Part 37

272) Η μουσική επίκρισις, η οποία είναι μακρά, περνά, εννοείται, άνωθεν των κεφαλών μας.

273) Ανάλογον εν Αγγλία θα ήτο εάν π.χ. ο αποθανών ποιητής κωμωδιών και παρωδιών Calverley, ο οποίος πολλήν είχε κριτικήν καλαισθησίαν, απέστελλε τον Διόνυσον ν' ανακαλέση τον Browning, αυτός δ' επί τέλους εξέλεγε τον Κeats.

274) [_Πλουτάρχου_ Συγκρίσεως Αριστοφάνους και Μενάνδρου επιτομή (έκδ. _Βερναρδάκη_ τόμ. Ε' σ. 203) Γ' 2 «Αριστοφάνης μεν ουν ούτε τοις πολλοίς αρεστός, ούτε τοις φρονίμοις ανεκτός»].

275) [_Εκδόσεις_ νέαι του κειμένου του Αριστοφάνους εν τη Biblioth. Oxon. υπό _F. W. Hall_ και _W. M. Geldart_ εις 2 τόμ. και εν τη Biblioth. Teubner. υπό _Th. Bergk_ εις 2 τόμ. Α' 1907 Β' 1913. — Εν τη σειρά Kleine Texte οι Βάτραχοι μετά των αρχαίων σχολ. υπό _W. Süss_ 1911. — Τα αρχαία σχόλια εξεδόθησαν υπό _F. Dübner_ (Didot) 1843 και υπό _Rutherford_, (Macmillan) εις 3 τόμ. 1896-1905. — Μετ' αγγλ. σχολίων και εμμέτρου μεταφράσεως υπό _B. Bickley Rogers_ εις 6 τόμ. London 1915. Σφήκ Νεφ 1916 — Μετά σχολίων λατιν. υπό _Fred. H. M. Blaydes_, Halis Saxonum εις 12 τόμ. 1880-93, και Spicilegium Aristophaneum, 1902, και υπό _J. v. Leeuwen_ Lugd. Batav. εις 12 τόμ. μετά Προλεγομένων 1908 — Τα μέτρα των χορικών Cantica υπό _Otto Schröder_ (Teubner) 1909 - Ταποσπάσματα των απολομένων κωμωδιών του Αριστοφάνους βλ. παρά Kock I. σ. 392 600].

276) Ακολουθώ κυρίως τα γλωσσικά τεκμήρια, όπως προκύπτουσιν εκ των πινάκων του C. Ritter. Α κυριώταται κατά της μεθόδου ταύτης αντιλογίαι είναι α') ότι αι απαριθμήσεις δεν είναι επαρκείς ουδέ βάσιμοι· β') δεν είναι γενικώς αποδεκτόν το μαρτυρούμενον υπό της παραδόσεως και άλλως αποδεικνυόμενον, ότι ο Πλάτων ανεθεώρει τους εκδεδομένους διαλόγους. Αλλ' απίθανον θεωρώ ότι θα μεταβληθώσι τα πορίσματα του Campbell, Dittenberger, Schanz, Comperz, Blass και Ritter.

277) [Περί της σχέσεως της Πλατωνικής Απολογίας προς την αληθώς υπό του Σωκράτους γινομένην εν τω δικαστηρίω αι γνώμαι των φιλολόγων είναι διαφορώταται. Εν τη τελευταία περί του θέματος μελέτη ο ημέτερος _Π. Κ. Βιζουκίδης_. (Η δίκη του Σωκράτους, εν Αθ. 1916), αντικρούων ευστόχως πάσας τας αμφισβητήσεις, υποστηρίζει ότι αύται «δεν δύνανται να θίξωσι το κύρος της Πλατωνικής Απολογίας σ. 30»].

278) [Η Ακαδήμεια κατά την παράδοσιν έκειτο εις την και σήμερον ονομαζομένην θέσιν _Καθήμεια_, ολίγω δυτικώτερον του Κολωνού παρά τον ναόν του αγίου Νικολάου της Κολοκυθούς, ήτοι προς τα δεξιά του τέρματος του υπ' αρ. 11 τροχιοδρόμου].

279) Περί των επιστολών φρονώ ότι εκάστη πρέπει να κριθή χωριστά· π.χ. η ΙΓ' φαίνεται γνησία, η δ' Ζ' είναι παλαιά περίληψις γνησίου υλικού. Η τάσις ν' απορρίπτωνται πάσαι αι αρχαίαι επιστολαί ως πλαστογραφίαι (βλέπε π.χ. τον πρόλογον του Hercher εις τους Έλληνας επιστολογράφους) είναι απλή άρνησις, προερχομένη εκ της παλαιάς περί των επιστολών της Φαλαρίδος φιλονικίας, [Νέα μελέτη _R. Hackforth_, The authorship of the Platonic Epistles, Manchester, 1913]

280) [_Διογένης ο Λαέρτιος_ εν τω Γ' βιβλίω (όπερ όλον αναφέρεται εις τον βίον και την φιλοσοφίαν του Πλάτωνος) παρενείρει τα κατ' αυτού σκώμματα των κωμικών Αλέξιδος, Αναξανδρίδου και άλλων. Επιτάσσει δε καί τινα των εις τον φιλόσοφον αποδιδομένων επιγραμμάτων, ών άριστα τα ερωτικά. Έκδοσις _C. G. Cobet_ (Didot) 1850].

281)[Περί της Πλατωνικής φιλοσοφίας νέον έργον το του Δανού _H. Raeder_ Platons Philosoph. Entwickerelung (Teubner) 1905]

282) [_Εκδόσεις_ νέαι του κειμένου του _Πλάτωνος_ εν τη Biblioth. Oxon. υπό _Joan. Burnet_ εις 5 τόμ. μετά κριτικών σημειωμ. 1899-1907, εν δε τη Biblioth. Teubner, η του _Car. Fr. Hermanni_, εις 6 τόμ., ών τον α' και β' recognavit _Martinus Wohlrab_, 1908. Ο 6ος τόμ. περιέχων τας Επιστολάς, τους Όρους κλ. περιλαμβάνει (σ. 223-396) και τα ολίγα αρχαία σχόλια — Εσχάτως, _Platon_ oevres complètes; tome I. texte établi et traduit par _M. Croiset_, Paris 1920. — Μετά ελλην. σχολίων Γοργίας εκδιδόντος και διορθούντος _Α Κοραή_. Εν Παρισίοις 1825. — _Γ. Μιστριώτου_ Γοργίας (έκδ. β') εν Αθ. 1883. Πρωταγ. 1892. Φαίδων 1898. Χαρμίδης 1899. Μενέξ. 1899. Κρίτων (έκδ. β') 1910. Εν τη Ζωγραφείω βιβλιοθ. _Πλάτων_ εξ ερμηνείας και διορθώσεως _Σπυρ. Μωραΐτου_ Τόμ. Α' (εισαγωγή Απολογ. Κρίτ. Γοργ.), Αθήν. 1905. τόμ. Β' (Ευθύφ. Λάχης, Ιππ. Μείζ. Ιππ. Ελάτ. Ίων. Λύσ. Χαρμ. Πρωταγ. Ευθύδ.) 1908. τόμ. Γ' (Θεαίτ., Φίληβ., Μένων, Μενέξ.) 1913. — Μετά αγγλ. σχολίων Σοφιστής και Πολιτικός υπό _Lewis Cambell_ Oxford 1867 και Θεαίτ. 1883 (β' έκδ.) Ιππ. μείζων υπό _Smith_, London 1894. Απολογ. Κρίτων υπό _J. Adam_ Cambridge, 1888 και Ευθύφρ. 1895 και Πολιτεία εις 2 τόμ. 1902 και άνευ υπομν. εις 1 τόμ. — Απολογ. Κρίτων, Μένων υπό _St. G. Stock_, Oxford 1904 και Ίων 1909. — Ευθύδημος υπό _E. H. Gifford_, Oxford, 1905 — Φαίδων υπό _John Burnet_ Oxford, 1911. — Μετά γερμαν. σχολίων παρά Teubner Λάχης υπό _Chr. Cron_ (ε' έκδ.) 1891, Ευθύφ. υπό _Μ. Wohlrab_ (δ' έκδ.) 1900. Φαίδων υπό _Μ. Wohlrab_(δ' έκδ.) 1908, Γοργίας υπό _W. Nestle_ ε' έκδ.) 1909, Συμπόσιον υπό _H. Schöne_ (ε' έκδ.) 1909, Πρωταγόρας υπό _J. Deushcle_ και _W. Nesle_ (στ' έκδ.) 1910. — Μετά λατιν. σχολίων υπό _v. Herwerden,_ Quinque dialogi Platonici (Ευθ. Απολ Κρίτων, Φαίδων Πρωταγ. Lugduni Batav. 1906 Φαίδρ. υπό _I.C. Vollgraff_, 1912. Λεξικόν _Mitchel_ Index Graecitatis Platonicae εις 2 τόμ. Oxon. 1832. — Νέον σπουδαίον έργον Platon von _V. v. Wilamowitz Moellendorff_, τόμ. A' Leben und Werke τόμ. B' Beillagen und Textkritik, Berlin 1920].

283) [Ο συγγραφεύς παρατηρεί ότι η έννοια είναι αμετάφραστος· γαλλιστί αναλογεί προς το beaux et bons, αγγλιστί δε «περιλαμβάνει το fine fellow και good man»].

284) Ότι ο _Αινείας_ ήτο σύγχρονος του _Ξενοφώντος_ και δη υπ' αυτού μνημονευόμενος (Ελληνικών Ζ' 3) Αινέας ο Στυμφάλιος είναι εικασία του Κασαυβώνος, ός εξέδωκε το κείμενον. Νεωτέρα έκδοσις της πραγματείας εν τη Biblioth. Teubner υπό _Rich. Schöne_ 1911, και μετά λατινικών σχολίων υπό _R. Hercher_, Berolini 1870. Πρβλ. _Schwartz_ εν _Pauly — Wissowa R. E._ τόμ. Ι (1894) στ. 1019-21.

285) [_Εκδόσεις_ νέαι του κειμένου του _Ξενοφώντος_ εν τη Biblioth. Oxon. υπό _E. C. Marchant_ εις 5 τόμ. (I Ελλην. 1900. II Απομν. Οικονομ. Συμπ. Απολ. Σ. 1900. III Ανάβ. 1904. IV Κ. Παιδ.), εν δε τη Biblioth, Teubner. Ανάβ υπό _G. Gemoll_, 1909 Απομν. υπό _Walther Gilbert_ 1911, Κ. Παιδ. υπό _G. Gemoll_, 1912, Scripta minora I υπό _Th. Thalheim_ 1910 II (Λακεδ. Πολ. [Αθην. πολ] Πόροι, Ιππαρχ. Περί Ιππ. Κυνηγ.) υπό _Fr. Ruchl_ 1912 — Μετά ελλην. σχολίων Κύρου Ανάβ. υπό _Ε. Κ. Κοφινιώτου_, Αθ. 1887 υπό _Γ. Α. Παπαβασιλείου_ (β' έκδ.) 1890. υπό _Γ. Ζηκίδου_ 1891. Εν τη Ζωγραφ. Βιβλιοθ. εκ διορθώσεως και ερμηνείας Ι. Πανταζίδου, 1908. — Ελληνικά υπό _Γ. Μιστριώτου_, εις 3 τόμ. 1908-10. — Μετ' αγγλ. σχολίων εν τη σειρά Pitt Press, Cambridge, Ανάβασις υπό _A. Pretor_ Κ. Παιδεία βιβλ. Α' και Β' υπό _Ε. S. Shuckburgh_, Γ'-Η' υπό _H. A. Holden_ 1903 Απομνημ. και Ελλην. υπό _G. M. Edwards_, Αγησίλ, υπό _Η. Hailstone_. — Οικον. υπό _H. A. Holden_ (Macmillan) 1895 (ε' έκδ.). — Μετά γερμαν. σχολίων Απομν. υπό _R. Mücke_ (Weidmann) 1889. Λακεδ. πολιτ. υπό _G. Peirleoni_ (Weidmann) 1905. — Μετά λατιν. σχολίων τα Ελλην. υπό _Cobet_ και _L. Punt_, Lugduni Batav. 1881, Ιππαρχ. υπό _P. Gerocchi_ (Weidmann) 1901].

286) [Edmund Burke (1729-1767) μέγας Βρεττανός πολιτειολόγος].

287) Henry Grattan(1746-1820) ο δεινότατος των Ιρλανδών ρητόρων.

288) Υπάρχει πράγματι αμφιβολία περί της αποφυγής της χασμωδίας. Οι παλαιότατοι πάπυροι παρέχουσι κείμενα, δεχόμενα την χασμωδίαν. Π.χ. ο Επιτάφιος του Υπερείδου γέμει τοιούτων παραδειγμάτων, οι δε παλαιότατοι πάπυροι του Πλάτωνος έχουσι περισσοτέρας χασμωδίας παρά τα συνήθη χειρόγραφα. Τούτο άρα γε σημαίνει ότι οι γραμματικοί της Αλεξανδρείας εσκεμμένως απεσκοράκισαν αυτοί την χασμωδίαν ή ότι τα προ αυτών χειρόγραφα δεν ήσαν ακριβή. Η πρώτη ερμηνεία πρέπει να απορριφθή ως αδύνατος, αλλά και η δευτέρα παρέχει δυσκολίας.

289) [Περί της Αττικής ρητορικής αξιανάγνωστα γενικά έργα είναι αγγλιστί μεν _R. C. Jebb_, The Attic Orators from Antiphon to Isaeos (Macmillan) 2 τόμ. 1883 (β' έκδ.) γαλλιστί δε _J. Girard_, Études sur l' éloquence Attique Paris (β' έκδ.) 1884 και _O. Navarre_, Essai sur la Rhétorique Greque avant Aristotle, Paris 1900, και γερμανιστί _F. Blass_, die Attische Beredsamkeit (Τeubner) εις 3 τόμους (ο γ' εκ 2 μερών) 1887-98 (β' έκδ.) και το γενικώτερον _E. Norden_, Die antike Kunstiprosa εις 2 τόμ. (Teubner) 1898].

290) [_Εκδόσεις_ του κειμένου του Αντιφώντος εν τη Biblioth Teubner υπό _F. Blass_, 1892 — Μετά λατιν. σημ. _Herwerden_, A. Orationes tres (κατά μητρ., περί του Ηρ., περί του χορευτού) Trajecti ed Rhenum, 1883. Ο _Jules Nicole_ L. apologie d' Antiphon d' après des fragments inédits sur papyrus d' Egypte Geneve, 1907 εζήτησε ν' αποδείξη, ότι τα εκ παπύρων αποσπάσματα, άπερ εξέδωκε, περιέχουσι την πραγματικήν απολογίαν του ρήτορος την γενομένην κατά την αποτυχίαν του πραξικοπήματος του 411. Νεώτερα δ' εξ Οξυρύγχου αποσπάσματα (Oxyrh Papyri XI (1915)σ. 92-104 αρ. 1364 οι εκδόται αποδίδουσιν εις Αθηναίον Αντιφώντα, σύγχρονον του πολιτικού, τον Σοφιστήν και τερατοσκόπον (Ξενοφώντος Απομνημ. Λ' 6) περί ού ο Σουίδας εν α' άρθρω λέγει ότι εκαλείτο Λογομάγειρος και εν άλλω ότι «Περί κρίσεως ονείρων» έγραψεν. Γνωστότερα τούτων ήσαν ηθικά έργα του Αντιφώντος, το «Περί ομονοίας» όπερ επαινεί ο Φιλόστρατος (εν β Σοφιστών Α' 15) και το «Περί αληθείας»· εις ό ανήκουσιν τα ανευρεθέντα τεμάχια. Αλλά κρίνων ταύτα ο _Alfred Croiset_ εν R. Et. Gr. XXX (1917) σ. 1-19 αποδίδει πάντα εις τον πολιτικόν Αντιφώντα, προβαίνει δε και εις αμφισβήτησιν της υπάρξεως ετέρου Αντιφώντος, φρονών ότι ο «σοφιστής και τερατοσκόπος» απεχωρίσθη ως άλλος υπό της φαντασίας των μεταγενεστέρων, καθώς ο Σενέκας ο τραγικός ως διάφορος δήθεν Σενέκα του φιλοσόφου].

291 (1) [_Εκδόσεις Ανδοκίδου_ εν τη Biblioth. Teubner υπό _Fr. Βlass_ (γ' έκδ) 1906 Αγγλ. ο Περί των μυστ. και Της καθόδου υπό _Ε. C. Marchant_, London «β' έκδ.) 1906. Ο Περί της προς Λακεδ. ειρήνης αμφισβητείται υπό του _K. Sittl_ και άλλων, υπό πλείστων δε νοθεύεται _Κατ' Αλκιβιάδου_, ενώ στηλιτεύεται ο βίος του πολιτικού εκείνου και προτείνεται ο εξοστρακισμός αυτού].

292 (2) [Αν ο εν τω _Φαίδρω_ αναγινωσκόμενος λόγος είναι πράγματι του Λυσίου αμφισβητήτως σφοδρώς. Το ζήτημα ανεκίνησε πάλιν ο _d. Vahlen_ εν Πρακτικαίς της Πρωσσ. Ακαδημ. 1908 σ. 788-816, και ο προς αυτόν αντιδοξάζων _Η. Weinstock_ de Erotico Lysiaco, 1912. — Και ο Επιτάφιος τοις Κορινθίων βοηθοίς, όν εξέδωκε μετά λατιν. σχολίων ο _Μ. Erdmann_ (Teubner) 1881 και μετ' αγγλ. ο _F. J. Snell_ (Clarendon) 1887, σήμερον υπό των πλείστων νοθεύεται, καίτοι ο _Ζάκας_ (τόμ. Β' σ. 412-30 της εκδόσ.) διά μακρών υπερασπίζει την γνησιότητα].

293) _Wilamowitz-Moellendorff_, Aristoteles und Athen, ΙΙ 226.

294) [_Εκδόσεις_ του Λυσίου εν μεν Biblioth. Teubner _Th. Thalheim_ 1901 εν δε τη Biblioth. Oxon _Car. Hude_, 1912. — Μετά λατιν. σημειωμ. υπό _Cobet Hartmann_, Lugd. Batav, 1905. Μετά ελλην. σχολίων εν τη Ζωγραφ. Βιβλιοθ. Λυσίου λόγοι και αποσπάσματα, εκδιδόμ. υπό _Α. I Ζάκκα_ τόμ. α' Αθήν. 1908 κα β' 1910. — Μετά γερμαν. σχολίων υπό _R. Rauchenstein_ και _K. Fuhr_ εκλεκτοί λόγοι ανατυπούνται παρά Weidmann — _Holmes_ Index Lysiacus, Bonnae 1895].

295) [_Εκδόσεις_ του _Ισαίου_ εν τη Biblioth. Teubner υπό _Th. Thalheim_ 1913 — μετ' αγγλ. δε σχολ. υπό _W. Wyse_, The Speeches of Isaeus, Cambridge 1904].

296) Παρά Διον. Αλικαρνασσεί, περί των αρχαίων ρητόρων 18 (σελ. 576 Reiske).

297) Ει και ο _Ευθύδημος_ αποδεικνύεται πρώιμον έργον του Πλάτωνος, ο επίλογος είναι προδήλως χωριστός, περιέχων τεκμήρια μεταγενέστας συνθέσεως.

298) Αρεοπαγητικός, κβ'.

299) [Φίλιππος, λδ' «θρασύτερόν σοι διείλεγμαι»].

300) Σωκρατικών Επιστολών λ' [_Herscher_ Ελληνικοί Επιστολογράφοι σ. 629].

301) Δεν πιστεύω ότι διά του εν τη Πολιτεία [495 ε'] λεγομένου «φαλακρού και σμικρού» ο _Πλάτων_ υπαινίσσεται τον _Ισοκράτη_.

302) [_Εκδόσεις_ του Ισοκράτους εν τη Biblioth. Teubner υπό _G. E. Benseler_ curante _Fr. Blass_ εις 2 τόμ. 1907 και 1910. — Τα παλαιά Scholia in Æschinem et Isocratem edidit _G. Dindorfius_ (Clarendon). Των Ελληνικών εκδόσεων αξιομνημόνευτοι αι παλαιαί, _Ισοκράτους_ λόγοι και επιστολαί υπό _Αδ. Κοραή_ (Ελλ. Βιβλιοθ. τόμ. Α' και Β') εν Παρισίοις αωζ' και _Ισοκράτους_ λόγος περί αντιδόσεως ήδη πρώτον διασκευασθείς και επαυξηθείς σπουδή _Ανδρέου Μουστοξύδου_, εν Μεδιολάνω 1812, _Isocrates_ Cyprian Orations (Ευαγ. προς Νικοκλ. Νικ.) μετά σχολ. αγγλ. υπό _E. S. Forster_ (Clarendon) 1912-_S. Preuss_ Index Isocrateus (Teubner) 1904].

303) [Τας πηγάς βλ. παρά _Westermann_, Biographi Graeci σ. 281- 312]

304) [βλ. _Λογγίνου_ (;) περί ύψους 34].

305) [βλ. _Αθηναίου_ ΙΙ' 341 Ε και ΙΓ' 590].

306) [_Έκδοσις_ τελευταία η του _Kenyon_ εν τη Biblioth. Oxon, 1906 μετά πάντων των αποσπασμάτων].

307) [περί ύψους 15, 10].

308) [Ο σωζόμενος λύγος είναι νόθος],

309) [Τούτο ήτο ψήφισμα του δήμου].

310) [_Εκδόσεις_ του λόγου του _Λυκούργου_ εν Biblioth. Teubner υπό _Fr. Blass_, minor 1902 και major 1899, και μετά σχολ. υπό _E. Sofer_ (Teubner) 1905]

311) [_Εκδόσεις του Αισχίνου_ εν τη Biblioth. Teubner υπό _Fr. Blass_ minor, 1918 και major, 1894]

312)[_Έκδοσις _ του _Δεινάρχου_ εν τη Biblioth. Teubner, υπό _Fr. Blass_, 1888].

313) Αλλά τα σωζόμενα 10 του λόγου αποσπάσματα δεν έχουσι πάντα τον αυτόν τόνον. Βλ. (ιδίως το 5)

314) Π.χ. ο Rochrmoser, ο Weidner και αυτός ο Βeloch και ο Holm· Τεχνικοί κριτικοί είναι ο Sgengel και ο Blass.

315) [Περί του στεφάνου 129 «ως η μήτηρ τοις μεθημερινοίς γάμοις εν τω κλεισίω ως προς τω Καλαμίτη χρεωμένη, τον καλόν ανδριάντα και τριταγωνιστήν άκρον εξέθρεψέ σε] αλλά πάντες ίσασι ταύτα, καν εγώ μη λέγω». Αλλά και ο Αισχίνης είχε διασύρει αρκετά την μητέρα του Δημοσθένους. Βλ. τον Κτησιφ. 171].

316 [_Εκδόσεις_ Δημοσθένους εν τη Biblioth. Teubner. υπό _G. Dindorf_ (έκδ. δ') curante _Fr. Blass_ εις 3 τόμ 1901-4, εν δε τη Biblioth. Oxon. υπό _S. H. Butcher_ εις 3 τόμ. 1903. — Μετά σχολ. ελλην. (πλην των σχολικών εκδόσεων και των παλαιών) οι Φιλιππικοί μετά προλεγομένων κλ. υπό _Κ. Ηροκλέους Βασιάδου_ εν Αθ. 1895, ο Κατά Φιλίππου Γ' υπό Γεωργίου Κωνσταντινίδου. Αθ. 1898 και _οι Ολυνθιακοί_ 1899. — Μετ' αγγλ. σχολ. ο Περί του στεφ. υπό _W. W. Goodwin_ with historical sketch and essays, Cambridge 1904. _Του αυτού_ o Κατά Μειδίου, notes and appendix. Ο προς Λεπτίνην υπό _G. F. Sandys_ with Introduction, notes etc. Cambridge. _Του αυτού_ οι Ολυνθιακοί (Macmillan) 1897. Ο Κατ' Ανδροτ. και Τιμοκρ. υπό _Ed. W. Wayte_ Cambridge 1893. Οι Φιλιππικοί υπό _Gilbert Davies_, Cambridge 1907. — Μετά γαλλ. σχολίων υπό _H. Weil_, Les Harangues, 3 éd revue par _G. Dalmeyda_, (Hachette) 1912 (ήτοι Περί συμμορ., Υπέρ Μεγαλοπ., Ροδίων ελευθ. Α' Φιλιπ. Α' Β' Γ' Ολυνθ., Περί της ειρ. Β' Φιλιπ, Περί Αλονν., Περί των εν Χερρ., Γ' Δ' Φιλιπ. και άλ.) και Les Plaidoyers politiques, I β' έκδ. 1883 (ήτοι Προς Λεπτ., Κατά Μειδ. Περί παραπρεσβ., Περί στεφ.) ΙΙ, 1886 (κατ' Ανδρ., Τιμοκρ., Αριστοκρ., Αριστογ. Α' και Β'). — Μετά γερμαν. σχολ. von _C. Rehdantz_ und _F. Blass_ οι Ολυνθ., αι Φιλιππ., Περί Αλονν., Περί των εν Χερρ. κλ. ανατυπούμ. (Teubner). Ο Περί στεφ. και υπό _K. Fuhr_, 1910. Επί παπύρων ανευρέθησαν και σχόλια του _Διδύμου_ εις τους Φιλιππικούς δημοσιευθέντα πρώτον υπό _Η. Diels_ και _W. Schubart_ Berliner Klassiker Texte I. Berlin, 1904 και εν τη Biblioth. Teubner υπό _των αυτών_ Didymi de Demosthene commenta, 1904].

317) Ολυνθ. β' 10.

318) Περί του στεφάνου 208.

319) [Μεταξύ του ανακτορικού κήπου και της Ριζαρείου Σχολής].

320) [_Εκδόσεις_ νέαι πάντων των έργων του Αριστοτέλους α) υπό της Β. Πρωσσικής Ακαδημ. εις 5 τόμ., ών ο α' και β' περιέχει το κείμενον ex recensione _Imm Bekkeri_, Berolini 1831, o γ' λατιν. μετάφρ., ο δε δ' ταρχαία Scholia in Ar. collegit _Ch. A. Brandis_ 1836, εν δε τω ε' τα Fragmenta και ο Index Aristotelicus, edidit _H. Bonitz_ (Εις την έκδοσιν ταύτην, ής αι σελ. είναι δίστηλοι μετ' αριθμουμ. στίχων, γίνονται συνήθως αι παραπομπαί)· β') η Παρισινή (Didot) εις 3 τόμ. ο I περιέχων Όργανον, Ρητορ. Ποιητ. Πολιτ. 1818, ο II (Ηθ. Φυσ. ακρόασ. Περί ουρ. Μετά τα φυσ.) 1850 ο III (τας Περί τα ζώα ιστορ. κλ.) 1854. — γ') και εν τη Biblioth. Teubner. εξεδόθησαν Ρητορ. υπό _A. Roemer_, 1898, Ποιητ. υπό _G. Christ_ 1903, Πολιτ. υπό _O. Immisch_, 1899. Μεγάλα Ηθ. υπό _Fr. Susemihl_,18-3. Ηθ. Ευδήμ. υπό _του αυτού_. 1884. Ηθ. Νικομ. υπό _Susemihl_ και _O. Apelt_ 1902. Περί ουρ. υπό _C. Plantl_, 1881. Μετά τα φυσ. υπό _W. Christ_, 1906. Περί ζώων μορίων υπό _B. Langkavel_ 1868. Περί τα ζώα ιστορ. υπό _L. Dittmeyer_, 1907 Περί ψυχής υπό _G. Biehl_ και _O. Appelt_, 1901 Περί φυτ. θαυμασ. άκουσμ. κλ. υπό _O. Appelt_, 1888, τα μικρά Φυσ. υπό _G. Biehl_ 1898, τα δε Fragmenta collegit _V. Rose_, 1886. — Εν δε τη Biblioth. Oxon. τα Νικομ. _I. Bywater_, 1890 — Μετά σχολ. ελλην. αξιόλογος η των Πολιτικών εκδίδοντος και διορθούντος _Α. Κοραή_ εν Παρισίoις, αωκ' — _Γ. Μπαρτ_, Σχόλια εις την Α. Πολιτείαν Αθηναίων, Αθ. 1899. Μετ' αγγλ. σχολ. τα Πολιτικά υπό _W. L. Newman_ (Clarendon) εις 4 τόμ 1887-1902, η Αθην. Πολιτ. υπό _J. E. Sandys_ (Macmillan) 1912. τα Νικομ. Ηθ. υπό _J. Burnet_ London. 1900 και σχόλ. υπό _J. A. Stewart._ Clarendon) εις 2 τόμ. 1892. η Ρητορική υπό _Cope_ και _J. Sandys_ εις 3 τόμ., Cambridge, 1897 και μετά μετάφρ. υπό _R. Jebb_ και σημ. υπό _J. Sandys_ Cambridge 1909, η Ποιητική Text with critical introduction, translation and commentary by _I. Bywater_ Clarendon) 1909 και The Poetics of Art translated from Greek into English and from Arabic into Latin by _D. S. Margoliouth_, London 1911, Το περί ψυχής υπό _E. Wallace_ Clarendon) 1882 και υπό _R. D. Hicks_ Cambridge 1907. — Μετά γαλλ. σχολ. η Φυσική ακρόασις υπό _O. Hamelin_, Paris, 1907 το περί ψυχής υπό _G. Rodier_ εις 2 τόμ. Paris 1900-2 — Μετά γερμ. σχολ., μετάφρ. αι Περί ζώων ιστορίαι von Dr _H. Aubert_ und _Dr. Fr. Wimmer_ Leipzig, 1868 — Μετά λατιν. σχολ. η Αθην. πολιτ. υπό _H. v. Herwerden_ και _J. v. Leeuwen_, Lugduni Bat 1891. Τα Νικομ. Ηθ. υπό _G. Ramsauer_ Teubner) 1898 κτλ]

321) [_Εκδόσεις_. Ταποσπάσμ. του _Αντιφάνους_ παρά _Μeineke — Bothe_ [βλ. ανωτ. σημ 265) σ. 345-418, και _Kock_ τόμ. II μέρ. Ι σ. 11-135, το δε του _Αλέξιδος_ παρά _Meineke_ σ. 517-584 και _Kock_ σ. 297-408].

322) _Εκδόσεις_ του _Φιλήμονος_ Menandri et Philemonis fragmenta υπό _Fr. Dübner_ (Didot) s. 107-132 και _Koch_ τόμ. ΙΙ μέρ. I σ 478-539).

323) [_Εκδόσεις_. Αι επιστολαί του _Αλκίφρονος_ εν Epistolographi Graeci _R. Hrecher_ (Didot) 1873 σ. 44-97, και χωριστά υπό _A. Schepers,_ Gronongae 1901 και _του αυτού_ εν Biblioth. Teubner 1905].

324) [Του _Μενάνδρου_ εσώζοντο μόνον πολυάριθμα αποσπάσματα εκ συγγραφέων, είχομεν δε και τας λατινικάς απομιμήσεις υπό του Πλαύτου και του Τερεντίου. Αλλ' από του 1907 ανευρέθησαν εν Αιγύπτω και πάπυροι, περιέχοντες μεγάλα συνεχή κομμάτια του Μενάνδρου, εξ ών οπωσδήποτε αποκαθίστανται τρεις κωμωδίαι· α') οι Επιτρέποντες, ευρέθησαν 585 στίχοι), όπου ο Δάος, ευρών έκθετον βρέφος, και ο Συρίσκος, ο αναλαβών ν' αναθρέψη αυτό, _επιτρέπουσι_ τω Σμικρίνη, ήτοι εκλέγουσιν αυτόν διαιτητήν) να κρίνη εις πότερον ανήκει ο μετά του παιδίου ανευρεθείς υπόχρυσος δακτύλιος, δι' ού κατόπιν πιστοποιείται ότι το βρέφος ανήκεν εις την Παμφίλην, νεόγαμον σύζυγον του Χαρισίου, εξ ού προ του γάμου κατά τινα νυκτερινήν εορτήν είχεν εκείνη συλλάβει το παιδίον. Η οικονομία είναι δεξιωτάτη· β') η Σαμία (ευρέθησαν 340 στίχοι), όπου παρίστανται δύο γειτονικοί εν Αθήναις οίκοι, του πλουσίου Δημέου και του πτωχού Νικαρέτου, και ο μεταξύ του Μοσχίωνος, θετού υιού του Δημέου, και της Πλαγγόνος, κόρης του Νικαρέτου, έρως και η τύχη του τέκνου των γ') η Περικειρομένη (324 στίχοι), ένθα προλογίζει η Άγνοια, η δε σκηνή υπόκειται εν Κορίνθω, υπόθεσις δε είναι η τύχη δύο εκθέτων διδύμων, υιού και κόρης του εμπόρου Παταίκου. Ευρέθησαν επίσης μέρη μικρά του Γεωργού (τω 1898) του Ήρωος. του Κιθαριστού, του Κόλακος, της Περινθίας και άλλων κωμωδιών.

_Εκδόσεις_ των νέων αποσπ. (εν τη Biblioth. Teubner) Menandrea iterum edid. _Alf. Koerte_ 1912, και Menandri reliquiae nuper repertae. Iterum edidit _S. Sudhaus_ (εν τη σειρά Kleine Texte von ΙΙ. Lietzmann 44-46) Bonn 1914. — Μετά σχολ. αγγλ. υπό _E. Capps_, Four Plays of Menander (Ήρως, Επιτρέπ., Περικειρ., Σαμ.) Boston 1910 — Μετά σχολ. γαλλ. υπό _Μ. Croiset,_ L' Arbitrage (Επιτρ.) Paris 1908. — Μετά σχολ. γερμαν. _C. Robert_, Der Neue Menander, Berlin 1908. — Μετά σχολ. λατιν. Menandri fabularum reliquiae cum notis criticis commentariis tertium edidit _J. van Leeuwen_ Lugduni Batavorum 1919. — Τα δε παλαιά Μenandri et Philemonis fragmenta υπό _Fr. Dübner_ (Didot) σ. 1-106 και Kock, τόμ. II μ. II σ. 3-272].

325) [Τα έργα των επιγραμματοποιών σώζονται εν τη «Ανθολογία», τη μεγάλη του Πρωτοπαπά _Κωνσταντίνου Κεφαλά_, ού το αυτόγραφον (917 μ. Χ.) ευρισκόμενον (σήμερον μόνα τα 12 βιβλία) εν τω παλατίω της Αϊδελβέργης, ονομάζεται «Παλατίνη Ανθολογία» και εν τη μικροτέρα του _Μαξίμου Πλανούδη_ (1250-1310 μ. Χ.) ού το αυτόγραφον σώζεται εν τη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη. — _Εκδόσεις_ Μετά την παλαιάν του _F. Jacobs_(1813-17) η Anthologia Palatina cum Planudeis et appendice υπό _Fred. Dübner_ (Didot) εις 3 τόμ. Ι (βιβλ. α'-η') 1871 ΙΙ (θ'-ς') 1888 ΙΙΙ (Appendix nova υπό _Ed. Cougny_) 1890. Εν Biblioth. Teubner, συνεκδίδ, Anthologia Graeca Palatina cum Planudea edidit _Hugo Stadtimueller_ τόμ. I (Πάλατ. 1-5 βιβλ. Πλαν. ε'-ζ') 1894 τόμ. II μέρ. I (Παλατ. ζ' Πλαν. γ') 1899 τόμ. III μέρ. I (Παλατ. θ') 1906 (έμεινεν ατελής)].

326) [Σήμερον έχομεν περισσοτέρα ποιήματα του Καλλιμάχου πλην των 6 σωθέντων ύμνων και των 74 επιγραμμάτων (και της λατινικής μεταφράσεως της Κόμης της Βερενίκης και του Θέτιδος Επιθαλαμίου υπό του _Κατούλλου_ και του ιαμβικού ποιήματος Ίβις υπό του _Οβιδίου_). Τω 1893 ευρέθησαν επί ξυλίνου πίνακος αποσπάσματα της Εκάλης, όπου διηγείτο πώς η αγαθή αυτή γραία εξένισε τον Θησέα. Τω δε 1906 ευρέθησαν επί παπύρων της Οξυρύγχου (τόμ. VII 1910 σ. II κεξ.) 80 στίχοι των Αιτίων, εκ της περιφήμου ελεγείας Κυδίππης, όπου επραγματεύετο κομψώς τον προς την Ναξίαν ταύτην κόρην έρωτα του Κείου νεανίου Ακοντίου, και χωλίαμβοι (σ. 31) εν ιωνική διαλέκτω, όπου παριστά τον Ιππώνακτα ανερχόμενον εκ του Άιδου, και διηγούμενον παλαιούς μύθους. Εκ των νέων αποσπασμάτων ο Καλλίμαχος αναφαίνεται ποιητής έχων ιδίαν τέχνην, ήτοι νέον τρόπον διηγήσεως, άμοιρον αισθηματικότητος, αλλά μεστόν χάριτος, κομψότητος και εναργείας. Τα δε χωλιαμβικά κομμάτια, συνδυαζόμενα μετά των επίσης εν Οξυρύγχω ανευρεθέντων ιάμβων άλλου ποιητού ΦΟΙΝΙΚΟΣ του Κολοφωνίου, δεικνύουσι ποία ήσαν τα αλεξανδρεωτικά πρότυπα της ρωμαϊκής σατίρας.

_Εκδόσεις_. _U. v. Wilamowitz-Moellendorff_ Callimachi Hymni et epigrammata Berolini, 3η έκδ. 1907 και μετά λατιν. σχολ. _O. Schneider_ Callimachea, εις 2 τόμ. (Teubner) 1870, και μετά γαλλ. μετάφρ. _A Hauvette_ Les epigrammes de C. εν R. É. Gr. XX. (1907) σ. 295-355. — Τα δε νέα αποσπ. _Th. Gomperz_, Aus der Hekale des K. Wien 1893 και _A. Puech_, Acontios et Cydippé_ εν R. É. Gr. XXI1I (1910) σ. 255-275 και _K. Kuider_ περί των ιάμβων εν R. E. Gr. XXIX (1916) 404].

327)[_Εκδόσεις Απολλωνίου_. Εν τη Biblioth. Teubner, υπό _R. Merkel_, ανατυπ. 1905, και εν τη Biblioth. Oxon. υπό R. C. Seaton_. [1900]. — Μετά των αρχαίων σχολ. προλεγόμ. κλπ. υπό _R. Merkel_ και _H. Keil_ (Teubner) 2 τόμ. 1854.]

328) Ούτω π.χ. το όνειρον του Mathew Arnold.

«Make leap up with joy the beauteous head Of Prosperpine, among whose crowned hair Are flowers, first opened on Sicilian air And flute his friend, like Orpheus, from the dead».

[_Eκδόσεις_ Βουκολικών (Θεοκρίτου _Βίωνος και Μόσχου_) εν τη Biblioth. Teubner η υπό _H. L. Ahrens_ ανετυπ. 1909, εν δε τη Biblioth. Oxon. υπό _U. de Wilamowitz-Moellendorff_. — Τα αρχαία σχόλ. Scholia in Theocritum υπό _Fr. Dübner_ (Didot) 1849, Μετά νέων ελλην. σχολ. Ειδύλλια, τα διδασκόμενα εν τω Γυμνασίω υπό _Π. Ηρειώτου_ (1914)_Εμμ. Γενεράλι_ (1915) _Χρ. Β. Λώλου_ (1916). — Μετά σχολ. αγγλ. υπό _R. J. Cholmeley_, London, 1901. — Μετά λατιν. σχολ υπό _Fritxsche_ και _Hiller_ (Teubner) 1881. Αξιόλογος _Ph. E. Légrand_ Étude sur Théocrite, Paris, 1889].

329) [Τα εξής περί Ηρώδα εκ του προλόγου της β' έκδ. του βιβλίου σ. XX-XXII].