Part 12

1 Daar reed een heer met zijn schildknecht, Santio het smalle pad en de breede weg. nu weder de kneder de koorde sante jante iko kante ko de kandelaar de isio. 2 De heer al tegen zijn' dienstknecht sprak: 'stijgt op den boom, krijgt het duifje daaraf!' 3 'Mijn heer, en dat en doe ik niet, de takken zijn zwak ende dragen mij niet.' 4 De heer werd toornig ende gram, hij zelver op den boom op klam. 5 'Nu is mijn heer gevallen dood, hoe krijg ik nu mijn verdiende loon?' 6 'Uw verdiende loon krijgt gij wel, daar zijn nog rossen en wagens op stal.' 7 'Rossen en wagens begeer ik niet, maar de jongste dochter en verzweer ik niet.' 8 Nu is de knecht geworden een heer, hij rijdt met koets en paarden weêr.

Holländisch: VolksLB. 1754 u. Apollo's St. Nicolaasgift. Der Kehrreim wird bei allen Strophen wiederholt, eben solcher Unsinn, wie er sich auch in anderen Kehrreimen wiederfindet. Le Jeune, Volkszangen 115. macht dazu die Bemerkung: "Santico een Heiligje. Cantico de Candelaria." Es ist damit wenig gewonnen. Snellaert hat ganz Recht, wenn er entgegnet (Willems Nr. 110.): "Het refrein, volgens my, is zonder beduidenis, dergelyke men meer in onze volksliederen aentreft. Deze byzonderheid van onverstaenbare woorden uit te galmen behoort tot een hoofdgebrek in onzen landaerd,--de zucht om het vreemde na te bootsen, zelfs daer waer het niet verstaen wordt."

Das Lied in dieser Gestalt ist sehr bruchstücklich, kann aber deshalb doch ursprünglich ganz verschieden gewesen sein von dem deutschen. Nach diesem ist der Knecht der Geliebte von seines Herrn Frau und ermordet denselben. Der älteste Text bei Uhland Volksl. Nr. 94. aus Hans Daubmanns Bergkreyen 1547. Das Lied lebt noch im Munde des Volkes, abweichend von der alten Fassung, s. die Nachweisungen in meinen Schles. Volksliedern S. 15.

Lesarten: 3, 2. de takke benne zwak en verdragen mijn niet. 8, 2. voor (für weêr).

¶ Nr. 40.

DIE VERRATHENEN LIEBENDEN.

1 Int soetste van den meie al daer ic quam ghegaen so diep in een valleie daer schone bloemekens staen. 2 Die mei stont int saisoene, verciert aen elken cant, ic hadde ghenoech te doene, want ic mijn lief daer vant. 3 Ic vantse daer alleine, si bant haer gheluwe haer, bi een so claer fonteine, dus quam ic al neven haer. 4 Als si mi wert gheware so sere dat si verschoot. doen quam int openbare haer liefde die si mi boot. 5 Ic groetese vriendelike, ic boot haer goeden dach. doen dede si mi des ghelike die mi troost gheven mach. 6 'Schoon lief, ic bid een bede, dwelc reine liefde prijst, dat ghi gheen dorperhede mijn lichaem en bewijst.' 7 'En wilter niet af spreken, want u sal niet misschien, ter doot toe soudict wreken, saghe ic u onghelijc bien.' 8 'Schoon lief, tot uwer schaden hebdi mi ghevonden hier: wi twee wi sijn verraden, ons vianden comen hier 9 Al uit mijns vaders hove, dat vol verraders staet.' 'Maria tot uwen love wilt ons nu gheven raet!' 10 'Den raet die ic sal vinden en is te mael niet goet: ghi moet uw leven enden ende storten uw rode bloet.' 11 'Schoon lief, om uwen wille so wil ic sterven den doot, die verraders swighen stille, si sijn mi overhoot. 12 Ic wilse gaen bestormen ende maken groot gheschal. mijn lichaem hoort den wormen, dwelc ic hem gheven sal.' 13 Men ghinker stormen, strijen, haer lief die bleef daer doot. 'waer sal ic nu gaen oft rijen? noit vrou in meerder noot!' 14 Si was van rou ghestorven wanneer si sach sijn bloet en heeft die doot verworven in sulken teghenspoet. 15 Die dit liedeken dichte is dicwils sonder ghelt, dat doet hem een sijn nichte, die hem te voren telt.

Antw. LB. 1544. Nr. 95.--Dr. 6, 1. om een bede (ic bid een b.)--10, 3. ic moet mijn (ghi moet uw)--10, 4. mijn (uw)--11, 4. mijn (mi)--13, 1. st. ende str. (st. str.)--14, 3. die strenghe doot (en heeft die d.)--14, 4. door groten (in sulken).

Meine Lesarten entlehne ich einem jüngeren Texte vom J. 1635, bei Willems Nr. 92. Bemerkenswerth darin sind noch folg. Lesarten: 1, 3. vont ic in een valleye--3, 4. ic slope nevens haer--4, 4. dat si mi liefde boot.

¶ 1, 3. valleye, frz. vallée, Thal--2, 1. int saisoene, in seiner Zeit, frz. saison--4, 2. verschieten, sich entsetzen--6, 3. dorperheit, mhd. dörperheit, bäurisches, rohes Benehmen, Unziemlichkeit--7, 2. misschien, misschieden, Böses widerfahren--7, 4. onghelijc, Unrecht--bien, bieden, bieten--10, 4. storten, vergießen--11, 4. overhoot sijn, die Oberhand haben, überlegen sein. hoot für hooft nicht ungewöhnlich, s. Stoke 3, 294. Im jüngeren Texte over't hooft.

¶ Nr. 41.

DIE HAUPTMANNSTOCHTER.

Stem: Die mi te drinken gave.

1 Wie wil horen singhen van vreuchde een nieu liet al van een capiteinsdochter, sy wasser gheheten Margriet. 2 De schrijver sei: 'goelijc meisje, en wilt ghy met my gaen? in dat legher sal ick jou leiden-- de capitein is jouw vaer.' 3 'Al is de capitein mijn vader, daer leit so weinich an: ick sal my wel so vreemde cleiden, dat hy my niet kennen en can.' 4 Wat trock sy aen? een keursje van sijde camelot, en daer op een swart lakens lijfje, dat wasser met coorden gheboort. 5 Noch trock sy aen een paer coussen van incarnatie couleur, daer op een paer sijde coussebanden, haer schoenen nae de nieuwen snee. 6 Wat sette sy op haer hoofje, al op haer gheel ghecruist haer? een grauwe hoet met pluimen, van goude woech hijer niet swaer. 7 Maer doen sy in dat legher, al in dat legher quam gaen, de capitein van de soldaten ghinc voor dat meisken staen. 8 'O meisjen, goelijc meisjen, en wilje met my gaen? al die cleideren die ghy draghet die sal ick in sijde beslaen.' 9 'O capitein, groot here, het macher also niet sijn! vernam dat uw ghetroude vrouwe, sy souder wel toornich sijn.' 10 'Ick wou dat mijn huisvrouwe al vore mijn voeten lach doot, en dat ick met jou, moy meisje, sou gaen plucken de rosen root!' 11 Hy schonc haer eens te drinken, de coele wijn uit een glas. doe begost hy eerst te denken, oft oock sijn dochterken was. 12 Hy sprack tot sijnen cnape: 'nu sadelt my mijn paert! nae huis toe wil ick rijden, 't is mijnder wel rijdens waert.' 13 Maer doe hy op de valbruch, al op de valbruch quam, daer sach hy sijn lieve huisvrouwe al in haer deurtje staen. 14 Hy sei: 'god groet u vrouwe, god gheef u goeden dach! waer isser Margriet ons dochter, is sy doot of leeft sy noch?' 15 'Margrieta onse dochter die isser al in den crijch, sy draechter een hoet met pluimen, ick en sacher noit schoonder wijf!' 16 Hy sprac tot sijnen cnape: 'nu sadelt my mijn paert! nae't legher wil ick rijden, s' is my wel rijdens waert.' 17 Maer doen hy in dat legher, al in dat legher quam gaen, daer sach hy Margriet sijn dochter onder de soldaten staen. 18 'Margriet, mijn joncste dochter, ten macher also niet sijn, dat ghijder met mijn soldaten soudt drinken den koele wijn.' 19 'Och vader, seide sy, vader, daer ben ick wel in gherust, u te volghen met uw soldaten, dat isser mijn hoochste lust.' 20 'Margriet, mijn joncste dochter, ten macher niet wesen also, dat ghijder met mijn soldaten soudt slapen al in dat stroo.' 21 'Och vader, seide sy, vader, daer leit jou so weinich an, int legher wil ick blijven, slapen by mijn ghetroude man.'

Holländisch: Oudt Amst. LB. bl. 92.

¶ 4, 1. keursje, Corset, Mieder, bei Plantin "koers oft keurs, vrouwen onderroc, un corset"--lijfje, Leibchen--4, 4. met coorden gheboort, mit Schnüren besetzt--5, 1. kous, Strumpf--5, 2. incarnatie couleur, Leibfarbe--6, 2. ghecruist, gekräuselt-- 11, 3. begost für begon--13, 1. valbrug, Zugbrücke--19, 2. gherust, ruhig, unbesorgt.

¶ Nr. 42.

LIEBESSÜCHTIG UND LANDFLÜCHTIG.

Stem: Een jonc meisken was ontsteken.

1 Doen ick was een jonghe dochter, vrijden my twee joncmans fier. tot vrijen costen sy my niet krijghen noch in gheenderley manier. nu hebben sy my also veer ghecreghen, over de wilde see ghevoert in vreemde weghen. 2 Doen ick quam in vreemde steden, daer ick niet ghewoon en was, daer vont ick mijn lief verheven, en ick boot hem goeden dach. 'sijt ghy daer mijn liefje uitvercoren? 'k heb verstaen dat ghy met ruiters hebt gaen dolen!' 3 Sijn hier ghene boden te crijghen, die my voeren nae mijn lant? voor mijn vader niet en swijghen, dat ick ben gheraect in schant? en dat sy segghen teghen mijnen vader, dat ick in langhen tijt hem niet sal comen nader? 4 Doen ick quam al voor de poorte, voor een bosje daer ick sach mijne lieve joncste suster en ick boot haer goeden dach. 'sijt ghy daer mijn suster uitvercoren? 'k heb so menighen traen om uwentwil verloren.' 5 Doen ick quam al in de keuken, daer ick wel ghewone was, daer vont ick mijn beminde moeder en ick boot haer goeden dach. 'sijt ghy daer mijn dochter uitvercoren? 'k heb verstaen dat ghy achter lande hebt gaen dolen.' 6 Doen ick quam op de slaepcamer, daer ick wel te slapen plach, daer vont ick mijn straffen vader en ick boot hem goeden dach. 'sijt ghy daer lantloopster achter lande? pact u terstont van hier, of ick breng u in schande!' 7 Ick en ben voorwaer gheen schoister noch ooc gheen lantloopster meê: 'k heb so dickmael wesen dolen in so menighe schone stee, daer heb ick my op alle vreemde weghen eerlijc en vroom by alle lui ghedreghen. 8 Adieu vader, adieu moeder, adieu lieve broeders meê! god den heer sy uw behoeder! nu gae ick weer uiter stee, en ick wil my achter lande gaen begheven over de woeste see en enden mijn jonc leven.

Holländisch: Oudt Amsterd. LB. bl. 47.

¶ 1, 3. costen, konnten--2, 3. verheven, edel--2, 6. verstaen, vernommen--dolen, umherirren--3, 6. nader, näher--5, 6. achter lande, mhd. after lande (Müller Wb. 1, 11), durch das Land hin--6, 3. straf, strenge--6, 5. lantloopster, Landläuferin--7, 1. schoister, Bettlerin--7, 2. meê, mede, zugleich--7, 6. ghedreghen, betragen.

¶ Nr. 43.

DER GLÜCKSJÄGER.

1 Het was een jagher een weiman goet en al op 's heren straten. hi reder al voor een rijcmans deur, daer worde hi in ghelaten. 2 De vader hiete hem henen gaen, de dochter hiete hem stille staen: 'alser mijn vader is slapen ghegaen, so sal ic u jagher hier in laten.' 3 'Als uw vader is slapen ghegaen, soudt ghi mi jagher dan in laten? jouw ouders bennen also rijc, si sullen dat niet toelaten.' 4 'Maer dat mijn vader een rijc man is, laet u dat, jagher, niet rouwen: so steecter dats uit uw jaghershant en schenct mijn, jagher, uw trouwe!' 5 'Sou ic uitsteken mijn rechterhant en schenken u mijn trouwe? comt, laet ons morghen vroech opstaen, en spanceren al door den douwe!' 6 Smorghens vroech alst was schoon dach, de vader sou uit jaghen rijden, daer vant hi sijn joncste dochter staen met den jagher aen haer sijde. 7 Hi sei: 'god groet u, jagher stout, en tsa! wilt u ghevanghen gheven! in Overlant daer staet so hoghen boom, daer sult ghi laten uw leven.' 8 'Staet in Overlant so hoghen boom, sal ic daer laten mijn leven: ic hebbet niet teghen haer wil ghedaen, si heeft mi consent ghegheven.' 9 'Hebjijt niet teghen haer wil ghedaen, heeft si u consent ghegheven: in Overlant staet so hoghen huis, daer sult ghi heer af wesen.' 10 'Staet daer in Overlant so hoghen huis, sal ic daer heer af wesen: dat heb ic ghewonnen met jaghen stout en met mijn frisse jonghe leven. 11 Nu radic alle jaghers stout die uit jaghen willen rijden, dat si vri draghen so goeden moet met een moy meisjen aen haer sijden.'

Holländisch: Oudt Amst LB. Oudt Haerl. LB. 27 druk (Willems Nr. 84). Dr. 2, 4. henen (inne).

¶ 3, 3. bennen für sijn, Volkspr.

¶ Nr. 44

DER REICHE SCHREIBER.

1 Daer was een schryver, een ryke schryver, die zat te schryven op zyn kantoor. 2 Daer kwam een arme, een g'heele arme, om hem te vragen een sneêke drooge brood. 3 Hy heeft het brood van de tafel genomen en dat gesmeten ter venster uit. 4 Ons heere die wist wel waermeê hem te straffen, hy heeft hem met eene ziekte gestraft. 5 't was nachts omtrent den twaelf ure, die schryver die gaf zynen geest. 6 De duivel meende het lyk optenemen en daermeê te vliegen ter venster uit. 7 'Wel duivel, wel duivel, wacht nog een letseke, tot dat ik myn broeder gesproken heb. 8 Wel broeder, wel broeder, vergeet niet den armen van hem te geven een sneêke drooge brood. 9 Had ik den armen ja nooit vergeten, ik had niet moeten branden in 't helsche vier.' 10 De duivel meende het lyk optenemen en daermeê te vliegen ter venster uit. 11 'Wel duivel, wel duivel, wacht nog een letseke, tot dat ik myn moeder gesproken heb. 12 Wel moeder, wel moeder, vergeet niet den armen van hem te geven een sneêke drooge brood! 13 Had ik den armen ja nooit vergeten, ik had niet moeten branden in 't helsche vier.' 14 De duivel meende het lyk optenemen en daermeê te vliegen ter venster uit. 15 'Wel duivel, wel duivel, wacht nog een letseke, tot dat ik myn vader gesproken heb. 16 Wel vader, wel vader, vergeet niet den armen van hem te geven een sneêke drooge brood! 17 Had ik den armen ja nooit vergeten, ik had niet moeten branden in 't helsche vier.' 18 Daer heeft de duivel het lyk opgenomen en is daermeê gevlogen ter venster uit.

Vlämisch: Wodana door J. W. Wolf bl. 77, mündlich aus Gent.

¶ 2, 2. sneêke für snedeke--7, 1. letseke, ein Weilchen, von lectio, Vorlesung des Evangeliums in der Kirche, mhd. lecze, letze.

¶ Nr. 45.

LIEBE WEISS RATH.

1 Daar waren drie gezelletjes fijn, zij dronken alzoo garen de rijnse koele wijn. maar de waard die wou niet borgen, of daar moest eerst goed geldetje zijn en dat wel zes en dertig gulden rein. 2 Den eene trok uit zijne kleiders altemaal, in zijn bloote hemdetje zoo ging hij staan. met een quam daar zijn zoete lief aanrijden: 'zoete liefje, wat hebt gij misdaan, dat gij in uw bloote hemdetje moet staan?' 3 'Wat zoud' ik hebben misdreven, zoete lievetje? wat zoud' ik hebben misdaan? mijn kleidere staan te pande, verdronken in de rijnse koele wijn, en dat voor zes en dertig gulden rein.' 4 'Staan uw kleiders te pande, zoete lievetje, verdronken in de rijnse koele wijn, hei! komt t' avond bij mij slapen, uw kleidertjes zullen gelossen zijn en dat voor zes en dertig gulden rein.' 5 Den dag die verging en den avond die quam aan, na zijn zoete lievetje is hij gegaan. hei! wat vond hij daar gezoden en gebraden! en een vles met rijnse koele wijn en daar nog zes en dertig gulden bij! 6 'Offer u iemand vraagde, zoete lievetje, waar dat gij dat geldetje gekregen hebt, zoo zegt, dat gij't met dobbelen en spelen gewonnen hebt, en draagter van geen mooi meisjes roem, want gij hebtze zomtijds wel van doen.'

Holländisch: Scheltema's Samml., Anf. des 18. Jahrh.--

¶ 1, 2. garen, gaarne, gern--4, 4. lossen, einlösen--6, 3. dobbelen, würfeln--6, 4. roem dragen, sich berühmen--6, 5. somtijds, bisweilen--van doen hebben, nöthig haben.

¶ Nr. 46.

WER DEN SCHADEN HAT, DARF FÜR DEN SPOTT NICHT SORGEN.

1 Hei wie wil horen singhen van vreuchden dats een nieu liet van een so losen boerman, die sijn vroutjen in dolen liet. 2 De boer ghinc naer de kerke, sijn tresoortje dat hi toe sloot, in alle so corten wilen so quam daer een calis om broot. 3 'Ic heb jou niet te gheven,' sprac daer dat vrouwetjen fijn, 'dan een nachtjen bi mijn te slapen, maer het moster verholen sijn. 4 'Och mocht mi dat ghebeuren,' sprac daer de lantscnecht stout, 'ic souder niet willen voor kiesen jouw silver ende root gout.' 5 Si ghinc naer haer slaepcamer, de lantscnecht volchde haer naer; si troc hem van haer mans cleeren aen, en daer mede so liet si hem gaen. 6 De lantscnecht over der heide ghinc, hi hief op en sanc een liet van een so losen boerman, die sijn vroutjen in dolen liet. 7 De boer lach in de biesen, hi hoorde de woorden oprecht: 'wat hebje van mijn te singhen?' sprac de boer tot den lantscnecht. 8 'Ic heb van jou niet te singhen, van jouw vroutjen en weet ic niet; een also leiden mare is te nacht in mijn drome gheschiet.' 9 'Is also leiden mare te nacht in jouw drome gheschiet, so gaet en drinct coel isser de wijn en melter dats niemant niet.'

Oudt Amst. LB. bl. 67. Oudt Haerl. LB. 16. druk (Willems Nr. 112.) en 27. druk.

¶ 1, 4. 6, 4. in dolen laten, auf Irrwegen, schlechten Wegen lassen--2, 2. tresoortje, das Behältniss, worin die Bauern ihre Kostbarkeiten aufbewahren, das Schränkchen, die Lade, Almer--2, 4. calis, von cael, ohne Geld, arm, bei Willems durch "kalaert, arme vent, schooijer" erklärt--4, 1. ghebeuren, zu Theil werden--7, 1. biesen, Binsen, Ried--8, 3. mare, Geschichte, mhd. dasz mære.

¶ Nr. 47.

EIN MÖNCH NACH SEINER EIGENEN REGEL.

1 Hier beghinnen wi nu an een nieuwe liet te singhen ende singhen van enen regulier moninc ende van eender naijerinnen. 2 Die regulier in een weertshuis quam, hi vraechde: 'wat hebdi te eten? ic soude tot eender naijerssen gaen, het was mi bi nae vergheten.' 3 Doen hi totter naijerssen quam, hi wert seer wel ontfanghen; si nam hem in haren witten arm ende si aten met malcander. 4 Doent was aen der middernacht, si hoorden dat clocsken clinken. 'staet op, staet op, goet regulier moninc! die metten moet ghi singhen.' 5 Doen dat clocsken gheluit was, hi soude gaen in der metten. 'och wiste dit mijn here den abt! hi soude mi selver wecken.' 6 Doen die moninc in den ommeganc quam, die abt die quam hem teghen: 'bona dies, bona dies, ghi regulier moninc! waer hebdi te nacht gheleghen? 7 'Daer ic te nacht gheleghen hebbe, daer was ic seer wel ontfanghen: men schencte mi daer den coelen wijn, ic lach in mijns liefs armen.' 8 Die abt al tot den moninc sprac met also soeten woorden: 'nu secht mi, goet regulier moninc, houden dat onse oorden?' 9 Doen die moninc al in der kerken quam, die broederen liepen te samen, die een moninc al tot den anderen sprac: 'desen moninc willen wi verbannen!' 10 Ende dat verhoorde de regulier moninc, hi liet sijn capken vallen: 'soude mi die naijersse niet liever sijn meer dan mijn broeders allen?' 11 Die ons dit liedeken heeft ghemaect, hi hevet seer wel ghesonghen; dat heeft ghedaen een regulier moninc, uit der cappen is hi ontspronghen.

Antw. LB. 1544. Nr. 57.

Auffallend, dass dies Lied noch in jener Zeit gedruckt werden durfte! Es ist auch deutsch vorhanden, ohne Str. 4 und 8, nach einer Hs. vom J. 1554 in Vulpius Curiositäten 6, 475 ff. (Erlach Volksl. 1, 143).

¶ 6, 1. ommeganc, mhd. umbeganc, der Kreuzgang, ambitus-- 8, 4. houden, enthalten (steht das in unserer Regel?).

¶ Nr. 48.

STUNDEN DER ANDACHT.

1 Het voer een moninc naer sijnre cluis, :|: hi vant der nonnen niet meer dan ene thuis. Vaer hen! 2 'Och non, woudi mijn boelken sijn, ic woudu gheven mijn cappekijn.' Vaer hen! 3 Die non die docht in haren moet, die monincscap die waer wel goet. Vaer hen! 4 Hi nam si bi der witten hant, hi leidese al om den ommeganc. Vaer hen! 5 Hi leidese achter dat outaer, hi leerde haer den souter daer. Vaer hen! 6 Hi las haer daer den corten crede, den ave salus ghinc ooc mede. Vaer hen! 7 'Och lieve moninc, laet wacker gaen! ic sie den hemel open staen.' Vaer hen! 8 'Och lieve nonne, nu weest niet gram! ic doe het beste dat ic can.' Vaer hen! 9 'Och lieve nonne, nu licht wel lijc! mi dunct ic vare in hemelrijc.' Vaer hen! 10 'Ende sul wi dus te hemele varen, so moet ons god die siele bewaren.' Vaer hen!

Weimar. Hs. 1537. Nr. 33.--Hs. 1, 1. klusenn--2, 1. wolstw--5, 2. daer den souter--6, 2. salis--me (mede)--10, 1. suns (dus).

¶ 4, 2. ommeganc, Kreuzgang des Klosters--5, 1. outaer, autaer, Altar--5, 2. souter, Psalter--6, 1. crede, das credo, das Glaubensbekenntniss.

¶ Nr. 49.

GEISTLICHER ZUSPRUCH.

1 Het gheviel op enen donderdach omtrent der halver weken, doen quam mijn heer die cappelaen die borchstrate in ghestreken. 2 Doen hi al door dat doorken quam, die vrouwe sat bi den viere: 'lieve vrouwe, waer is uw man? laet ons maken goede ciere!' 3 'Mijn man is van huis ghegaen, ghevaren metten schepe. ic duchte hi weder comen sal, den hals die moet hi breken!' 4 Den dach die quam ten avont waert, die man quam thuis gheganghen. ons here god van den hemel weet, hoe hi daer was ontfanghen! 5 Hi nam dat rincsken in sijn hant, hi clopte al met sinne: 'staet op, Lisken, mijn ghetrouwe wijf, staet op ende laet mi inne!' 6 Doen hi al in der cameren quam, dat bedde was daer ghebroken: die eierkens stonden daer ghedopt, die dojerkens waren uit ghesopen.

* * *

7 'Lieve man, wat hebdi ghemaect? wat hebt ghi nu ghebrouwen? ghi hebt die arme pape beschaemt, dat sal u langhe berouwen.' 8 Die man die soude te bedde gaen, dat wijf en wouts niet ghedoghen, si stiet hem van den trappen af, daer viel hi twee blau oghen. 9 Hi nam daer enen groenen stoc, hi smeet haren rugghe ontstucken: 'nu segghet mijn here den cappelaen, dat hi u dat af lecke!' 10 Die dit liedeken eerstwerf sanc, dat was een ruitersgheselle, hi drinct veel liever den rijnschen wijn dan twater uiter Schelde.

Antw. LB. 1544. Nr. 70. Die nach 6. unverständliche Str. ist weggelassen. Dr. 2, 4. laet ons goede chiere maken.

¶ 2, 4. goede ciere maken, frz. faire bonne chère, gut leben, vgl. Schmeller Wb. 3, 393.--3, 3. duchten, fürchten--5, 2. met sinne, mit Ueberlegung, wohlbedacht--6, 3. eierkens doppen, Eier aufschlagen, pocher des oeufs--6, 4. dojer, Dotter--9, 2. ontstucken, entzwei.

¶ Nr. 50.

BRUDER JAN.