Part 18

1 Adieu Antwerpen, ghenoechlijc plein, van u so moet ic scheiden. ic laet daer in het liefste grein: god wil mijn boel gheleiden! 2 Als ic uten lande varen moet al binnen den eersten jare: hoe dic verwandelt mijn bloet, ic sterve een martelare. 3 Als ic vaer over die see, van rouwe wil ic sterven, dat doet mijn jonc herte wee, ic sal te male bederven. 4 Och Venus vrouwe, voeret minen schilt, aen u roepe ic ghenade, helpt mi dat ic mijn boel ghewin ende staet mi nu te stade! 5 Dat jaer is lanc, mijn loon is cranc, mijn hope heb ic verloren. had ic mijn boel bi der hant, gheen goet en core ic daer voren! 6 Och lacen, si en acht niet meer op mi, des lijdt mijn herte rouwe; si heeft een ander liever dan mi, si was mi noit ghetrouwe. 7 Die dit liedeken heeft ghedicht, hi hevet wel ghesonghen ter eren van sijn soete lief: god schein der niders tonghen!

Antw. LB. 1544. Nr. 12. (Hor. belg. 2, 142. Willems Nr. 154).

¶ 1, 1. plein, frz. plaine, Platz--1, 3. grein, Herzchen, Liebchen. Plantin: "een Greynken. Joly mignon. Glaphyrus."--2, 3. dic, oft--3, 2. rouwe, Betrübniss--4, 4. te stade staen, mhd. ze staten gestân, helfen--5, 1. cranc, gering, schlecht--7, 4. schein für schende.

¶ Nr. 111.

MAIBLÜMCHEN.

1 Te mei haddic een bloemken in mijn hertjen vercoren, dat is mi desen couden winter afghevroren. 2 Dat bloemken licht verborghen onder den couden snee: sal ic van u scheiden, goet lief, dat doet mi wee. 3 Sal ic van u scheiden, goet lief, dat valt mi swaer: so settic al mijn hopen ende troost int niewe jaer. 4 Dat niewe jaer dat comet met vrouden an. ic hope dat si mijn boelken noch wel worden sal.

Weimar. Hs. Nr. 38.

¶ Nr. 112.

DAS EINLADEN KANN NICHT SCHADEN.

1 'Ic clommer den boom al op die mi te hoghe was, de takjes braken aen stucken en ic viel in het gras. 2 Lief, wilt ghi met mi riden? lief, wilt ghi met mi gaen? ic salder jou henen leiden daer de ghele goutroosjes staen.' 3 'Ic wilder niet met jou riden, ic wilder niet met jou gaen, mijn moeder souder mi schelden, mijn vader sou mi slaen.' 4 'Waer om sou moeder jou schelden? waer om sou vader jou slaen? ghi hebt de ghele goutroosjes voorwaer gheen leet ghedaen.'

Thirsis Minnewit 3, 99. mit Weglassung der beiden letzten Strophen (Uhland Nr. 22. B. Willems Nr. 95). So muss der Text heißen und er stimmt dann mit dem niederdeutschen bei Uhland Nr. 22. A--Thirsis Minnewit fügt aber jeder Strophe noch eine fünfte Zeile hinzu und zwar 1. en met een quam daer mijn soete lief aen riden--2. en daer sal ic jou trouwe tot mijn vrouwe--3. en ic sou also seer gheslaghen worden--4. ghi hebt uw eertje also wel behouwen.

¶ Nr. 113.

FREUD' UND LEID.

1 'Ik klommer den boom al op en die mijn te hooge was. de takjes braken aan stucke en ik viel in het gras, en met een quam daar mijn zoete lief aan rijden.' 2 'Lief, wilt gij met mijn rijden, lief, wilt gij met mijn gaan, ik zalder jou heenen leiden, daar de geele goudroosjes staan en daar zal ik jou trouwen voor mijn vrouwe.' 3 'Ik wilder niet met jou rijden, ik wilder niet met jou gaan, mijn moeder zouder mijn schelden, mijn vader zou mijn slaan en ik zou alzoo zeer geslagen worden.' 4 'Waarom zou moeder jou schelden, waarom zou vader jou slaan? gij hebt de geele goudroosjes voorwaar geen leed gedaan en gij hebt uw eertje alzoo wel gehouwen.'

* * *

5 'Ik lagger te nacht en sliep al inne mijn zoete liefs arm, ik moester wederom uit. hei, 't was heet, 't was koud, 't was warm! van de alderliefste moest ik scheiden. 6 O scheiden, bittere scheiden, als het immers wezen moet! hoe noo is dat wij scheiden al van dat 's herten bloed! hei, hoe noo is dat wij scheiden van de liefsten!

Holländisch: Scheltema's Sammlung, Anf. des 18. Jahrh.

¶ 1, 3. takjes, Zweige--4, 5. gehouwen für gehouden--6, 2. immers, allerdings--6, 3. noo für noode, ungern.

¶ Nr. 114.

DAS KRÜPPELCHEN UND DIE FEINE MAID.

1 Te Uitert voor die poorte daer woont een meisken fijn, dat woude niemant hebben, het soude een creupelken sijn. Dat creupelken heeft goet ghelt, goet ghelt, dat meisken is fijn. 2 Met dien quam daer een schoenmaker: 'meisken, woudi mi?' 'neen ghi, seide si, peckedraet! ghi sijt mi ooc veel te quaet, het sal een ander sijn.' Dat creupelken heeft goet ghelt, goet ghelt, dat meisken is fijn. 3 Met dien quam daer een snijder: 'meisken, woudi mi?' 'neen ghi, seide si, spetluis! ghi sijt mi ooc veel te vaker te huis, het sal een ander sijn.' Dat creupelken heeft goet ghelt, goet ghelt, dat meisken is fijn. 4 Met dien quam daer een backer: 'meisken, woudi mi?' 'neen ghi, seide si, kijkinoven! ghi sijt mi ooc veel te sere bestoven, het sal een ander sijn.' Dat creupelken heeft goet ghelt, goet ghelt, dat meisken is fijn. 5 Met dien quam daer een coster: 'meisken, woudi mi?' 'neen ghi, seide si, clinkerdiclanc! uw clepel is u veel te lanc, het sal een ander sijn.' Dat creupelken heeft goet ghelt, goet ghelt, dat meisken is fijn. 6 Met dien quam daer een creupelken: 'meisken, woudi mi?' 'ja, seide si, huppenstup! ghi sijt mi ooc also nut, het sal gheen ander sijn.' Dat creupelken heeft goet ghelt, goet ghelt, dat meisken is fijn.

Weimar. Hs. Nr. 37.--Hs. 1, 2. meskenn--2, 2. wolstw und so immer--2, 3. nenij.

¶ 3, 3. spetluis, Spitzlaus--3, 4. vake, oft--6, 3. huppenstup, etwa: Hüpfenschritt; huppen, hüpfen und stup, stip, der Schritt; so heißt flandrisch der Widehopf huppetup.

¶ Nr. 115.

BLEIB BEI DEINESGLEICHEN!

1 Het eerste dachjen int nieuwe jaer doen was het op een ander tide, dat daer een uiltje op een grauwe stene sat, het spreide sijn vederen also wide. 2 Den uil heft op sijn vleughels al ende vlooch so veer int wilde woude, dat heeft den arent so haestich vernomen, hi volchde dat uiltje also boude. 3 Doen hi al in dat wilde wout quam, daer sat den uil ende proncte: 'o uile, seide hi, uile, ghi lelike voghel! wat laet ghi u selver dunken?' 4 'Dat ic mijn selver dunken laet, dat dunct mijn te wesen grote ere: eens jaers was ic een verschoven voghel, nu vrijdt mijn een lantshere.' 5 Hi greep dat uiltjen bi sijn becke ende hi schudde hem al sijn pluimen. 'och uile, seide hi, uile, lelike voghel! dat wilde wout dat sult ghi ruimen.' 6 'Had ic dat van te voren gheweten, doen ic sat op enen grauwen stene, ic en hadde noit op den arent ghedocht, al hadde vergult gheweest sijn bene.' 7 Nu rade ic alle meisjens jonc dat si haer eertjen wel betrachten en datse so niet vrijen haer waerste lief, op datse den uil niet en slachten.

Oudt Haerl. LB. 16. en 27. druk, ohne die letzte Str.--Dr. 6, 3. Ick hadt mijn Dochter geen Uyl gegeven--7, 3. fehlt so.

Das deutsche Lied (nach meiner Mittheilung aus Schlesien in Prutz, Deutsches Museum 1852. Nr. 15.) war früher nur mundartlich bekannt: kuhländisch bei Meinert S. 69. (Mittler Nr. 583.) troppauisch in Fau stin Ens, das Oppaland 3, 89. Danach wirbt der Adler, der schönste Vogel um die Eule, die eine arme Waise ist.

Aber

Und wie sie kommen in Adlers Land, In Adlers sein Geniste, Da gab's der Federn gar so viel, Aus andern Vögeln gerissen. Ei seht nur, seht, ihr Mädel jung! Und lasst euch nicht verführen: Die Knäblein die am schönsten sind, Die sind die größten Lügner.

¶ 4, 3. verschoven, verstoßen--5, 2. schudden, schütteln--5, 4. ruimen, verlassen--7, 1. 'Hätte ich das vorher gewusst!' können doch nur Worte der Eule sein, die sich in den Adler verliebt hatte u. schnöde von ihm behandelt wurde; 7, 3. musste deshalb damit in Uebereinstimmung gebracht werden u. ich glaube, durch meine Lesart ist das erreicht--7, 4. slachten, nacharten, gleichen.

¶ Nr. 116.

SCHEIDEN THUT WEH.

1 Rijc god, wie sal ic claghen dat heimelijc liden mijn? mijn boel is mi verjaghet, scheiden is mi gheworden pijn. mijn boel is mi verjaghet, scheiden is mi gheworden cont. dus drave ic over gheen heiden, mijn herte is mi seer ghewont. 2 Ic bat si so minnelike met witten armen blanc, dat si bi mi woude bliven, die somer en is niet lanc. si en mach bi mi niet bliven, si en mach bi mi niet sijn, si wil over gheen groen heiden-- adieu alderliefste mijn! 3 Moet ic nu van haer scheiden, dat doet mijnder herten so wee. dus vaertse over gheen heiden, tot dat icse wederom sie. adieu mijn alderliefste! mijn herte blijft mi doorwont. ic en mach altijt bi u niet wesen, blijft ghi nu doch altijt ghesont! 4 Een bitter cruit is scheiden: dat proeve ic wel nu ter tijt. wie noit van sijn liefken en scheide, hi en weet van gheender pijn. mijn liefken vaert over gheen heiden, ic en mach bi haer niet sijn. adieu, mijn alderliefste! het moet nu ghescheiden sijn.

Antw. LB. 1544. Nr. 142. Die zweite Strophe musste geändert werden; wie sie im Drucke ist, verwirrt sie das ganze Lied, sie lautet dort:

Hi bat mi so minlike, met witten armen blanc, dat ic bi hem woude bliven, die somer en is niet lanc. ic en mach bi u niet bliven, ic en mach bi u niet sijn, ic wil over gheen groen heide tot die alderliefste mijn.

¶ Nr. 117.

SCHEIDEN GRÖSSRE PEIN ALS SÜSS BEISAMMENSEIN.

1 Tis al verkeert dat plach te sijn: ghenoecht, solaes, mijns herten vreucht. dat heeft ghedaen haer scheidens pijn. god wilse bewaren die suver jeucht! herte ende sin is onverheucht: god heeft mijn liefste boel ghehaelt. al is den wijn claer int aenschijn, in mijn herte is hi verschaelt. 2 Die nachtegale ende die leuwerken, die bloemkens die aen der heiden staen, trompen, luten ende harpen en moghen van mi gheen vreucht ontfaen, dat scheiden hevet mi al ghedaen. ic ben een haveloos ruiterken, in Venus prisoen ben ic ghevaen: dus moet ic truren al tleven mijn. 3 Rijc god, ic ben mijns levens moe, int herte lide ic heimelijc doghen, eet ic, drinc ic, wat ic doe, dat is met twee beweende oghen. hoe soude ic connen vreucht betoghen? god heeft benomen mijn liefste ghenoot. die liefde had ic so diepe ghesoghen, tis mi rouwe tot in mijn doot. 4 Tvergaderen en was noit so soet, het scheiden en is veel meerder pijn. die niet en weten minen noot, hoe souden si kennen dat herte mijn? want hier te sijn is cort termijn: al ligghen wi hier in blanken armen, ten einde moet al ghescheiden sijn. god wil haer lieve siele ontfermen! 5 Och rijc heer god, en waert gheen sonde, over u riepe ic veel meer dan moort. ghi hebt mijn liefste lief ghevonden, weest doch haerder armer sielen confoort, ghenadich god, ic bidde u voort. om haren wille mijn herte sneeft, op rechter minne was ic ghestoort, ic bidde u dat ghijt mi vergheeft. 6 Mi heeft ghedroomt so menighen droom: dat niet en is dat mach noch sijn. al in die stat van Room daer leit begraven die liefste mijn op godsacker, alst is aenschijn. daer droeghense die ruiters van der banc. ic schencte hem lieden den coelen wijn, si wistens mi also groten danc.

Antw. LB. 1544. Nr. 148.--Dr. 3, 7. die liefste--4, 4. soude hi (souden si).

¶ 1, 2. ghenoecht, Vergnügen--1, 5. onverheucht, ohne Freude--1, 8. verschaelt, schal geworden--2, 3. trompe, Trompete (jetzt Maultrommel u. Jagdhorn)--2, 6. haveloos, arm, jetzt schmutzig, vgl. Huyd. proeve 1, 17.--3, 2. doghen, Leiden--3, 5. betoghen, zeigen, an den Tag legen--3, 6. ghenoot, Genossin--4, 1. het vergaderen, das Beisammensein--7, 4. confoort, Trost--5, 6. sneven, vergehen--6, 5. aenschijn, offenbar--6, 6. ruiters van der banc, Kriegsgenossen, Kameraden, banke, der Tisch, daher bancbroeders, bancghesellen, die mit einem an Einem Tische sitzen, mit einem essen und trinken.

¶ Nr. 118.

TREU BIS IN DEN TOD.

1 Het ghinghen drie ghespeelkens goet spaceren in dat wout, si waren alle drie bervoet, den haghel ende snee was cout. 2 Die een die weende sere, die ander hadde hupschen moet, die derde begonste te vraghen, wat heimelijc boelschap doet. 3 'Wat hebt ghi mi te vraghen, wat heimelijc boelschap doet? het hebben drie ruitersche cnechten gheslaghen mijn lief ter doot.' 4 'Hebben drie ruitersche cnechten gheslaghen uw lief ter doot, een ander boel sult ghi kiesen ende draghen hupschen moet.' 5 'Soude ic een ander boel kiesen, dat doet mijnder herten so wee: adieu, mijn vader ende moeder! ghi en siet mi nemmermeer. 6 Adieu, mijn vader ende moeder ende mijn joncste susterkijn! ic wil gaen ter linden groene, daer leit die alderliefste mijn.'

Antw. LB. 1544. Nr. 80. (Hor. belg. 2, 110. Willems Nr. 69.) Am Schlusse noch diese hier nur störende Strophe:

Die dit liedeken dichte, dat was een ruiter fijn, sinen budel was seer lichte, daer om drinct hi selden wijn.

¶ 3, 3. ruitersche cnechten, Landsknechte--4, 3. kiesen, wählen.

¶ Nr. 119.

EIN ANDERER SOLL DIE ROSEN BRECHEN.

1 Het was een gheselleken was goet van prijs, hi had een boelken in sinen sin, hi bat haer om die stadighe min, oft si sijn vriendinneken woude sijn. 'schone joncheer, ten mach niet sijn, daer en is niet meer dan een allein die van minen rooskens root plucken sal die bladerkijn. ic hoop, hi sal noch weder comen die vervrout dat herte mijn.' 2 'Schone joncfrou, haddic den slotel, in uwen boomgaerden so woudic gaen, die rooskens woudic breken sijn, die bladerkens woudic laten staen.' 'schone joncheer, tis wel te verstaen, ghi en moghet niet ane gaen, daer en is niet meer dan een allein die van minen rooskens root plucken sal die bladerkijn. ic hoop, hi sal noch weder comen die vervrout dat herte mijn.' 3 'Schone joncfrou, in sulker maten legghic mijn hooft in uwen schoot: troost ghi mi niet in corter stont, van rouwen moetic bliven doot.' 'schone joncheer, ten doet gheen noot, dat ghi blivet van rouwen doot, daer en is niet meer dan een allein die van minen rooskens root plucken sal die bladerkijn. ic hoop, hi sal noch weder comen die vervrout dat herte mijn.' 4 'Schone joncfrou, ghi sijt so stout ende driest in uwen sin: ic hebbe wel hogher berch sien dalen dan oft uw toornken nederviel.' 'schone joncheer, dat weet ic wel, dat mijn toornken vallen sel, daer en is niet meer dan een allein die van minen rooskens root plucken sal die bladerkijn. ic hoop, hi sal noch weder comen die vervrout dat herte mijn.'

Weimar. Hs. 1537. Nr. 45.--Hs. 1, 8. hie (die)--1, 10. der freuitt (vervrout)--2, 1. schlotten (slotel)--2, 4. haenn (staen).

¶ 4, 3. dalen, niedergehen, sinken.

¶ Nr. 120.

EIN ANDERER SOLL DIE ROSEN BRECHEN.

1 Een jonc herteken goet van prise ghinc voor een joncfrouwe staen, hi seide: 'joncfrouwe, met goeden avise, mochte ic in uwen boomgaert gaen? ic soude van den bladerkens plucken ende die rooskens laten staen.' si seide: 'jonc here, dat is wel verstaen, mer ten sal also niet sijn, daer en is maer een allein die van minen boomken rein plucken sal een bladekijn.' 2 Hi seide: 'wel overschone joncfrouwe, laet mi in uwen boomgaert gaen ende ic sal van die rooskens plucken ende die bladerkens laten staen.' si seide: 'jonc here, dat waer wel ghedaen, mer ten mach also niet sijn, want daer en is maer een allein die van minen boomken rein plucken sal een bladekijn.' 3 Hi seide: 'wel overschone joncfrouwe, en verantwoordet niet so fel! ic hebbe veel hogher berghen sien dalen dan dat torreken datter neder daelt.' si seide: 'jonc here, ic gheloves wel, mer ten sal also niet sijn, daer en is maer een allein die van minen boomken rein plucken sal een bladekijn.' 4 Hi seide: 'wel overschone joncfrouwe, ic legghe mijn hooft in uwen schoot: moochdi mi nu gheen troost gheven, so blive ic van trouwe doot.' si seide: 'jonc here, ghi en hebt gheen noot, ghi verliest uwen tijt, daer en is maer een allein die van minen boomken rein plucken sal een bladekijn.'

Antw. LB. 1544. Nr. 42.--Dr. 3, 3. berghen sien hoogher dalen.

¶ 1, 3. met goeden avise, etwa: lasst euch sagen--3, 2. fel, arg, hart.

¶ Nr. 121.

MEIN LIEBSTER MUSS EIN JÜNGLING SEIN!

1 Een oude man sprac een meisken an: 'schoon lief, wildi beteren mijn verdriet?' 'neen ic, seidese, lieve Jan! van uwen biere en dorst mi niet. tis beter dat ghi van mi vliet, ghi doet doch al verloren pijn: mijn boelken moet een jonc man sijn.' 2 'Schoon lief, ic soude mi gheerne paren, waert uw beliefte nu ter tijt.' 'spreect een oude quene van seventich jaren, out ende verrompelt also ghi sijt! aen u en is doch gheen profijt, ghi en tapt niet dan verschaelden wijn: mijn boelken moet een jonc man sijn.' 3 'O waerde suver joghet, herte ende sin hanghet al aen di.' 'stelt u te vreden oft ghi moghet, wi en dienen niet te samen, ic ende ghi. out ende versleten dunct ghi mi, wat soudt ghi schriven in mijn francijn? mijn boelken moet een jonc man sijn.' 4 'Schoon lief, wilt doch doen mijn avijs, so sal ic u maken van goede rijc.' 'een jonc man staet bat in minen prijs, ghelijc soect altijt sijn ghelijc. wat soudt ghi doghen op enen tijt dan dronken drinken als een swijn? mijn boelken moet een jonc man sijn.' 5 'Ic mach wel claghen mijn verdriet, ic minne ende en worde niet ghemint.' 'nu swighet, seit si, lurefaes! vrijt elders daer ghi troost ghewint. ic hebbe bemint een jonghelinc, mijn herte verblijt in sijn aenschijn: mijn boelken moet een jonc man sijn.'

Antw. LB. 1544. Nr. 37.

¶ 2, 3. quene, Frau, ahd. quena, mhd. kone; im Mnl. schon mit dem Nebenbegriff alte Frau, deshalb auch mit dem Zusatze oude quene--2, 4. verrompelt, voller Runzeln--3, 6. francijn, Schreibpergament, membrana francica--4, 1. avijs, advijs, Meinung, Rath--4, 5. doghen, taugen--op enen tijt, einmal, einst--5, 3. lurefaes, Lumpenkerl; bei Kil. "lorenfaes, lorenfant. Ignavus homo, homo parvi pretii, homo frivolus"--5, 4. elders, anderswo--5, 6. verbliden, fröhlich werden--aenschijn, Anblick.

¶ Nr. 122.

ES WAR MIR JA NICHT LEID.

1 Het jaer doe ic een out wijf nam, si was berompen. ic conde haer niet ghehelpen der ouder trompen. 2 Ic ghinc wel hen ter kerken, ic claechde god mijn noot: help rike god van hemel, och waer dat out wijf doot! 3 Ende doe ic weder van kerken quam, dat oude wijf was doot: help rike god van hemel! verwonnen is al mijn noot. 4 Ic spande aen minen waghen wel vijfentwintich ros, daer met so ghinc ic jaghen al naer den kerkhof. 5 Ende doe ic op den kerkhof quam, dat graf was haer bereit. ende soudic daer om truren? het was mi jo niet leit.

Weimar. Hs. 1537. Nr. 36.--Hs. 2, 1. fehlt wel--2, 4. fehlt och--5, 2. fehlt was haer.

Der niederländische Text stimmt mit dem hochd. eines fliegenden Blattes der Kunegund Hergotin (Weimar. Bibl.), gedruckt in meinen Schles. Volksliedern S. 231. zu Nr. 199. Ein anderer alter Text aus einem hdschr. Liederbuche ist gedruckt in M. M. Mayer, Des alten Nürnbergs Sitten und Gebräuche 2. Abth. 1. Heft. (Nürnb. 1835.) S. 47. Hienach u. nach dem Fl. Bl. hat Uhland Nr. 292. seinen Text aufgestellt.

¶ 1, 2. berompen, voller Runzeln--1, 4. trompe, Maultrommel, Brummeisen.

¶ Nr. 123.

ES IST NICHT SO BÖSE GEMEINT.

1 'Ik wil van dezen avond nog eens uit vrijen gaan: om mijn zoete lief te spreken, of mijn jonger hert zal breken, moet ik voor haar venster staan. 2 Slaapt gij of waakt gij, mijn lief, mijn toeverlaat? of legt gij in een droome, zoo peist dog aan een perzoone, die hier voor uw venster staat!' 3 'Ik slaaper en ik waaker maar alzoo vaste niet. ik hoor wel aan uw treuren, gij meugt mij niet gebeuren, ik en ben de liefste niet.' 4 'Klappers en klappeyen die zaaien haren zaad. ik zal u wel verwinnen, zoete lief, verkeert uw zinnen, want ik zoek eenigen raad.' 5 'Klappers en klappeyen hebben 't u niet gedaan. gaat bij uw lief verheven en die zal u wel troost geven! blijft dog hier niet langer staan!' 6 'Lief, doet uw deurtjen open al zonder quaad vermoen! 't is alzoo kleine zaake, ei lief, staat mij te spraake, want gij zult mijn vriendschap doen.' 7 'Ik en wil mijn deurtjen voor u niet open doen, nog mijn venster niet ontsluiten, stouten ruiter, staat er buiten, kiest een ander die 't gaarn doen.' 8 'Zoo mag ik dan wel wandelen, zoo mag ik dan wel gaan en dolen op der straaten. lief, gij woudt mij niet inlaten, en wat heb ik misdaan?' 9 'Wilt gij dan zoo gaan wandelen en wilt gij dan zoo gaan? keert nog eens herwaarts omme, lief, ic zal u wel bij komen, blijft nog een weinig staan!'

Holländisch: Thirsis Minnewit I. D. bl. 139.

¶ 2, 4. peizen, peinzen, denken--4, 1. klappers en klappeyen, Klatscher u. Klatscherinnen--5, 3. verheven, erhaben, edel--6, 2. quaad vermoen, böser Verdacht, Argwohn.

¶ Nr. 124.

ROSALINDE.

1 'Liefste Rosalinde, waerom weende gy? zeg my, wat is d' oorzaek van uw droef geschrey? mooglyk dat ik u zou kunnen maken bly! waerom zucht gy, waerom ducht gy? zeg het my!' 2 'Jongman, ach myn droefheid is al veel te groot: ik beween myn vaders en myn moeders dood! 'k zit hier nu alleen, ik ween, ik zucht, ik kryt. vader, moeder, zuster, broeder ben ik kwyt.' 3 'Zoete Rosalinde, 't doet my-zelven pyn: 'k wenschte dat uw droefheid wezen mocht de myn, dat wy zamen zuchten moesten in 't gemeen, ik zou helpen, ik zou stelpen uw geween.' 4 'Jongman, ik bedank u, dat gy in myn smart tracht te zyn de trooster van myn lydend hart; maer gy troost met woorden, en ik kryg daerom myn beminde doode vrinden niet weêrom.' 5 'Is het dat myn trouwe dienst aen u behaegt, ik zal uw beschermer wezen, zoete maegd. d' echte man, waer m' ouders om verlaten moet, is u nader dan uw vader en uw bloed.' 6 'Zoetjens wat, o jongman! meent gy dat een maegd zoo terstond tot iemand wederliefde draegt? van de jagers wordt het wild verfoeyd, dat zich vangen laet of langen zonder moeyt.' 7 'Denk toch, Rosalinde, dat myn hart u mint meer dan eenig vader mint zyn eigen kind! 'k heb u lang verkoren om te zyn myn vrouw: Rosalinde, myn beminde, geef m' uw trouw! 8 Eer de tiende maend zal zien haer zonneschyn, liefste, zult gy moeder en ik vader zyn, en zoo zult gy wederkrygen van den Heer vader, moeder, zuster, broeder, en nog meer!'

Vlämisch: Willems Nr. 138. aus "Den eerlycken Pluck-Voghel" 2. druk (Antw. 1728). Snellaert bemerkt dazu, dass die Veränderungen im Texte von Willems herrühren, gibt aber nicht an, worin dieselben bestehen.

¶ 1, 4. duchten, sich fürchten--2, 3. kryten, schreien--3, 4. stelpen, stillen--5, 3. echte man, Ehemann--6, 1. zoetjens, sacht, gemach!--6, 3. verfoeyen, verabscheuen.

¶ Nr. 125.

DAS MÄUSELEIN.