _qui intercepte_. USUS: Prædæ interceptor et fraudator.

INTERCESSĬO, ōnis, f. _Intervention_; _caution_. EPITH. Pestifera. USUS: Intercessio stultitiam intercessoris arguebat. (Intercessio, _intercession_, _vulg. est_), pro quo dicendum: Deprecatio.

INTERCESSOR, ōris, m. _Garant_. EPITH. Gravissimus, iniquissimus. USUS: Nullo intercessore legem perculi. Intercessorem parare. (Intercessor, _intercesseur_, _vulg. est_), pro quo dicendum: Deprecator.

1. INTERCĪDO, is, cīdi, cīsum, ere, a. _Couper par le milieu_. SYN. Interscindo. USUS: Meæ ædes intercisæ. Cf. Cædo.

2. INTERCĬDO, is, cĭdi, ere, n. _Tomber_, _périr_, _disparaître_. SYN. Cado. USUS: Pereant amici, dum una intercidunt inimici. Cf. Cado.

INTERCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. _Prendre_, _intercepter_. SYN. In itinere capio, aufero. USUS: Litteras intercipere et aperire.

INTERCĪSĒ, _En coupant_ (_les phrases_), _par incises_. USUS: Intercise dicere.

INTERCLŪDO, is, clūsi, clūsum, ere, a. _Fermer_, _couper_, _arrêter_. SYN. Prohibeo, nego. USUS: Iter, fugam, commeatum, adversæ fortunæ perfugium, libertatem alicui intercludere. Aditus ad aliquem omnes intercludere. Locum præsidiis interclusum tenere. Legio a reliquo exercitu interclusa. Locus frondibus interclusus. Animam alicui intercludere. Cf. Impedio.

INTERCLŪSĬO, ōnis, f. _Action de boucher_. SYN. Impedimentum, occupatio. USUS: Animæ interclusio, atque spiritus angustiæ, _suffocation_.

INTERCŎLUMNĬUM, ii, n. _Entre-colonne_. SYN. Columnarum intervallum. USUS: Signa omnibus intercolumniis disposita.

INTERCURRO, is, curri, cursum, ere, n. _Survenir_, _s’interposer_. SYN. Intercedo, intervenio. USUS: Pugnantibus intercurrere civitatis principes. Cf. Intervenio.

INTERCURSŬS, ūs, m. _Intervention_. SYN. Interventus, intercessio. USUS: Consulum intercursu rixa sedata est.

INTERCUS, ŭtis, omn. gen. _Qui est sous la peau_. USUS: Aqua intercus est morbus, quem Græci hydropem vocant, _hydropisie_. Medicamentum dare ad aquam intercutem.

INTERDĪCO, is, dixi, dictum, ere, a. et n. _Interdire_. SYN. Prohibeo, veto, decretum interpono. USUS: Aqua et igni interdictus. Prætor de fossis minimisque rebus interdicit. Huic fune vox interdicatur. Cf. Prohibeo, Interdictum, Veto.

INTERDICTĬO, ōnis, f. _Interdiction_. SYN. Interdictum.