Part 11

Ick bin'r to Jahr auck es wiesen. Unnerwieges kwam ick bi'n aulen Pattkentriäer, de, as mi schein, geeren met mi an'n Pauk woll, un ick mag dann auk wual es geeren met allerhande Lüüe küüren, dann wat de Eene nich n weet, weet de Ann're un'r is nin Minske sau dumm, haule ick'r vor, dat m 'r nich de meesten Tiidt na wual ichtens wat van leeren konne. Man in den Düssen harr'k mi dach sau wat versehnen. As he uut miinen Wäärden begreip, dat ick na der Geeterigge woll, siä he, dat he'r auck na to gönge un 'n netten Richteweg van 'n half Stiige Trette wüste. De Küürklaus vertellde mi, dat dat Wierk 'n unnewieten[20] Geld e kostet harre, un mende, dat't aparte unwiis riike Lüüe sienen mosten, de söckes wat waugen konnen. Em duchte, _se harren 'r leiwer vor up't Heck[21] liggen gaunen schollt un schmäuken 'n Piipvull Taback met Gemack_, as dat se sick in saune wiitlöftige Ambrasige[22] giewen harren; dann mende he, wenn Eene sauviel Geld hewwe, kiöne he sick't Liiwen wual to Nütte maaken un bööwe sick nich met söcke Wiitlöftigheeden aftogiewen. He wööre'r auck al ens bi hier e kuomen, as se dat Wierk iewen begunnen un nau man in'r Eerden aarbeidet harren un van 'n Müürwierke nau na nich dat Bitterste[23] to sehnen wiesen wööre; dau harr' em al Eene tostieken, dat se wual al dicke en paar Wannen vull duwwelde Pistollen in der Schiiten toklegget harren. Ick gaf em wier ümme, dat wööre auck al goot; dann de 'r viel Geld hebbe, de kiöne un miöte auck viel verschliiten un wat waugen un anleggen, dat aarme Lüüe 'r auck wat van afkriigen, un se schiölen 't sieker dach vorhier auck wual goot e noog uäwerlegt hebben, dat se't nich Allens man baats[24] vor Wiälmoot in 'n Drecke verraaket hebben willen. Man dat konn'k em alldach sau recht nich to Koppe kriigen un he harr't 'r alle wisse weg man met to doonen, wo se daar dach wual bi buawen bliiwen un'r dat unnewietene Geld wier uutrakken wollen; dann wann se auck nau sau viele Pötte un Pannen to rechte kreigen, sau wööre't Kaspel Haagen dann dach aparte sau graut nich, dat se daar sauviele verschlieten, dat se'r saune unwiise Anstalt ümme antoleggen bruuket harren. Dat viele Geld, harr he wual häärt, brächten en de Draakels 's Nachts düür 'n Schattsteen, dann Minskenkinner konnen sauviele Geld nich hebben, as de Liggerigge[25] to Bieckeroode kostede un dat Schmeltegoot schiölen en de Schmedt in'n Wünnerkenslacke[26] up 'n Hüggel un siine Knechte todriegen. Wann se sick met de, Gatt si bi us! man 'ne gooe Siidt to waaren wieten, harren em de Lüüe seggt, dann kiöne 't na wual gaunen; man _de Düüwel trüwwe 'n Düüwel un siinen Anhange_! Ick woll em bedüüen, dat de Pötte un Pannen, daar he van siäe, auck gintsiits 's Kaspels Haagen un wiit un siit[27] in de Welt herin göngen; dat konn 'k em abers gaar nich unner de Müssen kriigen, dann he mende dat söck schwaar iisern Tüüg 't Fohrlaun wual nich es driägen konne, un daarmet mierkede ick, dat 'k vor dat Mal bi 'n rechten aulen Dwaus[28] e raaket was, _de siin Liewe wual nich recht achter Moors Potte denn e kuomen sii un dessen Begriepe wual nich wiider reekede, as van de Gleppers[29] bes 'n Trechter_[30].

Eegen is et auck, dat se up wat Stiien mannige Wäärde ganz anners uutsprieket, as se booksteveert un schriewen weeret. Meestig is dat bi Oorts- un Huus-Naamens de Fall; t. B. Oesede, »_Aeuse_;« Bissen-dorff, »_Bistrup_;« Schlede-hau-sen, »_Schliesen_;«[B] Gü-ters-loh, »_Güüt-sel_;« Hü-de-pohl, »_Hüpel_;« Ges-mold, »_Gess'm_;« Lindlage, »_Lintl_;« Nordhaus, »_Naart's_;« u. s. w.

Nu, dat dooet annre Völker auck wual, aparte bruuket de Tuutertaaters van Franzoosen meestig viel mehr Bookstaawen as se näudig harren; dann ümme man eenes bitobringen, schriiwet se »~Monsieur~« un segget »~Mosjö~.«

Man een Franzoose, de auck 'n Käären uäwer'n Rhiin kieken un Aart Düütsk raaebraaken leert harr un met eere wunnerlicke Schriiwerigge tierget wöörd, mende es, wi Düütsken maakeden 't hen un wier nich 'n Haar bieter, un sprööken faaken na vull k'rjösker, dann wi booksteweerden t. B. G--a--u--l un sprööken »_Pferd_.«

De Franzoosen hebbt auck al in ölleren Tiien hen un wier düütske, sagaar _ganz plattdüütske_ Wäärde in eere Sprauke up e nuamen, man de schriiwet se dach auck meestig jüst as wi; t. B. »_~Gratteboesse~_,« _Krasseböße_; up Haugdüütsk: »Kratzbürste;« »_~Havre-sac~_,« _Hawersack_; »_~Echoppe~_,« _Schoppe, Schüüre_; »_~trinquer~_,« _drinken_; »_~valise~_,« _Felliisen_; »_~fifre~_,« _Piiper_; »_~canapsac~_,« _Knappsack, Quiärsack_; »_~stangue~_,« _Stange_; »_~banc~_,« _Bank_; un Annre Mehr.

Wann me sau'n half Stiige Jahre tohaupe de Schöölerbänke drücket heft, dat hänkt eene vor 't ganze Liewent an un mi ducht, sau ault konn me nich weeren, dat't eene vergeite, wat me in de Tiidt alle vor Uptuäge tohaupe driiwen heft, un wann na den Uutspriöke[31] dann de Eene hier de Andre daar hen verschleit, ergetzet me sick na sauviel mehr, wann me in öllern Daagen na hier un daar es unvermoodlick 'n aulen Schoolkameraden wier andrept, daar me met van de Jungensstreiche, de me in de Kniiweljahre dull un vull sieten heft, küüren kann; dat lüstet[32] dat Harte un ick weet wual, dat 't'r Ju auck sau met geht. Ick vor miin Part kann Ju versiekern, dat 't mi alltiidt de beste Verhaal[33] is, wann 'k's Suomers es 'n Paar Daage in miiner Heemte[34] herümme schlinkviisen[35] kann un sööken de aulen Kernuuten nau, daar man leider nich ganz viele mehr van sind, un kiiken es achtern Tuune hier, wat se bedriiwet.

Ümme dat Ji nu auck sehet, dat'k mi na sau hen un wier met de plattdüütsken Sprauke bequackele[36] un 'r auck na wual sau wat van verstahe, schicke ick Ju hier 'n Paar Schnurren bi, de ick vor un nau auck sülwenst bedacht hebbe. Dat Handwierkerstücksken »As ick van Uänern gönk spatzeeren« etc. woll 'k mi abers wual wier uutbidden, dann ick hebb'r man dat eene Blatt mehr van; de Annern, van Hans Gastenkäären, van de besuapenen Gäuse etc. müüge Ji wual behaulen.

Un nu segget mi to'n Neigsten nich wier, dat'k miine meesten Wäarde binnen[37] behööle, dann an düsse Breewe schiöle Ji dach wual sachte en Paar Daage wat to bookstaweeren hebben.

Wann Ju söcke Breewe un uäwerall de Plattdüütske Schnackerigge haaget, kiöne Ji 't mi man seggen, dann kannk'r Ju na wual mehr met e deenen, aparte met 'n aardig Vertellsel van Michels Jungen, de to'n eersten Mal na'r Stadt wiesen was.

Haulet de Köppe risk, sau lange Ji ichtens kiönet un giiwet Ju nich faarts to, wann'r Ju af un an es'n Wierwiind[38] düür puußet, dann Ji wietet wual: _Uuse leewe Herrgatt vergitt ninen Düütsken un wann He 'n nich ei'cken will, lät he 'ne piitsken._ Aart Ungemack krigt 'n jedder Minskenkiind faarts van der Buurt[39] an in de Kiipen un mot 't sick gefallen lauten, dat he 't siin Liewe lank met sick herümme schliepen mot; man he mot'r auck't Siine bi ansetten, dat he't bi Tiien afwiiret, saviel in siiner Macht is, dat de Drägte[40] nich allsto schwaar werd un en heel an de Grund duuket; dann gaaet de paar Liewensdaage de uuse leewe Heere us toerkinnet heft, 'r auck met Störten un Upstaunen baule noog hier, bes de Köster un de Schöölers us, wann us de Kuusen nich mehr kellet un se us in 't leste Bedde tohüüet, dat leste Süsseleedken[41] vorsinget:

»Hat ihn gleich manche Noth gedrückt, »So wird er nun bei Gott erquickt. »Was sind die Leiden dieser Zeit »Doch gegen jene Herrlichkeit!«

Grüüßet Juue Fruwwen un Kinner, aparte Liisken, fründlick van mi. Wann Ji es na'r Stadt kuomet, dann dooet dach auck es'n Trett na miinen Huuse.

[1] _Wiisepint_: Klugheitskrämer.

[2] _tämden Ju_: brüstetet Euch.

[3] _Fospern_: Fußspuren. (contrahirt von Footspuuren.)

[4] _Truaen_: Tritte.

[5] _begnaagen_: benagen.

[6] _verspeen_: vertreiben, verdutzen.

[7] _beliikteeken_: bezeichnen, beweisen.

[8] _hännigen_: mittelgroßen, kleinen.

[9] _baarf'sk_: (baarfootsk) mit bloßen Füßen, baarfuß.

[10] _Schepsels_: Geschöpfe.

[11] _mashacken_: durch Dick und Dünne laufen.

[12] _Holskeklaunen_: Klötzchen unter den Holzschuhen.

[13] _sick wat verniggen_: sich wundern über Neuigkeiten.

[14] _'n heelen Bras_: eine ganze Menge.

[15] _knuustern_: zerbeißen.

[16] _Geeterigge_: Gießerei.

[17] _Niggelaut_: Stöberer.

[18] _Schatillger_: Tischler.

[19] _Gnittelsteen_: Polierstein, Glätter.

[20] _unnewieten_: unsäglich, sehr bedeutend.

[21] _Heck_: Lattenthür, Geländer.

[22] _Ambrasige_: ~Embarras~, Weitläuftigkeit.

[23] _Bitterste_: Mindeste.

[24] _baats_: baar, blos.

[25] _Liggerigge_: Anlage, Belegenheit.

[26] _Wünnerkenslacke_: Wunderloche.

[27] _wiit un siit_: weit und breit.

[28] _Dwaus_: Einfaltspinsel.

[29] _Gleppers_: Augen.

[30] _Trechter_: Trichter, fig. Mund.

[31] _Uutspriöke_: Confirmation.

[32] _lüstet_: erfreut.

[33] _Verhaal_: Erholung.

[34] _Heemte_: Heimath.

[35] _schlinkviisen_: schlendern, schleichen.

[36] _bequackele_: befasse, abgebe.

[37] _binnen_: bei mir, für mich.

[38] _Wierwiind_: Wirbelwind.

[39] _Buurt_: Geburt.

[40] _Drägte_: Tracht, Last.

[41] _Süsseleedken_: Schlummerliedchen.

[A] Diese Abweichung ist um so merkwürdiger, da das Kirchspiel Hagen nur 1½ Stunden von Osnabrück entfernt liegt und man blos in diesem Kirchspiele so abweicht, während über seine Gränzen hinaus der Osnabrücker Dialekt sich wieder hören läßt; wiewohl geringere Diversionen auch in einigen anderen Kirchspielen vorkommen.

[B] Ick hewwe 't richtig beliewet, dat sa'n jungen Auditer, de 'n Fruömdlink was un düsse Wiise nich kinnede, in't Protocoll schreif: Im heutigen Termine erschien der N. N. aus _Schlesien_.

Aus dem Leben.

('t lut wual up Stiien lüügenhaft, man 't is alldach wahr.)

De Michel to ... (et was Eene van de ächten düütsken Michels) harr'n upschuaten 'n Jungen, _de tüsken 'n[1] Brautschappe un der Molkenkaamer graut wooren was_; de was siin Liewe na nich na'r Stadt e wiesen un woll'r dach sau bedrööwede geeren auck es hen.

He lag'r siinen Bawwen[2] alle Daage met vor 'n Ahren, dat he 'r sick baule nich mehr vor redden of biergen konn.

De Buur woll dat Galpern[3] antleste nich länger mehr häären un siä to den Jungen: Af e daun! daar schast du nich länger bekrutt[4] ümme sien. Muaren in 'n Daage schast du'r hen, Jan-Hinnerk, dann heft de Plaugerigge en Ende. De Mömme schall di 'n Kuarw vull Egger un 'n Paar Schlaagen[5] Battern metdoonen, dat du nich liig n gehst un dann trest du unnerwieges bi 'n Köster vor un frägst 'n, af he wat na 'r Stadt to bestellen harre.

De Stadtlüüe wietet alltiidt wat Nigges, dann _in der Stadt gaaet de Klokken jümmer an beeden Böörden_[6] un se beliewet'r mehr un wietet'r bieter up to loopen as de Buuren; abers se sittet auck aller Nücke vull un willt us allmanngsens wual es wat narren un _vor Oeweldaaren[7] hebben_, daar mot me sick vor waaren un denken man an't elfte Gebot, dat het: »_Laut di nich verblüffen[8]!_« weest'e wual. Man wann di wat Nigges schlumpen scholl, dat most du rieken beachten un vertellen't mi faarts van Auwend, wann du wier inkümmst, dann du weest wual, dat Alle de to de Michels Aart hääret, van Natuur nütte[9] niggel'k sind.

As des annern Muarens de Hahnen den Dag inkreggeden stönd de Aulske up, sochte de Egger van der Hiilen, tellde se in'n Twiigkuarw[10] dää de Battern in'n Dook un siä to den Jungen: Süh, Jan Hinnerk, ick hewwe di daar dree Stiige[11] Egger tüsken de Schiiwen raaget[12] un twee Pund Battern in'n Dook e buunen, daar jedereene twee Pund van wegt. Sau as du nu man iewen binnen der Paarten bist, gehst du alle Hüüser n biilings[13] un röpst helle uut in de Düüren: Batter un Egger! un wann di dann wel[14] wat afkaupen will, büst du an'teerste acht Egger vor'n Schillink[15] un toleste häugestens niigen. De Battern dööst du unner'n halwen Oortsdaaler[16] 't Pund nich weg. Man ick segge di, laut di nich belämmern un bemüülen[17], dann daar sind de Stadtlüüe mannigsens auck nich to goot to, aparte wann se mierket, dat se'n dummen Dwaus[18] vor sick heb't, verstehst'e!

Du konnest auck wual 'n Bieker[19] Salt miëbringen, dat läst du di in den liigen Batterdook mieten; dann knüppest du de Timpen tohaupe un nimmst di in Achte, dat du'r Nicks uutguölen[20] läst. Wann du't ichtens man alle met Leiwe schliepen konnest, dann woll'k auck wual'n Pund Traun hebben; de liige Pulle steht daar up'r Anrichte[21]. Ick hebbe eer 'ne Fissen[22] ümme'n Hals e buunen, daar packest du met'r Hand düür, dann lät se sick bieter driägen, begripst'e wual; man du most se bedierwe anpacken, dann an'r eenen Siit is'r al'n lütken Bost inne, un most di auck waaren[23], dat se di nich an't Tüüg kümmt un dat du'r nich to viele met schiölest, süss mogtest du di fuul[24] maaken, dann se is van binnen un buuten nütte toschleppet[25].

Wann du in de Stadt kümmst, dann sette de Traunpullen man faarts bi 'n Päärtner in; de heft gooe Waare, deswiegen hebb'k'r miinen Ingank auck bes nu to alltiidt e hatt un em jümmeran Allens e günnet, wann wi wat uut'r Stadt hebben mosten un et docht aparte nich, wann me met'r Käupenskup van'n Eenen na'n Annern löpt.

Man ens wöörd he mi es hellske falsk to; dat is zwaarens al en Praus[26] e liien un ick hebb't em auck al lange wier vergieten.

As uuse Gretlies na 'ne lütke Blaage van'n Wichte was un iewen an to kräuteln fönk, nam ick den Nestepuck[27] es up'r Huukenacken[28] met na'r Stadt un tratt auck bii'n Päärtner in; de mogte jüst wual nich recht frisk sienen, dann he satt in der Beddekaamern up'n Schreine un tröck een Paar kloppenbörger Strümpe uäwer't ann're an. Ick baut em'n gooen Muaren; he gaf 'ne mi wier ümme un fröög mi, waar ick sau lange bliewen wööre, ick gönge em dach wual nich vorbi: (In den sülwesten Augenblicke mierkede ick, dat den Wichte wat ankwam, man dat kwam di sau mutts[29], dat'k den Verwank[30] nich mehr winnen konn, dat'k'r met uut'n Stuawen lööp; deswiegen kräup'k'r man gawwe met inn'n Houk[31] achter·de Kaamerdüüren.) Nei, anwerde ick met 'n Schnappe up'n Päärtner siine Frauge, ick bin ju sin Liewe na nich vorbi e gaunen un günne ju weiß Gatt Allens vor as nau. Dat mierke ick, siä he, man düt harren ji wual'n Annern günnen mogt. --

Unners du diin Wierk in der Stadt afdööst, met di dann de Päärtner den Traun in, un wann du'r dann wier uutwullt, haalest du de Pullen wier af; man lat se'r jau nich daalfallen, segg'k di.

De Junge tröck siin beste Wämm'sken un siine Sönndagesschoo un de niggen Schatthuasen[32] un Landströöfeln[33] an, sett'de de ruwwen Ellebutts[34]-Müssen met'n langen Vossschwanze up, un staapelde met'n Dagweeren läs.

As he an de Kösterigge kwam, stönd de Hepzepter[A] in der Schrautdüüren[35] un keik in't Wier. Gooen Muaren, Jan Hinnerk! siä he, waar wullt du al sau froo un iilig hento? Na'r Stadt, anwerde Jan Hinnerk, un de Aule heft mi seggt, ick scholl Ju fraugen, af Ji vellichte wat to bestellen harren. Dat kümmt mi nett to Passe, siä de Köster, ick hewwe van Muaren jüst 'n Paar Pund Sparges stuaken, de konnest du mi wual miëniemen, dann de Stadtlüüe müüget dat Quieckentüüg geeren frisk. Wann 't Wier'r sick man ichtens to regeeren will, un dat rieke ick dach, dann't süht'r wisse na sau jeewe[36] na uut, un den Grummeltaaren[37], de gintern upstigt, schall miines Achtens de Wiind na wual wier uut'n eene jaagen, dann schollen uuse Jungens van Daage Baunen planten un dat Lüüt harr'k'r auck geeren met bi e hatt, man miin' Fruwwe will abschlut Gaaren kuacken un daar kann se't Wicht nich bi missen, dessenthalwen kann ick van de Uusen van Daage nich Eenen na'r Stadt e kriigen: Man du most'n Lütk letten[38], dat'k se di uut'n Keller kriige; trett in un gank'n Käaren sitten un verhaale di; met'n Schnappe[39] bin'k'r w'er wier[B].... Süh daar, Jan-Hinnerk, dat sind jüst twee Pund, ick hewwe se di in een Buund e buunen, un wann'r di wel na frägt, dann födderst du vor't Pund sess Grössen, man scholl et de Fall sien, dat du auck man fiiwe kriigen konnest, dann doo se'r auck man vor weg.

Jan Hinnerk liä[40] de Sparges bi'r Siit' in siinen Kuarw un draawede allewisseweg fuörwerts na'r Stadt hento.

As he vor de Paarten kwam, möök he Augen as Pingelpötte[41]; he tratt faarts in de eersten Düüren, daar lag'n Keerel in 'n griisen Paltrocke[42] up'r Riekelbank un schnuarkede as 'n Behr[43]. Gatt help! rööp Jan Hinnerk, wi-ji Battern of Egger kaupen? Man de Keerel schnawwede en elennige an un siä: Du Tuorfschnuute van'n Jungen, sühst du nich, dat hier nine Lüüe n wuohnet? Vuörwele di to'r Stadt in un daar fraug n biilings, du Aabelhans!

Jan Hinnerk schaut tohaupe as'n Föör Backsteene, man he lööt sick alldach nich verblüffen, he taug de Schuaken[44] faart un lööp un rööp in alle Düüren: Wer will Sparges un Egger kaupen? Man he konn'r an't Eerste Nicks van quiit weeren, dann he dachte, dat Meeste kann di deenen, dann kümmst'e sauvel ehr wier na 'r Stadt.

Antleste, as he lange noog na de haugesten Priise ganfelt[45] harr', raak't he bi'n Mann de een Pund Sparges hebben woll. Niem't se Alle, siä de Junge, ick hebbe aparte nine Wechte, dat'k se uut'n eene wiegen konn'. Man de Mann woll abschlut nich mehr as een Pund hebben. Daar hest'e fiif Grössen, siä he, un wann du nine Wechte hest, sau nimm 'n Kniif, du Dummerjaun, un schniit se midden düür un doo mi man de bäuwesten Halfscheed.

Den Jungen duchte, he harr'n gooen Handel maaket un he sprünk up eenen Beene vor Frööden, dat de dumme Keerl man de dünnen Ende nuamen un em alle de dicken lauten harr' un dachte bi sick, Jan-Hinnerk dat schall wual striiken[46], nu sind di vor de dicken Ende sess Grössen dach wual sachte sieker e noog. Man he harr sick dach bedaart[47]; dann as he nu faartan de dicken Ende feil baut, lacheden se em Alle wat uut un siäen: Met söcke Sparges loop na 'n Düüwel, waar du de Köppe lauten hest, daar brink auck de Steerte hen.

Tiigen de Middagestiidt wöörd em aabel[48] to Sinne, dann em kwam Hunger un Döst an. Met des kwam he vor'n Huus, daar 'ne Riige lange Stuuten un'n Kuarw vull Beschüüte[49] achter de Ruuten stönden. Hier wuohnt wisse 'n Rüggenscheeter[50] un is wual sachte auck Werthskup, fröög he, un begiehrde 'n langen Stuuten un 'n Kroos Beer. Triäet neiger, siä de Huusheere un legget af. In'n Stuawen stönd saune niggemoodske Kuackmaschiine, met 'ner breen iisern'n Plauten buawen uppe, (as se reefaarts wisse viele to Biekeroode bi Haagen maaket weeret) de sag Jan Hinnerk vor'n Disk an. Up siine Wiise was de Junge uäwerlegsam e noog; den Kuarw met de Egger, mende he, settest du achter den Disk an de Grund, daar werd he di sau baule nich ümmestätt, man den Dook met de Battern legst'u buawen up'n Disk, dann beschnoopet se di de Katten un Rüüens sau hennige nich. Un nu kräup he achter den langen Gästedisk un lööt sick siinen langen Stuuten un den Kroos Beer goot schmecken. Man as he't knapp binnen harr', uäwerwältigede en de Schlaup. Unners he schnuarkede harren se van Buuten Füür in den niggemood'sken Uawen bott un as he wier upmunterde[51], was siine Batter heel verschwuunen un Nicks mehr daarvan to blikken, as de schmierige Dook. Dat konn uuse Jan-Hinnerk nich begriipen; he rööp den Werth un siä: Ick aarmste Kiind! ick harr'n Dook met Battern daar midden up'n Disk e settet un nu ick 'ne w'er wier sööke, is de Batter tohaupe d'ruute; de mot mi stualen sien. Man de Werth hölp en uut'n Draume, dann he beliikteekede[52] em, dat de iiserne Disk en glöönigen Uawen sii un de Batter van der Hitte schmolten wööre un he se nu uut'r Asken wier n sööken konne. Wat was'r to doonen? Jan-Hinnerk most'r sick in giewen, man em spiitede[53] Nicks mehr, as dat he'r nich eerst 'n resoluuten Schlart[54] van tüsken siinen langen Stuuten daun harr', dann harr' he 'ne nich sau dräuge to kewwen bruuket. He kreig siinen Kuarw achter'n Uawen denn, un lööp un rööp fuörwetan, wer will Egger un Sparges kaupen?

Nu entmod'ten em en Tropp aule Wiiwer un fröögen, waviel Egger he vor'n Schillink n geiwe? Achte, siä he; -- niigen de Wiiwer --, dann wollen se Jedder vor sess Penninge wecke hebben. De Junge gönk den Handel in un wann he eer[55] veere totell'd harr', schlöög he allebatt[56] dat füfde kort, dann he woll't deelen. Man dat was den Wiiwern nich na'r Müssen, dann se wollen heele Egger hebben; deswiegen behöölt de Junge de Egger un de liigen Döppe 'r to.

As he nu de ganzen Stadt düür dwaalt harr' un Nicks mehr quiit weeren konn', dachte he, du most man nagraae wier na Huus aarbeiden. De Köster schall wual met di tofriäe sien un de Aulske mag sülwent sehn, wo se füftehalf Egger vor sess Penninge verkaupen will.

Met'n Dunkelweeren tratt de Junge nu wier bii'n Päärtner in un woll de Traunpullen afhaalen, man he was'r nau nich in e mieten un se konnen auck de Pullen sau gliiks nich e fiinen, dann dat Wicht, dat's Muarens up de Booen[57] passet harr' un den de Junge dat Bestell daunen harre, harr' se in der Iile eenerwiegens daal e settet un konn'r sick sau gawwe[58] nich wier up besinnen, waar't se lauten harr'; deswiegen moste de Junge en Käären letten. Geetet mi unnerdessen en Drüppen in't Glas, siä Jan Hinnerk, dann will'k sau lange sitten gaunen; man ji miötet ju dach wual 'n bieten spööen, dat ji mi faarthelpet, süß mogt't mi to düüster weeren, dann de Klokke heft al 'n Verrel in siewen[59] schlaagen un ick freese[60] dat 't van Auwend stock-staakendüüster werd, dann 't fänkt al froo an to schiemern un de Maune geht wisse vor Middernacht nich up.

En Stool was'r nich an der Diälen, man achter der Huusdüüren stönden 'n Paar halwe Tunnen, daar wat inne was, dat uuse Jan-Hinnerk nich n kennede. He follde't an un't was sau hart as'n Steen un glinsterschwart. Daar kannst'e di wual sau lange uppe resten, dachte he, un lööt'r sick up daal; man as he wier upstaunen woll, konn' he gaar nich wier upkuomen. He rückeesede un rückeesede[61], un keik baule van der eenen baule van der annern Siit' achter sick un tröck un reit wat he man riiten konn, man de lierene Bückse woll p'rfass[62] nich läs. Nu fönk he an to joolen, dat de Päärtner un siine Lüüe anners nich n menden, as dat em'n graut Unglücke uäwerkuomen sii; man as se verneimen, wat'r Naut was, föngen se unwiis an to lachen un de Päärtner siä: Du Narre van'n Jungen, waarümme hest du diine breen Batzen[63] auck up de Tunnen daal[64] lauten, du säugest je wual dat'r Peck inne was. Wo wi di daar nu wier afkriigen willt, dat weet ick wahrhaftig nich. Süh es to, af du nich uut'r Bücksen uutkruupen kannst. He probeerde't 'n Paarmal, man he konn' sick sau viel nich es räugen un et woll abschlut nich gaunen. Dann miöte wi di 'r wual 'n Stücke achter uut schniien, siä de Paärtner. Trinlies, haal' es 'ne Scheeren! Man dat woll de Junge auck nich to biister[65] geeren hebben, dann et was siine beste Bückse de he harr'. Dann weet'k di anners ninen Raut, siä de Päärtner, as dat wi'r di wier uuthacket. Dat duchte den Jungen 't Beste to sienen un he woll't sick gefallen lauten. De Päärtner haalde'n breen Beitel[66] un'n Haamer un beitelde alle rund ümme daar de Junge faste satt, dat Peck läs, un as he nu upstaunen konn', schrappeden se't em sau goot se konnen achter af.

Man nu harr de Junge auck Iile, dat he weg kwam. He betaalde wat he schüllig was, nam siine Traunpullen in de Hand un tröck af.

As he de Paarten achter sick harr', lööt he sick düür'n Kopp gaunen, wat he in der Stadt uutgiewen harr', man daar was na siiner Meenunge en Verschiel[67] manken, den he uut'n Gedächtnisse gaaruut nich in't Riekene kriigen konn. He nam de Traunpullen bi der Fissen tüsken de Tiäne, kreig siin Geld uut'r Tasken un uäwertellde't in'n Gaunen uut eener Hand in de annere un riekede alle vor sick hen. Met des sprünk em'n Schelmstücke van'n Jungen in'n Weg und rööp em unner de Niäsen: Lütke Mann, lautet juue Pullen nich fallen! -- He dacht'r nich an, dat he de Pullen met'n Tiänen höölt. -- Nei, siä he, un baats! lag de Pulle up'n Steenen un was in Duusend Bieten[68].