Part 83

INNĪTOR, ĕris, nixus _vel_ nīsus sum, niti, d. _S’appuyer sur_. SYN. Inclinor, reclinor. PHRAS. In te uno respublica innititur, _la république s’appuie sur vous seul_, _c. à d._, _vous êtes le seul soutien de la république_. Tuum est fulcire labefactatam rempublicam. In te uno nititur salus civitatis; in te uno, atque in spe consilii tui requiescit; fortunæ omnium nostrum tuæ fidei innituntur. USUS: Fortuna hostium uni viro innititur. Respublica in tuis humeris innititur.

INNO, as, avi, are, n. et a. _Nager dans_. SYN. Innato.

INNŎCENS, entis, omn. gen. _Innocent_. SYN. Qui nihil nocet, qui nulli injuriam facit, integer, culpa vacans, ad quem ne suspicio quidem criminis perveniat; ab omni culpæ suspicione remotissimus, nullius probri compertus, a culpa vacuus, crimine innoxius. PHRAS. 1. Innocens sum in ea causa, _je suis innocent dans cette affaire_. Longe remotus a culpa sum; procul absum ab ejus rei culpa; culpa careo; culpa vaco; culpam ejus rei non sustineo; expers culpæ sum; affinis culpæ non sum; purus a culpa sum; tam absum a culpa, quam qui maxime; culpæ ejus mihi non sum conscius; extra culpam sum; in culpa non sum; in me conferri culpa non potest; culpa ea in me conferenda, mihi assignanda, adscribenda, attribuenda non est; ejus rei culpa hærere in me non potest; abest a me ea culpa longissime; abhorret ab ea culpa vitæ meæ institutique ratio; procul a me hæc culpa est; extra noxam sum; is sum, quem nulla ejus culpæ suspicio violarit. 2. Innocentem accusas, _vous accusez un innocent_. Insontem, immerentem, nullo meo merito, injuria, injuste, inique, contra jus et æquum in crimen vocas; nihil peccavi, nihil admisi, nullo me scelere adstrinxi, abs te tamen accusor; expertem, criminis innoxium me exagitas; vacuum a culpa in judicium vocas, reum facis, persequeris; tu me sine causa, immerito in culpam vocas, in infamiam adducis. Cf. Accuso. 3. Multi innocentes condemnantur, _on condamne bien des innocents_. Sæpe, qui culpam non admiserunt, judicio, judicum sententiis damnantur; multi falso scelere damnantur; multi oblato falso crimine insontes opprimuntur; multi nullius probri comperti, in quibus nullius inest peccati infamia, innoxii damnantur; multi immerita damnatione afficiuntur, iniquis judiciis circumveniuntur, opprimuntur, expertes culpæ criminis pœnas luunt. USUS: Innocens dicitur, non qui leviter nocet, sed qui nihil nocet. Vir innocens, integer, religiosus. C. Integer.

INNŎCENTER, _Honnêtement_, _d’une manière irréprochable_. USUS: Vita innocenter acta.

INNŎCENTĬA, æ, f. _Innocence_, _intégrité_, _vertu_. SYN. Integritas vitæ et morum. EPITH. Par, singularis, vetus, summa. USUS: Innocentia est talis affectio animi, quæ noceat nemini. Vir summa integritate et innocentia. Cf. Integer.

INNŎCŬUS, a, um, _Inoffensif_, _qui ne fait pas de mal_. SYN. Innocens.

INNŎVO, as, avi, atum, are, a. _Renouveler_. SYN. Renovo, novum facio.

INNOXĬUS, a, um, _Innocent_, _vertueux_; _qui n’éprouve pas de dommage_, _sain et sauf_. SYN. Innocens. Cf. Innocens.

INNŬMĔRĀBĬLIS, e, gen. com. _Innombrable_. SYN. Innumerus, infinitus numero, quod omnem excedit numerum. USUS: Infinita vis innumerabilum atomorum. Cf. Multi.

INNŬMĔRĀBĬLĬTAS, ātis, f. _Nombre infini_. USUS: Innumerabilitas atomorum.

INNŬMĔRUS, a, um, _Innombrable_. SYN. Innumerabilis.

INNŬO, is, ŭi, ere, n. _Faire signe_. SYN. Nutu aliquid significo, nutu capitis loquor. USUS: Huic aditum modo patefacio et innuo.

INNUPTUS, a, um, _Qui n’est pas marié_. SYN. Non nuptus. )( Nuptus. USUS: Paris Helenam innuptis junxit nuptiis, _Pâris se lia à Hélène par un hymen infortuné et coupable_.

ĬNOBSCŪRO, as, are, a. _Obscurcir_. SYN. Infusco. )( Declaro, illustro.

ĬNOFFENSUS, a, um, _Qui ne heurte pas, qui ne rencontre pas d’obstacle_. USUS: Pedem inoffensum referre, _revenir sans encombre_.

ĬNOFFĬCĬŌSUS, a, um, _Qui manque d’égards_. SYN. Inhumanus, illiberalis. Cf. Illiberalis.

ĬNŎPĬA, æ, f. _Manque_, _disette_. SYN. Egestas, indigentia. )( Copia. EPITH. Magna, summa, tanta. PHRAS. Cæsar Hispaniensi bello Pompeii copias ad summam inopiam redegit, _César, dans la guerre d’Espagne, réduisit les troupes de Pompée à la dernière extrémité_. In summas angustias compulit; in maximas omnium rerum difficultates conjecit; copias eo redegit, ut omnium rerum penuria laborarent; ut inopia premerentur et conficerentur extrema; ut rerum omnium inopia pessime acciperentur; ut in maximis angustiis ac difficultatibus versarentur; ut nullis non incommodis afficerentur; ut plurima incommoda sustinerent; ut summis cum incommodis conflictari cogerentur. Cæsar Pompeii copias ad rerum omnium egestatem adduxit; non solum ad summam rerum bellicarum indigentiam, sed ad extremas quotidiani victus angustias redegit. Cæsar Hispaniensi bello id egit maxime, ut Pompeii copiis arctiora in dies fierent omnia. Cf. Annona. 2. Inopiam sublevare, _soulager la misère_. Mederi inopiam; rebus mature occurrere; tutari inopiam; incommodum novis commodis sanare; inopia levare. USUS: Aliquem ad inopiam redigere. Inopia consilii laborare. Inopiam æquo animo ferre ac tolerare. Inopia oratoris et jejunitas. Cf. Egeo, Pauper.

INŎPĬNANS, antis, omn. gen. _Pris au dépourvu_, _surpris_. USUS: Multos in agris inopinantes deprehendit.

ĬNŎPĪNĀTĔ, _Inopinément_, _à l’improviste_. USUS: Inopinate, præter spem accidit. Cf. Casu.

ĬNŎPĪNĀTUS, a, um, _Inattendu_, _imprévu_. SYN. Nec opinatus, improvisus. USUS: Omnia repentina et inopinata graviora. Dictu inopinatum atque mirabile. Ex inopinato observare aliquem. Cf. Improviso.

ĬNOPPORTŪNUS, a, um, _Peu convenable_, _peu favorable_. SYN. Alienus, incommodus. )( Opportunus. USUS: Sedes eo in loco non inopportuna sermoni nostro.

ĬNOPS, ŏpis, omn. gen. _Pauvre_, _dépourvu de_. SYN. Pauper, nudus, impotens. )( Abundans. USUS: Inops rei alicujus, _vel_ a re aliqua. Inops ærarium et exhaustum. Humanitatis inops et inurbanus homo. Cf. Pauper, Inopia.

ĬNORDĬNĀTUS, a, um, _Mal ordonné_, _confus_, _en désordre_. SYN. Perturbatus, confusus. )( Ordinatus. USUS: Ex inordinato in ordinem reducere.

ĬNORNĀTĒ, _Sans ornement_. SYN. Inculte, ineleganter.

ĬNORNATUS, a, um, _Peu orné_, _grossier_, _sans art_. SYN. Inconditus, incomptus, agrestis, rudis, horridus, sine nitore et palæstra. )( Ornatus. USUS: Inornata mulier, oratio. Nuda et inornata inventio. Cf. Incultus.

INPRĪMIS, mei: IMPRĪMIS, _Avant tout_, _d’abord_. SYN. Cumprimis. USUS: Imprimis te amo. Argumentum imprimis firmum.

INQUAM, _Dis-je_. SYN. Dico, ut dixi, ut institui dicere. USUS: Hoc, inquam, dico.

INQUĬES, ētis, omn. gen. (_Très-rare aux cas obliques_). _Remuant_, _agité_, _inquiet_. SYN. Inquietus. USUS: Humanum genus inquies et indomitum. Cf. Inquietus.

INQUĬĒTĀTĬO, ōnis, f. _Mouvement_, _agitation_.

INQUĬĒTO, as, avi, atum, are, a. _Agiter_, _inquiéter_. SYN. Turbo. Cf. Inquietus.

INQUĬĒTUS, a, um, _Remuant_, _turbulent_. SYN. Turbulentus. PHRAS. 1. Homo est inquieto plane ingenio, _cet homme a l’esprit remuant_. Sine furore ac amentia consistere ejus animus non potest; nec vigilans, nec in somnis mente consistit; acer, ad vim promptus, ad seditionem paratus, turbulenter et turbide facit omnia; vir moribus turbidus, et ingenio minime otium patiente; homo impiger, factiosus, novarum rerum avidus, cui solemne nihil, cujus ea una agendi ratio, nihil neque intactum, neque quietum pati, omnia agitare, qui moveri omnia, quam senescere malit. 2. Curæ hominem inquietum reddunt, _ses soucis l’inquiètent_. Inopia rerum et scelerum conscientia indies magis ejus animus agitatur; agitant hominem imminentium rerum tristes imagines; nec somnum capere, nec pati quietem potest. Cf. Cura. USUS: Ingenio inquieto, et ad novas res avido.

INQUĬLĪNUS, i, m. _Locataire_. SYN. Qui in ædibus alienis habitat, præsertim conductis. USUS: Non inquilini solum sed et mures ex ædibus migrarant. Philosophia inquilina.

INQUĬNĀTĒ, _Sans pureté_. SYN. Barbare, incompte, prave.

INQUĬNO, as, avi, atum, are, a. _Souiller_, _salir_. SYN. Contamino, fœdo. USUS: Vitiis se, flagitiis, omnibus scelerum sordibus, libidinibus inquinat. Famam alicujus criminibus, humanitatem civitatis sævitia inquinare. Voluptatibus inquinari. Cf. Maculo.

INQUĪRO, is, quisīvi, quisītum, ere, a. et n. _Rechercher soigneusement_. SYN. Perquiro, indago. USUS: In se, in civium mores, in reum inquirere. Inquirere in ea, quæ memoriæ sunt prodita. Cf. Indago.

INQUĪSĪTĬO, ōnis, f. _Recherche attentive_, _investigation_. SYN. Disquisitio, investigatio veri. EPITH. Prænuntia, propria. USUS: Reus absens contra inquisitionem accusationis est defensus.

INQUĪSĪTOR, ōris, m. _Juge instructeur_. SYN. Quæsitor. USUS: Reorum inquisitorem sapientem esse decet.

INSĀNĀBĬLĬS, e, gen. com. _Incurable_. SYN. Desperatus; quod curationem, medicinam non admittit. USUS: Morbus, plaga, contumelia insanabilis. Cf. Desperatus.

INSĀNĒ, _A l’excès_, _à la folie_. SYN. Vehementer, cum impetu.

INSĀNĬA, æ, f. _Folie_. SYN. Furor. EPITH. Non mediocris, molesta naturalis, præstans, ridicula, tolerabilis, utilis. PHRAS. 1. Vi doloris in eam insaniam incidit, ut mentem inde nunquam receperit, _la douleur l’a rendu tellement fou qu’il n’a plus jamais recouvré l’intelligence_. Vi doloris ita a mente discessit, ita mentem perdidit, ita sibi excidit, insaniæ morbo ita affectus est, ita de potestate mentis exiit, ita mente motus est, ita de mente deturbatus est, ita a mente desertus est, ut rationem in perpetuum amiserit; ut ad sanitatem inde nunquam redierit; ut furorem deinceps nunquam deposuerit; ut ad bonam mentem revocari nunquam potuerit; ut a furore et dementia nunquam se ad sanitatem retulerit; ut illum postea nemo ratione præditum viderit; ut nunquam postea convaluerit. 2. Lis amissa eum ad insaniam adegit, _la perte de son procès l’a rendu fou_. Mentem illi exturbavit; de sanitate illum ac mente deturbavit; in rabiem hominem egit; ad insaniam impulit, adegit, redegit; mentem illi emovit omnem. USUS: Insania est mentis ægrotatio et morbus. In insaniam incidere. Aliquem ad insaniam adigere. Insania et dementia deflagrare. Cf. Furor, Deliro, Delirus, Amens.

INSĀNĬO, is, īvi _vel_ ii, ītum, ire, n. _Être fou_. SYN. Desipio, furo, mentem amitto, mente captus sum, sanus non sum, deliro. ADV. Apertissime. USUS: Inter omnes, qui insaniunt, insanissimus. In alienos insanus insaniisti. Cf. Furor, Deliro.

INSĀNUS, a, um, _Fou_, _insensé_. SYN. Non sanus, amens, furens, fanaticus, vesanus, alienus a mente; a sanitate, a se ipso discedens; remotæ mentis; mentis impos. PHRAS. Insanus est, _il est fou_. Præceps amentia fertur; mente captus est; tragico Oreste et Athamante dementior, et vinculis constringendus; a mente desertus; lymphato similis; a ratione aversus; mens eum reliquit; mens a sua illi sede locoque dejecta est; in potestate mentis non est; de potestate mentis, de consilio, de ratione, de mente exiit; de sanitate, de statu mentis deturbatus est; a mente discessit; mens illi sua a sede dimota est. Cf. Furiosus, Delirus, Deliro, Insania. USUS: Homo fraternis flagitiis, sororis stupris insanus.

INSĂTĬĀBĬLIS, e, gen. com. _Insatiable_. SYN. Insaturabilis. USUS: Insatiabili gaudio completur. Insatiabilis voluptas, cupiditas.

INSĂTŬRĀBĬLIS, e, gen. com. _Insatiable_. SYN. Insatiabilis. USUS: Insaturabile abdomen.

INSĂTŬRĀBĬLĬTER, _Sans pouvoir être rassasié_. SYN. Sine satietate.

INSCENDO, is, di, sum, ere, n. et a. _Monter sur_. USUS: Inscendere in arborem.

INSCĬENS, entis, omn. gen. _Qui ne sait pas_, _qui ignore_. SYN. Imprudens. )( Sciens. USUS: Insciens fecisti, an sciens? Cf. Imprudens.

INSCĬENTER, _Avec ignorance_. SYN. Imprudenter.

INSCĬENTĬA, æ, f. _Ignorance_. SYN. Inscitia, ignorantia. )( Scientia. EPITH. Multa. USUS: In maximis mihi erroris et inscientiæ tenebris lumen prætulisti. Inscientia multa versatur in vitio. Cf. Ignorantia.

INSCĪTĒ, _En ignorant_, _maladroitement_. SYN. Imperite. )( Scite. USUS: Inscite nugari.

INSCĪTĬA, æ, f. _Ignorance_, _sottise_. SYN. Inscientia, imprudentia, stultitia. EPITH. Miserabilis, summa. USUS: Ineuntis ætatis inscitia senum prudentia est regenda. Magna est in illo inscitia.

INSCĪTUS, a, um, _Ignorant_, _sot_. SYN. Inelegans, male compositus et absurdus. Cf. Ineptus.

INSCĬUS, a, um, _Ignorant_, _qui ne sait pas_. SYN. Insciens, rudis, imperitus; imprudens. USUS: Tu me ignaro, inscio, nec opinante hoc ausus es? Non sum inscius, magnam esse historiæ utilitatem. Cf. Ignarus.

INSCRĪBO, is, scripsi, scriptum, ere, a. _Écrire_; _orner d’une inscription_. SYN. Incido, imprimo, mando litteris, in codicem refero. USUS: Vestris monimentis, in vestris monimentis nomen suum inscripsit. Libellum meum Oratorem inscripsi. Epistola patri inscripta. Sibi aliquid in animo inscribere. Cf. Scribo.

INSCRIPTĬO, ōnis, f. _Inscription_. SYN. Titulus. EPITH. Plenior, præclara, falsa. USUS: Decernere alicui statuam cum inscriptione præclara.

INSCULPO, is, psi, ptum, ere, a. _Graver sur ou dans_. SYN. Incido, imprimo, inscribo. USUS: Res animo insculptas habere. Omnibus insita est et insculpta Deorum notitia. Natura insculpsit in mentibus nostris. Cf. Scalpo.

INSĔCO, as, cŭi, ctum, are, a. _Couper_. SYN. Incido, seco. USUS: Aliquem dentibus insecare, _déchirer qqn avec les dents, le mordre_.

INSECTĀTĬO, ōnis, f. _Poursuite_, _attaque_. USUS: Abstinere aliorum insectatione.

INSECTOR, aris, atus sum, ari, d. _Poursuivre_, _attaquer_. SYN. Consector, insequor; peto, agito, exagito. ADV. Inimice, insolenter, petulantissime, vehementer. USUS: Clamore aliquem; contumeliis, minis, maledictis insectari. Insector ultro et insto accusatori et urgeo. Miserorum fortunam insectari. Cf. Agito, Vexo, Inimicus.

INSĒDĀTUS, a, um, _Soulevé_. SYN. Commotus. )( Sedatus. USUS: Grave, turbulentum, insedatum genus hominum.

INSĔPULTUS, a, um, _Non enseveli_. SYN. Inhumatus. )( Sepultus. USUS: Miseri et insepulti acervi civium.

INSĔQUOR, ĕris, sĕcūtus sum, sequi, d. _Suivre_, _poursuivre_. SYN. Insector, sequor, persequor, subsequor, excipio. ADV. Acriter, longius, undique, necessario. USUS: Insequor fugientem. Insequi aliquem stricto gladio. Quæ non insequens hora antecedente populo Romano illuxit? Cf. Sequor.

1. INSĔRO, is, sĕrŭi, sertum, ere, a. _Mettre dans_, _insérer_. SYN. Impono, immitto. USUS: Pueris cibum in os inserere. Collum in laqueum, manum in peram inserere. 2. Immisceo, _mêler_. Deos minimis rebus, falsa veris, se negotiis inserere.

2. INSĔRO, is, sēvi, sītum, ere, a. _Semer_, _planter_. USUS: Inserere oleam vitibus.

INSERVĬO, is, īvi _vel_ ĭi, ītum, ire, n. _Donner ses soins_, _s’appliquer à_. SYN. Servio, operam do _vel_ navo. ADV. Fideliter, studiose. USUS: A quo plurimum sperant, huic plurimum inserviunt. Inservire suis commodis, reipublicæ commodo, alterius honori, voluptati, auribus. Cf. Servio.

INSĬDĔO, est, sēdi, sessum, ere, n. et a. _Étre assis ou situé sur_, _se fixer sur_, _occuper_. SYN. Hæreo, inhæreo. ADV. Penitus. USUS: Macula in republica insedit penitus et inveteravit. Ita tibi insidet suspicio, ut penitus evelli non possit. Insidet in animo dictum, opinio, dolor.

ĬNSĬDĬÆ, ārum, f. pl. _Embuscade_, _embûche_. SYN. Fraus. EPITH. Abstrusæ, clariores luce, crudeles, domesticæ, fictæ, manifestæ, mediæ, multæ, nefariæ, occultæ, præsentes, quotidianæ, tantæ ac tam absconditæ, urbanæ. PHRAS. 1. Insidias illi struxit, _il lui a dressé des embûches_. Insidias fortunis ejus tetendit, molitus, machinatus est; laqueos ejus fortunis non paucos tetendit; dolum ejus capiti alium ex alio nexuit; insidias in ejus caput ac fortunas non semel comparavit; caput ejus non semel clandestinis consiliis petiit, appetiit; aditum nefariis ad ejus direptionem consiliis præparavit; capiti ejus et fortunis imminuit. Cf. Insidior, Observo. 2. Ejus insidias vix effugit, _il a eu de la pine à se dérober à ses embûches_. Prope aberat, quin in ejus insidias præcipitaret; ægre ejus tot petitiones ac laqueos declinavit; vix tot ejus ex insidiis elapsus est; vix periculum, quod capiti impendebat, depulit; vix occultas, quibus petebatur, insidias vitavit. USUS: 1. Insidias facere, _dresser une embuscade_. Insidias alicui tendere, ponere, instruere, parare, collocare. 2. In insidias incidere, venire, intrare, _tomber dans une embuscade_. 3. In insidiis considere, subsidere, _se mettre en embuscade_. 4. In insidiis ponere, locare, collocare milites, _placer ses soldats en embuscade_. 5. Ex insidiis consurgere, _s’élancer d’une embuscade_. 6. Insidias cavere, _éviter une embuscade_. Insidias antevenire, vitare, patefacere, detegere.

INSĬDĬĀTOR, ōris, m. _Celui qui tend des piéges_. USUS: Insidiator bonorum.

INSĬDĬOR, aris, atus sum, ari, d. _Dresser des embûches_. SYN. Insidias facio, pono, tendo; periculum intendo; insidias adhibeo, molior, paro, comparo, instruo, machinor, loco, colloco, oppono, observo; vim _vel_ arma intendo. PHRAS. Quibus plurimum fidebam, ii mihi insidiati sunt, _mes amis les plus chers m’ont tendu des piéges_. Quorum ege fide nitebar plurimum, quorum esse minime dubiam et infirmam fidem existimabam, quorum in fide ponebam plurimum, ii mihi insidias fecerunt; ii me insidiose tractarunt; insidiis me petiverunt, obsederunt, oppresserunt, prodiderunt; ii mihi insidias collocarunt, compararunt; ex insidiis caput meum petiverunt; insidiis jugulum meum petiverunt; ii mihi insidias, periculum, pestem, perniciem moliti sunt; ii in perniciem meam incubuerex; ii vitam ferro atque insidiis appetivere; illi nefarios in caput meum homines subornarunt; multis me insidiis captavere; fraude ac insidiis de vita nefarie cogitarunt. Cf. Insidiæ. USUS: Catilina insidiatus est.

INSĬDĬŌSĒ, _Perfidement_. SYN. Fraudulenter, ex insidiis. USUS: Insidiosissime et perfidissime tractare aliquem; insidiose redire in gratiam.

INSĬDĬŌSUS, a, um, _Perfide_. SYN. Fraudulentus, dolosus, perfidiosus, simulator, fallax. USUS: Apertis inimicis resistere, insidiosis amicis non credere. Cf. Insidior.

INSIGNE, is, n. _Insigne_, _ornement_, _parure_. SYN. Signum, indicium, nota, monimentum, ornamentum. EPITH. Clarissimum, obscurum, oppressum, regium, singulare. USUS: Fasces et secures dignitatis insignia. Bulla ornamentum pueritiæ, insigne fortunæ. Omnia honoris, imperii insignia et ornamenta cecidere. Multi insignia virtutis sine virtute consequuntur. Toga pacis insigne et otii. Insignia et lumina orationis.

INSIGNĬO, is, īvi _vel_ ii, ītum, ire, a. _Rendre remarquable_, _distinguer_. SYN. Signis noto, distinguo. USUS: Insignitæ notæ veritatis.

INSIGNIS, e, _Remarquable_, _illustre_. SYN. Manifestus, clarus, apertus; nobilis, nobilitatus, conspiciendus, egregius, præstans; notatus. USUS: Vir genere insignis. Res ad laudem et gloriam insignis. Vir notis turpitudinis insignis. Insigne indicium mei in te amoris habes. Cf. Egregius.

INSIGNĪTĒ, _D’une manière remarquable_. SYN. Insigniter, aperte. USUS: Homo insignite improbus.

INSIGNĬTER, _Fortement_, _fort_, _beaucoup_. SYN. Insignite. USUS: Insigniter impudens. Insigniter aliquem diligere. Cf. Egregie.

INSĬLĬO, is, ŭi, ire, n. et a. _Sauter sur_. USUS: Insilire in equum.

INSĬMŬLĀTĬO, ōnis, f. _Accusaition_. SYN. Accusatio.

INSĬMŬLO, as, avi, atum, are, a. _Accuser_. SYN. Accuso, criminor, arguo. ADV. Communiter, falso. USUS: Probri, flagitii insimulare aliquem. Cf. Culpa, Culpo.

INSĬNŬĀTĬO, ōnis, f. _Action de s’insinuer_; _exorde insinuant_. USUS: Insinuatio ejusmodi esse debet, ut occulte per dissimulationem benevolum faciat auditorem.

INSĬNŬO, as, avi, atum, are, a. _Faire entrer dans, introduire_; _s’insinuer_. SYN. Influo, irrepo. ADV. Familiariter, penitus. USUS: Insinuare se et immergere in familiaritatem, consuetudinem aliorum. In sermonem, in causam se insinuare. Ut se insinuat improbus. Dolorem animis insinuare. Sol æstum per tecta insinuat.

INSĬPĬENS, entis, omn. gen. _Sot_, _déraisonnable_. SYN. Stultus, excors, vecors, sine corde et palato. USUS: Animus insipiens. Nihil insipiente fortunato intolerabilius. Cf. Stultus.

INSĬPĬENTER, _Follement_, _sottement d’une manière insensée_. SYN. Stulte.

INSĬPĬENTĬA, æ, f. _Sottise_. SYN. Stultitia. USUS: Nullum insipientia majus malum est. Cf. Stultitia, Ineptiæ.

INSISTO, is, stĭti, stĭtum, sistere, n., _nonnunquam_ a. _S’arrêter_. SYN. Consisto. ADV. Importune. USUS: 1. Donec ad finem perveniat oratio, et insistat. Exercitus non referet pedem, sed insistet. Insistere singulis gradibus. 2. Urgeo, _appuyer sur_, _insister_. Curæ, rebus magnis, vestigiis majorum insistere. Munus suum, negotia, iter insistere, 3. Firmiter sto, _se tenir ferme_. Via lubrica, in qua insistere vix possis.

INSĬTĬO, ōnis, f. _Action de greffer_. SYN. Consitio.

INSĬTĪVUS, a, um, _Greffé_; _étranger_, _emprunté_. SYN. Insitus, non nativus.

INSĬTUS, a, um, _Donné par la nature_, _naturel_, _inné_. SYN. Innatus, ingenitus, naturalis, ingeneratus; inhærens, inustus. )( Assumptus, adventitius. USUS: 1. Quod est penitus insitum in moribus. Quod in animo penitus insitum est, et infixum. Huic populo libertas est insita. Insitæ et cognatæ in animo notiones. 2. Insertus, _incorporé_, _adopté_. In Læliorum gentem subito insitus. Cf. Hæreo.

INSŎCĬĀBĬLĬS, e, gen. com. _Insociable_. USUS: Homo omnibus insociabilis.

INSŎLENS, entis, omn. gen. _Fier_, _superbe_, _insolent_; _qui n’a pas l’habitude de_. SYN. Superbus, elatus, insolitus, imperitus. PHRAS. 1. Homo est ex honoribus admodum insolens, _ses dignités l’ont rendu fort arrogant_. Honores ei multam verborum jactationem excutiunt; insolentia dominatus animos ei extulit; nemo hominem exsultantem honoribus, sibi præfidentem, insultantem in omnes, insolenter se efferentem, satis contineat, aut legum laqueis constringat. Quanta insolentia hominis, quantum fastidium? Qui ejus animi, quis impetus, quæ ferocia, quæ intemperies? Non privati insaniam sed regis insolentiam diceres; unius animos ac spiritus vix urbs capit, adeo jam diu per summam licentiam leges eludens magistratibus insultat. Ferocem honores faciunt, quoque impunitiorem, eo effrenatiorem. Nimius animis omnes spernit; ingenio ferox, et amicis fretus, secundis rebus immodestus et intolerabilis tantam sibi arrogantiam, tantos spiritus sumit, ut ferendus non videatur. Incedit per ora vulgi magnifice, seseque circumspicit. Animos mirum quantum tollit ex perpetuis honorum insignibus; insolentia est incredibili, insolentia effertur tanta, neminem ut præ se hominem putet; non jam civiliter nimiis opibus ac continuatis magistratibus utitur; eo insolentiæ progreditur, quam diuturna impunitate munivit, nullæ ut legum habenæ reprimere exsultantem possint; ut alacer lætusque per medium forum volitet; quanta hominem ex secundis rebus insolentia cepit? USUS: 1. Honores insolentem te faciunt. 2. Insolitus, _nouveau_, _extraordinaire_. Nullum verbum insolens ponere audebat. 3. Imperitus, insuetus, _peu habile_, _ignorant_. Harum rerum plane sum insolens et ignarus. 4. Prodigus, _prodigue dissipateur_. Insolens in pecunia. 5. Molestus, _immodéré_. In re pervulgata multus sum et insolens.

INSŎLENTER, _Fièrement_, _avec arrogance_. SYN. Immoderate, arroganter, superbe. USUS: Efferre se, gloriari insolenter.

INSŎLENTĬA, æ, f. _Fierté_, _arrogance_. SYN. Intolerantia. EPITH. Singularis. USUS: Illa tua singularis insolentia, superbia, contumacia. Tanta insolentia, ut neminem liberum ducat. 2. Moveor loci insolentia, _la nouveauté du lieu me fait impression_. Cf. Arrogantia, Superbia.

INSŎLĬTUS, a, um, _Inaccoutumé_. SYN. Insolens, insuetus, novus, inusitatus, minime tritus, inexpertus. PHRAS. Insolito more, _contre la coutume_. Præter morem; non ex more; non ad exemplum aliorum; non ut mos erat; non ut mos fert. USUS: Insolitam lucem aspicere. Insolita gloria mihi advenit. Cf. Novus.

INSOMNĬUM, ii, n. _Songe_. SYN. Somnium. USUS: Hæc metuo, ne insomnia sint.

INSPECTĬO, ōnis, f. _Examen_. Nos nuntiationem solum habemus, consules etiam inspectionem.

INSPECTO, as, avi, atum, are, n. et a. _Examiner_. USUS: Me inspectante hoc fecisti.

INSPĒRANS, antis, omn. gen. _Qui n’espère pas_. USUS: Salutem insperantibus reddidisti.