Part 7

1 'In enen boomgaert quam ic ghegaen, daer vant ic schone vrouwen staen, si plucten alle rosen. :|: 2 Mijn dochte, dat mijn den hemel ontsloot, doe mijn die schoon een cranselijn boot met haer sneewitter handen.' 3 Een rode ridder heeft dat vernomen, tot sinen heer is hi ghecomen, hi brochten so leider maren. 4 'Here, seide hi, here goet! dats Brunenburch draecht hoghe moet, hi slaept bi dijnre vrouwen.' 5 'Dat en gheloof ic waerlic niet, dat Brunenburch mijn ontrou doet, hi staet mijn bi in noden.' 6 Die ridder die maecte sijn clacht so groot, dat Brunenburch ghevanghen wort gheleit op enen toornen. 7 Dat verhoorde dat vrouken fijn, si dede sadelen haer telderkijn, si volchde hem totter toorne. 8 'Brunenburch, waer om hebdi mijn lief, want u van mijn niet worden en mach dan reine cuusche liefde.' 9 'Mochtic hier noch legghen seven jaer, aenschouwen u mit oghens claer, eens daechs een woort te spreken!' 10 'Brunenburch, ic heb een man, die mijn ter eren wel houden sal, ic wil daer mede ghenoeghen.' 11 'Mochtic hier legghen mijn leven lanc, omvanghen u mit armkens blanc, een vriendelic cusken mede!' 12 Die ridder die maecte sijn clacht so groot, dat Brunenburch ghehanghen wort, gheleit al totter galghen. 13 Ende dat verhoorde dat vrouken fijn, si dede sadelen haren ros was fijn, si volchde hem totter galghen. 14 'Si comt gheronnen op enen ros daer ic den doot om sterven moet al buten mijnre schulden.' 15 'Ic heb noch seven broeders stout, die wel wreken selen uwen doot, daer en sel gheen wrekens ontbreken.' 16 'Dat nemic op mijn henevaert, dat ic uws lijfs niet schuldich en waert, daer ic den doot om sterve.' 17 'Mijn haer sel onghevlochten staen, mijn oghens en selen niet meer spelen gae. mijn mont en sel niet meer lachen.' 18 Brunenburch die gaf den gheest oft hadde gheweest enen stommen beest: het mochte een man ontfarmen.

Pp. Hs. aus dem Ende des XV. Jahrh. 17 Blätter 4o. mit meist geistlichen Liedern, zusammengebunden mit drei anderen gleichzeitigen Handschriften in niederl. Prosa, früher im Besitze des Reichsarchivars van Wijn im Haag, jetzt der Maatsch. van N. L. zu Leiden.

Hs. 2, 1. ob nicht besser ontlooc--2, 3. snee wijtseer--5, 4. hij helpt mijn al wt noeden--8, 2. jw--9, 2. oggens--13, 3. totter--14, 1. op e. r. gheronnen--15, 2. die vwen doot weel vreken sellen--16, 2. dat jc hoer lif niet sculdich en ben--17, 2. spoellen.

Einen Abdruck besorgte L. P. C. van den Bergh in Nieuwe werken van de Maatsch. der Nederl. Letterkunde te Leiden VI. D. (1844.) blz. 291. ff., aber nicht ohne Fehler, z. B. 8, 3. Dan reine cusse he liefste; Str. 17. wird dem Brunenburch in den Mund gelegt!

Mijn für mij (2, 1.) ist die volkstümlichere Form, die auch noch jetzt, wenn der Nachdruck darauf liegt, gesagt wird: hij heeft het mijn gegeven. legghen (9, 11. 11, 1.) ist ein alter, noch jetzt üblicher Fehler für ligghen.

Die alte Schreibung ist mitunter sehr schlecht, wie sich denn das auch wol nicht anders erwarten lässt, denn die Hs. ist nach Bl. 4b. von weiblicher Hand geschrieben:

"dit hoert toe marigen remen diet vint die brent hoer tws om gods wyl"

¶ Nr. 7.

BRENNENBERG.

1 Het is gheleden jaer ende dach dat Brandenborch ghevanghen lach, gheworpen in enen toren, van stenen waren die muren. 2 Daer lach hi meer dan seven jaer, sijn haer was wit, sijn baert was grau, sinen roden mont verbleken, van der liefste was hi gheweken. 3 Si leiden hem op enen disch, si sneden hem uit sijn herte vrisch, si gavent der liefste teten tot ene morghen onbiten. 4 'Nu hebbe ic gheten dat herte sijn, daer op wil ghedronken sijn, nu schenct mi eens te drinken! mijn herte wil mi ontsinken.' 5 Den eersten dranc mer die si dranc, haer herte in duisent stucken spranc: 'nu helpt, Maria, maghet reine, met uwen kindeken cleine!'

Antw. LB. 1544. Nr. 81. ohne Str. 6. (Uhland Nr. 75. B.)

¶ 3, 4. onbiten, mhd. enbîszen, essen, Hor. belg. 5, 106.

Willems sagt zwar bl. 137. 'Ich habe die zerstreuten Strophen dieses schönen alten Liedes, wobei man an Gabrielle de Vergy erinnert wird, zusammen gebracht und den Text kritisch hergestellt, theils mittelst der mir mitgetheilten Abschriften (denn das Stück wird noch heute in Flandern gesungen), theils nach den davon bestehenden Abdrücken.' Wenn man jedoch den Willemsschen Text Nr. 53 (24 vierzeilige Strophen) mit den vorhandenen drei Texten vergleicht, so gelangt man zu der Überzeugung, dass wenn wirklich das Lied jetzt noch gesungen wird, es nur in dürftigen Bruchstücken besteht oder so ganz verschieden von den alten Texten ist, dass Willems nichts davon aufnehmen konnte, denn sein Text stellt sich als ein Zusammenflicken aller drei Texte heraus, wozu der niederdeutsche gerade das Meiste liefern musste.

1 Ik hebbe gewaket eine winterlange nacht, dârto heft my ein schön junkfröulyn gebracht mit eren snewitten brüsten, dat möchte dem helden gelüsten. 2 Êr brüste weren wit unde süverlyk, daran so lede de helt synen vlyt unde alle syne sinne: mit der schönsten wolde he van hinne.-- 3 Ik quam in einen bômgârden gân, dâr vant ik dre schö]ne junkfröulyn stân, se breken alle dre rosen to einem krans, to einem aventdans. 4 De eine de my dat krenzelyn bôt, van bleker varwe so was it rôt, van golt so was it ryke, van perlen süverlyke.-- 5 De valschen kleffer sloten einen rât dat Brunenberch gevangen wart, gevangen up vryer straten, in einen tôrn wart he gelaten. 6 Darin sat he wol söven jâr, syn kop wart wit, syn bârt wart grau, syn môt begund em to breken, nên wôrt konde he mêr spreken. 7 Se leden Brunenberch up den disch, se reten ên recht wo einen visch, se nemen êm ût syn herte, dat dede dem helde grôt smerte. 8 Se nemen êm ût syn junge herte fyn recht so einem wilden swyn, vorweldent in einem peper, se gevent der schönsten to eten. 9 'Wat isset dat ik gegetten heb, dat my so wol gesmecket heft?' 'dat is Brunenberges herte, dat dede dem helde grôt smerte.' 10 'Is dat Brunenberges junge herte fyn, so schenket my den kolen wyn, schenket in unde gevet my drinken! myn herte wil my vorsinken. 11 So neme ik dit up myne leste henvârt dat ik Brunenberges syn nicht schüldich wart denn reine küsche leve, dat konde uns nemant vorbeden.' 12 Den êrsten drapen den se drank êr herte in dusent stücke sprank; berât, here Christ, de reine mit dyner gnâd alleine!

Uhland Nr. 75. A. aus einem niederdeutschen LB. Nr. 44, Anf. des 17. Jahrh. (s. Uhland S. 977.)

¶ Nr. 8.

DIE FRAU VON LUXEMBURG.

1 Die mi te drinken gave, ic songhe hem een nieuwe liet: al van mijn vrouwe van Lutsenborch, hoe si haren lantshere verriet. 2 Si dede een briefken schriven so verre in Gulker lant tot Frederic haren boele, dat hi soude comen int lant. 3 Hi sprac tot sinen cnape: 'nu sadelt mi mijn paert! tot Lutsenborch wil ic riden, het is mi wel ridens waert.' 4 Als hi te Lutsenborch quam al voor dat hoghe huis, daer lach de valsche vrouwe tot haerder tinnen uit. 5 Hi sprac: 'god groet u, vrouwe, god gheve u goeden dach! waer is mijn here von Lutsenborch dien ic te dienen plach?' 6 'Ic en derfs u niet wel segghen, ic en wil u niet verraen, hi is heden morghen met sinen honden uit jaghen ghegaen. 7 Hi reet heden morghen al in dat soete dal, ende daer suldi hem vinden met sinen hondekens al.' 8 Hi sprac tot sinen cnape: 'nu sadelt mi mijn paert! ten dale waerts wil ic riden, het is mi wel ridens waert.' 9 Als hi bi der jachten quam al in dat soete dal, daer lach die edel here met sinen hondekens al. 10 Hi sprac: 'god groet u, here, god gheve u goeden dach! ghi en sult niet langher leven dan desen halven dach.' 11 'Sal ic niet langher leven dan heden desen dach, so mach ict wel beclaghen dat ic oit mijn vrou aensach.' 12 Hi sprac tot sinen cnape: 'spant uwen boghe goet ende schiet mijn heer van Lutsenborch in sijns herten bloet!' 13 'Waer om soude ic hem schieten? waer om soude ic hem slaen? ic hebbe wel seven jaren tot sijnder tafelen ghegaen.' 14 'Hebdi wel seven jaren tot sijnder tafelen ghegaen, so en dorfdi hem niet schieten noch niet ter doot hem slaen.' 15 Hi tooch uit sijnder scheiden een mes van stale goet, hi stac mijn here van Lutsenborch in sijns herten bloet. 16 Hi sprac tot sinen cnape: 'nu sadelt mi mijn paert! tot Lutsenborch wil ic riden, het is mi wel ridens waert.' 17 Als hi te Lutsenborch quam al voor dat hoghe huis, daer quam de valsche vrouwe van haerder tinnen uit. 18 'Vrou, god seghen u, vrouwe, god gheve u goeden dach! uwen wille is bedreven, uw verraderie is volbracht.' 19 'Is minen wille bedreven, hebdi minen sin volbracht, so doet mi sulken teiken dat ic daer aen gheloven mach!' 20 Hi troc uit sijnder scheiden een swaert van bloede root: 'siet daer, ghi valsche vrouwe, uws edel lantsheren doot!' 21 Si troc van haren halse van peerlen een cranselijn: 'houdt daer, mijn liefste boele! daer is die trouwe van mijn.' 22 'Uwe trouwe en wil ic niet, ic en wilse niet ontfaen, ghi mocht mi ooc verraden ghelijc ghi uwen lantshere hebt ghedaen.' 23 Hi troc uit sijnder mouwen een siden snoerken fijn: 'houdt daer, ghi valsche vrouwe! ghi sulter bi bedroghen sijn. 24 Te Lutsenborch op de muren daer loopt een water claer, daer sit, vrou van Lutsenborch, int heimelic ende int openbaer!'

Antw. LB. 1544. N. 23. (Uhland Nr. 123. C. Willems Nr. 24.)-- Dr. 13, 3. iaer--14, 4. hem fehlt--22, 2. wille--22, 3. verraen. Wol zu lesen 2, 4. te hant (int lant) und 6, 2. ic en wilt (wil)?

Das deutsche Lied war im 16. Jahrh., wie es scheint, noch sehr verbreitet: Brotuff Chronica (Lpz. 1557. Bl. 71b) liefert den Text, wie er zu seiner Zeit im Saalthale gesungen wurde, s. Wunderhorn 2. Ausg. 1, 282. Uhland Nr. 123. A. Gleichzeitig ist ein Fl. Blatt "Nürnberg durch Valentin Newber" Wunderhorn 4, 106. Es ist auch noch mündlich vorhanden: so liefert es H. Schreiber's Taschenbuch 1841. S. 382. (Uhland Nr. 123. B.)

¶ 15, 2. mes oft in der Bedeutung Schwert, weshalb die Änderung von Willems in sweert ganz unnöthig, obschon 20, 1. swaert-- 23, 1. mouwe, Ermel.

¶ Nr. 9.

HERR HALEWYN.

1 Heer Halewyn zong een liedekyn, al wie dat hoorde wou by hem zyn. :|: 2 En dat vernam een koningskind, die was zoo schoon en zoo bemind. 3 Zy ging al voor haer vader staen: 'och vader, mag ik naer Halewyn gaen?' 4 'Och neen, gy dochter, neen gy niet! die derwaert gaen en keeren niet.' 5 Zy ging al voor haer moeder staen: 'och moeder, mag ik naer Halewyn gaen?' 6 'Och neen, gy dochter, neen gy niet! die derwaert gaen en keeren niet.' 7 Zy ging al voor haer zuster staen: 'och zuster, mag ik naer Halewyn gaen?' 8 'Och neen, gy zuster, neen gy niet! die derwaert gaen en keeren niet.' 9 Zy ging al voor haer broeder staen: 'och broeder, mag ik naer Halewyn gaen?' 10 ''t is my aleens waer dat gy gaet, als gy uw eer maer wel bewaert en gy uw kroon naer regten draegt.' 11 Toen is zy op haer kamer gegaen en deed haer beste kleêren aen. 12 Wat deed zy aen haren lyve? een hemdeken fynder als zyde. 13 Wat deed zy aen haer schoon korslyf? van gouden banden stond het styf. 14 Wat deed zy aen haren rooden rok? van steke tot steke een gouden knop. 15 Wat deed zy aen haren keerle? van steke tot steke een peerle. 16 Wat deed zy aen haer schoon blond haer? een krone van goud en die woog zwaer. 17 Zy ging al in haers vaders stal en koos daer 't beste ros van al. 18 Zy zette haer schrylings op het ros, al zingend en klingend reed zy door 't bosch. 19 Doen zy dat bosch ten halven kwam, Halewyns zoon haer tegen kwam. 20 Hy bond zyn peerd aen eenen boom, de jonkvrouw was vol angst en schroom. 21 'Gegroet, zei hy, gy schoone maegd, gegroet, zei hy, bruin oogen klaer! komt, zit hier neêr, ontbindt uw haer!' 22 Zoo menig haer dat zy ontbond, zoo menig traentjen haer ontron. 23 Zy reden met malkander voort en op den weg viel menig woord. 24 Zy kwamen al aen een galgenveld, daer hing zoo menig vrouwenbeeld. 25 Alsdan heeft hy tot haer gezeid: 'mits gy de schoonste maget zyt, zoo kiest uw dood! het is noch tyd.' 26 Wel, als ik dan hier kiezen zal, zoo kieze ik dan het zweerd voor al. 27 Maer trekt eerst uit uw opperst kleed, want maegdenbloed dat spreidt zoo breed, zoo 't u bespreide het ware my leed.' 28 Eer dat zyn kleed getogen was, zyn hoofd lag voor zyn voeten ras, zyn tong nog deze woorden sprak: 29 'Gaet ginder in het koren en blaest daer op mynen horen, dat al myn vrienden het hooren!' 30 'Al in het koren en gaen ik niet, op uwen horen en blaes ik niet, moordenaers raed en doen ik niet.' 31 'Gaet ginder onder de galge en haelt daer een pot met zalve en strykt dat aen myn rooden hals!' 32 'Al onder de galge gaen ik niet, uw rooden hals en stryk ik niet, moordenaers raed en doen ik niet.' 33 Zy nam het hoofd al by het haer, en waschte 't in een bronne klaer. 34 Zy zette haer schrylings op het ros, al zingend en klingend reed zy door 't bosch. 35 En als zy was ter halver baen, kwam Halewyns moeder daer gegaen: 'schoon maegd, zaegt gy myn zoon niet gaen?' 36 'Uw zoon heer Halewyn is gaen jagen, g' en ziet hem weêr uw levens dagen. 37 Uw zoon heer Halewyn is dood, ik heb zyn hoofd in mynen schoot, van bloed is myne voorschoot rood.' 38 Toen ze aen haers vaders poorte kwam, zy blaesde den horen als een man. 39 En als de vader dit vernam, 't verheugde hem dat zy weder kwam. 40 Daer werd gehouden een banket, het hoofd werd op de tafel gezet.

Vlämisch: Willems in Mone's Anzeiger 1836. Sp. 448-450. (Uhland Nr. 74. D. [9]) Willems bemerkt dazu: 'Dieses alte Volkslied wird noch jetzt in Brabant und Flandern viel gesungen; die Melodie ist sehr schön, der Text aber in den fliegenden Blättern, die auf den Märkten verkauft werden, vielfältig verdorben.'

Willems hat später, (Nr. 49) denselben Text beibehalten, nur hie und da die Lesart des Fl. Blattes benutzt. Von den Varianten, die er mittheilt, habe ich Str. 20, 21, 22 aufgenommen. Die andern sind zu Str. 33.

Zy nam het hoofd al by dat haer en dooptet in een revier was klaer. Zy ging al aen zynen hoofde en las daer het Geloove (credo). Zy ging al aen zyn zyde en las daer de getyde. Zy ging al aen zyne voeten en las dry Weesgegroeten (Ave Maria).

Das verwandte deutsche Lied wird seit dem 16. Jahrh. in vielerlei Fassungen gesungen. Alte Texte: Basel bei Sam. Apiario um 1570 (Uhland Nr. 74 A.) = Basel bei Joh. Schröter. 1605. (W. Wackernagel Lesebuch 2. Th. 2. Ausg. Sp. 224.) Augsp. Mattheus Franck um 1566. (Uhland Nr. 74. B.) Nürnb. Friedr. Gutknecht 1554-1580. (Erk Liederhort Nr. 28 b.)--Neuere Texte aus dem Munde des Volks sind nachgewiesen in meinen Schles. Volksliedern S. 25. und zusammengestellt mit den alten bei Mittler Nr. 76-87. Ein niederdeutscher aus Westphalen bei Uhland Nr. 74. C. (Mittler Nr. 79.)

¶ 10, 3. kroon, der Jungfernkranz; so auch krône im Mhd., s. Müller Wb. 1, 887. Der Brautkranz war und ist in Deutschland noch hie und da ein kronenartiges Gewinde von Blättern, Blumen und Flittergold-- 13, 1. korslyf, Corsett, Leibchen--14, 2. van steke tot steke, von Stich zu Stich--15, 1. keerle, kaerle, flandrisch das Oberkleid--17, 2. koos, erkor, wählte--18, 1. schrylings, schrijdelings, rittlings, reitlings, mit ausgespreizten Beinen wie ein Reiter, à califourchon--20, 2. schroom, Schrecken--25, 2. mits, wenn.--27, 2. spreiden, spritzen--29, 1. ginder, dort-- 27, 3. voorschoot, Schürze.

In neuer Zeit wurde das alte Lied fast völlig umgearbeitet. Hatte man sich früher begnügt, die zweite Zeile im Singen zu wiederholen, so wurde nun jeder Strophe eine dritte Zeile hinzugedichtet. Wie sehr musste der poetische Sinn in und außer dem Volke erstorben sein, dass ein solches Machwerk dem Volke geboten und von ihm angenommen werden konnte! Um den Verfall der niederländischen Volkspoesie kennen zu lernen, gewährt dies Lied in seiner Umgestaltung einen zu wichtigen Beleg, als dass es nicht mitgetheilt werden sollte.

¶ Nr. 10.

HERR HALEWYN.

Op de wyze van den Credo.

1 Heer Halewyn die zong een liedeken klein en die het hoorde die wou' er by zyn, waer door dat er veel gekomen zyn in pyn. 2 Dan was daer noch een koningskind al van de schoonste die men vindt en die van haer ouders was zeer bemind. 3 Zy ging voor haren vader staen: 'vader, mag ik wandelen gaen? mynheer Halewyn zingt zoo aengenaem.' 4 'Neen, myn dochter vol van rom! die derwaerts gaet komt nooit wed'rom, wel 16 zynder dood gebleven met veel weedom.' 5 Dan ging zy voor haer moeder staen: 'moeder, mag ik wandelen gaen? want mynheer Halewyn staet my wel aen.' 6 'Neen, myn dochter vol van rom! al die daer gaet komt nooit wed'rom, veel dochters lieten daer hun leven en blom.' 7 Noch ging zy voor haer zuster staen: 'zuster, laet my wandelen gaen, ik wil mynheer Halewyn eens spreeken aen.' 8 'Neen, myn zuster schoone blom! al die daer gaet komt nooit wed'rom, van al de maegde die daer blyve staen de menschen stom.' 9 Voor 't lest sprak zy haren broeder aen: 'mag ik by heer Halewyn gaen? dit is al myn verzoek, wilt my toch toestaen! 10 ''t en let my niet waer dat gy gaet, als gy uw eer maer wel bewaert, en daer van en wil ik niet zyn vervaert. 11 Gy moogt vry by heer Halewyn gaen, uw bede wil ik niet afslaen, al wat gy my verzoekt wil ik u toestaen.' 12 Zy ging op haer slaepkamer fyn, deed aen een kleed van wit satyn, waer door zy scheen een godin te zyn. 13 Zy deed aen eenen carnaten rok, op ieder plooi een goude knop en eenen alderkostelyksten voorschoot daer op. 14 Zy sprong dan op haer vaders paerd en rede voort te bosse waert met een mannelyk hert heel onvervaerd. 15 In 't midden van den bosch heel fyn daer vond zy mynheer Halewyn, hy sprak: 'schoon maegd, gy moet willekom zyn! 16 Ik hoop gy zult worden myn deel, laet ons ryden nae myn kasteel, daer zal ik u toonen menig schoon juweel.' 17 Zy reden dan te zamen voort, op dezen weg viel menig woord, want het was een langen weg ongehoord. 18 Zy kwamen dan op 't galgeveld: denkt eens hoe dat zy was ontsteld, als zy daer zag hangen menig maegdenbeeld! 19 Alsdan heeft hy tot haer gezeid: 'maget, mits gy de schoonste zyt, zoo laet ik u kiezen met vlyt, 20 Of dat gy wilt gehangen zyn of sterven door het zweerd met pyn: daerom wilt kiezen met vlyt.' 21 'Wel, als ik dan kiezen zal, zoo kies ik het zweerd voor al, dat is de eerelykste dood in dit geval. 22 Maer trekt eerst uit uw beste kleed, daer mogt aenkomen eenig leed, want ziet het maegdebloed dat springt zoo wreed.' 23 Maer eer zyn kleed ten halven was, lag zyn hoofd voor zyn voeten ras en hy het wel verdiend op dat pas. 24 Den kop sprak levende nog half: 'maget, ziet daer neven de galg, daer zult gy vinden eenen pot met zalf 25 En strykt die voort an mynen mond!' maer zy riep: 'sterft valschen grond!' en hy gaf zynen geest terstond. 26 Zy nam het hoofd op heel verstoord en rede op haer peerd zoo voort en liet het lichaem ligge in bloed versmoord. 27 Als zy kwam half weg de baen, kwam zynen vader daer gegaen: 'maget, hoe mag het met heer Halewyn gaen?' 28 ''k heb hem gelaten wel gesteld en hy zit daer in het groene veld, wel met 16 maegden zit hy daer en speelt.' 29 Wat voorder op de zelve baen kwam daer ook zynen broeder aen: 'dochter, hoe mag het met heer Halewyn gaen?' 30 'Uw broeder is eenen heer vermaerd, zyn konsten heeft hy my verklaerd en met 16 maegden is hy wel bewaerd.' 31 Dan nog wat voorder op die baen kwam daer ook zyn zuster aen om van haren broeder iets te verstaen. 32 'Hier wat voorder in het veld daer is uw broeder als een held, aen 16 meiskens heb ik hem gelyk gesteld.' 33 Als zy dan nog wat voorder was, daer kwam zyn moeder alzoo ras: 'mevrouw, is mynen zoon nog wel te pas?' 34 'Ik heb van 't leven hem beroofd, in mynen schoot heb ik zyn hoofd, hy is als Holofernes gelooft!' 35 De moeder weenden heel gestoord: 'had gy wat eer gezeid dat woord, gy en hadt zoo wyd niet geraekt voort.' 36 'Gy zyt gelukkig, leelyk wyf! dat gy behouden moogt uw lyf en dat ik u niet maek als uwen zoon styf.' 37 Zy reed dan voort als Judith wys zoo regt nae haer vaders paleis, daer zy wierd ingehaald met eer en prys. 38 Zy blaest den horen bly van zin met victorie als een heldin en heel het hof ontfing haer in min.

Offenes Blatt in Folio: t' Antwerpen by J. Thys.--Dr. 9, 1. fehlt zy--23, 1. haer kleed (zyn kl.)--28, 2 fehlt groene--30, 3. fehlt hy--31, 3. om van den buyt en haeren broeder te verstaen.

Einige der letzten Strophen hat Snellaert, oude en nieuwe Liedjes Nr. 76 seinem Texte einverleibt.

¶ 6, 1. rom und 8, 1. blom in der Volkssprache für roem und bloem--9, 3. verzoek, Bitte--toestaen, zugestehen--10, 1. het let my, es kümmert mich--13, 2. plooi, Falte--18, 2, ontsteld, erschrocken--25, 2, valschen grond, nämlich des Herzens--29, 3. dochter, im Volke trauliche Anrede an jedes Mädchen--30, 1. vermaerd, berühmt--35, 3. raeken, gelangen.

¶ Nr. 11.

SCHÖN ADELHEID.