Part 81

INDUSTRĬUS, a, um, _Actif_, _zélé_, _laborieux_. SYN. Ingeniosus, laboriosus, solers, navus, vigilans; in rebus gerendis acer, diligentissimus, experientissimus. Cf. Practicus, Sedulus.

ĬNĒDĬA, æ, f. _Abstinence_, _privation de nourriture_, _inanition_. SYN. Fames, esuries. USUS: E vita per inediam discedere; inedia necari, consumi. Cf. Fames.

ĬNĒLĔGANS, tis, omn. gen. _Qui est sans élégance_, _grossier_. SYN. Impolitus, inconcinnus. )( Elegans.

ĬNĒLĔGANTER, _Sans élégance_; _sans goût_. SYN. Impolite, inconcinne. )( Eleganter.

ĬNĒNŌDĀBĬLIS, e, gen. com. _Inextricable_, _inexplicable_. SYN. Inexplicabilis.

ĬNĔO, is, ĭi _vel_ īvi, ĭtum, ire, n. et a. _Entrer dans_; _commencer_. SYN. Adeo, ingredior. )( Exeo. USUS: 1. Convivia inire. 2. Incipio, _engager_. Prœlium, magistratum inire. 3. Invenio, _trouver_. Inire gratiam ab aliquo, _trouver grâce devant qqn_. 4. Suscipio, aggredior, _adopter_, _exécuter_, _conclure_. Societatem cum aliquo, connubium, rationem facinoris, vitæ societatem, consilia inire. Ineunda est ratio et via.

ĬNEPTĒ, _Maladroitement_, _sottement_. SYN. Insulse. )( Bene, apte. USUS: Inepte, odiose, putide dicere.

ĬNEPTĬÆ, ārum, f. p. _Sottises_, _niaiseries_. SYN. Nugæ. EPITH. Aniles, innumerabiles. PHRAS. 1. Quæ istæ sunt ineptiæ? _Que signifient toutes ces sottises?_ Ad quas ineptias abis? Quas tu hic nugas agis? Quam frigida, jejuna, levia, nugatoria sunt, quæ deblateras? Quæ ista deliramenta sunt, quam puerilia, quæ effutis? O licentiam jocularem! quam plena futilitatis sunt summæque levitatis, quæ a te dicuntur stultissime? 2. Quis ineptias hominis toleret? _Qui pourra entendre toutes les sornettes de cet homme?_ Hominis intemperiem, fastidium, insulsitatem quis ferat? Quis aniles ineptias ferat hominis portenta et miracula non disserentis, sed somniantis? Quis otio ita abutatur, operam ut det homini, qui puerilibus fabulis sermonem implet? Cf. Nugor. USUS: Summa ineptia de quacumque re, quocumque in loco argutissime disputare.

ĬNEPTĬO, is, ire, n. _Dire des sornettes, des sottises_. USUS: Non desines ineptire? Cf. Nugor.

ĬNEPTUS, a, um, _Sot_. SYN. Stolidus, inconcinnus, insulsus; qui _aut_ tempus quid postulet, non videt, _aut_ plura loquitur, ut se ostendat, _aut_ eorum, quibuscum est, _vel_ dignitatis, _vel_ commodi rationem non habet, _aut_ denique in aliquo genere _vel_ inconcinnus, _vel_ multus est. PHRAS. 1. Quem tu hominem hoc ineptiorem vidisti? _Avez-vous jamais vu un homme aussi insensé que celui-là?_ Quem futiliorem, intolerabiliorem, stultiorem vidisti unquam, qui ita pueriliter faciat; tantas turbas, cum tam nugax esset, commoverit? Dii, quam ineptus, quam sui amans est sine rivali! Quem mihi dabis fatuum, ridiculum, inconditum, insolentem, unum omnium loquacissimum, quem nugator iste stolidus, ac inscitus suis ineptiis non superet? 2. Oratio inepta, _discours ennuyeux_. Oratio nec caput, nec pedes habens; oratio diffluens, dissoluta, neque perfecta, neque conclusa; ab auribus vulgi abhorrens, et incondita; imperitissime elaborata. Cf. Oratio. USUS: Ineptus ad summam impudentiam. Interdum inepte stultus es. Cf. Inurbanus, Stolidus.

ĬNERMIS, e, gen. com. et ĬNERMUS, a, um, _Qui est sans armes, désarmé_. )( Armatus. USUS: Perterritos, inermes, saucios, nudos, armis exutos duces persecuti non sunt.

ĬNERS, ertis, omn. gen. _Oisif_, _timide_. SYN. Ignavus, piger, desidiosus, somniculosus, vecors, languidus. )( Operosus, semper agens aliquid et moliens. USUS: Artes, quibus qui carebant, inertes a majoribus dicebantur. Iners otium. Cf. Piger.

ĬNERTĬA, æ, f. _Oisiveté_, _lâcheté_. SYN. Ignavia, desidia, segnities, negligentia, pigritia, fuga laboris. EPITH. Singularis, turpis. USUS: Condemnare aliquem inertiæ. Cf. Pigritia.

ĬNĒRŬDĪTUS, a, um, _Ignorant_, _peu éclairé_. SYN. Indoctus, rudis. )( Eruditus. Cf. Rudis, Imperitus.

ĬNESCO, as, avi, atum, are, a. * _Amorcer_, _allécher_. SYN. Illecebris quibusdam animos invito, irretio, traho; decipio. USUS: Eo successu inescata est consulis temeritas. Cf. Allicio.

ĬNEXERCĬTĀTUS, a, um, _Non exercé_, _novice_. SYN. Rudis, tiro, qui usum non habet. USUS: Miles promptus, nec inexercitatus.

ĬNEXHAUSTUS, a, um, * _Non épuisé_, _inépuisable_; _insatiable_. USUS: Aviditas immensa, inexhausta.

ĬNEXŌRĀBĬLIS, e, gen. com. _Inexorable_. SYN. Implacabilis, inexpugnabilis, inexplebilis. )( Exorabilis, Placabilis. USUS: Vehemens, inexorabilis in alios. Cf. Durus.

ĬNEXPERTUS, a, um, _Inexpérimenté_. USUS: Nihil inexpertum relinquere, _non éprouvé_. Miles inexpertus.

ĬNEXPĬĀBĬLIS, e, gen. com. _Inexpiable_. SYN. Quod expiari purgarique non potest. USUS: Fraus, scelus, bellum inexpiabile.

ĬNEXPLĒBĬLIS, e, gen. com. _Insatiable_. SYN. Insatiabilis, insaturabilis. USUS: Inexplebilis cupiditas.

ĬNEXPLĬCĀBĬLIS, e, gen. com. _Inextricable_. SYN. Inenodabilis, difficilis.

ĬNEXPUGNĀBĬLIS, e, gen. com. _Inexpugnable_. SYN. Tutus, munitus, invictus.

ĬNEXSPECTĀTUS, a, um, _Inattendu_. SYN. Insperatus, repentinus. Cf. Improviso.

ĬNEXSŬPĔRĀBĬLIS, e, gen. com. _Infranchissable_, _invincible_. USUS: Vis fati, Alpes inexsuperabiles.

INFĂCĒTUS, a, um, (inficetus), _Grossier_. SYN. Inurbanus, inconcinnus. USUS: Mendacium infacetum.

INFĀCUNDUS, a, um, _Peu éloquent_. USUS: Vir acer, nec infacundus.

INFĀMĬA, æ, f. _Mauvaise renommée_. SYN. Dedecus, nota, macula, probrum, labes, ignominia, nota turpitudinis. EPITH. Communis, gravis, falsa, insignis, magna, sempiterna, summa, tanta, vera, vetus. PHRAS. 1. Infamiam alicui creare, _diffamer qqn_. Conflare infamiam alicui; infamia aliquem aspergere; notam infamiæ alicui inurere; labem inferre nomini; labem aspergere; maculam inurere; macula afficere; aspergere aliquem; turpitudine nomen alicujus fœdare; ignominiæ labem inurere; notam inurere ad ignominiam sempiternam; infamiæ nomen subjicere. Cf. Labes, Macula, Fama, Detraho, Infamo. 2. Infamiam purgare, _se réhabiliter_. Effugere, levare, sarcire infamiam; labem eluere; turpitudinem delere. 3. Infamiam habere, _être déshonoré_. Laborare, flagrare infamia; in infamia esse; infamiam subire; venire in sermonem et vituperationem hominum; notam subire ac turpitudinem; in turpitudinem venire; turpitudine notari; traduci per ora hominum; infamia aspergi. Cf. Infamis, Infamo, Dedecus. USUS: Infamiam conflare. Infamia aspergere, inurere. Infamiam magnam concipere.

INFĀMIS, e, gen. com. _Malfamé_, _perdu d’honneur_, _déshonoré_. SYN. Turpis; omnium scelerum libidinumque maculis notissimus; sceleribus notatus, omni dedecore coopertus, tristi nota insignis; ignominia notatus; insignis omnibus notis turpitudinis; oppressus dedecore et infamia; infamia flagrans; omni dedecore infamis. USUS: Turpis adolescentia, vita infamis, omni dedecore cooperta. Cf. Dedecus.

INFĀMO, as, avi, atum, are, a. _Décrier_, _diffamer_, _calomnier_. SYN. Noto; ignominiam, notam; maculam inuro; ignominia noto; existimationem offendo, deformo; famæ detraho; infamiam affero; maledictorum notis inuro. PHRAS. 1. Non leve crimen est alios infamare, _c’est un grand crime que de diffamer les autres_. Infamiam inferre; crimen in alicujus vitam moresque jacere, conjicere; sempiternam alicui ignominiam imponere; in alienam famam involare; existimationem offendere; alicujus honori labem inferre. Cf. Infamiam creare, Detraho. 2. Infamatus est graviter, _il a été gravement déshonoré_. Infamiam magnam subiit; inusta illi nota est ad ignominiam sempiternam; dedecore et infamia pressus, oppressus est; infamia, gravi ignominia notatus. Cf. Infamiam habere, Detraho, Labes, Macula. 3. Illi magis, quam tu, infamabuntur, _ils seront plus déshonorés que vous_. Plus illi subibunt dedecoris, quam tu; plus illis afferet ea res infamiæ, quam tibi; majori illi infamia, quam tu flagrabunt; gravior ad eos redundabit infamia, quam in te; hoc illis potius fraudi erit, quam tibi; plus illi ferent ignominiæ quam tu. Cf. Infamia. USUS: Tua moderatio aliorum infamat injuriam.

INFANDUS, a, um, _Horrible_, _affreux_. SYN. Nefandus, exsecrandus.

1. INFANS, antis, m. f. _Enfant_. SYN. Vagiens puer. USUS: Nutrices omnia mansa pueris infantibus in os inferunt. Infantum incunabula. Non infantibus pepercerunt.

2. INFANS, antis, omn. gen. _Sans éloquence, muet_. SYN. Indisertus. )( Eloquens, disertus. USUS: 1. Dialectici infantissimi. Nihil illo accusatore infantius. Oratio neque nimis infans, neque perfecte diserta.

INFANTĬA, æ, f. _Défaut d’éloquence_. SYN. Jejunitas orationis, orationis inopia. )( Eloquentia. EPITH. Incredibilis, naturalis. USUS: 1. Infantia ejus et inscitia causam perdidit. 2. _Enfance._ Prima ab infantia.

INFĂTŬO, as, avi, atum, are, a. _Rendre fou_, _infatuer_. SYN. Fatuum, stultum reddo. ADV. Magis. USUS: Aliquem mercede infatuare.

INFECTOR, ōris, m. _Teinturier_. USUS: Infector me moratur.

INFECTUS, a, um, _Inachevé_, _incomplet_. USUS: 1. Habere aliquid factum pro infecto. Re infecta abire, irrita re abire, _s’en aller sans terminer l’affaire_. Irrita sunt infectaque, quæ augur nefasta dixerit et odiosa. 2. Tinctus, _impregné_, _teint_. Infectus purpura. 3. Vitiatus, _souillé_, _corrompu_. Animi hominum infecti partibus.

INFĔCUNDUS, a, um, _Infécond_, _stérile_. SYN. Sterilis.

INFĒLĪCĬTAS, ātis, f. _Malheur_. SYN. Adversa _vel_ incommoda fortuna; res sinistræ, res incommoda, calamitas. USUS: Infelicitatem omnem in dolore ponunt. Sit hoc infelicitatis tuæ. Cf. Miseria, Adversus, Fortuna, Infortunium.

INFĒLIX, īcis, omn. gen. _Malheureux_. SYN. Miser, calamitosus, dejectus ad calamitatem, dura et crudeli fortuna usus, infortunatus, funestus, inauspicatus. PHRAS. Infelix sum, _je suis malheureux_. Omnes felicitates mihi adversæ sunt; homo sum duro fato, et in pœnam genitus; omnium, qui vivunt usquam gentium, sum miserrimus; quas in procellas fortuna me conjecit! Sempiterna nox meis fortunis offusa est; aliud ex alio vulnus a fortuna accipio; omnibus fortunæ telis sum expositus; quidquid usquam malorum est, in me incurrit; nihil ad voluntatem fluit; nihil ex sententia succedit; fortuna utor periniqua. Cf. Miser. USUS: Si quis reipublicæ est infelix, is felix esse non potest. Cf. Fortuna adversa.

INFENSĒ, _En ennemi_. USUS: Nemo mihi infensius est adversatus.

INFENSUS, a, um, _Ennemi_. SYN. Inimicus. ADV. Vehementer. USUS: In te concitati infensique sunt. Esse infensum fortunis alicujus. Civibus suspectus, graviterque infensus. Cf. Inimicus, Alienus.

INFERCĬO (infarcio), is, fersi, tum, ire, a. _Remplir_, _accumuler_. SYN. Infarcio, inculco. USUS: Ne inferciens verba, quasi rimas expleat.

INFĔRI, ōrum, m. pl. _Enfers_. SYN. Inferorum carcer; impiorum a morte sedes, locus pœnarum et cruciatuum æternorum, ubi impii seclusi a concilio cœlestium in perpetuis miseriis versabuntur; Dii manes. PHRAS. 1. Ad inferos detrusus est, _il fut précipité dans les enfers_. Eum inferi excepere æternis exurendum ignibus; ad cruciatus nullo ævo finiendos, ad sempiternos ignes deturbatus est; ad inferos migravit, descendit, expensurus supplicia sempiternis sæculorum ætatibus luenda; ad inferos præceps actus, sceleratorum sedem ac regionem. 2. Ad inferos pœnas luit scelerum, _il expie ses crimes en enfer_. Pœnas dat apud inferos; supplicia luit in omne ævum duratura; nullius ævi longinquitate finienda; æternis apud inferos suppliciis mactatur. Cf. Animæ damnatæ. USUS: Ab inferis revocare, excitare, elicere testem veritatis. Apud inferos impiorum supplicia perferre. Ad inferos pœnas parricidii luere.

INFĔRĬÆ, ārum, f. pl. _Sacrifice offert aux mânes_. RAD. Ab inferis, quo mortui apud gentiles descendere credebantur. SYN. Justa, feralia, mortuorum sacra. USUS: Inferias alicui dare, afferre.

INFĔRĬOR, ōris, omn. gen. _Plus bas_, _inférieur_. )( Superior. USUS: Prudentia et usu me non est inferior. Inferioris ordinis amici. In inferiores crudelis, in superiores contumax, in æquos et pares fastidiosus. Superior ordine, inferior fortuna.

INFERNUS, a, um, _Infernal_. USUS: Inferna sedes.

INFĔRO, fers, tŭli, illātum, ferre, a. _Porter dans_. SYN. Inveho, importo, induco, intrudo. )( Effero. ADV. Mature, posterius, ultro. USUS: Terrorem, metum, cladem, calamitatem alicui inferre, _inspirer de l’effroi_. Inferre sermonem de re aliqua, _parler de quelque chose_. Vim alicui, manus, periculum capitis inferre, _faire violence à qqn, lui donner la mort_. Pedem inferre; inferre se in senatum, _entrer_. Inferre facinus in famam et fortunas alterius, _déshonorer qqn, lui enlever ses biens_.

INFĔRUS, a, um, _Qui est au-dessous_, _inférieur_. RAD. Ab Infra. SYN. Infernus. )( Superus.

INFESTĒ, _En ennemi_. SYN. Inimice, hostiliter, hostilem in modum.

INFESTUS, a, um, _Ennemi_. SYN. Infensus, inimicus, adversus, molestus. )( Propitius. ADV. Maxime. USUS: 1. Fortuna mihi olim propitia, nunc infesta est. Omnia mihi summam per injuriam sunt infesta. Infestis omnium oculis conspicior. Fertur infestus in omnes. Iniquo infestoque animo intueri aliquem. 2. Plenus discriminis, _attaqué_, _infesté_, _peu sûr_. Viæ excursionibus infestæ. Saltus latrociniis infestus. Agrum Rom. hostes infestum reddidere. Cf. Alienus, Inimicus, Vexo.

INFĬCĬĀTĬO, ōnis, f. _Dénégation_. SYN. Negatio, depulsio. USUS: Crimina plerumque inficiatione defendimus.

INFĬCĬĀTOR, ōris, m. _Fripon, qui nie une dette, un dépôt_. USUS: Una eademque est fraudatoribus et inficiatoribus impudentia.

INFĬCĬO, is, fēci, factum, ere, a. _Mélanger_, _imprégner_. SYN. Imbuo. ADV. Plane. USUS: 1. Teneros et rudes inficere et flectere. 2. Corrumpo, vitio, _gâter_, _corrompre_, _infecter_, _empoisonner_. Opinionum pravitate, languore, otio, desidia infecimus et corrupimus. Cf. Corrumpo.

INFĬCĬOR (infitior), aris, atus sum, ari, d. _Nier_. SYN. Nego. )( Confiteor. ADV. Vere. USUS: Cum posset inficiari crimen, cum in alios derivare, confessus est. Cf. Nego.

INFĬDĒLIS, e, gen. com. _Infidèle_, _inconstant_. SYN. Infidus. )( Bonus, fidelis. PHRAS. Sunt infideles, _ils sont infidèles_. Improbi sunt et perfidiosi; est in iis perfidia plusquam Punica; omnia in iis insidiosa sunt et fallacia; nihil in iis veri, nihil sancti, nullus deum metus, nullum jusjurandum, nulla religio; fidem non præstant; in fide non manent; fluxa iis est fides. USUS: Non do, non dedi cuiquam infideli fidem. Cf. Perfidus, Perjurus, Infidelis (VULG.), _les infidèles_, _ceux qui adorent les idoles_, rectius dicitur: Religionum nostrarum mysteriis non initiatus. Idololatra.

INFĬDĒLĬTAS, ātis, f. _Infidélité_. SYN. Perfidia. PHRAS. Suspectus eris de infidelitate, _vous serez suspect de trahison_. Erit cur de fide tua non bene homines existiment; venies in suspicionem infidelitatis, parum bonæ, parum rectæ fidei; fides tua in suspicionem adducetur, in dubium veniet, in dubium vocabitur; causam afferes de tua fide secus existimandi. USUS: Quantæ infidelitates in amicis!

INFĬDĒLĬTER, _D’une manière peu loyale_. SYN. Perfidiose.

INFĪDUS, a, um, _Peu sûr_, _infidèle_, _changeant_. SYN. Infidelis. )( Fidus. USUS: Nihil enim stabile, quod infidum est. Cf. Infidelis.

INFĪGO, is, fixi, fixum, ere, a. _Ficher dans_, _enfoncer_; _imprimer_. SYN. Impingo. )( Evello. ADV. Fidenter. USUS: Hæc cura semper mihi erit animoque meo infixa. Infixus animo hæret dolor. Infixum in patriæ caritate animum gerit. Cf. Imprimo.

INFĬMUS, a, um, _Le plus bas_, _le dernier_, _infime_. )( Summus. USUS: Ex infimo genere et fortunæ gradu. Infima fæx populi. Infimo cuique gratissima animadversio. Infima conditio servorum.

INFĪNĬTAS, ātis, f. _Immensité_. SYN. Immensitas, infinitio, innumerabilitas. USUS: Infinitas locorum, rerum atque naturæ. Infinitatem omnem mente peragrare.

INFĬNĪTĒ, _A l’infini_. SYN. Sine modo et fine. USUS: Divitias infinite concupiscit Materia infinite dividi et secari potest.

INFĪNĪTĬO, ōnis, f. _Immensité_. SYN. Infinitas.

INFĪNĪTUS, a, um, _Infini_. SYN. Immensus, innumerabilis, inexhaustus, indeterminatus, cujus nulla est ora, nulla extremitas. )( Definitus. USUS: Immensa, infinita, immoderata cupiditas. Infinitam potestatem alicui permittere. Infinita posteritas.

INFIRMĀTĬO, ōnis, f. _Réfutation_. SYN. Debilitatio, confutatio, refutatio. EPITH. Conjecturalis, comparativa. USUS: Infirmatio rerum judicatarum.

INFIRMĒ, _Faiblement_. SYN. Parum. USUS: Videbam infirme animatos.

INFIRMĬTAS, ātis, f. _Faiblesse_. SYN. Imbecillitas, debilitas. USUS: Me conficit sollicitudo, ex qua etiam infirmitas corporis. Infirmitatem corporis animi virtute superare. Infirmitas laterum, virium, animi, ætatis, valetudinis. Cf. Debilitas.

INFIRMO, as, avi, atum, are, a. _Affaiblir_. SYN. Infirmum facio, debilito, frango. )( Confirmo. USUS: Infirmare fidem alicujus et convellere. Pacta infirmare. Legem, senatum, veritatem infirmare. Infirmare objecta et diluere. Cf. Debilito, Frango.

INFIRMUS, a, um, _Faible_, _malade_ (_d’esprit et de corps_). SYN. Imbecillis, debilis, enervatus, fractus, carens viribus. )( Firmus. ADV. Omnino. PHRAS. 1. Corpore est admodum infirmo, _il est d’une très faible complexion_. Corpore est effeto, fracto et debilitato; parum firmamenti, parum in eo virium est; qua imbecillitate, qua macie? Summa gracilitate atque infirmitate corporis. Cf. Debilis, Valetudo. 2. Animo adhuc est infirmo, _il n’a pas encore assez de prudence_. Animo est nondum consilio ac ratione firmato; pectoris eius angustiæ nondum capiunt tantam consilii firmitatem; non recipit levitas ista, non egestas animi; non infirmitas ingenii sustinet personam tam gravem, tam severam. Cf. Animus. USUS: Homo ætate affecta, infirmis viribus, afflictus, caducus.

INFLAMMĀTĬO, ōnis, f. _Inflammation_; _enthousiasme_. SYN. Ardor. USUS: Inflammatio animi et quidam quasi afflatus furoris.

INFLAMMO, as, avi, atum, are, a. _Mettre le feu à_, _allumer_, _brûler_. SYN. Incendo, ignem infero, faces admoveo. )( Restinguo, exstinguo. ADV. Necessario. USUS: 1. Templa inflammare. 2. Hortor, incito, impello, _exciter_, _échauffer_. Animos inflammare. Inflammare populum; inflammare motus animorum, _vel_ exstinguere. Inflammatus ira. Cf. Impello, Excito. Inflammatur et exardescit in dicendo. Cf. Hortor, Excito, Impello; _item_: Ignis, Incendo, Accendo, Flamma.

INFLĀTĬO, ōnis, f. _Enflure_. SYN. Tumor. EPITH. Magna. USUS: Fabæ magnam inflationem habent.

1. INFLĀTUS, a, um, _Enflé_. SYN. Tumidus. ADV. Vehementius, gravius. USUS: 1. Serpens inflato collo. 2. Superbus, elatus, _enflé_, _enorgueilli_. Hostes spe animisque inflati. Lætitia inflatus et insolens. Errore, opinionibus inflati. Cf. Superbus, Arrogans.

2. INFLĀTŬS, ūs, m. _Insufflation_, _souffle_. SYN. Afflatus. EPITH. Divinus, primus. USUS: Primo tibicinis inflatu, _au premier son de la flûte_. Instinctu inflatuque divino.

INFLECTO, is, flexi, flexum, ere, a. _Courber_; _fléchir_, _désarmer_. ADV. Leviter, oblique. USUS: Jus civile non gratia inflectitur, non potentia perfringitur. Ne injuria animi tui magnitudinem inflectat. Inflexa, mollis et tenera oratio.

INFLEXĬO, ōnis, f. _Action de plier_, _courbure_. SYN. Flexio. EPITH. Fortis ac virilis. USUS: Inflexio laterum.

INFLĪGO, is, flixi, flictum, ere, a. _Causer_, _infliger_. SYN. Infero. USUS: Mortiferam plagam reipublicæ infligere. Id tibi dedecus, turpitudinem sempiternam infliget. Cf. Impingo.

INFLO, as, avi, atum, are, a. _Enfler_, _enorgueillir_. SYN. Efferor, intumesco. PHRAS. 1. Ex re tantilla inflaris? _Quoi! vous vous enorgueillissez pour si peu de chose?_ Res tantilla tibi dat animos? Res tam exigua tibi animos facit? Res tantilla tibi eos affert spiritus? Ex re tantilla tollis animos? Res tantilla adeo effert animum? Ex re tantilla adeo te extollis? Cf. Superbus. USUS: Insolentia, timore, spe, lætitia inflari.

INFLŬO, is, fluxi, fluxum, ere, a. et n. _Couler dans_. SYN. Illabor. )( Effluo. PHRAS. 1. Savus in Danubium influit, _la Save se jette dans le Danube_. Savus Danubio flumini miscetur; in Danubium præcipitat, se evolvit; in Danubium devolvitur; Istro flumine excipitur; leni aquarum tractu Istro se insinuat; Danubium auget. Cf. Flumen. USUS: In animos, in aures concionis blanditiis orationis influere. Ex illa lenitate ad hanc vim influat aliquid, oportet. Influunt in urbem hostes.

INFŎDĬO, is, fōdi, fossum, ere, a. _Enfouir_, _enterrer_. USUS: Corpus terræ infodere.

INFORMĀTĬO, ōnis, f. _Formation_, _forme_. SYN. Notio. EPITH. Antecepta, insita in animo. USUS: Antecepta quædam animo rei informatio. Habemus in animo insitam informationem quamdam DEI, _nous avons dans l’âme une notion innée de la Divinité_. In unius verbi imagine sæpe totius sententiæ informatio est.

INFORMIS, e, gen. com. _Informe_. USUS: Cum res muta et informis fit eloquens et formata.

INFORMO, as, avi, atum, are, a. _Façonner_. SYN. Adumbro, formo, instituo. USUS: 1. Consilium quoddam, cogitationem, judicium informare, rudi modo adumbrare. 2. Imbuo, _instruire_. Juventutem artibus informare. Cf. Doceo.

INFORTŪNĀTUS, a, um, _Malheureux_. SYN. Calamitosus, ærumnosus. Cf. Miser, Infelix.

INFORTŪNĬUM, ii, n. _Malheur_, _infortune_. SYN. Calamitas, ærumna, adversi casus. PHRAS. 1. Invidia in hoc infortunium me conjecit, _c’est l’envie qui m’a causé ce malheur_. In eum me casum demisit; hoc me malo, hoc infortunio mactavit; aliena me invidia, non culpa mea me perculit, afflixit; in eam me calamitatem traxit, hoc mihi vulnus inflixit; hanc mihi plagam imposuit; hac me ruina involvit; tantum mihi malorum importavit; me in ruinam impulit. 2. Duo infortunia mihi accidere, _deux accidents me sont arrivés_. Duo fulmina per hos dies me perculere; calamitatem unam, quam casus infestus tulit, altera crudelius aggravavit fortuna; cum vix primus turbo immani fragore detonuisset, secunda mox procella in me desæviit; vix ex ea fortunæ sævitia emersi, in novam calamitatem incidi; dedecoris acerbitatem casus haud paulo infestior cumulavit. Cf. Calamitas, Miseria, Adversa res. USUS: Magnum sibi infortunium invenit.

INFRA, _Au-dessous_. SYN. Sub. )( Supra. USUS: Non modo ex numero vivorum, sed infra mortuos amandandus. Humanas res infra se ducere.

INFRACTĬO, ōnis, f. _Abattement_. SYN. Abjectio. USUS: Infractio quædam animi et demissio.

INFRACTUS, a, um, _Abbatu_. SYN. Fractus, demissus. USUS: Non modo non infracto, sed etiam confirmato erat animo. Cf. Animus, Abjectus.

INFRĒNO, as, are, a. * _Brider_, _mettre un frein_. SYN. Equis frenum impono.

INFRĔQUENS, entis, omn. gen. _Peu assidu_; _peu nombreux_. SYN. Parum frequens. USUS: Senatus infrequens, _le sénat qui n’est pas en nombre_. Et Romæ, et in prædiis sum infrequens. Cf. Rarus.

INFRĔQUENTĬA, æ, f. _Petit nombre_, _rareté_. SYN. Paucitas, solitudo.

INFRINGO, is, frēgi, fractum, ere, a. _Briser_, _anéantir_, _ruiner_. SYN. Frango, concido, debilito. USUS: Animos alicujus, spem, audaciam, vires, dignitatem, auctoritatem infringere. Elanguescit, debilitatur, infringitur tua industria. Manus infringere, _faire claquer ses doigts_. Cf. Frango.

INFŪCĀTUS, a, um, _Fardé_. SYN. Fucatus, coloratus. Cf. Sincerus.

INFŬGĬO, is, fūgi, ĭtum, ere, _S’enfuir_. SYN. Confugio. USUS: Ne in tribunatus portum infugeret.

INFŬLA, æ, f. _Ruban_, _bandelette_. SYN. Mitra, diadema. USUS: Sacerdotes cum infulis et verbenis. Venditis imperii infulis, _fleurons_.

INFŪMĀTUS, a, um, _Séché à la fumée_. USUS: Carnes infumatæ.

INFUNDO, is, fūdi, fūsum, ere, a. _Verser dans_, _répandre_, _faire pénétrer_. SYN. Fundo, instillo. )( Effundo. USUS: Luxum, vitia in civitatem infundere; se in stirpem, genus alienum infundere; in memoriam ut in vas, ea, quæ discimus, infunduntur. Infusa in urbem barbaries, peregrinitas.

INFUSCO, as, avi, atum, are, a. _Rendre brun_; _gâter_, _corrompre_. SYN. Inficio. USUS: Quos aliqua barbaries domestica infuscat. Vicinitas non infuscata malevolentia. Cf. Inficio.

INGĔMĬNO, as, avi, atum, are, a. _Redoubler_. SYN. Gemino.

INGĔMISCO, is, ere, n. _Gémir_, _se lamenter_. SYN. Gemo. USUS: Pueri Spartani non ingemiscunt verberum dolore laniati. Cf. Gemo.