Part 140

SŎCĬĔTAS, ātis, f. _Compagnie_, _société_, _réunion_. SYN. Consociatio, conjunctio, communio, communitas, consortio, commercium, comitatus; fœdus, pactio. EPITH. Captiosa, civilis, communis, conjunctior, copiosa difficillima, divina, firma, grata, hereditaria, humana, infirma, infinita, jucundissima, nefaria, sancta. PHRAS. Non est cum improbis jungenda societas, _il faut fuir la compagnie des méchants_. Coire societatem; coire in societatem cum perditis hominibus minime decet. Dare se in societatem perditorum; conferre se, applicare se, adjungere se ad homines perditos; conjungere se cum hominibus improbis; vinculo se societatis obstringere cum perditis hominibus, utilitatis vel maxima spe proposita, non decet. Qui se socium ad perditos homines adjungit; qui cum perditis hominibus societatem init; qui se perditorum hominum societate implicat; qui ad perditorum hominum societatem accedit, turpiter facit. Cf. Corrumpo. USUS: Aliquos ad societatem secum ineundam, faciendam, conflandam, coeundam, convocare, arcessere, _rassembler des hommes pour former une société_. Implicare se improborum societate, conferre se ad societatem improborum; societatem inire, coire, facere, pacisci, habere, _se mêler dans la compagnie des méchants_. Diu mihi cum illo vel inter nos intima est societas, multis pactionibus confirmata servataque, _vieille union_. Dudum ad illius societatem accessi; cum aliquo in societatem veni, _je suis depuis longtemps son compagnon_. Societatem nostram nullus casus dirimet, labefactabit, abrumpet; nullus nos casus a societate disjunget, _société inséparable_. Societatem renovare, in societatis veteris conjunctionis redire, _renouveler une société_, _une union avec qqn_.

SŎCĬO, as, avi, atum, are, a. _Associer_. SYN. Conjungo. USUS: Sapientiam sociare cum eloquentia, _joindre la sagesse à l’éloquence_.

SŎCĬUS, a, um, _Compagnon_, _camarade_; _co-intéressé_; _confédéré_, _allié_. SYN. Comes, sodalis; particeps, consors, gregalis. PHRAS. 1. Fidum te semper habui socium, _je vous ai toujours regardé comme un compagnon fidèle_. Veterem assectatorem et ex numero amicorum habui; te semper actionum, voluntatum rerumque omnium comitem, consiliorum auctorem, adjutorem laborum, periculorum socium, omni in cogitatione conjunctum, sodalem et contubernalem optimum expertus sum; omnia semper inter nos conjunctissima fuere; in rebus lætis æque ac adversis socium te ac consortem nactus sum. Convivam, compransorem, compotorem, collusorem ubique affixum lateri meo semper habui. 2. Socii nostri sunt, _ils sont nos alliés_. Communione rerum nobiscum conjuncti sunt. Communitate juncti sunt nobiscum; est nobis vetus ac diuturna conjunctio, Cf. Amicitia, Amicus, Conjungo, Conjunctio. USUS: Me voluntatum, sententiarum rerumque omnium socium habebis, _je m’engage à m’associer à vos actes, à vos démarches, à vos désirs_. Socium me tibi adjunxisti, adscripsisti. Socium me tibi profiteor. Urbem adjutricem scelerum, furtorum receptricem, flagitiorum omnium sociam, _complice_.

SŌCORDĬA, æ, f. _Indolence_; _stupidité_, _sottise_. SYN. Desidia, stupiditas. Cf. Pigritia.

SŌCORDĬTER, _Avec négligence_. USUS: Res ab Albanis socordius acta.

SŌCORS, dis, omn. gen. _Négligent_, _lâche_; _sot_, _stupide_. SYN. Deses, stupidus. Cf. Piger.

SŎCRŬS, ūs, f. _Belle-mère_. SYN. Uxoris _aut_ mariti mater.

SŎDĀLIS, e, gen. com. _Camarade_, _ami_. SYN. Socius.

SŎDĀLĬTAS, ātis, f. _Société_, _réunion_. SYN. Collegium, societas. EPITH. Vera et plane pastoritia, honesta. USUS: Officia sodalitatis ab aliquo flagitare, _réclamer les droits de la confraternité_. Sodalitates constituere. Cf. Societas.

SŎDĀLĬTĬUM, ĭi, n. _Réunion_, _assemblée_. SYN. Sodalitas. USUS: Erat in ædibus sodalitium ea die futurum.

SŌDES, _S’il vous plaît_, _je vous prie_, _de grâce_. RAD. Si audes, contract. USUS: Libenter verba copulando jungebant veteres, ut sodes _pro_ si audes.

SOL, sōlis, m. _Soleil_. SYN. Moderator et dux temporum; dux et princeps et moderator luminum reliquorum; sidus quod astrorum tenet principatum. EPITH. Adversus, æstivus, calidus, clarus, geminatus, igneus, inusitatus, lætus, magnus, nitidus, summus, tantus. PHRAS. 1. Sol oritur, _le soleil se lève_. Exoritur, diem effert; lucem terris infert; terras collustrat; exactis, dispulsis, fugatis tenebris mundo diem reddit; orbem suo fulgore illustrat; suæ lucis aspectu mortales recreat; sua luce perfundit et convestit omnia; sua luce lustrat et complet omnia. Cf. Aurora, Mane. 2. Sol occidit, _le soleil se couche_. Sol in occasum præcipitat; sol in occasum pronus est; in occasum festinat lucemque componit; sol obit, occumbit; sol in vesperum declinat. Cf. Vesper. 3. Sol nubibus obscuratur, _le soleil est obscurci par les nuages_. Solis caput obscura ferrugine tegitur; lumen suum pene mundo negat; intentæ cœlo nubes lucem condunt. Cf. Nubes. USUS: Solis accessus et recessus, _le lever et le coucher du soleil_. Sol ab ortu ad occasum commeat. Sol a meridie deflexus. Sol oriens, obiens. Sol ingenti æstu torret corpora. In solem procedere. In sole ambulare; a sole abesse. A sole collucent omnia. Cedat stilus gladio, umbra soli, _que la plume le cède à l’épée, l’ombre au soleil_, _c. à d._, _la jurisprudence à l’art militaire_. Nondum omnium dierum sol occidit, _ce n’est pas encore demain la fin du monde_. (PROV.)

SŌLĀRĬUM, ĭi, n. _Cadran solaire_. USUS: Solarium descriptum, quo horæ declarantur.

SŌLĀTĬUM, ĭi, n. _Consolation_, _adoucissement_. SYN. Consolatio, fomentum. EPITH. Extremum, magnum, miserum, unicum. PHRAS. Alterum solatium est amicorum fida conjunctio, _une autre consolation, c’est le dévouement constant de mes amis_. Altera ratio quæ mihi solatium affert, præbet, parit, quæ mihi solatio est, ex qua solatium reporto, habeo; qua sustentor in tantis molestiis, amicorum fida manus. Alterum est quo sustentor ac recreor, in quo conquiesco, amicorum sincera fides. Accedit ad animum meum sustentandum amicorum fides. Illo præterea solatio utor ac fruor, quod amicorum constantia mihi præbet. Cf. Recreor, Consolor. USUS: Solatium alicui dare. Solatiis quibusdam et dolorum fomentis servitutis mala levare. Illo me solatio consolor.

SŎLĔÆ, ārum, f. pl. _Chaussures_, _sandales_. SYN. Crepidæ.

SŎLĔĀTUS, a, um, _Chaussé de sandales, signe de mollesse dans un homme_. USUS: Soleatus prætor cum pallio purpureo.

SŌLEMNIS (solennis), e, gen. com. _Religieux_, _solennel_. SYN. Quod cum quadam cerimonia est consecratum, celebre, festum. USUS: Solemnes ac festi dies. Solemne, statum sacrificium. Prisca et solemnia verba. Observo solemne illud meum.

SŌLEMNĬTER (solenniter), _Solennellement_, _conformément au rite_. USUS: Omnibus solemniter peractis.

SŎLĔO, es, ĭtus sum, ere, n. _Avoir coutume_, _être habitué_. SYN. Consuevi, est meæ consuetudinis; in more habeo, assuevi. USUS: Omnes reprehendere solet. Ratio consuetudinis meæ qua quondam solitus sum uti. Cf. Consuetudo, Mos.

SŌLERS, ertis, omn. gen. _Industrieux_, _habile_, _adroit_, _intelligent_. SYN. Ingeniosus, perspicax, sagax. )( Iners. USUS: Provida et solers natura. Cf. Ingeniosus, Diligens.

SŌLERTER, _Industrieusement_, _adroitement_, _avec sagacité_, _finesse_. SYN. Sagaciter. USUS: Solertissime aliquid perspicere.

SŌLERTĬA, æ, f. _Adresse_, _habileté_, _dextérité_. SYN. Sagacitas, perspicax prudentia, animi motus incredibilis et celeritas ingenii. EPITH. Divina, pestifera, tanta. PHRAS. 1. Ad solertiam incitare, _pousser à la finesse_. Solertiam mercede evocare, invitare, eblandiri, elicere. 2. Paucos vidi pari solertia, _j’ai vu peu d’hommes aussi adroits_. Non possum ex tanto hominum numero quibus usus, quibuscum consuevi, multos recensere in quibus eam qua tu polles, qua præditus es qua præstas, excellis, effulges, qua ornatus es solertiam, sagacitatem, ingenii acumen perspexerim. USUS: Mundus sine divina solertia effici non potuit. Homines congregati adhibent agendi cogitandique solertiam, _les hommes réunis en société développent leur activité et leur intelligence_. Cf. Diligens.

SŎLĬDĒ, _Complètement_. SYN. Integre.

SŎLĬDĬTAS, ātis, f. _Consistance_, _solidité_. SYN. Firmitas. EPITH. Terrena. USUS: Soliditas corporis.

SŎLĬDO, as, avi, atum, are, a. _Consolider_, _affermir_. SYN. Roboro, firmo. Cf. Firmo.

SŎLĬDUS, a, um, _Ferme_, _solide_. SYN. Habens soliditatem; verus, eminens. USUS: 1. Solidum nihil quod terræ sit expers. Solida corpora. 2. Verus, constans, stabilis, certus, _solide_, _durable_, _vrai_, _réel_. Non tam solido, quam splendido nomine virtutis. Solida, gravis ac germana laus, non adumbrata et fucata. Solida bona, utilitas solida. Cf. Firmus.

SŌLISTĬMUM, i, n. _Augure favorable tiré de ce qui tombait à terre, quand les oiseaux sacrés mangeaient avec trop d’avidité_. Vox auguralis.

SŌLĬTĀRĬUS, a, um, _Isolé_, _seul_, _solitaire_, _retiré_. SYN. Solus, solivagus, remotus ab oculis hominum. )( Conjunctus et sociatus cum altero. USUS: Solitarius homo et in agris vitam degens. Non solitarium, neque simplex, sed, etc., _être qui n’est pas un et simple, mais, etc._ Cf. Solus.

SŌLĬTŪDO, ĭnis, f. _Solitude_, _désert_. SYN. Locus desertus, recessus, secessus, regio inculta et deserta. )( Frequentia, celebritas. PHRAS. 1. Abdere aliqua in solitudine me cuperem, _je désirerais m’ensevelir dans quelque lieu solitaire_. Vitam fugæ solitudinique mandare; discedere in aliquas solitudines; in asperas et densas silvas me abstrudere et ad saxa et scopulos mea mala deplorare cuperem. Vitæ genus inter feras solitarium et ab hominum societate disjunctum sectari animus esset. In loca abdita, ab arbitris remota et libera, in loca ab interventoribus vacua me abdere cuperem. Loca ego omni solitudine vasta atque sine humani cultus vestigio pererrare mallem quam diutius inter homines agere. Cf. Locus solitarius. 2. Solitudini aptior est quam civilis vitæ consuetudini, _homme plus fait pour la solitude que pour la société_. Rectius in agro, aut ubi nullum culti soli occurrit vestigium, vitam agat quam inter homines. Nudæ mutæque solitudines, non civilis frequentia tam abhorrentes a civilis vitæ consuetudine mores deceant. Abhorrent nimium quantum asperi et agrestes ejus mores ab urbanæ vitæ elegantia; ita aliorum mores ut nemo illo, ille nemine uti possit; ut neque is ferre quemquam, neque quisquam illum perferre possit; ut neque is consuetudine cujusquam, neque quisquam ejus amicitia uti possit. Ingenio moribusque ab ingenio reliquorum tam alieno est, ut solitudini non urbium frequentiæ natus esse videatur. Cf. Agrestis, Morosus. USUS: Audistis quæ solitudo in agris esset, quæ vastitas. Tibi solitudo erat pro frequentia.

SŎLĬUM, ĭi, n. _Siége_, _trône_. SYN. Sedes. EPITH. Fœderatum, paternum. USUS: Sedere in solio, ornatu regio.

SŌLĬVĂGUS, a, um, _Qui erre seul_, _sauvage_. SYN. Solitarius.

SOLLĬCĬTĀTĬO, ŏnis, f. _Sollicitation_, _séduction_. USUS: Illa Allobrogum sollicitatio.

SOLLĬCĬTO, as, avi, atum, are, a. _Agiter fortement_, _troubler_, _inquiéter_, _tourmenter_. SYN. Afficio, ango, sollicitum habeo; appello de pecunia _vel_ flagitio aliquem. ADV. Summe, valde, vehementer. PHRAS. Hæc res me vehementer sollicitat, _cette affaire m’inquiète beaucoup_. Animum ea res versat assidue; anxiis pectus curis implet, res ea gravem mihi curam affert, injicit; multas mihi curas dat; vehemens me ejus rei cura tangit; ingentem ea res curam mihi et sollicitudinem conficit; ingentem animo sollicitudinem incutit; intempestiva sollicitudine turbat animum; gravi me cura implicat, efficit, conficit; magnam sollicitudinem affert; in magnos me metus et sollicitudines adducit. Cf. Angor, Cura, Sollicitudo, Sollicitus. USUS: Ea cura me vehementer angit et sollicitat.

SOLLĬCĬTŪDO, ĭnis, f. _Inquiétude_, _souci_, _tourment_. SYN. Angor, cura, metus, molestia, negotium. )( Securitas. EPITH. Assidua, incredibilis, ingens, sempiterna, summa. PHRAS. Plenus sollicitudinum sum, _je suis rempli d’inquiétudes_. Sollicitudo cum cogitatione multa me circumstat; multa me sollicitum habent; tot curæ vitam mihi vix reliquam faciunt sollicitudines meas quævis hora exacuit. Cf. Angor, Cura. USUS: Ea cura mihi magnam sollicitudinem affert, conficit; in magnos me metus ac sollicitudines adducit; sollicitudines mihi duplicat; magna me sollicitudine afficit; ingenti sollicitudini est, _accabler d’ennuis_. Tanta in me hæret sollicitudo; tantam de tuis rebus habeo, sustineo sollicitudinem; tot sollicitudinibus langueo, opprimor, misere exedor; in tanta sum sollicitudine, _être accablé d’ennuis_. Nihil est, quod sollicitudines allevet, demat; sollicitudini meæ subveniat; a sollicitudine animum abstrahat, abducat; sollicitudine me liberet, _rien ne vient dissiper mes ennuis_. Sollicitudines sibi struere, sibi arcessere, _se tourmenter soi-même_, _se forger à soi-même des sujets d’inquiétude_. Sollicitudinem omittere, _bannir les soucis_, _ne pas s’en inquiéter_.

SOLLĬCĬTUS, a, um, _Inquiet_, _soucieux_, _troublé_, _agité_. SYN. Anxius, suspensus, perturbatus, exercitus. )( Securus, solutus cura. PHRAS. 1. Vehementer sum sollicitus, _je suis fortement inquiet_. Multa subvereor; rebus meis valde metuo; non discedo, non oculos unquam dejicio de rebus meis; totos dies de rebus meis cogito; metus ille nunquam mihi decedit; tacita cura suspensum animum gero. Cura illa exonerare animum nequeo meum; multi me angores impediunt animumque in diversa trahunt; multi aculei pectus mihi compungunt, exedunt; magna in cura sum, versor; nullum tempus sine sollicitudine intercedit; multum animo de re mea laboro; magna est rerum exspectatio; multis quotidie curis urgeor, conficior; assidua occupor sollicitudine. Cf. Angor, Cura. 2. Sollicitus ero de rebus tuis, _je m’occuperai de vos affaires_. Curas omnes intendam ut rebus tuis quam optime consulatur; rerum tuarum rationem habebo præcipuam; curæ mihi erunt res tuæ; curæ res habebo tuas, cura erit de rebus tuis. Interiore cura, suspensiore animo res curabo tuas. Cum cura res tractabo tuas. USUS: Sollicita suspicione, suspensa metu civitas, _cité inquiète et défiante_, _irrésolue_, _craintive_. Res tuæ valde me sollicitum habent; de tuis rebus mirifice sum sollicitus. Sollicito animo et anxio sum.

SŎLŒCA, ōrum, n. pl. _Solécisme_. USUS: Multa in ejus scriptis solœca.

SŎLŒCISMUS, i, m. _Solécisme_, _faute de grammaire qui consiste à mal observer les règles de la syntaxe_. USUS: Solœcismus est, cum in pluribus verbis consequens verbum superiori non accommodatur, _il y a solécisme, lorsque les rapports qui doivent unir les mots entre eux sont mal observés_.

SŌLOR, aris, atus sum, ari, d. a. _Consoler_, _rassurer_. SYN. Consolor, animum erigo, sustento, solatium adhibeo, do, præbeo, affero; lacrimas alicujus comprimo; timentes animos consolatione sano. Cf. Consolor.

SOLSTĬTĬĀLIS, e, gen. com. _Relatif au solstice d’été_. USUS: Dies solstitialis, _le plus long jour de l’année_.

SOLSTĬTĬUM, ĭi, n. _Le solstice d’été_, _le plus long jour de l’année_.

1. SŌLUM, _Seulement_, _uniquement_. SYN. Tantum, modo. USUS: Non oratione solum sed et armis.

2. SŎLUM, i, n. _Le sol_, _la terre_. SYN. Terra. EPITH. Carum, commune, exile, incultum. USUS: 1. Patriæ solum omnibus carum. Exilii causa solum mutare. Quod solum tam exile et macrum. Sola terrarum ultimarum. 2. Pavimentum, area, _fondement_, _base_, _qualité fondamentale_. Solum et quasi fundamentum orationis est.

SŌLUS, a, um, _Seul_, _unique_. SYN. Solitarius, unicus, unus solus, solus per se, unus ex omnibus. PHRAS. Solus fere degit, _il est presque toujours seul_. Secum, ut aiunt, vivit; præter seipsum neminem habet secum; relictus et destitutus a cæteris, lucem conventumque vitat; in solitudinem, tanquam in portum se recepit; tempus prope omne in secreto, remotis arbitris terit; urbe et omni cœtu caret hominum; sine arbitris agit; rerum suarum neminem mortalium socium habet aut conscium. Cf. Solitudo. USUS: Abdimus nos et sæpe soli sumus. In locis solis mœstus errabat. Solus se in consilium vocat. Uno solo dissentiente.

SŎLŪTĒ, _Librement_, _d’une façon dégagée_. SYN. Expedite. USUS: 1. Solute et suaviter dicere. 2. Remisse, frigide, _d’une façon relachée_, _nonchalante_. Tam solute egit, tam oscitanter, _avec tant de mollesse_, _d’abandon_.

SŎLŪTĬO, ōnis, f. _Dissolution_; _payement_, _solde_. SYN. Repræsentatio pecuniæ, dissolutio. EPITH. Necessaria. USUS: Difficillima solutionis tempora. Solutio rerum creditarum. Solutio linguæ, _langue déliée_, _bien pendue_, _parole facile_.

SŎLŪTUS, a, um, _Délié_, _dégagé_, _libre_. SYN. Liber, dissolutus, promptus. )( Alligatus. USUS: Animo esse libero et soluto. Homo solutus cura; somno solutus. A natura ad dicendum satis solutus et expeditus.

SOLVO, is, vi, sŏlūtum, ere, a. _Dissoudre_, _désunir_, _détacher_, _séparer_, _payer_; _mettre à la voile_; _résoudre une question_. SYN. Persolvo, dissolvo, pendo, dependo, numero, repræsento, pretium do, pecuniam do, satisfacio, reddo, confero, ære alieno exeo _vel_ me libero; explico, enodo; libero. ADV. Omnino, recte, præclare. PHRAS. 1. Fideliter te solvam, _je vous payerai fidèlement_. Satisfaciam quamprimum et fidem liberabo; nomina dissolvam; quod spopondi, dependam; cavebo ne solutione dilata mea apud te fides concidat. Arcæ meæ confidito; explicare vel repræsentatione (parata, præsente pecunia) me posse non dubito; ad diem cum fide solvam; pecuniam presentem numerabo; expeditum est unde solvam. 2. Solvere non possum, _je ne puis payer_. Solvendo non sum; unde solvam non habeo, non suppetit; impedita, nondum explicata est solutio, solvendi ratio; unde satisfaciam non est; expedire nomen non possum sine versura, _sans emprunter_. 3. Quis solvet? _Qui payera?_ Impensam quis præstabit? Pecuniam quis numerabit, repræsentabit? Pretium quis dabit, persolvet. Cf. Æs. USUS: 1. Misimus qui æs alienum, qui pro vectura solveret. Ab aliquo (alicujus nomine) solvere. Solve quod patriæ debes. 2. Explico, enodo, _résoudre (un problème)_, _expliquer_. Captiosa argumenta solvere. 3. Libero, _délier_, _dégager_, _affranchir_. Legibus aliquem solvere (VULG. dispensare). Animum metu, curis solvere. Religione solvere civitatem. 4. In re nautica: _lever l’ancre_, _mettre à la voile_. Anchoras, oras solvere; portu solvere, _quitter le port_. 5. Morem, disciplinam solvere, _briser la tradition_. Cf. Anxius.

SOMNĬCŬLŌSĒ, _Nonchalamment_, _négligemment_. USUS: Somniculose et negligenter aliquid facere.

SOMNĬCŬLŌSUS, a, um, _Endormi_, _nonchalant_. SYN. Somni plenus. USUS: Iners, ignava et somniculosa senectus. Cf. Piger.

SOMNĬO, as, avi, atum, are, a. _Rêver_, _avoir un songe_. SYN. Secundum quietem video, in quiete video, in somnis videre videor, in quiete mihi videtur; dormienti, secundum quietem mihi videtur; in somnis cerno. PHRAS. Somniavi de fratre meo, _j’ai rêvé de mon frère_. Species fratris mei per somnum, per quietem, in somno mihi oblata est; exagitabat me per somnum species fratris mei, quasi a latronibus circumventi. Nocturna fratris mei quasi a latronibus circumventi imagine confundebar. Per nocturnos visus oblata fratris interfecti species admodum me terruit. USUS: Si ea dormientes agerent quæ somniarent, alligandi essent omnes qui cubitum irent. Cf. Dormio.

SOMNĬUM, ĭi, n. _Songe_, _rêve_. SYN. Nocturnum visum, insomnium, imago nocturna, somnii visum, species per somnum oblata. EPITH. Clarum, illustre, recens, verum. USUS: Id mihi somnium objectum est. Somnio stimulatus. Somnia interpretari. Repente, tanquam somnio beatus. Ex earum rerum reliquiis inhærentibus quas vigilans gesserit aut cogitarit, mirabiles exsistant species somniorum, visa mendacia ac falsa, quibus tamen mens, cum languore corporis nec membris nec sensibus uti potest, vehementer concitatur. Animus in vana visa et somnia incidit.

SOMNUS, i, m. _Sommeil_. SYN. Sopor, quies. )( Vigiliæ. USUS: Vehementer me somnus urget; somnum vix teneo, _ne pas tenir de sommeil_. Somno me dabo; somnum capiam, videbo, _prendre son repos_. Arctissimus me somnus complectitur, _dormir profondément_. Somno opprimor, _je suis accablé de sommeil_. Curæ mihi somnum adimunt; somno me privant; e somno excitant, suscitant, _réveiller_, _empêcher de dormir_. Somnus est perfugium omnium laborum ac sollicitudinum. Nihil morti tam simile quam somnus. Somnus est imago _vel_ simulacrum mortis. Animus per somnum curis vacuus. Cf. Dormio.

SŎNĬPES, ĕdis, m. _Cheval_. Vox poet. SYN. Equus.

SŎNĬTŬS, ūs, m. _Son_, _bruit_, _fracas_. SYN. Sonus, cantus. USUS: Hoc sonitu completæ aures obsurduerunt. Verborum inani sonitu fertur ejus oratio, _un vain bruit de paroles_.

SŎNO, as, nŭi, nĭtum, are, n. _Rendre un son_, _résonner_, _retentir_. SYN. Cano, sonum refero; sonum, sonitum reddo, efficio. ADV. Acute, graviter, male, numerose, optime. USUS: Non intelligit quid sonet hæc vox voluptatis, _ce que signifie ce mot de volupté_. Antiquitatem, si ita sonet, sermo eorum retinere videtur. In qua oratione nihil sonare aut olere peregrinum potest. Arma sonant. Natura fert, ut extrema ex altera parte graviter, ex altera autem acute sonent, _la nature a voulu, qu’aux deux côtés de l’échelle d’harmonie, retentît d’un côté un son grave et de l’autre une note aiguë_.

SONS, sontis, omn. gen. _Coupable_, _criminel_. SYN. Nocens. USUS: Comprehendere sontes. Cf. Reus.

SŎNUS, i, m. _Son_, _bruit_. SYN. Vox, vocis sonus, vocis cantus, strepitus. EPITH. Absurdus, acutus, agrestis, certus, discrepans, gravissimus, inanis, incredibilis, inflexus, miserabilis, rusticus, tristis. USUS: Varietas sonorum, intervalla, distinctio, et vocis genera diversa. Cursus vocis per omnes sonos. Aures sono complentur; sonum recipiunt. Sonus in aures ac animos suaviter influit. Nervorum sonum elicere. Inanem sonum fundere.

SŎPHISMA, ătis, n. _Sophisme_. USUS: Contorta quædam et aculeata sophismata: sic enim appellantur fallaces conclusiunculæ.

SŎPHISTES, æ, m. _Sophiste_, _rhéteur_. USUS: Qui ostentationis aut quæstus causa philosophatur.

SŌPĬO, is, ĭi _vel_ īvi, ītum, ire, a. _Assoupir_, _engourdir_. SYN. Soporem induco.

SŎPOR, ōris, m. _Profond sommeil_, _engourdissement_. SYN. Somnus. USUS: Sopore placans artus languidos. Noli nobis languorem et soporem exprobrare.

SORBĔO, ea, ŭi, ere, a. _Avaler_; _absorber_, _engloutir_, _dévorer_. USUS: Ista odio non sorbeo solum sed concoquo, _dévorer (un affront)_.

SORDĔO, es, ere, n. _Paraître sans valeur_, _méprisable_. USUS: Antonio sordebat Macedonica provincia. Cf. Displiceo.

SORDES, ĭum, f. pl. _Malpropreté_; _turpitude_, _bassesse_; _avarice_, _mesquinerie_. SYN. Lutum, fex; avaritia; squalor. EPITH. Alienæ, domesticæ, ingentes, lugubres, miserrimæ, summæ, turpissimæ. USUS: 1. Populus non amat profusas epulas, sordes multo minus. 2. Avaritia, _avarice sordide_. Sordes hominis odi. 3. Dedecus, macula, nota, culpæ flagitium, _bassesse_, _honte_, _ignominie_. Virtus nullis unquam sordibus obsolescit. Sordes illæ elui non possunt. 4. Luctus, mœror, dolor, _habits de deuil_, _deuil en gén_. Mater squalore filii et sordibus lætatur; filium in squalore et sordibus jacentem; fletum ejus sordesque lugubres parum respicit. 5. Cœnum, fex, _pro_ homine abjecto et vilissimo, per contumeliam, _populace_, _lie du peuple_. O lutum! o sordes! _ô être ignoble, créature méprisable_.

SORDĬDĀTUS, a, um, _Vêtu négligemment_, _sale_. SYN. Insignis sordibus et facie reorum. USUS: Mœstus et sordidatus senex.

SORDĬDE, _Sordidement_. SYN. Avare.

SORDĬDUS, a, um, _Sale_; _bas_, _ignoble_; _avare_. SYN. Squalidus, turpis; avarus. PHRAS. Est homo sordidus, _cet homme est vil_, _repoussant_. Parum splendidus; apud quem nihil lautum, nihil elegans; in quo nihil non sordidum et humile; lutulentus homo est; immundus illuvie; sordibus squalidus; pannis obsitus, sordidatus, neglectus, moribus ad hæc tam incultis ac corruptis, ut cruore et luto oblitus videatur. USUS: 1. Homo egens, sordidus. 2. Avarus, cupidus, _avare_, _sordide_, _crasseux_. Qui liberales habendi, qui sordidi. 3. Turpis, _sale_, _impur_. Sordidissima et levissima gens Parthorum.

SŌRĪTES, æ, m. _Sorite_, _argument_.