Part 11

1 Te Gherbeken binnen daer staet een stenen huis, daer rijdt alle daghen een edel lantsvrouwe uit. si rijdt uit alle daghen, selve heeft si een so goeden ghetrouwen man: die clerc, die schriver stont in haer behaghen. 2 Die here tot sijnder vrouwen sprac: 'wel edel joncfrouwe mijn! seer wonderlike dinghen mi ter oren ghecomen sijn, mi is ter oren ghecomen, hoe dat ghi metten schriver gaet spaceren in den wijn ende te samen boeleren gaet in der stoven.' 3 'Och here, seide si, here, wel edel here mijn! van alle sulke dinghen wil ic onschuldich sijn: ic en quam noit in der stoven. tis so menighe vrou, so menich eerbaer wijf, si worden also dic beloghen.' 4 Smorghens vroech alst was schoon dach die here reet van huis, mer des avonts also spade so quam hi wederom nae huis. hi streec op sijnder salen: daer vant hi sinen schriver bi sijnder joncfrouwen staen, seer vriendelic dat si op malcander saghen. 5 Die vrouwe tot haren here sprac: 'wel edel here mijn! van al sulke saken moet ic nu schuldich sijn. laet uwen moet doch sinken! daer twee soete liefkens tsamen vergadert sijn, den rijnschen coelen wijn woudi hem gaerne schinken.' 6 'Den rijnschen coelen wijn die ic u schinken sal, daer sult ghi wel op dinken alle uw leven lanc, ghi sult daer om wel dinken! ic sal u beide te gader doen steken in enen sac, al in der Masen sal ic u doen verdrinken.' 7 Hi namse daer beide te gader, hi stacse in enen sac, hi worpse al in der Masen, die Mase die was nat. hi worpse al in der Masen: daer stont so menich here, so menich edel man, die dat met bewenenden oghen saghen an.

Antw. LB. 1544. Nr. 152.--Dr. 1, 7. in haeren sinne (in haer behaghen). Die letzte Strophe findet sich fast eben so wieder in einem jüngeren Liede "van den bosselaer" Oudt Haerl. LB. 16. druk bl. 39.

¶ 2, 7. boeléren, buhlen--stove, Badstube--4, 5. striken, gehen--5, 6. vergadert, versammelt.

¶ Nr. 31.

HEIMLICHE LIEBE.

1 Wie wil horen een goet nieu liet? ende dat sal ic ons singhen al van der edeler minne van een ridder ende joncfrouwe, si droeghen verholen minne. 2 Die vrouwe op hogher salen lach, van also verre dat si sach, si sach hem van so verre, si sach hem comen ghereden veel claerder dan een sterre. 3 Hi stac sijn hant onder sijn cleet, een vingherlinc was daer bereet, dat worp hi in den Rine. die vrouwe op haer sale lach, seer node wou sijt verloren laten bliven. 4 Ende si had een clein vondelhont, dat conste wel duiken tot in den gront, so diep in ghenen gronde. dat haelde haer dat vingherlijn in also corter stonden. 5 Doen si dat vingherlinc ontfanghen had ende si dat seer wel besach, so stont daer in gheschreven: 'och rijc heer god, hoe salich hi waer, die lazarus mochte wesen!' 6 Si ghinc voor haren vader staen, voor haren liefsten vader: 'siet, vader, ic moet u claghen, ic ben besmet met lazarie, ic moet uit alle minen maghen.' 7 'Och dochter, sprac hi, dochter mijn! hoe soude dat moghen ghesijn? want ghi sijt also schone ende boven alle lantsvrouwen so spant ghi die crone.' 8 Die vader al totter dochter sprac: 'och dochter, wel lieve dochter mijn! hoe gaerne soude ic weten, waer u die lelike lazarie ten eersten uit sal breken?' 9 Dat meisken dat niet laten en dorst, si nam een mes, si cloofde haer borst: 'siet, vader, ic salt u betonen!' si en condese daer nae in seven jaer ghesuiveren noch gheschonen. 10 Men ghinc haer daer een huisken maken besiden des weechs al van der straten, men huerde haer enen gheselle, die haer al door die minne van god soude clinken die lazarische belle. 11 Daer in so lach si seven jaer, dat si noch sonne noch mane en sach niet meer dan tot enen tide, so liet si haer dore open staen, si sach den ridder comen riden. 12 Si wiesch haer handen, si waren schoon, si leidese opten sadelboom, si lieter die sonne op schinen. doen kende hi dat vingherlijn dat hi worp in den Rine. 13 Hi settese voor hem op sijn paert, hi voerdese tot sinen lande waert, hi cledese al met gouwe: ten einden van den seven jaer so was si des ridders vrouwe.

Antw. LB. 1544. Nr. 163. (Hor. belg. 2, 122-124. Willems Nr. 79.)--Dr. 1, 3. edelder--2, 1. sach (lach)--3, 1. Si (Hi)--3, 3. rijn (Rine)--5, 1. hadde--8, 5. eerst (ten eersten).

¶ 3, 5. node, ungern--4, 2. conste, konnte--5, 5. lazarus, aussätzig, leprosus--6, 4. besmet, befleckt--6, 5. maghen, die Verwandten--7, 3. schoon, hier in seiner ursprünglichen Bedeutung rein, wie auch durch 12, 1. noch mehr bestätigt wird; daher schoon maken noch jetzt rein machen und schoon hemde, schoon laken, schoon papier nicht schön, sondern rein, ungebraucht. Sehr characteristisch, besonders für Holland, wo die Reinheit so hoch in Ehren steht, dass man sie Schönheit nennt!--7, 5. de crone spannen, eigentlich die Krone tragen, s. Clignett bijdr. 356. dann jem. übertreffen--8, 4. lelijc, hässlich, frz. laid--9, 2. cloven, clieven, zerritzen--9, 3. betonen, beweisen--9, 5. gheschonen, reinigen--10, 2. besiden, zur Seite, neben--10, 3. huren, miethen.--

10. Geschieden und gemieden von aller Welt, ohne Haus und Heerd, mussten die Aussätzigen in einer einsamen schlechten Hütte unweit der Straße wohnen; ärmlich war ihre Kleidung, sie hatten oft nur Hut und Mantel und einen Bettelsack darüber; mit einer Schelle oder Klapper suchten sie die Vorübergehenden aufmerksam zu machen und in einem Becher oder Napf, gewöhnlich an einem langen Stabe, pflegten sie die milden Gaben zu empfangen. Die lazerische belle war ein gewöhnliches ehernes Glöcklein. Wie die Klapper beschaffen war, erfahren wir aus einem alten Vocabularius (Hor. belg. 7, 18): Interfusum, clipspandere, dicitur instrumentum leprosorum cum duabus vel tribus tabulis, cuius sonitu excitantur homines ad beneficiendum eis.

Die gewöhnliche Benennung der Aussätzigen im Mittelniederl. war: lazerich, lazarus, und malaetsch, malaetsch, letzteres von dem roman. malato (s. Diez etymol. Wb. 213, ursprünglich male aptus), so wie das mhd. miselsuhtic von dem mlat. misellus (s. Paulus Cassel im Weimar. Jahrb. 1, 472).--12, 1. wiesch, wusch, pt. von waschen.

Während sich das alte Lied in Belgien verlor, erhielt es sich in Holland, aber in der Form völlig umgewandelt.

¶ Nr. 32.

HEIMLICHE LIEBE.

1 Het meisje al over de vallebrug reed, het buideltje van haar zijde gleed, het zonk al na den gronde. met een kwam daar een ruiter aan, hij viste 't in korte stonde. 2 Toen zij haar buideltje weder zag, van haar leven zag zij nooit droeviger dag, aldaar stond in geschreven: 'al wie verholen liefde draagt moet zeven jaar lazerus wezen.' 3 Z' wist niet wat ze doen of laten most: zij nam een mes en kwetste haar borst, en zij ging het haar vader toonen: 'ik ben er met lazerij besmet, komt, ziet hier voor uwe oogen!' 4 'Wel, dochter, zoudt gij lazerus zijn? gij bent er de liefste dochter van mijn, gij bent er zoo schoon jonkvrouwe! al kwam er een koningszoontje om u, hij zouje wel mogen trouwen.' 5 'O vader, laat maken een huisje koen van distel, doornen, lelien groen, en huurt er mij eenen gezellen, die dagelijks mijn willetje doe en klinke de lazerus bellen.' 6 Het napje in haar regterhand en het klapje in haar slinkerhand, en zij ging over 's heeren straten: 'ach, geeft er den arme lazerus wat, doet werk van caritaten!' 7 'Wat caritaten zou ik u doen?'-- 'ik heb er geen koussen ofte schoen en in zeven jaar niet gedragen, toch word ik er een mooi meisje toe bij een fonteintje gedwagen.' 8 Zij wiesch haar handen en droogde ze schoon, en leide ze op zijn zadel ten toon. aan haar ringen kon hij ze kennen als dat zij hetzelfde magetje was dat hij plagt te beminnen. 9 Hij had er het schoon kind lief en waard, en hij zette ze voor hem op het paard en met een zoo ging hij rijden; hij trok haar lazerus kleederen uit en hij kleed ze in witte zijde. 10 'Adieu vader en moeder mijn, adieu zuster en broederlijn, adieu mijn vriendetjes allen! ik dank den God van 't hemelrijk, dat de lazerij is vervallen.'

Holländisch: De Marsdrager, Amst. 1754. bl. 92. (Der arme Heinrich von Hartmann von der Aue, herausg. durch die Brüder Grimm 167-169.) "Uit een blaauwboekje" bei Le Jeune Volksz. Nr. 12.--Dr. 5, 4. doen--5, 5. klinken--7, 4. dan (toch)--er fehlt--7, 5. te wagen (gedwagen)--8, 2. en op haar zadel zat zij ten toon.

¶ 1, 4. 9, 3. met een, auf einmal--3, 2. kwetsen, verwunden--3, 3. toonen, zeigen--6, 5. caritaten, Liebeswerk--7, 5. gedwagen, gewaschen, dwagen hat sich aus der neueren Sprache völlig verloren, die Wörterbücher aus dem Ende des 17. Jahrh. kennen es schon nicht mehr; daher das unverständliche te wagen des Drucks, welches Le Jeune durch "optewegen d. i. te vergelijken" erklärt!-- 8, 2. ten toon, zur Schau.

¶ Nr. 33.

DER LIEBESFUND.

1 Daer was een meisjen in haer kasteel die zag zoo droevig in die oostzee. wat zag zy aengevaren? een wit satyne borzeken fyn daer in die oostzee was klare. 2 'Och vader, brengt my daer eenen man, die zeer wel duiken en zwemmen kan, die er kan duiken tot in den gronde, dat hy my haelt dat borzeken fyn daer in die oostzee is klare.' 3 De vader bragt haer daer eenen man, die zeer wel duiken en zwemmen kan, die er kan duiken tot in den gronde; hy haelt haer daer dat borzeken fyn daer in die oostzee was klare. 4 Doen zy dat borzeken ontvangen had en zy dat zeer wel bezag, wat stond er in te lezen? dat zy zeven jaren en eenen dag in de wildernis moest leven. 5 'Och vader, bouwt my daer een huis al met het teeken van't heilig kruis, een huis al met een celle, waer ik alle urekens van de nacht kan kleppen de lazerusche belle.' 6 De vader bouwt er haer daer een huis al met het teken van 't heilig kruis, een huis al met een celle, waer dat z'alle urekens van de nacht kan kleppen de lazerusche belle. 7 Na zeven jaren en eenen dag, dat zy noch maen noch zon en zag, dan door een spleteken van ter zyden, zag z'haren minnaer komen terug op een konings-peerdeken ryden.

Vlämisch: Willems Nr. 80. Snellaert fand dies Lied von ihm unbekannter Hand unter Willems' Papieren. Die hinzugefügte Melodie deutet ihm an, dass das Lied noch jetzt irgendwo gesungen werden muss.--Dr. 1, 5. dat (daer)--2, 5. die (daer)--3, 5. die (daer)--4, 1. 2. fehlen und sind von mir ergänzt.

¶ 5, 5. de belle kleppen, das Glöckchen läuten--7, 3. spleteken, Ritzchen, kleine Spalte.

¶ Nr. 34.

DIE EDELFRAU UND DER SCHREIBER.

1 'Ic hoorde een watertje ruiselen, mi docht, het was den Rijn. ic hebber te nacht gheslapen bi een bruin maechdelijn.' 2 'Hebt ghi te nacht gheslapen bi een bruin maechdelijn, dats morghen sult ghi hanghen al aen een galghelijn.' 3 'Waer om so soudic hanghen, ic en ben voorwaer gheen dief; het hertje van mijn jonc leven heeft schone joncvroutjes lief.' 4 En dat verhoorde een vroutje, so riken lantsheer sijn wijf, si liet haer paerdeken sadelen, 't was om den schriver sijn lijf. 5 Doe dat paert ghesadelt was, de spore was aenghedaen, doe most dat lose schrivertje ter galghe opwaert gaen. 6 Maer doen hi op de leder clam, al op de derde trap, hi keec so dicmaels omme, offer niemant voor hem bat. 7 'Mijn heren, sei si, mijn heren, wilt doch een woort verstaen: of daer een goelijc vroutje quam voor uw beddeken staen?' 8 'Dat daer een goelijc vrouwetje quam voor mijn betje staen, ic souse so heimelic cussen, in mijn blanke arm ontfaen.' 9 'Soudt ghijse so heimelic cussen, in uw blanke arm ontfaen, so heeft dat lose schrivertje ooc anders niet misdaen.' 10 'Com af, com af, loos schrivertje! behouden is jouw lijf, dat heeft ghedaen een vroutje, so riken lantsheer sijn wijf.' 11 'Heeft dat ghedaen een vroutje, so riken lantsheer sijn wijf, behouden moet si haer eertje ende ic mijn jonghe lijf!'

Holländisch: Oudt Amst. LB. bl. 90. Oudt Haerl. LB. 16 en 27 druk. ¶ 7, 3. goelijc, lieblich.

¶ Nr. 35.

DIE BURGGRÄFIN UND DER ZIMMERMANN.

1 Wie wil horen singhen van enen timmerman, van ener borchgravinnen, hoe si haer lief ghewan! 2 Die heren seiden: 'welcom, timmerman, ghi sijt ons waertste gast, ghi sult noch tavont hanghen aen enen boom staet vast.' 3 'Waer om so sal ic hanghen, ic en ben ja gheen dief? dat herte van minen jonghen live heeft een schoon vrou seer lief. 4 Sal ic noch tavont hanghen aen enen boom staet vast, versinken moeten die wortelen, verbarnen moet den bast!' 5 Dat vernam een vrouwe, eens groten lantsheren wijf; si dede haer paerdeken sadelen al om des timmermans lijf. 6 Doen si haer paerdeken ghesadelt had, haer sporen had aenghedaen, so was den timmerman ter lederen op ghegaen. 7 Mer doen hi op de leder clam, ter leder was op ghegaen: 'nu hoort, ghi heren alle, wilt doch een woort verstaen! 8 Quaem die borchgravinne voor uw beddeken staen, soudijse helsen ende cussen oft soudise laten gaen?' 9 'Quaem mi die borchgravinne voor mijn beddeken staen, ic soudese helsen ende cussen ende vriendelijc ontfaen.' 10 'Soudijse helsen ende cussen ende vriendelijc ontfaen, so en heeft dese timmerman niet al te veel misdaen.' 11 'Coomt af, coomt af, goet timmerman! u is verbeden uw lijf: dat heeft ghedaen een vrouwe, eens groten lantsheren wijf.' 12 'Hevet dat ghedaen een vrouwe, eens groten lantsheren wijf: god houdse in haerder eren ende mi mijn jonghe lijf!' 13 Hi wranc van sinen handen een gouden vingherlijn, dat gaf hi haer tenen pande, si hadde behouden sijn lijf.

Antw. LB. 1544. Nr. 164.--7, 1. 2. und 4 habe ich ergänzt; im Dr. nur 3.--Vgl. das deutsche Lied: Frkf. LB. 1582. Nr. 78 (Uhland Nr. 98). Noch im Munde des Volks, s. Schles. Volksl. Nr. 21. Nicolai Almanach 1, 34-37.

¶ Nr. 36.

DER HERR UND DER FRIESE.

1 'Ic sie die morghensterre breit: wel op, Vriesken wel ghemeit! si verlicht ons tot in den trone. so wie een ghestadich boelken heeft, hoe node scheit hi van dane!' 2 'Och Vriese, hoe waerdi so versaecht, doen ghi vast in uws boels armen laecht? rijc god! noch weet ic raet: ic hebbe noch vrouwenclederen, die suldi, Vriesken, doen an!' 3 Dat vrouken socht enen nauwen list, si troc die clederen uit haer kist; daer op sette hi den hoet, ic swere u op mijn trouwe: dat Vriesken hadde enen vrien moet. 4 Hi sloech sijn harnas om het lijf: 'wijf, doet op die poorte! tis meer dan tijt, ic moet uit waschen gaen; mijn moeder beschelt mi sere om dat ic mi verslapen haen.' 5 Doen hi buiten der poorten quam, op sijn grauors dat hi spranc al onder een lindeken groene, daer op so sanc die nachtegael ter eren van dat Vriesken schone. 6 TVriesken reet den selven pat al daer die here te riden plach, die here die quam hem teghen: 'Vriesken, seide hi, Vriesken fijn, waer is die reise gheleghen? 7 Nu segghet mi, Vriesken, onversaecht: die clederen die ghi ane draecht hebbe ic noch wel meer ghesien, dat ghi dese clederen ane draecht en wat mach dit bedien?' 8 'Die clederkens die ic draghe an die gaf mi een diet mi wel gan, si salder noch wel meer gheven: god gheve haer frischen morghen! bi haer hebbe ic te nacht gheleghen.' 9 'Och Vriese, sijt ghi een eerbaer man, so trect mannenclederen an ende verweert uw jonghe lijf; op dat niemant ghesegghen en can: daer leit verslaghen een wijf.' 10 Si lieten daer beide haer woorden staen, met scherpe swaerden ghinghen si daer slaen, dat Vriesken dat bleef daer doot, ic swere u op mijn trouwe fijn: hi en was noit in meerder noot. 11 Die here reet den selven pat al daer die Vriese te riden plach, al voor sijn eighen dore: 'staet op, mijn alderliefste lief! die Vriese die is daer vore.' 12 Dat vrouken die dat haest vernam een sneewit hemdeken tooch si an, den grendel schoot si daer van, si meinde dat Vriesken in te laten, het was haren ghetrouden man. 13 'Vrouken, waer sijn uw ghewaden die ghi daghelijcs pleecht te draghen? berechtes mi! ic wilt sien.' 'vertoevet hier tot morghen! het sal u wel gheschien.' 14 'Joncfrouken, daer sijn uw ghewaden die ghi daghelijcs pleecht te draghen! die Vriese is ghebleven doot. ic sweer u op mijn trouwe: hi en was noit in meerder noot.' 15 'Och heeft die Vriese verloren tlijf, so ben ic een allendich wijf, ende met hem so wil ic sterven ende bidden Maria die maghet rein, dat si ons te samen wil erven.' 16 'Joncfrouken, ic had u also lief, nu ben ic op u gheworden gram.' 'so ben ic, here, weder op u, wie heeft die meeste schade dan?' sprac dat wijf tot haren man. 17 Die ons dit liedeken eerstwerf sanc, een clerc van Leuven was hi ghenaemt, hi leerdet in Venus scholen; die schone vroukens die heeft hi lief, daer om so moet hi dolen.

Antw. LB. 1544. Nr. 92. (Uhland Nr. 129. ohne Str. 16. und 17. Willems Nr. 111.)--Dr. 4, 1. op zijn schouderen (om het lijf).--5, 2. grauwers (grauros)--7. die einzelnen Verse in dieser Folge: 2. 3. 1. 5. 4.

¶ 1, 5. node, ungern--3, 1. nauwe list, wohlüberlegter, feiner Streich--4. der Friese geht verkleidet zum Hause hinaus und redet, als ob er die Hausfrau wäre, die Magd (wijf) an. Darum passt auch nicht, dass er den Harnisch, das Panzerhemd über die Schultern geschlagen hatte; er trug es am Leibe verborgen unter den Weiberkleidern. Meine Lesart scheint mir völlig gerechtfertigt und passt auch als Reim.--5, 2. grauors, Grauross. ors mnl. für ros Hor. belg. 3, 150. Clignett bijdr. 100.--9, 1. eerbaer, ehrenhaft, honestus--13, 1. ghewaet, Gewand--15, 2. allendich f. ellendich--15, 5. erven, zu Erben einsetzen.

Das Lied erhielt sich in den holl. Liederbüchern bis in die neuere Zeit.

¶ Nr. 37.

DER MEIER UND DER FRIESE.

Stemme: Een boerman had een domme sin.

1 De velden stonden groen ende daer toe breit, tot reisen so wasser den vrieseman bereit: 'vrieseman, waer wilt ghi varen? doen ic die clederen lestmael sach, doen meenden ic datse mine waren. 2 'Die clederen die ic draghe an, die gaf mi een vrouken, si had gheen man, een vrouken daer ic te nacht bi sliep, ic sweer u, meyer, al op mijn lijf, ic en had mijn daghen noit vrou so lief.' 3 'Ja Vriesje, waert ghider een eerlijc man, ghi trocter gheen ander mans clederen an en ghi droechter gheen roem van vrouwen. nu sult ghi mi of ic sal di al met den blanken swaert doorhouwen.' 4 Si lieten daer haer kiven staen en ghinghen malcander met swaerden slaen en si sloeghen met blanke swaerden: de meyer sloech den Vrieseman doot, so dat hi neder viel ter aerden. 5 De meyer op sijn grauwe ros spranc en hi hief op een liet ende sanc, hi sanc luit, men mocht wel horen: 'staet op, staet op, joncfrouken fijn! den Vrieseman die is hier voren.' 6 Dat vrouken van haren bedde spranc, dat gordijntje van den goude clanc, si meende den Vrieseman in te laten, si liet haer eighen ghetroude man in: dat was voor haer so leiden sake. 7 'Secht mi, secht mi, joncfroutje fijn! waer nu mijn beste clederen sijn, die ic jaerlijcs plach te draghen? ghi hebtse den Vrieseman aenghedaen, daer om so leit hi nu verslaghen.' 8 'Och is dat arme Vriesje doot! waer sal ic claghen minen noot? en waer sal ic minen noot claghen? nu wil ic in een cloostertje gaen en bliven daer mijn levedaghen.' 9 'Nu wil ic in een cloostertje gaen daer twee paer schoenen voor een bed staen, en bidden voor de Vriesemans siele: hi die sijn liefje verloren heeft, met recht mach hi een ander kiesen. 10 Nu wil ic gaen op dit termijn en begheven mi in een clooster fijn also veer aen gheen lantsdouwe. adieu, het moet ghescheiden sijn al van mijn overschone vrouwe!'

Oudt Amst. LB. bl. 42. Oudt Haerl. LB. 16. en 27. druk.--Dr. 2, 5. noyt liever wijf--6, 2. Die gardijntjes.

Ein jüngerer Text in De Nieuwe Vermeerderde Groenlantse Walvisch Vanghst Ofte Amsterdamse Y-stroom, Amst. 1719. ist hie und da abweichend: Str. 7. u. 8. fehlen u. Str. 3. lautet also:

Vrieseman, seide hi, Vrieseman! nu trecket andere cleideren an en wapent u, want het ghelt uw lijf, op dat men daer niet en segghe van, de Vrieseman leit verslaghen om (leg. als) een wijf.

--4, 1. haer woorden (kiven)--4, 5. so dat hi viel van sinen paerde--6, 2. van goude dat die gordijne clanc--6, 3. twas luttel tot haerder baten--7, 3. dus wiltse nu hier gheven--7, 5. het coste hem ooc sijn jonc leven. Mit diesem letztern Texte stimmt fast ganz überein Goese Nagtegael, Amst. by S. en W. Koene bl. 81.

¶ 2, 4. meyer, meier, Schultheiß, Amtmann, le maire--4, 1. kiven, streiten--9. bis zu Ende: Worte des Meiers, spöttisch: auch er will in ein Kloster gehen, aber wo zwei Paar Schuhe vor Einem Bette stehen d. h. er will sich nach einer anderen Frau umsehen.--10, 13. lantsdouwe, schlechte Schreibung für lantsouwe, wohlbewässertes Feld, Wiese; vgl. Weiland Wb. unter landouwe.

¶ Nr. 38.

DER TODWUNDE.

1 Daar is een vrouw maget vroeg opgestaan en barrevoets door den daauw gegaan. 2 Dat's barrevoets doer den diepen daauw, daar vond zij haar liefje vol wondekens staan. 3 Hij zeide: 'vrouw maget verschrik zoo niet! al ben ik vol wonden, ik sterf noch niet. 4 Al ben ik mijn jong hart doorwond, wou gij mij verbinden dan waar ik gezond.' 5 'Dat's uwe verbinder wil ik niet zijn, ik draag er verborgen een kindje zoo klein.' 6 'Draagt gij verborgen een kindje zoo klein, daar zal ik, schoon liefje, de vader van zijn.' 7 'Zult gijder de vader van mijn kind zijn, dan zal ik verbinden uw wonden certein.' 8 Dat meisje trok uit haar sneuteldoek wit, verbond er haar liefje zoo blijelijk mit. 9 De sneuteldoek was er van bloede zoo rood, al in het verbinden zoo bleef hij dood. 10 'Nou is er de vader van mijn kind dood: begraaft hem al onder roo roosekens rood! 11 Begraaft hem al onder de egelentier! dat grafje zal dragen roo roosekens fier.'

Holländisch: De Hollandsche Bazuyn 1719. bl. 29 (Willems Nr. 99.)--Vgl. das ältere deutsche Lied bei Uhland Nr. 93. und wie es noch im Munde des Volks lebt: Schles. Volkslieder Nr. 167-169. Mittler Volksl. Nr. 51. 52.

¶ 9, 1. sneuteldoek, snutteldoek, jetzt neusdoek, Schnupftuch. Im Deutschen hier ein Schleierlein--10, 1. nou für nu--11, 1. egelentier, wilder Rosenstrauch, Hor. belg. 3, 133.

¶ Nr. 39.

DER HERR UND SEIN SCHILDKNECHT.