Part 21

1 Waar staat jou vaders huis en hof, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? 'aan geen groen heide, aan geen groen lof, daar staat mijn vaders huis en hof. zwijgt al stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!' 2 Hoe kom ik op uw kamerkijn, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? 'neemt jou toffeltjes in jou hand, kousvoeteling maakt zoo zoeten gang! zwijgt al stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!' 3 En of het deurtje kraakt, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? 'wij zullender een pont zeep inslaan, dan zal't wel zonder kraken opgaan! zwijgt al stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!' 4 Hoe kom ik op uw beddeken, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? 'neemt gij de deken en ik het laken, zoo zullen wij wel te bedde raken! zwijgt al stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!' 5 Hoe raak ik by u onder, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? 'slaat jou armtjes om de mijn, dan zal't sint Jan in de zomer zijn! zwijgt al stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!'

Holländisch: Oudt Haerlems Liedt-Boeck 27. Druck 1716. bl. 75. mit noch einer 6. Strophe, die aber nicht mittheilbar ist.

Deutsch: Wo find' ich denn deins Vaters Haus? in: Newes Teutsches Musicalisches Fröliches Convivium. Durch Melchior Francken. Coburgk 1621. Nr. 33. Quelle für Wunderhorn 2. Ausg. 2. Th. S. 434. Uhland Volksl. Nr. 258. Simrock Volksl. Nr. 187. und Kretzschmer Volksl. 2. Th. Nr. 147. (hier verändert).--Ein anderer älterer Text in Henrici Steuccii Newe--weltl. Lieder (Wittemb. 1602.) Nr. 21, u. daraus in Idunna u. Hermode 1816. S. 52.--Kuhländisch Meinert Fylgie S. 110; Bonnisch Simrock Volksl. Nr. 188; Kölnisch Mone Quellen u. Forschungen S. 160.--Oberwendisch: Volkslieder der Wenden von Haupt u. Schmaler 1. Th. S. 202. Nr. 185.

¶ Nr. 154.

LIEBESUNTERRICHT.

1 Meideken jong, meideken fier, waer staet uw vaders huiseken hier? 'ginders aen de groene weî, voor de deure staet een mei!' sprak dit loddelyk meisje. 2 Meideken jong, meideken fier, hoe geraken wy in dit huiseken hier? 'trekt by het koordeken van de klink, dat het deurken open springt!' sprak dit loddelyk meisje. 3 Meideken jong, meideken fier, hoe geraken wy in dit beddeken hier? 'voor het beddeken staet een plank, springt daer op en wacht niet lang!' sprak dit loddelyk meisje. 4 Meideken jong, meideken fier, wat doen wy in dit beddeken hier? 'legt uw hoofdeken op myn kussen, dat zal uw jong harteken lusten!' sprak dit loddelyk meisje. 5 Meideken jong, meideken fier, waer steek ik nu myn voetjens hier? 'steekt uw voetjens by de myn, het zal sint Jans midzomer zyn!' sprak dit loddelyk meisje. 6 Meideken jong, meideken fier, waer leg ik nu myn handjes hier? 'legt uw handekens op myn hart, het zal verdragen met u pyn en smart!' sprak dit loddelyk meisje.

Vlämisch: Wodana door J. W. Wolf. (Gent 1843). bl. 186. 187. Mittheil. Herrn Jaek Vande Velde mit der Bemerkung: 'Dies Lied wird zu Dendermonde unter der Krone (onder de Kroon) gesungen. Die Burschen und Mädchen halten sich alsdann fest bei der Hand und tanzen im Kreise herum.'--5, 4. Het zal t'sint Jansmis zomer zyn.

¶ Nr. 155.

LIEBESUNTERRICHT.

1 Meisken jong, myn maegdeken teêr? hoe komt men in dit huizeken neêr? 'trek aen het koordeken van de klink, dat het deurken openspringt!' sprak dat lodderig meisje. 2 Meisken jong, myn maegdeken teêr, waer leg ik myne kleederen neêr? 'achter myn beddeken is een hoek, werp daer in uw kleed en broek!' sprak dat lodderig meisje. 3 Meisken jong, myn maegdeken teêr, hoe kom ik in dit beddeken neêr? 'daer voor myn beddeken staet een bank, spring er op en wacht niet lang!' sprak dat lodderig meisje. 4 Meisken jong, myn maegdeken teêr, waer leg ik myn voetekens neêr? 'leg uwe voetekens by de myn! 't zal Sint-Jans-Dag kermis zyn.' sprak dat lodderig meisje. 5 Meisken jong, myn maegdeken teêr, waer leg ik myn handekens neêr? 'leg uw handekens op myn hert! 't zal verdryven pyn en smert.' sprak dat lodderig meisje.

Vlämisch: Willems Nr. 234, mündlich aus Gent.

¶ 1, 5. lodderig dasselbe was loddelyk, verliebt--2, 3. hoek, Winkel--2, 4. broek, Hose.

¶ Nr. 156.

MEIN MANN IST ZU HAUS.

1 Wie drommel klopt hier aan mijn huis? is het een rot of is 't een muis? mijn man is 't huis, mijn man is 't huis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn zoete kinnetje, en doet uw oogjes toe! 2 Als het regent, dan is het nat, dan gaat er mijn man niet uit de stad. mijn man is t'huis, mijn man is t'huis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn lieve kinnetje, en doet uw oogjes toe! 3 Als het regent, dan is 't vuil weêr, gaat na je huis, en komt morgen weêr! mijn man is t'huis, mijn man is t'huis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn zoetje lammetje, en doet uw oogjes toe! 4 'Vrouwtje lief, wat zingt gij dan?' Och mijn alderliefste man, mag ik niet zingen wat ik kan? mijn man is t'huis, mijn man is t'huis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn zoete kinnetje, en doet uw oogjes toe! 5 Onder mijnen wenteltrap daar staat er een bord met wijn getapt, mijn man is t'huis, mijn man is t'huis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn kleine kinnetje, en doet uw oogjes toe!

Holländisch: Apollo's St. Nicolaasgift aan Minerva, Leiden s. a. Vorher dasselbe Lied in hochdeutsch sein sollenden Versen: Wier theufel Kloft dar an mier hous.--In der Gegend von Hannover wird dasselbe Lied noch plattdeutsch gesungen.

¶ 1, 1. drommel, Teufel, Ausruf bei Verwunderungen (sonst dafür auch nikker, dukker, droes, duivel, duivekater). drommel wol das ahd. dremil u. gleichbedeutend mit hellerigel, vgl. Grimm Myth. S. 149.--3, 1. vuil, schmutzig--5, 2. bord, Teller.

¶ Nr. 157.

WENN'S ALLE TAGE DOCH SONNTAG WÄR'!

1 De zondag is wel na mijn zin, hij komt zoo gemakkelijk in; ik slaap met rust zoo lang 't my lust zonder misbaar: ik wou dat 't altijd zondag waar! 2 Zondags staat alle handwerk stil, dat gaat zoo fraai na onzen wil; elk tot zijn vriend gaat waar 't hem dient, den een tot d'aêr: ik wou dat 't altijd zondag waar! 3 Het werken is een groot verdriet voor hem die geeren en werkt niet; 't is hem een plaag ook alle daag en al het jaar: ik wou dat 't altijd zondag waar! 4 Zondags gaan ook de visschers uit met emmer, korf al om den buit, om vangen met schakel, werpnet: den hengelaar, hij wou dat 't altijd zondag waar! 5 De vrouwtjens toogen dan haar vlijt om zondags te wezen verblijd; elk in zijn huis of bij zijn bruid of zijn minnaar: ik wou dat 't altijd zondag waar! 6 De knechten zijn dan ook bereid om te gaan al met de meid, ginds ende weêr na haar begeer in 't groen eenpaar: ik wou dat 't altijd zondag waar! 7 Oorlof hier mede voor het lest, het dunkt mij altijd zondags best, dan is er vreugd al bij de jeugd, al bij malkaêr: ik wou dat 't altijd zondag waar!

Holländisch: Oudt Haerl. LB. 27. druk 1716. bl. 49. mit Weglassung einiger Strophen (Willems Nr. 249.) Gehört der neueren Zeit an.

¶ 1, 4. misbaar, Lärm--2, 4. aêr für ander--4, 3. schakel, Klebegarn, Fischernetz--4, 4. hengelaar, Angelfischer--5, 1. toogen in Seeland und Flandern für toonen, zeigen.

¶ Nr. 158.

DIE FASCHINGSWOCHE.

1 's Maendags en 's maendags dan ging ik om een pintjen, om een pintjen: ik dronk er twee, ik dronk er dry, 'k dronk er tot vyf-en-twintig by. 'Doen ze? doen ze? doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen?' Ja, zei Jan. 2 's Dingsdags en 's dingsdags dan was het vastenavond, vastenavond: myn wyf is op den toer gegaen, en ik ging met een andere. 'Doen ze? doen ze? doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen?' Ja, zei Jan. 3 's Woensdags en 's woensdags dan ging ik om een kruisken, om een kruisken: wat wilt gy dat 'k een halven dag ga timmeren of ga buisschen. 'Doen ze? doen ze? doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen?' Ja, zei Jan. 4 's Donderdags en 's donderdags dan was 't de dag van eten, dag van eten: zy stelden my al de beentjes voor, en 't vleesch was afgeëten. 'Doen ze? doen ze? doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen?' Ja, zei Jan. 5 's Vrydags en 's vrydags dan was de dag van slapen, dag van slapen: myn wyf was uit kommeeren gegaen, myn bed was noch te maken. 'Doen ze, doen ze, doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen? Ja, zei Jan. 6 's Zaterdags en 's zaterdags dan was 't de dag van renten, de dag van renten: ik bragt geen enkel oortjen t'huis, wy vielen aen 't battementen. 'Doen ze, doen ze, doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen?' Ja, zei Jan. 7 's Zondags en 's zondags dan was 't de dag des Heeren, dag des Heeren, dan deed ik myn schoon hemdeken aen, daerop myn beste kleêren. 'Doen ze, doen ze, doen ze, Jan? hebben zy dat gedaen?' Ja, zei Jan.

Vlämisch: Willems Nr. 250 ohne Angabe der Quelle (Snellaert Liedjes Nr. 53.)

¶ 2, 3. op den toer gaen, spazieren gehn--3, 1. woensdag, Mittwoch--3, 2. kruisken, das Aschenkreuz, welches der Geistliche am Aschermittwoch jedem Pfarrkinde auf die Stirne streicht--3, 4. buisschen, Holz spalten. Plantin: "buysschen, klonen, klunderen. Coigner, frapper, buquer. Adigere, cuneare, pulsare, tundere."--5, 3. kommeeren, auf die Gevatterschaft gehen, sich auszuschwatzen und die Zeit zu vertreiben--6, 3. oortjen, ein Viertelstüber--6, 4. battementen vom frz. ébattement, sich belustigen, spielen u. dgl.

Das Lied war schon im 17. Jahrh. bekannt. Snellaert besitzt ein fliegendes Blatt vom J. 1638 "Nieu kluchtigh liedeken van den Geusen Haes op uyt Calloy, op de wyse: Hebbense dat ghedaen, doense, doense" S. Willems bl. 548.

¶ Nr. 159.

WIR SIND ALLZUMAL NARREN.

1 Wi groeten mijn heer met groter eer van Keienborch verheven sonder iet meer, wi groeten hem seer: god laet hem langhe leven! van ons gheslacht so isser veel, men canse niet ghetellen, wat batet dat ict swijch oft heel? wi sijn bestroit met dat tuilsche meel, wi draghen cappen met bellen. 2 Wi sijn al mal, tis ons gheval, wi willent ooc wel weten, int aertsche dal maken wi gheschal, ons wijsheit is versleten, wi en kennen groen wit swert noch root, waer vint men meerder dwasen? onse sotheit is so groot, si blijft ons bi tot in der doot, wi en connen niet dan rasen. 3 Die sommighe gaen striken, men machse kiken, si willen ons verachten, voor ons gheliken so willen si wiken, si sijn van ons gheslachten, te Botterdam sijn si ghedoopt, te Dixmuien sijn si gheboren, waer ghi gaet oft waer ghi loopt, ghi vindter sotten opghehoopt, int bont gaen si versmoren. 4 Si gaen bragheren met bonte cleren, si sijn seer opgheblasen, men moetse eren ghelijken heren, waer vint men meerder dwasen? om datse hebben so groten goet, doen si al wise werken, wat men met sulken dwasen doet? het schijnt dat mense prisen moet, dus en can ment niet wel merken.

Antw. LB. Nr. 169.

¶ 1, 2. Keienborch, Narrenburg, keie, Narr--1, 8. tuilsche meel, Grillenmehl; zijnen tuil tuilen noch jetzt: seiner Laune, seiner Grille nachhängen, oder wie es Kiliaen übersetzt: furere suum furorem--1, 9. cappen met bellen, Schellenkappen--2, 1. mal, närrisch--gheval, Geschick--2, 3. gheschal maken, Lärm machen--2, 6. meerder, größer--dwaes, Narr--3, 6. Dixmuien in Westflandern muss sehr im Rufe der Narrheit gestanden haben; so heißt es in einem Liede (Antw. LB. Nr. 17); Wi sijn van Dixmuiden slecht ende ruiden lelike luiden.--3, 9. bont, Pelzwerk, s. das mhd. bunt Müller Wb. 1, 135--4, 1. bragheren, stolzieren.

¶ Nr. 160.

PROST NEUJAHR!

1 Ik hoor wat nieuws in deze tijd, :|: |: het is ons Jantje, dat noble kwantje komt bij de meid. :| 2 Ik hoord hem praaten al van de min; hij zoekt een kooltje, ja bij mijn zooltje, al na zijn zin. 3 Wie zou het looven van deze kwant? heeft hij de vinger, hij maakt het slimmer en neemt de hand. 4 Gij vangt nu aan in't nieuwe jaar: 'k wensch gij meugt vatte nog zeer veel schatte al binnen 't jaar! 5 Ik scheid er met mijn liedje uit: geeft mijn twee duiten, ik zal't niet stuiten, wel lieve bruid!

Holländisch: Apollo's St. Nicolaasgift, Leiden s. a. mit der Weise: Du liegst mir Tag und Nacht im Sinn.

¶ 1, 2. kwantje, Bürschchen--3, 1. looven für gelooven--5, 2. duit, früher kupferne Scheidemünze, zwei Pfennig an Werth--stuiten, hindern.

¶ Nr. 161.

PIERLALA.

1 Komt hier al by en hoort een klucht! ik zing van Pierlala, een drollig ventjen vol genucht, de vreugd van zyn papa. wat in zyn leven is geschied, dat zult gy hooren in dit lied, 't is al van Pierlala, sa sa! 't is al van Pierlala. 2 Hoe zeer werd Pierlala bemind van vader, moeder saêm! zy zeiden hem: 'hoort toe, lief kind! gy zyt ons erfgenaem, gy wordt haest meester van ons goed, daerom ziet toe wat dat gy doet!' 'c'est bon!' zei Pierlala, sa sa! 'c'est bon!' zei Pierlala. 3 'Papaken, maekt u maer van kant, dat ik uw schyven heb, ik zal my dragen zeer galant gelyk een watersnep, 'k wil met den bek in 't natte zyn, verheugen my in bier en wyn. allons!' zei Pierlala, sa sa! 'allons!' zei Pierlala. 4 Als Pierlala nu was alleen, wou hy uit vryen gaen, hy dacht ik heb genoeg voor tween, 'k kan met een vrouw bestaen, en ziende een meisken naer den zwier zei: 'wilde trouwen, loddelyk dier? zegt ja!' zei Pierlala, sa sa! 'zegt ja!' zei Pierlala. 5 'Ik hebbe geld en goed genoeg voor u,' zei Pierlala; waerop dat aerdig meisken loeg en zei al spoedig: 'ja, 'k wil dat gy blyk van liefde doet, 'k wil hebben uw oprecht gemoed.' 'mon coeur!' zei Pierlala, sa sa! 'mon coeur!' zei Pierlala. 6 Hy trouwde met een zotten kop, en heeft zyn geld verteerd, en toen zyn schyven waren op, sprak hy: 'ik heb geleerd hoe dat van trouwen komt profyt, ziet daer, ik ben myn schyven kwyt, 't is op!' zei Pierlala, sa sa! ''t is op!' zei Pierlala. 7 Als hy zyn geld nu had verbruid, toen wist hy geenen raed; waer hy om troost ging, elk was uit: door nood werd hy soldaet. en als hy exerceerde dan en aenlei op den halven man: 'dat 's raek!' zei Pierlala, sa sa! 'dat 's raek!' zei Pierlala. 8 Ziet, Pierlala stond eens op wacht met zijn geladen roer, hy zag in 't duister van den nacht den duivel of zyn moêr. hy riep al bevend: 'qui va là?' maer 't spook en vraegde daer niet na. 'mon Dieu!' zei Pierlala, sa sa! 'mon Dieu!' zei Pierlala. 9 Hy klom van angst op eenen boom, maer viel weêr op den grond, en liep van daer in zynen schroom zoo veel hy loopen kond'; zag een weerdinneken in haer deur met eenen witten voorschoot veur: 'hier in!' zei Pierlala, sa sa! 'hier in!' zei Pierlala. 10 'Sa tapt al gauw een kanne bier of wel een pintje wyn! daer greep my zoo een leelyk dier, 'k bezwyk van angst en pyn.' 't weerdinneken zette hem by 't vier en kookte een zuipen met plezier: 'c'est bon!' zei Pierlala, sa sa! 'c'est bon!' zei Pierlala. 11 Want Pierlala had nu weêr geld, zyn moeiken die was dood, hy dacht: kon ik nu zyn hersteld en raken uit den nood, ware ik uit de soldatery! wat middel om te worden vry? 'voyons!' zei Pierlala, sa sa! 'voyons!' zei Pierlala. 12 Toen hy het zuipen g'eten had, sprak hy: 'wat ben ik krank! 'k heb aen myn hart 'k en weet niet wat, 'k en leef geen ure lang!' hy maekte dan zyn testament voor vriend en magen hem bekend, 'ik sterf!' zei Pierlala, sa sa! 'ik sterf!' zei Pierlala. 13 En Pierlala lag in de kist al met zyn billekens bloot, want niemand anders dacht of wist of Pierlala was dood. hy werd begraven met de trom, de klokken luidden bom bom bom. ''t gaet fraei!' zei Pierlala, sa sa! ''t gaet fraei!' zei Pierlala. 14 Veel volk er naer de kerke kwam, men riep: ''t is Pierlala!' zyn lyk men van de bare nam en legde 't by papa. de vrienden zeiden toen: 'kom, kom! de dooden keeren niet weêrom!' 'ik wel!' zei Pierlala, sa sa! 'ik wel!' zei Pierlala. 15 Als hy nu was in 't graf, den tyd van nog geen halve uer, en hoorde dat men ging verblyd en dat men sloot de deur, hy schopte 't deksel van de kist en kroop er uit dat 't niemand wist. ''k herleef!' zei Pierlala, sa sa! ''k herleef!' zei Pierlala. 16 En Pierlala ging recht naer huis en vond zyn naeste bloed, zyn vrienden die met groot gedruis daer twisten om zyn goed. elk die hem zag die stond verbaesd, hy greep den besem met der haest: 'hier uit!' zei Pierlala, sa sa! 'hier uit!' zei Pierlala. 17 Als Pierlala nu was hersteld, verzoend' hy met zyn vrouw, hy kwistte voorts niet meer zyn geld, maer leefde stil en trouw. en als men somtyds by hem kwam en sprak: 'zyt toch op ons niet gram!' ''t is uit!' zei Pierlala, sa sa! ''t is uit!' zei Pierlala.

Vlämisch: Willems Nr. 129. (Snellaert Oude en nieuwe Liedjes Nr. 57 ohne Str. 5). Willems bemerkt dazu: 'Dies Lied in Vlämisch-Belgien jetzt noch ziemlich allgemein bekannt, ist aufgekommen seit den Einfällen der Franzosen unter Ludwig XIV. Der Text desselben nimmt bei jedem neuen und wichtigen Ereignisse eine neue Gestalt an, doch jedesmal ersteht Pierlala aus seinem Grabe und spricht sein Urtheil aus über die vorhandenen Zustände. Er zeigt sich dann wie ein wälscher Epimenides, der den Vlaminger besucht um ihn vor drohender Gefahr zu warnen. Sein Kehrreim besteht dann meistentheils in einigen französischen Wörtern.'

Das Lied hat auch seinen Weg nach Deutschland gefunden, aber sehr bruchstücklich, s. Erk Volkslieder 2. Bd. 4/5. Heft Nr. 14. Doch auch in dieser Gestalt ist es sehr beliebt worden; Erk hat es später vierstimmig gesetzt in s. Volksliedern für Männerstimmen 2. Heft Nr. 77.

¶ 1, 1. klucht, Schwank--1, 3. genucht, Lustigkeit--2, 4. erfgenaem, Erbe--3, 1. zich van kant maken, sich davon machen, sterben--3, 2. schyven hebben, Scheiben d. i. Geld haben--4, 5. zwier, Mode--4, 6. loddelyk, reisend, hübsch--5, 3. loeg, lachte--6, 1. zotte kop, Närrin--7, 1. verbruien, durchbringen--7, 6. und das Gewehr anlegte auf den halben Mann d. h. mitten auf den Mann schießen wollte--7, 7. raek, Glück, vgl. Stoke 2, 511, 3. 244.--8, 2. roer, Feuerrohr, Gewehr--8, 4. moêr für moeder--9, 3. schroom, Schrecken--9, 6. voorschoot, Schürze--10, 1. gauw, schnell--10, 2. pintje, Schoppen--10, 4. bezwyken, vergehen--10, 6. zuipen, Suppe, gewöhnlich Weinsuppe mit Eiern und Zucker--11, 2. moeiken, Mütterchen--12, 6. maag, der Verwandte--13, 1. kist, Sarg--13, 2. billekens, das Gesäße, nates--13, 7. fraei, hübsch--15, 3. verblyd, vergnügt--15, 5. schoppen, wegstoßen--15, 7. herleven, wieder lebendig werden--16, 1. recht, geraden Wegs--16, 2. bloed, Verwandtschaft--16, 3. gedruis, Lärmen--16, 5. verbaesd, bestürzt--17, 3. kwisten, verschwenden.

¶ Nr. 162.

JUNKER JAN.

1 Jan myne man zou ruiter worden, kon hy g'raken aen een peerd: 'k pakke den brandel uit den heerd, daer heeft Jan myne man een peerd. Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kan! 2 Jan myne man zou ruiter worden, kon hy g'raken aen een zaêl: 'k breek een ei, 'k geef hem de schael, daer heeft Jan myne man een zaêl. Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kan! 3 Jan myne man zou ruiter worden, kon hy g'raken aen 'nen toom: 'k neem myn hemde, scheur den zoom, daer heeft Jan myne man 'nen toom. Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kan! 4 Jan myne man zou ruiter worden, kon hy g'raken aen een spoor: 'k breke 'nen pot en 'k geef hem d'oor, daer heeft Jan myne man een spoor. Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kan!

Vlämisch: F. A. Snellaert, Oude en nieuwe liedjes (Gent 1852.) Nr. 69. Früher schon in Genter Mundart mitgetheilt durch Serrure in Mone's Anzeiger 1838. Sp. 385.--1, 2. geraken, gelangen--2, 2. zaêl für zadel--3, 3. scheuren, zerreißen--4, 3. oor, die Öhre, der Henkel.

Vollständiger und zugleich sinnreicher "Bruder Malcher" in schlesischer Mundart in meinen Schles. Volksliedern Nr. 261, woselbst auch andere mundartliche Texte nachgewiesen sind.

¶ Nr. 163.

DAS ARME HÄSLEIN.

1 Ik arrem haesken in 't wilde woud, ik worder gejaecht en voortgestout. voor alle lieden zoo moet ik vlieden. ben ik niet een arm onnozel dier? ter wereld en hebbik geen quartier. 2 Ik en eete niet als gras en groen, hoe kan ik dan minder schade doen? met groene bladen ik my verzade, en drinke eens op myn pleizier schoon water uit een klaer rivier. 3 Den dichte haeg en het groene wild dat zyn myn toevlucht en myn schild, daer ik met luste neme myn ruste, en maeke myn beddeken aldaer onder den blauwen hemel klaer. 4 De jagers die zoeken my zoo te vaen: veel honden jagen my achter aen, in boschen en hoeken zy alle my zoeken, zy bennen op my zoo zeer verwoed en dorsten nae myn onnozel bloed. 5 Dan loop ik den berg op zeer snel, ik wachte my voor de honden fel; maer in't nederdalen zy my achterhalen, zy vangen my met groot geweld: denkt eens, hoe dat beestje dan is ontsteld! 6 Wel als de honden my hebben gevaen, dan zeggen zy: wiens honden hebben het gedaen? den een zegt de zyne, den andere de myne. maer wie het gedaen heeft of niet, dat arme haesken is in het verdriet. 7 Zy rucken, zy plucken my alzoo zeer, zy schenden, zy breken myn ledekens teer, zy brommen, zy morren, zy grommen, zy knorren, zy zyn op my zoo zeer verstoord, en door de honden wordik vermoord. 8 Den schutwind die bewaret my, tot dat den jager komt daer by, die metter spoed, zeer kloek van moed, my hangt met mynen grauwen rok lustig omhoog aen zynen stok. 9 Den jager alsdan staende voet met groot geluid myne uitvaert doet. tot mynen gedinken zyn trompe moet klinken. de honden over my groot en klein lustelyk zingen in 't gemein. 10 Ik arrem haesken, ik schep weêr moed, om dat ik word gegeeten van het edel bloed. by hare banketten zy my op tafel zetten en drinken eens een glasken wyn: wat konder nobelder dierken zyn? 11 Oorlof gy jagers van het groene woud! wanneer gy eet van mynen bout, sa lustig wilt drinken tot mynen gedinken, ter eeren van dit haesken jent! hier hoorje nou myn testament! 12 Ik plag te loopen in't groene veld, myn hertken dat was altyd ontsteld. daer stond ik te klagen al in de groen hagen en dat al by eenen watervliet, en hier besluit ik myn verdriet.

Den Heer tegen den Kok.

O sentum, sentum, akker elementum, keertum en wentum, akketentum en brentum, dat ik van middag vrentum.