Part 9

Na, dit was denn nu mal en Stück! -- In de Irst[524] stunn ick ganz verdutzt, dunn smet[525] ick mi in de Sophaeck up de geborene Weise un lacht lud up.[526] -- Min Unkel, de gaud twintig Johr[527] öller[528] was as ick, trugte[529] sick en Stück tau, wotau mi in minen Johren de Kurasch’[530] all utgung![531] Ick wull nu lustig wider[532] lachen, kreg ’t[533] äwer nich mihr taurecht, denn ick hadd kein unbekümmert Hart,[534] un wenn ick dat Gesicht ok breid naug[535] vertrecken ded,[536] de Lach[537] blew unnerwegs hacken,[538] un as ick mi nu so mit dat dämlichste Gesicht von de Welt in den Speigel[539] tau seihn kreg, sprung ick in ’n Enn’[540] un gung mit groten Schritten in de Stuw’ up un dal[541] un bos’te mi nich slicht[542] un slog[543] up den Disch un säd: „Hei deiht ’t,[544] hei is dortau kumpabel.“[545]

As Fru Bütow’n kamm, kreg sei natürlich ut männigerlei Ursak[546] Schell,[547] un as ick de taurecht sett’t hadd, gung ick in den Klubb un spelt Lomber[548] un säd ümmer tau mi: „Dat kannst du doch nich liden!“[549] un spelte[550] Solo’s, de gor nich up de Welt existirten, un verlur[551] sei un säd denn wedder:[552] „du wardst Di doch dat Hart nich afköpen laten!“[553] un namm den Muhren[554] un würd kodilg’.[555]

Verdreitlich[556] gung ick nah Hus[557] un läd mi dal,[558] un wull slapen[559] un kunn[560] nich. Ick argert mi de ganze Nacht mit mi ’rümmer, denn laten kunn ick von dat säute[561] Kind nich mihr -- sei hadd mi ’t andahn[562] -- un de heilig Christabend föll[563] mi in, dat ick in minen Lewen[564] keinen Dannenbom upputzen süll. Wenn ick denn tau mi säd: „Man tau!“[565] denn flogen mi all min Bedenken as en Hummelswarm dörch den Kopp, un vör min Ogen stunn ümmer en grot Frag’teiken,[566] un wenn ick mi dat utdüden ded,[567] denn heit[568] dat ümmer: „Je, will sei di ok?“

Na, dit kunn jo doch nu Keiner beter[569] beantwurten, as sei sülwst[570] -- dat sach ick in[571] -- un as nu de grage[572] Wintermorgen in min koll[573] Stuw’ ’rinne schinen ded,[574] un mi dat so dörch de Knaken[575] grusselt,[576] as ick den Koffe makt, säd ick: „Nu bün ick dormit dörch! Wat sin möt,[577] möt sin!“ un segg tau Fru Bütow’n: „Fru Bütow’n“, segg ick, „gahn S’ nah Kopmann Bohnsacken un köpen[578] S’ mi en Por[579] von de finen, gelen Hanschen,[580] de de jungen Herrn Avkaten[581] ümmer dragen,[582] wenn sei recht wat bedüden willen.[583] -- Äwer rechte gele!“

Hen tau Elben[584] stek[585] ick denn nu in minen swarten[586] Liwrock[587] un swarte Hosen un blanke Stäweln un in de nigen[588] gelen Hanschen, un ihre[589] ick den Haut upsetten ded,[590] stellt ick mi vör den Speigel und säd mit Recht: „Wo ’s ’t mäglich! Dat hadd ick sülwst nich mihr glöwt!“[591] Smet[592] noch en Blick in min Stuw’ ’rüm un säd: „So ward’t denn nu woll hir nich bliwen!“[593] Kek in min ollen Tüffeln[594] ’rinne, de vör dat Bedd stunn’n,[595] un säd: „Ji wardt jug[596] ok wunnern,[597] wenn ’t glückt, un wenn binnen Korten[598] en Por lütte[599] nüdliche Tüffelken bi jug tau ’m Besäuk kamen.“[600]

Ick gah denn nu de Strat hendalen[601] un kam[602] an minen Unkel Matthiesen sin Dör vörbi un denk: „Irst[603] mit alle Welt in Freden,[604] wenn Einer so ’n Gang geiht!“ denn tau Maud’ was mi, as gung ick den letzten Gang. Klopp[605] also an sin Dör un gung herin.

Na, ick heww all vel seihn[606] in de Welt; ick heww mal seihn, dat en Kirl[607] Füer fratt;[608] ick heww mal seihn, dat Einer Häkelheed[609] fratt un schönen sidnen[610] Band ut den Hals’ herutehaspelte: äwer so blag[611] is mi dat mindag nich[612] vör de Ogen west as in den Ogenblick, wo ick an den hütigen Morgen minen Unkel Matthies tau seihn kreg.[613]

Dor stunn[614] hei in sin Stuw’ in den sülwigen Uptog[615] as ick, blot[616] dat sin swarte Liwrock en gräunen Jagdsnipel[617] was, un dat sin gelen Hanschen von Hirschledder[618] wiren un min von Schapledder,[619] un dat sin witte Snurrbort[620] as en por klore Istappen[621] rechts un links äwer den Mund dal hung,[622] un min nah baben[623] upswänzt[624] was un in allerlei verdammte Coulüren[625] spelte.

„Unkel!“ rep[626] ick, as ick ’rinn kamm, un min Haut tründelte[627] vör mi in de Stuw’ ’rin, so verfirt[628] ick mi. -- „„Jung’!““ rep hei, „„wat willst Du?““ -- „Wat willst Du?“ raup[629] ick. -- „„Ick will dat, wat +Du nich+ willst!““ seggt hei. -- „Ick will jo!“ rep ick. „Un ick bün jo man,“[630] sett’t ick hentau, „hir in desen Uptog blot nah Di ’ruppe kamen,[631] üm Di tau seggen, dat ick nu fast[632] bün, un wull Di bidden, Du süllst[633] man wedder min leiw’ oll[634] Unkel bliwen.“ -- „„Wullst[635] Du dat?““ säd hei un sett’t sick in sinen Lehnstaul un kek mi so nahdrücklich in de Ogen. „„Na, denn will ick Di man seggen, ick wull ok in desen Uptog nah Di henkamen un wull Di en beten verfiren.[636] Ick weit[637] dat ut min Soldatentiden:[638] so ’n beten Verfiren, dat rammelt[639] den Minschen nüdlich tausam[640] un rappelt em up,[641] denn denn[642] kümmt de Schimp[643] mit in ’t Spill.[644] Un, Jung’,““ säd hei un stunn up un läd mi de Hand up den Arm, „„ick will Di nich in den Weg stahn un Di in den witten Bagen[645] von Din Glück en Krünkel[646] maken, denn dat lütt Mäten is för Di geburen, un dat Mäten is gaud!““ -- Un dorbi knep[647] hei mi den Arm mit sine olle breide Fust[648] tausamen, dat ick dacht: wenn sei so is, denn[649] is sei +mihr+[650] as gaud.

Min Unkel gung nu hen un halt[651] en Glas von sinen ollen Portwin un säd: „„Kum her, Jung’, stärk Di irst! Wo[652] willst Du ’t denn anfangen?““ -- „Je,“ segg ick, „wenn ick dat wüßt!“ -- „„Sett[653] mal Din Bein hir up den Staul,““[654] seggt hei. -- „Wat sall dat?“ frog ick. -- „„Nicks nich,““ seggt hei un knöpt[655] mi de Strippen[656] von de Hos’ af, „„mit en Fautfall[657] möst Du jo doch beginnen, un dit künn Di strämmen.““ -- „Na,“ segg ick, „Du fangst gaud an.“ -- „„Wat sick hürt,[658] hürt sik,““ seggt hei. „„Ick heww dat mindag nich sülwst dörchmakt,[659] äwer ick heww dat ümmer up Biller[660] seihn. Wat seggst Du äwer man? Täuw![661] Ick will Di unner de Arm gripen!““[662] un dorbi ret[663] hei hastig sinen Drahkasten[664] up un fliete[665] in den Uttog[666] ’rüm, worin hei sin heiligsten Schätz hadd. Un richtig, dor kamm[667] hei mit sin Stammbauk[668] tau’m Vörschin. Dat schach[669] man selten, un wenn hei ’t anrögen ded,[670] denn schach dat blot des Abends, wenn Allens so recht still was. Denn treckt[671] hei sick irst reine Wäsch’ an un sin bestes Tüg[672] un sett’t rechts un links en por Lichter up den Disch, slog deip[673] in Gedanken Blatt för Blatt üm, las all de Vers’ un höll[674] mit swarte Krüzen[675] dat Dodenregister in Ordnung. Den annern Morgen was hei denn sihr weikmäudig,[676] un dat letzte Mal kamm hei nah mi ’rüm un säd: „So vel[677] ick weit, lewt man noch Ein;[678] dat is Krischan[679] Bünger, den ollen Snider[680] Bünger sin Sähn,[681] de mit min Öllern[682] Hus an Hus[683] wahnen ded.[684] Sei seggen jo, hei sall Durschriwer[685] tau Parchen[686] wesen,[687] un wenn mi Gott dat Lewen lett,[688] denn will ick em desen Sommer besäuken.“[689]

„Hir!“ säd hei, as hei ditmal[690] dat Stammbauk ’rute halt[691] un up den Disch leggt hadd, „hir sett Di dat, un säuk[692] Di en Vers ut un lihr em utwennig.[693] Dor stahn weck in[694], de kannst Du tau unsern Herrgott in ’n Himmel beden,[695] denn[696] ward sick ok woll ein för dat beste Mäten up Irden[697] finnen.“[698] -- „„Unkel,““ säd ick un namm dat Stammbauk in de Hand un bläderte[699] dorin ’rüm, „„ick weit, wat ick dauh:[700] ick red so, as mi dat üm ’t Hart is,[701] un mi is hüt[702] Morgen ganz besonders üm ’t Hart.““ -- „Ok gaud,[703] min Jung’,“ säd min Unkel, „un villicht noch beter! Äwer denn mak nu ok![704] Un täuw,“ sett’t hei hentau, as ick mi tau ’m Gahn ümdreihn ded,[705] „Di hängt jo dat witte[706] Band von ’t Vörhemd ’ne halw’ Ehl[707] den Puckel dal!“ un gaww[708] mi sinen Segen un stoppt[709] dat Enn’[710] Band unner ’t Halsdauk.[711] „So, nu gah mit Gott!“

Ick gung denn; aewer as ick ut de Husdör[712] kamm, dunn haust[713] wat baben[714] mi, un as ick ’ruppe kek,[715] dunn lagg[716] min Unkel Matthies in dat halwe[717] Finster un nickt un plinkt[718] mi tau, un jedesmal, wenn ick mi in de lange Strat[719] ümkek, denn nickt hei un weiht[720] mit sin rotbunt Taschendauk ut dat Finster ’rut, dat mi angst un bang’ würd, de Lüd’ müggten marken,[721] wovon twischen[722] uns de Red’ wir.

Nu künn ick hir ne Geschicht vertellen;[723] ward mi äwer woll häuden.[724] So glatt, as dat in de Romanen steiht, geiht so ’ne Angelegenheit in de Würklichkeit nicht af. Unner Hunnert[725] maken Nägen un Nägentig[726] up desen Gang de spaßigsten Dummheiten, un wenn ok all de Hunnert as de glücklichsten Brüjams[727] taurügg kamen, warden doch de Nägen un Nägentig tau sick seggen: „Gew’[728] de leiw’ Gott, dat wi nich wedder in de Lag’ kamen; süllen wi äwer tau’m tweiten Mal de Sak äwernemen,[729] denn willen wi ’t kläuker[730] anfangen.“ -- Gott lat mi nich wedder in de Lag’ kamen!

Nah en annerthalw’ Stunn’n[731] kamm ick denn wedder taurügg, glücklich bet unner[732] den Hauttöppel,[733] un mag ok woll dornah utseihn[734] hewwen; un dor ick mi in min einsam Junggesellenlewen de dürigte[735] Mod’ anwennt[736] hadd, mit mi sülwst[737] tau snacken,[738] so kann ick nu bi ruhige Besinnung de Lüd’ dat nich verdenken, wenn sei mi, as ick de Strat hendalen[739] kamm, en beten ut den Weg gungen[740] un mi scharp nahkeken,[741] ob min Bein’ ok woll so deklamirten as min Hänn’.[742] As ick nu noch so ’n Raudener drei[743] von minen Unkel sinen Hus’ af[744] bün, stört’t[745] hei mi all entgegen un föll[746] mi üm den Hals, denn hei hadd de annerthalw’ Stunn’ lang achter[747] de Husdör stahn[748] un up mi lurt,[749] un rep:[750] „Holt Din Mul![751] Holt Din Mul! Ick weit Allens; un wennihr[752] ward de Hochtid?“ -- Ick tuscht em denn nu, un säd: „„So swig[753] doch still! tau ’m wenigsten up de Strat!““ -- fat’t[754] em unner ’n Arm un treckt[755] em mit nah minen Hus’; doch as wi dor herinne kemen un Fru Bütow’n grad dat Middag deckte, dunn kunn[756] hei sick nich länger hollen,[757] dunn spelt[758] sin ganzes Hart[759] Solokolür,[760] un as de Fru em ankek, dunn lücht’ten[761] ut sin Ogen[762] nicks als Trümw’,[763] un hei wis’te[764] mit den Dumen[765] äwer de Schuller[766] nah mi hen un säd: „Seihn S’ dor,[767] Fru Bütow’n, dor steiht hei -- min Swester-Sähn! Is nu ok en Brüjam, so gaud as Einer!“ Un as nu de Fru kamm un gratulirt un weiten[768] wull, wer de Glückliche wir, hadd ick wedder naug[769] tau tuschen, un as sei weg was, säd hei un kek[770] mi dorbi sihr verdwas[771] an: ick wir en Heuchler, en sihr verstockten! un ick wis’te[772] en swartes[773] Hart, dat ick so ’n Glück so lang verswigen künn.

Ick müßt mi denn nu man dalsetten[774] un em de Sak vertellen,[775] dunn würd hei denn nu wedder fründlicher un nickt mit den Kopp un säd: „schön!“ un denn mal wedder schüddelt hei mit den Kopp un säd: „dit wir nich ganz nah sinen Sinn;“ un as ick utvertellt[776] hadd, stunn hei up un makt en Gesicht, as de Hewen[777] in ’n Heuaust,[778] wenn hei nich recht weit, ob hei de Sünn schinen[779] oder regen[780] laten sall;[781] hei schüddelt un nickt, un nickt un schüddelt, un endlich säd hei: „hei, för sin Part, hadd ’t denn doch en ganz Deil[782] beter makt;“[783] un frog dunn,[784] bi weckern[785] Vers von dit Kapittel ick denn den Fautfall[786] anbröcht[787] hadd. Ick müßt denn nu gestahn,[788] dat de gor nich tau ’m Vörschin kamen[789] was. Dunn namm min Unkel Matthies sinen Haut un säd: „Na, denn wünsch ick Di woll tau spisen![790] Un holl[791] Di an dat, wat Du hest; wat nahkümmt,[792] bitt de Wulf.[793] Du hest vel tau tidig[794] kreiht;[795] de Sak[796] is noch lang’ nich in Richtigkeit; en Fautfall hürt[797] tau jeder Verlawung,[798] un de Sak is nich gültig, wenn sei nich mit de beiden Knei[799] unnersigelt is. Mi tau ’m wenigsten sall ’t gor nich wunnern, wenn de Kram in de negsten Dag’[800] utenanner[801] geiht. Up en anner Mal folg’ minen Rat!“ Somit gung hei.

Trotzdem äwer fung nu för mi eine wunderschöne Tid[802] an, eine wunderschöne Tid! Ick künn ok hirvon wedder vel vertellen, ward mi äwer woll häuden.[803] De höchste Freud’ un dat deipste[804] Leid möt[805] Einer[806] nich Jedwereinen[807] up de Näs’ binnen;[808] un wenn ick nu ok girn[809] glöw’,[810] dat all Dejenigen, de dit lesen, manirliche un irnsthafte Lüd’ sünd, ein oder de anner Hans Quast künn dor doch mit mang lopen[811] un künn up mine Kosten sinen Putzen[812] dormit driwen,[813] un dat müßt mi denn doch sihr verdreiten.[814]

Äwer tau jeden richtigen Honnigkauken[815] hürt[816] en lütt Beting[817] Peper,[818] un doran süll mi dat denn nu ok nich fehlen. Tauirst[819] streute min Unkel Matthies af un an en lütt Kürnken[820] an, doch as hei sach,[821] dat de Sak von Bestand was, un as hei sülwst up ’ne Visit bi min Brut ehr Fründschaft[822] west was un sick dor ok tau sine Taufredenheit[823] von dat Fischkaken[824] äwertügt[825] hadd, dunn sport[826] hei sin Gewürz un grep deip[827] in sinen Honnigpott[828] -- tau deip! segg ick -- denn nu malt hei alle Lüd’, de em hüren wullen, min Glück so säut[829] vör, bet in minen Honnigmand[830] bald so vel Fleigen[831] summten, dat ick mi nich tau bargen wüßt,[832] un dat bald so vele lustige Geschichten von mi in den Swung’[833] wiren, as wir ick blot tau ’m Vergnäugen[834] von alle Welt nich blot en +Brüjam+, sondern ok en +Brüdjam+[835] worden. Ick würd brüdt, wo ick mi seihn let.[836] Up fiw[837] Schritt all[838] grint[839] mi jeder Hans Narr up de Strat[840] an, un wenn ick denn frog, wat dor tau grinen wir, denn säden sei All, as wenn sei sick beraden[841] hadden: „Oh, nicks nich!“ Kamm[842] ick mal des Abends in minen ollen[843] Dämelklubb[844] -- denn dat hadd ick mi glik vörnamen,[845] dese Gesellschaft wull ick unner keinerlei Ümstänn’[846] upgewen,[847] irstens, wil dat[848] sei mine Gemütsort[849] sihr tauseggen ded,[850] un tweitens,[851] wil dat ick sei för mine Bildung sihr taudräglich höll[852] -- na, wenn ick also dor mal hengeröd,[853] denn würd dat en Flustern un en Tuscheln[854] un en Anstöten:[855] de Ein’ winkte ganz von Firn[856] mit den Tulpenstengel, un de Anner ganz in de Neg’[857] mit den Tunpahl,[858] un Geschichten vertellten[859] s’ sick, wat +de+[860] +vör+ de Hochtid seggt[861] hadd, un wat +de+[862] +nah+ de Hochtid seggt hadd; un wat de Scheper[863] tau sinen Hund seggt hadd; un wenn ick denn falsch[864] würd un frog, wat sei dormit seggen wullen, un wat[865] dat Spitzen up mi sin süllen, denn säden sei All: „Gott bewohre! Wi meinen man.“[866] Un wenn ick nu des Abends ut desen Grünn’n[867] nich in den Dämelklubb gung, denn makt[868] Fru Bütow’n ehr leiwe[869] Pepermähl[870] apen[871] un stöhmte[872] mi ümmer ganz lütte, fine[873] Prisen in de Näs’[874] un in de Ogen:[875] wat dat +so+ süll?[876] oder wat dat +so+ süll? Sei wüßt ok nich, wo[877] ick dat nu hemmen wull. Un sei wir[878] ’ne olle Fru un hadd in ehren Lewen all vele Herrn upwohrt,[879] äwer noch keinen, de in ’n Brutstand west wir; ick süll deswegen Geduld mit ehr hewwen, denn de Sak kem jo +nu+ bald ganz anners. Un wat dat Tüg[880] rein maken anbedrapen ded,[881] dor gew’[882] sei mi ganz Recht, dat wir för min Brut nich gaud naug,[883] denn as[884] sei man hürt hadd,[885] wir de as ’ne Prinzeß upfött[886] un hadd sindag nich[887] ehr Finger in koll Water[888] stippt; äwer ehr Ogen wiren för jede Dun’[889] up den Rock all tau olt.[890] Un wenn min Brut mi negstens[891] mal besäuken wull,[892] so künn sei dat jo dauhn,[893] sei för ehre Person hadd nicks nich dorwedder,[894] un äwer de Spennwew’[895] an ’n Bähn[896] un den Stoff[897] up de Comod’ würd sei jo nich fallen, un an den lütten Provat-Müll-Hümpel,[898] den sei sick tau ehre Bequemlichkeit in de ein’ Eck von min Stuw’ anleggt[899] hadd, würd sei sick jo ok just de Beinen nich verstuken.[900] Un wenn ick des Abends Füer[901] hewwen wull, denn künn ick jo dat man seggen -- sei wüßt jo dat ok nich -- süs[902] wir ick jo ümmer in den Dämelklump gahn,[903] worüm denn nu nich? Un denn sett’t[904] sei sick vör dat Abenlock[905] un puste un puste, un de Kahlen[906] gläuhten[907] ehr up de dicken Pustbacken, datt ick sei nich anners anseihn künn, as ick müßt ümmer denken: „Gott verzeih mi de sweren Sünden! Ick weit recht gaud, dat dit +min+ Fru Bütow’n is, un ’ne christliche Wewerwittwe,[908] worüm möt[909] ick denn bi ehr[910] ümmer an de hohen Herrschaften denken, de deip[911] -- deip unner uns wahnen[912] up en Flag,[913] wo ’t sihr heit[914] sin sall? Un worüm föllt[915] mi bi ehr Pusten ümmer in, dat mägliche Wis’ up dit Flag ok Einer sitt, de Kahlen anpusten deiht,[916] üm min schönes Ehstandsglück doch en Beting[917] antauwarmen?“[918]

Hirut kann Jeder afnemen, dat bi mi de Bedenken noch nich all ut dat Finster ’rute smeten[919] wiren, un sei süllen noch düller[920] warden, as ick eins Nahmiddags von min Brut taurügg de Strat[921] entlang gung.

As ick nämlich an desen Dag de Strat entlang gung, dunn hürt[922] ick all von Firn’[923] groten Larm, de Lüd’ keken[924] ut de Finstern, un vör de ein’ Husdör[925] hadd sick ok all en lütten Hümpel[926] tausam funnen,[927] de nah de Del[928] ’ruppe kek. As ick nu grad an de Dör vörbi[929] gahn will, fohrt[930] de Kürznermeister[931] Obst äwer sin halwe Husdör[932] ’räwer, as wenn ’ne Billardkugel äwer de Band’ sprengt ward, un sett’t sick mit sin vir Baukstaben[933] in den Rönnstein.[934] -- „Mein Gott! Gevatter?“ seggt sin Nahwer Gräun,[935] „wat makst Du dorvon?“ -- „„Je, dat segg man mal!““ seggt de Kürzner,[936] „„min Frugenslüd’[937] hewwen mi ’rut smeten.““ -- „Worüm denn äwer?“ fröggt de Anner. -- „„Vadder,““[938] seggt de Kürzner un rappelt sick tau Höcht:[939] „„dat will ick Di seggen: min Fru will, wat +ick+ will, und dat will +ick+ nich.““

Wil[940] mi nu dese Geschicht nicks angung,[941] so gah[942] ick wider[943] un denk so bi mi: is doch en narschen[944] Spruch! Wat de Kirl woll dormit meint? „+Min Fru+ will, wat +ick+ will, un dat will +ick+ nich.“ -- Sallst dinen Unkel Matthiesen mal dornah fragen.

Ick gah nu also nah em ’rup un vertell[945] em de Sak un segg em den Spruch un frag’: „Unkel, wat meint de Kirl dormit?“ -- „„Je!““ seggt hei un geiht in Nahdenken in de Stuw’ up un dal, „„un de Kirl was von sin Frugenslüd ’rut smeten, seggst Du?““ -- „Ja,“ segg ick, „hei säd ’t jo sülwst.“ -- „„Un in den Rönnstein satt[946] hei?““ frog hei wider.[947] -- „Ja,“ segg ick, „dorin satt hei.“ -- „„Na,““ seggt min Unkel nah ’ne Wil’ Bedenken, „„denn[948] ward dat ok woll sin Richtigkeit hewwen, denn hett em sin Fru ok woll ’rut smeten, un denn findt de Spruch ok sin richtig Bedüden,[949] denn heit[950] hei: Min Fru will Herr in den Hus’[951] sin, un ick will ok Herr in den Hus’ sin, un mine Fru ehren Willen, den will ick nich nahgewen.[952] Äwer,““ sett’t hei hentau, „„wenn sei in ’n Hus’ stahn,[953] un hei vör den Hus’ in den Rönnstein seten[954] hett, denn ward sei woll Herr in den Hus’ sin.““

Ick weit nich, mi würd nah dit Gespräk so verdreitlich[955] un beängstlich tau Sinn; von de Sid[956] hadd ick min Vörnemen noch nich in ’t Og’ fat’t.[957] „Unkel,“ säd ick, „Du kennst mi doch un kennst sei jo ok, wat meinst Du denn woll, wer ward von uns Beiden woll Herr in ’n Hus’ sin?“ -- „„Je,““ seggt hei, „„sei süht[958] mi gor nich dornah ut,[959] as müggt[960] sei girn[961] +vör+ de Husdör in ’n Rönnstein sitten, ick glöw’,[962] sei bliwwt[963] leiwer binnen.““[964] -- „Den Deuwel ok!“[965] segg ick. -- „„Na, so arg,““ seggt Unkel Matthies, „„ward sei dat nu woll nich maken; äwerst[966] so ’n ‚liebenswürdig, weiblich Regiment‘ -- as de Lüd’ dat nennen -- ward sei woll äwer Di ergahn laten, Du wardst woll en beten stramm an ehren Schörtenband[967] anbunnen[968] warden, un wo lütt[969] de Achterflicken[970] an ehr Pantüffeln sünd, ward Ein[971] Di nahsten[972] woll von den Pelz lesen känen.““ -- „Bang’ maken gelt[973] nich!“ segg ick, „ick ward sei mi nah de Hochtid bi den irsten Schepel[974] Roggen wenn’n.“[975] -- „„Dor verlat Di man nich up!““[976] seggt min Unkel. „„Kennst Du dat Sprückwurt nich:[977]

+Vör+ de Hochtid möst du s’ wenn’n; +Nah+ de Hochtid is ’t tau Enn’?““

„Ne“, segg ick, „dat ’s mi ganz wat Nig’s!“[978] un makt[979] en Gesicht dortau, as hadd mi min Unkel vertellt, sei hadden mi tau ’m Papst makt. -- „„Na, denn sett Di dal,““ seggt hei, „„ick will Di ’ne Geschicht vertellen.““ -- „Vertell!“ segg ick. „Äwer Din Nutzanwenning[980] lat[981] weg! Ick bün dor all tau olt tau.“[982] -- „„Kein Bang’!““ seggt hei. „„De Nutzanwenning ward Din leiw’ Fru woll äwernemen, wenn Du minen Rat nich folgen deihst.““[983]

Ick sett’t mi also bi minen Unkel dal, un hei fung an tau vertellen:

„Tau Rümpelmannshagen, wo ick mine irsten Lihrjohren[984] as Klutenpedder[985] dörchmakt[986] heww, wahnten[987] dunntaumalen[988] twei[989] junge, schire[990] Kirls,[991] de ein’ heit[992] Wulf[993] un was de Smid in den Dörp,[994] un de anner heit Kiwitt[995] un was de Möller.[996] De Smid was en Pfiffkopp[997] un verstunn[998] sinen Kram, de Möller was man düsig,[999] hadd äwer dat Geld. Na, mit de Tid[1000] gung in den Dörp dat Gered’: „„Vaddersch,[1001] hest all hürt?[1002] De Smid un de Möller gahn Beid’ nah den Schulten sin[1003] Fik un Marik,[1004] un sei seggen jo oll von de Hochtid tau Martini.““[1005] -- Un dat kamm ok so, sei frigten[1006] Beid’ tau Martini, un de oll Schult rüst’t ’ne Hochtid ut, de säd man: „Stah!“[1007] un wi jungen Lüd’ von den Hof wiren ok dortau beden,[1008] un ick weit dat noch as hüt,[1009] wo[1010] lustig dat hergung, denn uns’ Schriwer,[1011] Ludwig Brookmann, stülpt mi gegen Morgen ’ne Sleifkann[1012] vull Duwwelbir[1013] äwer den Kopp un säd, as ick falsch[1014] würd: dat süll jo man Spaß sin.

Nah de Hochtid was dat denn nu Allens will un woll;[1015] äwer dat wohrt[1016] ok man ’ne Tid lang, dunn munkelt dat in ’t Dörp: „Vaddersch, hest all hürt? De Möllerfru sleiht[1017] ehren Mann.“ Un dat +was+ ok so. Eins Sünndagsnahmiddags kümmt de Möller tau den Smid, de sitt in ’n Kraug[1018] un spelt[1019] Solo, un de Möller seggt: „Na, wat +Di+ hüt Abend passirt, dat weit ick ok.“ -- „„Wo so?““[1020] fröggt de Smid un steiht up un geiht mit sinen Swager ’rut. -- „Na,“ seggt de Möller, „verstell Di man nich! Wi Beiden hewwen uns schön vermeidt.“[1021] -- „„Wenn Du min Fru meinst,““ seggt de Smid, „„denn möt[1022] ick Di seggen, ick heww en gauden Meidsmann.““[1023] -- „Ja,“ seggt de Möller, „wenn sei nich tau Hus is.“ -- „„Kumm[1024] mit!““ seggt de Smid. „„Ick heww gistern Swin’ slacht[1025], un Du weißt,[1026] min Fru mag girn Swartsur.[1027] Ick will Di den Bewis gewen.““[1028] -- Sei gahn nu also nah den Smid sinen Hus’, un as sei dorvör stahn, röppt[1029] de Smid: „„Fiken!““ -- Sin Fru kickt ut dat Finster un fröggt: „Wat sall ick?“ -- „„Fiken,““ seggt de Smid, „„nimm mal eins[1030] de grote Schöttel[1031] mit Swartsur un smit[1032] de mal eins[1033] hir nah de Strat ’rut.““ -- „Wat?“ fröggt sin Fru. -- „„Du sallst de Schöttel mit dat Swartsur nah de Strat ’rute smiten.““ -- „Glik“![1033] seggt Fiken, un hest nich geseihn, fohrt[1034] de Schöttel äwer de halw’ Dör ’räwer as hüt Morrn[1035] de Kürznermeister. -- „„Recht so!““ seggt Smid Wulf. „„Un nu, Fiken, smit uns den Pott[1036] mit dat anner Swartsur ok man ’rut.““ Dat schüht[1037] denn nu ok, un de Smid seggt: „„Schön, Fiken! un lat Di de Tid[1038] nich lang warden, wenn ick hüt Abend lat[1039] tau Hus kam.““