Part 16

1 Zekeren deugeniet van 'nen Wael, sprak een weinig onze tael. hy was wel meer als dertig jaeren in de dievery ervaren. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 2 Op eenen keer hy wierd verrast en men pakte het Waeltjen vast, dat zoo zeer begonst te beven en te schricken voor zyn leven. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 3 Als hy was op 't Steen geraekt, dan heeft men zyn proces gemaekt; zyn vonnis dat wierd gelezen, dat hy moest gehangen wezen. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 4 Het was justement den toer van eenen pater Minnebroer, aen wie dat den Wael moest bichten, die hem ook moest ooit gaen lichten. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 5 ''L faut penser, mon koei kameraed, dat kei rekt ten hemel kaet. ce soir kei zult zoo verre keeren, avec les anges kei zult soupeeren.' Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 6 'Mon père,' sprak den Wael al ras, 'vous irez bien dedans mon place. zoo, Révérence, zoe moet ke weten, que ce soir z'en kan ik niet eten.' Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 7 Den pater sprak met goed fatsoen: 'amice, zou dat kere doen, mais notre regel komt te belasten, que ce soir zoo moet ik vasten.' Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 8 Het Waeltjen dat sprak niet meer, den beul die stiet hem van de leer. hy maekte noch eenige kapriolen, maer heeft nooit niet meer gestolen. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 9 Den pater had hem wel verstaen, hy had lang op termyn gegaen, hy wist den bal weer om te kaetsen, want zy komen op alle plaetsen. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer!

Vlämisch: Büsching und von der Hagen, Samml. deutscher Volkslieder, Anhang Nr. 11. Aus Brüssel, 1795 aufgezeichnet. Der Text dort nicht sonderlich, die Erklärungen oft ganz falsch.--Str. 5-7. spricht der Wallone mit dem Pater vlämisch und französisch durch einander, das erstere mit franz. Aussprache: koei für goeje, goede; kei ke für gy, je; kere für geern; rekt für regt; kaet für gaet.

¶ 1, 1. deugeniet, Taugenichts--Wael, Wallone--2, 1. verrast, überrascht--3, 1. Steen, ein Gefängniss in Brüssel--3, 3. vonnis, Urtheil--4, 1. toer, das frz. tour, die Reihe--4, 3. bichten, biechten, beichten--4, 4. lichten, aufrichten, trösten--7, 1. fatsoen, frz. façon--7, 3. belasten, auferlegen--8, 2. beul, Büttel, Henker--leer, Leiter--9, 2. op termyn gaen, terminieren, Almosen sammeln--9, 3. den bal weer om kaetsen, den Ball zurückschlagen, sprichwörtlich wie das franz. renvoyer l'éteuf, einem nichts schuldig bleiben, ihm wiederum eins versetzen.

¶ Nr. 81.

DER SCHWARZE RÄUBER.

1 Te Leiden op het galgeveld een paal doen zij mijn wezen, daar hebbe zij mijn straks aan gesteld om te dansen met vreeze. meester Hans die speelde lustig op, hij gaf mijn al van dat geeselsop, ik heb het zoo weinich geprezen. 2 Nu ben ik weêr in zwaar verdriet, ik quam op 's heeren wegen, de heere van Taagsveld ken mijn niet, hij zag mijn aan ter dege, hij heeft al door zijn loos beleid :|: mijn op zijn wagen gekregen. 3 Van Noorddorp wierd ik gebracht, na Hartekum gezonden, daar hebbe zij mij met goed verdacht zeer wreed en strek gebonden. zij brachten mijn ook zeer fraai ten toon tot Alkmaar in de stad zeer schoon: ik moest het al gehengen. 4 Tot Alkmaar quam er een groot gerucht: de ruiter is gevangen. veel mensche quamen daar te vlucht, een ieder had verlangen. daar quamen menigte van liên en dat was al om mijn te zien, of ik straks zoude hangen. 5 Des zaterdags brachte ze mijn weêr uit, ik moest het weêr gehengen, zij brachten mijn in Keesooms schuit na Haarlem te brengen. nu zit ik tot Haarlem ten toon en dat voor alle man even schoon: ik moest het al gehengen. 6 Nu zit ik tot Haarlem in het gat al daar in 's heeren banden, ik woud ik weêr tot Alkmaar zat al daar in 's heeren handen. maar liever wil ik op dit pas, dat ik op de groene heiden was, dan mocht ik spanceeren gangen!

Holländisch: Scheltema's Sammlung, Anf. des 18. Jahrh. mit der Überschrift: "Een Nieu Liet, van de Swarte Ruyter, Op een aengename Voys."

¶ 1, 6. geeselsop, Peitschensuppe, Geißelhiebe--2, 2. weil ich kam auf die große Heerstraße d. h. ich wurde wieder gefangen--2, 4. ter dege, gehörig, von oben bis unten--2, 5. loos beleid, schlimmer Anschlag--3, 3. verdacht, Bedacht--3, 4. wreed, grausam--strek für sterk--3, 5. fraai, hübsch--ten toon, zur Schau--3, 7. gehengen, sich gefallen lassen--4, 2. ruiter, Räuber, Wegelagerer, der auf der Landstraße raubt, darum im Engl. highwayman--5, 1. zaterdag, Samstag--6, 1. gat, Loch, Gefängniss--6, 5. op dit pas, dies Mal.

¶ Nr. 82.

ROSEN LESEN.

1 'Ic hebbe ghedraghen wel seven jaer een pacsken van minnen, tvalt mi te swaer, ic ben bedroghen. ic waende den wilden valc hebben ghevanghen, hi is mi ontfloghen.' 2 'Joncheer, wildi daer loon af hebben, so coomt noch tavont tot minen bedde, sijt seker dies: mijn man die is van huis ghereden, tis sijn verlies.' 3 'Joncfrouwe, ghi hebt so felle honden, oft si mi beten diepe wonden, waer u dat lief? op uw mans bedde en come ic niet, wat mijns gheschiet.' 4 'Jonchere, mijn honden sal ic doen binden-- aen gheen groen heide daer staet een linde, in enen boomgaert daer sullen wi twee ghenoechlic wesen stout onvervaert.' 5 In ghenen boomgaert dat hi quam, in sinen armen dat hise nam. si riep: 'ay mi! dat ic u oit so lief ghecreghe, seer rouwet dat mi.' 6 'Joncfrouken, en roept niet so sere! ghi sult een goede vrouwe wederom keren tot uwen man, ende secht, dat ghi waert rosen lesen int soete dal.' 7 'Rooskens te lesen is bi manieren in ghenen velden so menighertieren, des seker sijt! al soude mijn man sijn oghen uit criten, hi is mijns quijt.'

Antw. LB. 1544. Nr. 90.

¶ 2, 5. verlies, Schade--3, 5. wat mijns gheschiet, was mir auch begegnen mag, s. Clignett bijdr. 141. Hor. belg. 4, 61.--5, 4. oit, jemals--6, 2. goet, unbescholten--7, 1. bi manieren, gemeiniglich--7, 2. menighertieren, mancherlei Art; über tier s. Hor. belg. 3, 138. unter goedertieren--7, 4. criten, weinen.

¶ Nr. 83.

DER LIEBES- UND RAUBRITTER.

1 Ic reet mi uit op avonturen so ver aen gheen groen wout, daer is die vroude dure. daer moetet mi een so weidelike meit, ja rooskens woude si breken, dat heeft si mi gheseit. 2 Rooskens root aen enen cranse: wie een stadich boelken heeft die mach wel vrolic dansen, ende des en hebbic arm ruiterken niet, des moetic ruiten ende roven, ende stelen als een dief. 3 Ruiten ende roven is gheen schande, dat doen die heren al die besten van den lande, daer om so waghen si haer lijf ende goet. si leit mi in den herten ja die mi singhen doet.

Weimar. Hs. 1537. Nr. 43.--Hs. 1, 4. wadeliche macktt--3, 2. fehlt al--3, 4. nach ende noch auch or.

¶ 1, 3. dure, mhd. tiure, selten, gar nicht zu haben--1, 4. moeten, begegnen--weidelijc, mhd. weidelîch, stattlich--2, 5. 3, 1. ruiten ende roven, plündern u. rauben; reiten, Raubzug thun, auch bei uns im 15. u. 16. Jahrh., s. Schmeller Wb. 3, 160.

Vgl. Uhland Nr. 146.

¶ Nr. 84.

PFLANZ DEINEN MAI DA DRAUSSEN!

1 'Och lichdi nu en slaept, mijn uitvercoren bloeme? och lichdi nu en slaept in uwen eersten drome? ontwect u, soete lief, wilt door uw veinster comen! staet op, lief, wilt ontfaen den mei met sinen bloemen!' 2 'Wat ruischet daer aen die muer, dat mi mijn ruste berovet? die mi tscheiden maket suer die leit hier op ghedoghe in minen arm so vast, wi en connens niet ontsluiten, mijn beddeken heeft sinen last: plant uwen mei daer buiten!' 3 'O suiverlike jeucht, wilt nu uw rusten laten! doet op dijn veinsterkijn ende coomt uw lief ter spraken! al om te vinden troost so ben ic hier tot u ghecomen. staet op, lief, wilt ontfaen den mei met sinen bloemen.' 4 'Al stondi daer tot morghen, ic en sal u niet in laten. mijn boel leit hier verborghen, ghi en condt mi niet vermaken. mijn herteken op u niet en past noch op gheen spel van luiten. mijn beddeken heeft sinen vollen last: plant uwen mei daer buiten!' 5 'Ic sie den lichten dach al door die wolken dringhen; ic sie die bloemkens schoon al uit der aerden springhen; ic sie die sterren claer, die verlichten in den trone: staet op, lief, wilt ontfaen den mei met sinen bloemen!' 6 'Waent ghi dat ic nu slape? het is anders dat ic dachte: die mei houdt mi in wake, daer nae myn herteken wachte is niet als in der aerden wast, rosenbloemen oft ander virtuiten. mijn beddeken heeft sinen vollen last: plant uwen mei daer buiten!'

Antw. LB. 1544. Nr. 132. Dr. 5, 7. ende wilt--6, 5. fehlt is.

¶ 1, 5. ontwecken, erwecken--2, 4. ghedoghe, Erlaubniss, Bewilligung--3, 1. jeucht (Dr. iuecht), Jugend--4, 5. niet en passen op, sich aus etwas nichts machen--5, 6. verlichten, erleuchten--6, 4. naer iets wachten, auf etwas warten--6, 6. virtuiten, heilkräftige Pflanzen.

¶ Nr. 85.

PFLANZ DEINEN MAI WO DU WILLST!

1 'Schoon lief, hoe ligt gy hier en slaept in uwen eersten droome? wil opstaen en den mei ontfaên, hy staet hier al zoo schoone.' 2 ''k en zou voor geenen mei opstaen, mijn vensterken niet ontsluiten: plant uwen mei waer 't u gerei, plant uwen mei daer buiten!' 3 'Waer zou 'k hem planten of waer doen? 't is al op 's heeren strate, de winternacht is koud en lang, hy zou zyn bloeyen laten.' 4 'Schoon lief, laet hy zyn bloeyen staen, wy zullen hem begraven op 't kerkhof by den eglantier, zyn graf zal roosjes dragen. 5 Schoon lief, en om die roozekens zal 't nachtegaelken springen, en voor ons beî in elken mei zyn zoete liedekens zingen.'

Vlämisch: Willems Nr. 136. ohne Angabe der Quelle. Das Lied ist alt, es kommt bereits zu Ende des 16. Jahrh. zur Bezeichnung der Melodie eines geistlichen Liedes vor.

¶ Nr. 86.

DER EINST DER LIEBSTE WAR!

1 'Die voghelkens in der muten si singhen haren tijt. waer sal ics mi onthouden? ic ben mijns liefkens quijt. waer sal ics mi onthouden? ende ic haer so gaerne aensie! al spreec ic u liefken so selden, ic schenc u mijn hertken is fier. 2 Ic ghinc noch ghister avont so heimelic enen ganc al voor mijns liefkens dore, si wist mi cleinen danc. staet op, mijn alderliefste, staet op ende laet mi in! ic swere u op al mijn trouwe: ic en had noit liever dan di. 3 Schoon lief, laet u ghedenken, dat ic eens die liefste was ende lach in uwen armen, nu ben ic een onwaert gast. al hebdi mi nu begheven, noch draghe ic enen hupschen moet. die liefde bloeijet winter en somer, dat de coele mei niet en doet.' 4 Hi tooch van sinen handen van goude een vingherlijn: 'houdt daer, mijn alderliefste, daer is die trouwe van mijn! mer oft iemant vraghet, wie u dat vingherlinc gaf, antwoort hem met hupsche woorden: die eens die alderliefste was. 5 Ic hoorde ghister avont so lustelijc enen sanc! mijn liefken die gaet houwen, ic en weets haer ghenen ondanc. al heeft si mi nu begheven, noch draghe ic enen hupschen moet: die liefde bloeijet winter en somer, dat de coele mei niet en doet.' 6 Die dit liedeken heeft ghesonghen, dat was een ruiter fijn, sijn herteken ghinc int lichte met schone vroukens fijn. dit liet heeft hi ghesonghen ter eren der liefste sijn in spijt der nijders tonghen, sinen naem is Jonghenstein.

Antw. LB. 1544. Nr. 28. (bei Willems Nr. 94. aus HB. 2, 143). Dr. 3, 4. nu ben ic gheworden--

¶ 1, 1. mute, muite, Vogelkäfig, frz. la mue--1, 4. quijt sijn, verloren haben--1, 8. fier, trotzig, wohlgemuth--4, 2. 6. vingherlijn, vingherlinc, Ring--5, 3. houwen, huwen, heirathen--6, 7. in spijt; zum Ärger.

¶ Nr. 87.

LIEBESSEUFZER.

1 Ic weet een vrouken wel bereit, si heeft mijn herteken bevaen met haerder ganser minlicheit, ic en cans haer niet ontgaen. haer moet ic jonste draghen: haer wesen is so wel ghedaen, si staet in mijn behaghen. 2 Schoonder wijf en sach ic nie, dies wil ic mi vermeten, tis recht dat ic haer vrienschap bie, want si doet mi mijn druc vergheten, so rein sijn alle haer sinnen, mi is te bat dat icse aensie die alderliefste, die ic beminne. 3 Haer mondeken, haer oochskens claer, si blinken als cristal. mocht icse spreken oft comen naer, dat waer mijn begheren al. mer lacen! neen, ic niet: dat doen die quade clappaerts tonghen, och! si brenghen ons int verdriet. 4 Dat vrouken is mi te hoghe gheboren, dies ic wel mach beschreien. al heb icse in mijn herte vercoren, het is al in eerbaerheiden. och lacen! si acht mijns clein. ic wil noch al in hopen leven ende draghen minen druc allein. 5 Die liefste en can ic niet begheven, si staet so vast in mi boven alle die daer leven, het is recht, dat segghe ic di. och, woude si dat verstaen, dat ic haer ghetrouwe boel soude sijn, so waer alle mijn truren ghedaen. 6 Och Venus vrouwe, siet aen minen staet door alle joncfrouwen ere, ghi sijt mijn troost, mijn toeverlaet, ic bids u minnelic sere. ghi sijt, mijn liefken, dies wel weert, dat ic u diene mijn leven lanc, schoon liefken als ghijt op mi begheert. 7 Die dit liedeken heeft ghemaect, het quam uit rechter minnen. al en heeft hijt niet te recht gheraect, men salt in beste versinnen. het was so hupschen cnecht, ter eren van schonen vrouwen heeft hi dit liet ghedicht.

Antw. LB. 1544. Nr. 91.--Dr. 1, 3. gansscher--1, 5. ioncste moet ic--5, 3. al--6, 4. op eere (sere).

¶ 1, 1. wel bereit, passend für mich--2, 3. bie für biede--6, 1. staet, Zustand--7, 3. gheraect, getroffen.

¶ Nr. 88.

LIEBESGEDANKEN.

1 'Ik wou dat alle de boomkens bloeiden die daar in de wilde woude staan, behalven een klein boomken, dat en kander geene loveren ontfaan.' 2 Wat zoude ik loveren dragen, ik en heb er geen wortelkijn. mijn zoete lief is uit den lande, hei! hoe zeere verlanget mijn! 3 Ik en magze zien noch hooren spreken, hei! quaa klappers die benijden dat's mijn. ik wou dat alle de quaa nijders en quaa klappers waren over den Rijn! 4 En ik met mijn zoete waarde liefjen waar gesloten in een duister kamerkijn, hoe luttelijk zoude ik vragen, hei! wanneer het schoon licht dag zoude zijn! 5 Het daget in het Oostnoordoosten, hei! dat doeter mijn jong hertje zoo wee: te scheiden van mijn zoete liefjen, hei! dat breekter mijn jong hertje aan twee.

* * *

6 Ten einde van mijn liefjens hoofden hei! daar staater noch een kofferkijn, en daar leit inne besloten hei! mijn zoete liefjens trouwetjen van mijn. 7 Ten einde van mijn zoete liefjens voeten hei! daar staater noch een flesje met wijn, en daar en zal niemand uit drinken, of het zal den alderliefste zijn. 8 Ten einde van mijn liefs bogaarde, hei! daar staander noch twee boomkens fijn, den eenen draagt nooten muschaten, hei! den ander die draagt nagelen fijn. 9 Die nagelen smaken alzoo zoete, o de nootjens bennen alzoo rond: ik hooper noch t' avond te kussen hei! mijn zoete liefjens rooder mond. 10 De nagelen, noote muschaten, hei! dat isser zoo goed malenkruid, dat zullen wij de mooie meisjes schenken hei! wanneer zij zullen zijn de bruid.

Nordholländisch: Scheltema's Samml., Anf. des 18. Jahrhunderts. Das Lied wird in der Ueberschrift ein "altes nordholländisches" genannt. Es scheint bei Verlobungen oder Hochzeiten gesungen zu sein. Gewürznägelein und Muscatnüsse wurden bei solchen Gelegenheiten der Braut geschenkt, wie der Schluss (10, 3. 4.) deutlich ausspricht. Das malenkruid findet dadurch auch seine Erklärung, es ist an kein malkruid (Bilsenkraut) der heutigen Sprache zu denken, sondern vielmehr ein altes maalkruid, dem maalschat entsprechend anzunehmen. Es fragt sich, ob sich nicht am Ende das Kraut in "Kraut u. Wein" Theophilus I. 265. (meine Ausgabe S. 41.) auch so erklären lässt?

Wenn nicht bessere Texte zum Vorschein kommen, wird das Verständniss dieses Liedes schwer zu erreichen sein.

Str. 6-9. finden sich auch häufig in deutschen Volksliedern.

¶ 1, 4. loveren, Mz. von loof, wie Laubern von Laub nicht mehr üblich--3, 2. klapper, Klaffer, Verläumder--4, 3. luttelijk, sehr wenig--9, 1. nagelen, Gewürznägelein, weil die Frucht die Gestalt der Nägel hat.

¶ Nr. 89.

WIE DU MIR, SO ICH DIR.

1 Het spruiten drie boomkens in ghenen dal alleine, boven breet, beneden smal. so, mijn liefken, so! 2 Boven breet, beneden smal, daer op so rust die nachtegal. 3 'Och nachtegael, klein voghelkijn, woudi daer minen bode sijn?' 4 'Hoe soudic uwen bode sijn, ic ben so cleinen voghelkijn.' 5 'Al sidi clein, ghi vlieghet so snel, ghi voert daer mine bootschap wel.' 6 Hi nam dat briefken in sinen mont, hi voeret al over dat groene wout. 7 Hi gaf dat vensterken enen stoot: 'slaept ghi, lief, of sijt ghi doot?' 8 'Ic slape also vaste niet, ic hoor al wat mijn lief ontbiet.' 9 'Uw lief ontbiet u goeden prijs, hi wil gaan trouwen een ander wijf.' 10 'Wil hi gaen trouwen een ander wijf, so wil ic gaen trouwen enen anderen man, besien wiet eerst berouwen sal. 11 Nu biddic god ende onse lieve vrou, dat het mijn liefken eerst, berou!'

Weimar. Hs. 1537. Nr. 35.--Hs. 1, 1. blumkens--3, 2. wolstw--4, 1. woe (hoe)--4, 2. sin (ben)--5, 1. sint gij (sidi)--6, 2. furennt--8, 2. entboett--11, 1. ende (an). Meine Lesart 1, 1. boomkens rechtfertigt sich durch Souterliedekens [Greek: ps] 66. Daer spruit een boom in ghenen dal.

Am Niederrhein lautet das Lied also:

Auf dem Kirchhof steht ein Rosenbaum, Darauf setzt sich Frau Nachtigall. 'Frau Nachtigall, klein Vögelein, Willst du Herzliebchens Botschaft sein?' 'Herzliebchens Botschaft kann ich nicht sein, Ich bin ein klein Waldvögelein.' 'Bist du klein, so bist du hell, So trag meinem Lieb die Botschaft schnell! Nimm du den Brief in deinen Mund Und flieg dahin in einer Stund!' Sie flog den Berg, das tiefe Thal, Bis dass sie ans Schlaffenster kam. Sie gab dem Fenster einen Stoß: 'Schläfst du, mein Lieb, oder bist du todt?' 'Ich schlafe nicht, ich bin nicht todt, Ich höre was mir mein Lieb entbot.' 'Er hat geschrieben einen Brief, Er hat getraut ein ander Lieb.' 'Hat er getraut ein ander Lieb, So wünsch' ich ihm viel Glück dazu. Das erste Jahr ein Söhnelein, Das andre Jahr ein Töchterlein, Das dritte Jahr noch eins dabei, Bis dass es fünfundzwansig sein.'

Vgl. Simrock Volksl. Nr. 86. u. (J. B. Longard) Altrheinländische Mährlein u. Liedlein Nr. 31.--Die ersten Strophen finden sich auch in einem hoch- und einem niederdeutschen Liede, s. Uhland Nr. 15. A. und B.

Ein Bruchstück hat sich noch jetzt davon erhalten.

¶ Nr. 90.

WENN'S WEITER NICHTS IS!

1 Daer was een sneeuwwit vogeltje al op een stekendoorntje. 2 'Wilt gy, mynheer, de bode zyn?' 'Mynheer, de bod' wil ik wel zyn.' 3 Hy nam den brief in zynen bek, hy vloog er mede over 't hek. 4 Hy vloog er mede tot zyn liefs deur: 'en slaepje of waekje of zyt gy dood?' 5 ''k en slape noch 'k en wake niet, ik ben getrouwd al een half jaer.' 6 'Zyt gy getrouwd al een half jaer! het dochte my wel duizend jaer.'

Vlämisch: Willems Nr. 96. aus mündlicher Ueberlieferung.

¶ 1, 2. stekendoorntje, bei Kil. stekeldeuren, rhamnus, der Hagedorn.

¶ Nr. 91.

VON IHR BIN ICH GESCHIEDEN.

1 Ghestadighe minne draghe ic altijt, dies lijdt mijn herte pijn. mocht ic noch sijn van haer verblijt, hoe vrolijc soude ic sijn! tot haer soude ic mi keren, gheen ander lief begheren, want si is die alderliefste mijn. 2 Ist niet een druckelijc leven te derven die ic min? ic hadder mi toe begheven, ic en was niet dan een kint; ic dedet in corter uren dat ic langhe moet besuren: eilaes ic was so seer verblint! 3 Doen ic laeste met oghen aensach die mijn herteken heeft bevaen, doen was ic vrolijc nacht ende dach, ende nu ist al ghedaen: van haer ben ic ghescheiden, allen druc moet ic verbeiden, ic mach wel trurich gaen. 4 Mijn schip is mi ontdreven, minen anker en leit niet vast, mijn lief heeft mi begheven recht als een onwaert gast. eilaes tis buiten minen schulden! nochtans moet ic mi verdulden, al in mijn hert lide ic verdriet. 5 Die dit liet heeft ghedicht, dat was een ruiter van droefheit, sijn lief is hem onthelt, tis haest ghenoech gheseit, eilaes van haer is hi ghescheiden, allen druc moet hi verbeiden, is hi niet ghenoech ghequelt?

Antw. LB. 1544. Nr. 53. (früher, aber unvollständig Hor. belg. 2, 144. Willems Nr. 153.)

¶ 1, 1. ghestadich, beständig--2, 1. druckelijc, betrübt--2, 6. iets besuren, für etwas leiden--3, 1. laeste, lest, neulich--3, 6. verbeiden, gewärtig sein--5, 3. onthelt, abgeneigt, von helden, hellen, neigen, geneigt sein.

¶ Nr. 92.

DANN IST GUTER RATH THEUER!

1 Als de jonghe meiskens hijlicken, wat isser dan bereit? een huilende schreiende kindeken, datter in de wieghe leit. 2 Een huilende schreiende kindeken, daer toe een dronken man: mijn beursken isser also plat van gheldeken, ghesellekens, wat raet ons dan? 3 Daer twee goe liefkens kijven al om een pennincsbroot, de liefde isser also cleine, de hongher isser also groot.

Holländisch: Oudt Amst. LB., Schluss eines Liedes: Het reder een riddertje uit jaghen.

¶ 2, 4. wat raet, was Raths? was zu thun?

¶ Nr. 93.

ADE, SCHÖN HANNCHEN!

1 Om een die liefste die ic beminne moet ic daechs voor haer deure staen. si is so amoreus van sinne, het sal mi aen mijn leven gaen, si cost mijn herte so menighen traen, want ic noit schoonder lief en vant. adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeren! adieu! ic vare naet roomsche lant. 2 Schoon soete lief, waert u bequame, dat ghi mi gaeft een troostelijc woort, certein, gheen ander boelken ic en name, al soudt mi ooc aen mijn leven gaen. helpt mi, Maria, minen druc verslaen! ic hebbe verloren mijn beste pant. adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeren! adieu! ic vare naet roomsche lant. 3 Dese niders tonghen gaen voor mijn oghen ende achter minen rugghe stroyen si quaet; si doen mijn jonghe jeucht verdroghen, dat sal ooc aen mijn leven gaen, het cost mijn herte so menighen traen hier ende elders aen elken cant. adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeren! adieu! ic vare naet roomsche lant. 4 Princerselijc lief, hoe moochdi mi vergheten? ende ic was altijt so ghereet, ende dat ghi mi dus wilt versteken, dat valt mijn herteken al te wreet. mijn lijf, mijn goet was voor u bereet, want ic noit schoonder lief en vant. adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeren! adieu! ic vare naet roomsche lant.

Antw. LB. 1544. Nr. 123.--Dr. 3, 6. fehlt--2, 3. Ic en soude certeyn geen ander boelken kiesen--3, 5. herteken.