Part 8
2. Un as de Sabbat keem, fung He an to lehrn in ehr Schol. Un veel, de dat hörn, verwunnerten sik öwer Sin Lehr, un sproken: Wo kummt denn so wat her? Un wat för Wiesheit is dat, de Em geven is, un son Dathen, de dörch Sin Hann dahn ward?
3. Is He nich den Timmermann, Maria ehr Söhn, un de Broder vun Jakobus, un Joses, un Judas, un Simon? Sünd nich ok Sin Swestern hier bi uns? Un se argerten sik an Em. _Luk. 4, 22._
4. JEsus awer sprok to se: En Prophet gelt narms weniger as in Sin Vaderland un to Hus bi de Sinen. _Joh. 4, 44._
5. Un He kunn dar nich en eenzige Dath dohn, blot en paar Kranke lä He de Hand up, un mak se gesund.
6. Un He wunnerte Sik öwer ehrn Unglov. Un He gung umher in de Flecken rund herum, un lehrte.
7. Un He reep de Twölf tosamen un fung an un schick se bi twee un twee un gev se Macht öwer de unreinen Geister. _Matth. 10, 1. Luk. 9, 1._
8. Un befohl se, dat se nicks bi sik dregen schulln up den Weg, as blot en Staff, keen Tasch, keen Brod, keen Geld in den Gürtel;
9. Sonnern dat se Schoh an harrn, un dat se nich twee Röck antrecken dän.
10. Un sprok to se: Wo ji in en Hus gahn ward, dar blievt in, bet dat ji darvun treckt.
11. Un de ju nich upnehmen noch hörn ward, vun dar gaht rut, un slat den Stof af vun ju Föt to en Tügnis öwer se. Ik segg ju: Wahrlich, dat ward Sodom un Gomorra an dat jüngste Gericht erdräglicher gahn, as son Stadt. _Matth. 10, 14. Luk. 9, 5. Apost. 13, 51._
12. Un se gungen rut un predigten, man schull Buße dohn.
13. Un dreven veele Düvels ut, un salvten veele Kranken mit Öl, un makten se gesund.
14. Un dat keem vör den König Herodes (denn Sin Nam weer nu bekannt), un he sprok: Johannes de Döper is vun de Doden upstahn; darum deiht he son Dathen.
15. Weke awer sproken: He is Elias! Weke awer: He is en Prophet, oder een vun de Propheten.
16. As dat awer Herodes hörn dä, sprok he: Dat is Johannes, den ik den Kopp afsla’n laten hef, de is vun de Doden upstahn.
17. He awer, Herodes, harr utschickt un Johannes grepen, un in dat Gefängnis leggt um Herodias willen, sin Broder Philippus sin Fru; denn he harr se friet. _Matth. 14, 3. Luk. 3, 19. 20._
18. Johannes awer sprok to Herodes: Dat is nich recht, dat du din Broder sin Fru hest. _3. Mos. 18, 16._
19. Herodes awer stell em na, un wull em dod maken, un kunn nich.
20. Herodes awer weer bang vör Johannes; denn he wuß, dat he en fromme un hillige Mann weer, un verwahrte em un gehorch em in veele Saken, un hör em geern.
21. Un dar keem en passende Dag, dat Herodes up sin Geburtsdag en Abendeten gev de Böversten un Hauptlüd un Vörnehmsten in Galiläa. _Matth. 14, 6._
22. Do trä rin de Dochter vun Herodias, un danz, un dat gefull Herodes wol, un de, de mit em an den Disch seten. Do sprok de König to de lütt Diern: Be’ vun mi, wat du wullt, ik will di dat geven.
23. Un swor ehr en Eed: Wat du warrst vun mi beden, will ik di geven, bet an de Hälft vun min Königriek.
24. Se gung rut, un sprok to ehr Moder: Wat schall ik beden? De sprok: Johannes den Döper sin Kopp.
25. Un se gung sogliek rin mit Hast to den König, be’ un sprok: Ik will, dat du mi gifst nu sobald up en Teller Johannes den Döper sin Kopp.
26. De König war bedrövt, doch wegen den Eed, un wegen de, de mit Em to Tafel sitten dän, wull he se nich en Fehlbed dohn laten.
27. Un alsbald schick de König den Henker hen, un heet sin Kopp herbringen. De gung hen, un slog em den Kopp af in dat Gefängnis.
28. Un drog sin Kopp her up en Schöddel, un gev em de lütt Diern, un de lütt Diern gev em ehr Moder.
29. Un as dat sin Jüngers hörten, keemen se, un neemen sin Lieknam, un län em in en Graf.
30. Un de Apostels keemen bi JEsus tosamen, un verkünnigten Em dat all, un wat se dahn un lehrt harrn.
31. Un He sprok to se: Lat uns alleen in en Wüstenie gahn, un ruht ju ut! Denn se weern veel, de af- un to gungen; un harrn nich Tied nog to eten.
32. Un He fahr dar in en Schipp na de Wüstenie alleen.
33. Un dat Volk seeg se wegfahrn; un veel kennten Em, un leepen darhen mit enanner to Fot ut all de Städ’, un keemen se tovör, un se keemen to Em.
34. Un JEsus gung rut un seeg dat grote Volk, un dat jammer Em, denn se weern as de Schap, de keen Harr hebbt. Un He fung en lange Predigt an.
35. As nu de Dag binah vörbi weer, treden Sin Jüngers to Em, un sproken: Dat is hier wüste, un de Dag is nu darhen. _Matth. 14, 15._
36. Lat se vun Di, dat se hengaht in de Dörper un Flecken umher, un kopt sik Brod; denn se hebbt nicks to eten.
37. JEsus awer antworte, un sprok to se: Gevt ji se doch to eten. Un se sproken to Em: Schüllt wi denn hengahn un för tweehunnert Penning Brod kopen, un se to eten geven?
38. He awer sprok to se: Wa veel Brod hebbt ji? Gaht hen un seht to. Un as se dat erfahrn harrn, sproken se: Fief, un twee Fisch.
39. Un He befohl se, dat se sik all dal leggen schulln bi vulle Dischen, up dat gröne Gras.
40. Un se setten sik na Schichten, je hunnert un hunnert, föfdig un föfdig.
41. Un He neem de fief Bröd un de twee Fisch un seeg up na den Himmel, un dankte, un brok de Bröd, un gev se de Jüngers, dat se se vörleggen dän, un de twee Fisch deel He mank se all.
42. Un se eten all un warn satt.
43. Un se sammeln de Krömen up, twölf Körv vull, un vun de Fisch.
44. Un de dar eten harrn, de weern fiefdusend Mann.
45. Un alsbald drev He Sin Jüngers, dat se in dat Schipp treden, un vör Em röwer föhrn na Bethsaida, bet dat He dat Volk vun Sik leet. _Matth. 14, 22. Joh. 6, 17._
46. Un as He se vun Sik schafft harr, gung He up en Barg to beden.
47. Un an den Abend weer dat Schipp merrn up den See, un He up dat Land alleen. _Matth. 14, 23. 24._
48. Un He seeg, dat se Noth leden bi dat Rudern; denn de Wind weer se entgegen. Un um de veerte Nachtwach keem He to se, un gung up den See.
49. Un He wull vör se öwer gahn. Un as se Em seegen up den See umhergahn, meenten se, dat weer en Spök, un schregen.
50. Denn se seegen Em all, un verfehrten sik. Awer sogliek sprok He mit se, un sprok to se: West getrost; Ik bün dat, west nich bang.
51. Un trä to se in dat Schipp, un de Wind legg sik. Un se verfehrten sik un verwunnerten sik öwer de Maten.
52. Denn se weern nicks verstänniger warn öwer de Bröd, un ehr Hart weer starr.
53. Un as se röwer fahrt weern, keemen se in dat Land Genezareth un landen dar.
54. Un as se ut dat Schipp treden, kenn se Em;
55. Un leepen all in de umliggenden Länner, un fungen an, de Kranken umher to fahrn up Betten, wo se hörten, dat He weer.
56. Un wo He in de Flecken, oder Städ’, oder Dörper ringung, dar län se de Kranken up den Markt, un beden Em, dat se blot den Som vun Sin Kled anröhrn muchen.
Dat 7. Kapitel.
1. Un de Pharisäers un weke vun de Schriftgelehrten, de vun Jerusalem kamen weern, keemen to Em.
2. Un as se seegen weke vun Sin Jüngers mit gemeen, dat is mit unwuschen Hann, dat Brod eten, schulln se daröwer.
3. Denn de Pharisäers un all de Juden eten nich, bevör se de Hann mennigmal wascht; holt also de Öllsten ehr Vörschriften.
4. Un wenn se vun’t Markt kamt, so eet se nich, se wascht sik denn. Un dar is noch veel mehr, dat se to holn hebbt na de Öwerleverung vun ehr Vaders, tom Bispill vun Drinkgeschirr, un Kruken, isern Geschirr, un Dischenwaschen.
5. Do frogen Em nu de Pharisäers un Schriftgelehrten: Warum wannelt Din Jüngers nich na de Öllsten ehr Vörschriften, sonnern eet dat Brod ahn sik de Hann to waschen?
6. He awer antworte un sprok to se: Wol fien hett vun ju Heuchlers Jesaias wiessagt, as dar schreven steiht: Dat Volk ehrt Mi mit de Lippen, awer ehr Hart is wiet vun Mi. _Jes. 29, 13. Matth. 15, 7._
7. Vergevens awer is dat, dat se Mi deent, wiel se lehrt son Lehr, de nicks anners is as Minschen Gebot.
8. Ji verlat GOtt Sin Gebot un holt de Minschen ehr Vörschriften, vun Kruken un vun Drinkgeschirr to waschen, un desglieken doht ji veel.
9. Un He sprok to se: Wol fien hebbt ji GOtt Sin Gebot uphaven, up dat ji ju Vörschriften holt.
10. Denn Moses hett seggt: Du schast din Vader un din Moder ehren, un wer Vader oder Moder flucht, de schall starven. _2. Mos. 20, 12._
11. Ji awer lehrt: Wenn een sprickt to Vader oder Moder: »Korban, dat heet: Wenn ik dat opfern doh, so is dat di veel nützlicher;« de deiht wol. _Spr. 28, 24._
12. Un so lat ji em för sin Vader un sin Moder nicks mehr dohn.
13. Un makt GOttes Wort kraftlos dörch ju Vörschriften, de ji upsett hebbt. Un desglieken doht ji veel.
14. Un He reep to Sik dat ganze Volk, un sprok to se: Hört Mi all to un verstaht dat. _Matth. 15, 10._
15. Dar is nicks buten den Minsch, dat em gemeen maken kunn, wenn dat in em geiht, sonnern wat vun em utgeiht, dat is dat, wat den Minsch gemeen makt.
16. Hett jemand Ohrn to hörn, de hör to! _Matth. 11, 15. Mark. 13, 9._
17. Un as He vun dat Volk in dat Hus keem, frogen Em Sin Jüngers um düt Glieknis. _Mark. 15, 15._
18. Un He sprok to se: Sünd ji denn ok so unverstännig? Verstaht ji noch nich, dat Allns, wat buten is un in den Minsch geiht, dat kann em nich gemeen maken?
19. Denn dat geiht nich in sin Hart, sonnern in den Buk, un geiht ut dörch den natürlichen Gang, de alle Spiesen utfegt.
20. Un He sprok: Wat ut den Minsch geiht, dat makt den Minsch gemeen;
21. Denn vun binnen, ut den Minsch sin Hart, gaht rut böse Gedanken, Ehebreken, Horerie, Mord,
22. Spitzboverie, Giez, Bosheit, Falschheit, Untucht, Afgünstigkeit, Gotteslästerung, Hoffahrt, Unvernunft.
23. All düsse bösen Saken gaht vun binnen rut, un makt den Minsch gemeen.
24. Un He stunn up, un gung vun dar in de Grenzen vun Tyrus un Sidon; un gung in en Hus, un wull dat Nüms weten laten, un kunn doch nich verborgen wesen.
25. Denn en Fru harr vun Em hört, de ehr lütt Dochter en unreinen Geist harr, un se keem, un full dal to Sin Föt.
26. (Un dat weer en griechische Fru ut Syrophönice.) Un se be’ Em, dat He den Düvel vun ehr Dochter utdrev.
27. JEsus awer sprok to ehr: Lat toeerst de Kinner satt warrn. Dat is nich fien, dat man de Kinner ehr Brod nehmen deiht, un smitt dat vör de Hunn. _Matth. 15, 26._
28. Se antwort awer, un sprok to Em: Ja, HErr, awer doch eet de Hunn unnern Disch vun de Kinner ehr Krömen.
29. Un He sprok to ehr: Um dat Wort willen gah hen, de Düvel is vun din Dochter utfahrt.
30. Un se gung hen in ehr Hus, un funn, dat de Düvel utfahrt weer, un de Dochter up dat Bett liggen.
31. Un as He wedder utgung vun de Grenzen vun Tyrus un Sidon, keem He an den galiläischen See, merrn dörch de Grenz vun de tein Städte. _Matth. 15, 29._
32. Un se brochen en Doven to Em, de dar stumm weer, un se beden Em, dat He de Hann up em lä. _Matth. 9, 32. Luk. 11, 14._
33. Un He neem em vun dat Volk alleen, un lä em de Finger in de Ohrn, un spütt ut un rögde sin Tung an. _Mark. 8, 23._
34. Un seeg up na den Himmel, süfz un sprok to em: Hephata! dat is: doh di apen! _Joh. 11, 41._
35. Un alsbald dän sik sin Ohrn up, un dat Band vun sin Tung war los, un he sprok recht.
36. Un He verbo se, se schulln dat Nüms seggen. Awer je mehr He dat verbeeden dä, desto mehr bredten se dat ut.
37. Un verwunnerten sik öwer de Maten, un sproken: He hett dat Allns wol makt; de Doven makt He hörn, un de Stummen spreken. _1. Mos. 1, 31._
Dat 8. Kapitel.
1. To de Tied, as veel Volk dar weer, un harrn nicks to eten, reep JEsus Sin Jüngers to Sik, un sprok to se:
2. Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu dree Dag’ bi Mi bleven, un hebbt nicks to eten.
3. Un wenn Ik se hungrig vun Mi to Hus gahn leet, warn se up den Weg versmachten. Denn weke weern vun wieden kamen.
4. Sin Jüngers antworten Em: Wo nehmt wi hier Brod her in de Wüstenie, dat wi se satt makt?
5. Un He frog se: Wa veel Brod hebbt ji? Se sproken: Söven.
6. Un He befohl dat Volk, dat dat sik up de Eer lagern dä. Un He neem de söven Bröd, sprok dat Dankgebet daröwer un brok se, un gev se de Jüngers, dat se desülven vörleggen dän; un se län se dat Volk vör.
7. Un se harrn en beten Fisch; un He sprok dat Dankgebet daröwer, un befohl, desülvigen ok uptodregen.
8. Se eten awer un warn satt; un neemen de öwrigbleven Krömen up, söven Körv vull.
9. Un se weern bi veer Dusend, de dar eten harrn; un He leet se vun Sik.
10. Un gliek darup trä He in en Schipp mit Sin Jüngers, un keem in de Gegend Dalmanutha’s.
11. Un de Pharisäers gungen rut, fungen an, sik mit Em to befragen, versöchten Em, un begehrten vun Em en Teken vun den Himmel. _Matth. 12, 38. Mark. 16, 1._
12. Un He süfz in Sin Geist, un sprok: Wat söcht doch düt Geslecht Teken? Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward keen Teken geven.
13. Un He verleet se, trä wedder in dat Schipp un fohr heröwer.
14. Un se harrn vergeten, Brod mit sik to nehmen, un harrn nich mehr mit sik up dat Schipp, as een Brod. _Matth. 16, 5. 6._
15. Un He befohl se, un sprok: Seht to, un seht ju vör vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg un vör Herodes sin Suerdeeg. _Matth. 16, 6. Luk. 12, 1._
16. Un se dachen hen un her, un sproken unner eenanner: Dat is, wiel wi keen Brod hebbt.
17. Un JEsus verneem dat, un sprok to se: Wat bekümmert ji ju doch, dat ji keen Brod hebbt? Verstaht ji denn noch nicks, un sünd ji noch nich verstännig? Hebbt ji noch en verblendt Hart in ju? _Mark. 6, 52. Luk. 24, 25._
18. Hebbt Ogen, un seht nich, un hebbt Ohrn, un hört nich? Un denkt nich dar an?
19. As Ik fief Bröd brok unner Fiefdusend, wa veel Körv vull Krömen sammeln ji dar up? Se sproken: Twölf. _Matth. 14, 19. Luk. 9, 13. Joh. 6, 9. 13._
20. As Ik awer de söven brok unner de Veerdusend, wa veel Körv vull Krömen sammeln ji dar up? Se sproken: Söven. _Matth. 15, 34._
21. Un He sprok to se: Wat verstaht ji denn nicks?
22. Un He keem na Bethsaida. Un se brochen en Blinden to Em, un beden Em, dat He em anröhrn much. _Mark. 6, 56._
23. Un He neem den Blinden bi de Hand un föhr em rut vör den Flecken, un spütt in sin Ogen, un lä Sin Hann up em, un frog em, ob he wat sehn dä. _Mark. 7, 32. 33. Joh. 9, 6._
24. Un he seeg up, un sprok: Ik seh Minschen gahn, as wenn ik Böm seeg.
25. Darna lä He nochmal Sin Hann up sin Ogen, un befohl em, noch eenmal to sehn. Un he war wedder torecht brocht, dat he Allns scharp sehn kunn.
26. Un He schick em na Hus, un sprok: Gah nich rin in den Flecken, un segg dat ok Nüms darin. _Mark. 7, 36._
27. Un JEsus gung rut, un Sin Jüngers, in de Märkte vun de Stadt Cäsarea Philippi. Un up den Weg frog He Sin Jüngers, un sprok to se: Wat seggt de Lüd, dat Ik bün? _Matth. 16, 13._
28. Se antworten: Se seggt, Du büst Johannes de Döper, weke seggt, Du büst Elias, weke seggt, Du büst een vun de Propheten.
29. Un He sprok to se: Ji awer, wat seggt ji, dat Ik bün? Do antworte Petrus, un sprok to Em: Du büst Christus. _Joh. 1, 49._
30. Un He droh se, dat se Nüms vun Em seggen schulln.
31. Un fung an, se to lehrn: De Minschensöhn mutt veel lieden, un ward versmeten warrn vun de Öllsten un Hohenpresters un Schriftgelehrten, un dod makt warrn, un öwer dree Dag’ upstahn.
32. Un He re’ dat Wort frie un apenbar. Un Petrus neem Em to sik, un fung an, Em to wehren.
33. He awer dreih Sik um, seeg Sin Jüngers an, un bedroh Petrus, un sprok: Gah achter Mi, du Satan; denn du meenst nich, dat göttlich is, sonnern dat minschlich is. _2. Sam. 19, 22._
34. Un He reep to Sik dat Volk, samt Sin Jüngers, un sprok to ehr: Wer Mi nafolgen will, de verleugne sik sülvst, un nehm sin Krüz up sik, un folg Mi na. _Matth. 16, 24._
35. Denn wer sin Leven beholn will, de ward dat verleern, un wer sin Leven verlüst um Mi un dat Evangelium willen, de ward dat beholn. _Matth. 10, 39._
36. Wat hölp dat den Minsch, wenn he de ganze Welt gewinnen dä, un neem an sin Seel Schaden?
37. Oder wat kann de Minsch geven, darmit he sin Seel inlösen kann?
38. Wer sik awer vör Mi un vör Min Wör’ schamt unner düt ehebrekerisch un sündige Geslecht, vör de ward sik den Minschensöhn schamen, wenn He kamen ward in Sin Vader Sin Herrlichkeit mit de hilligen Engeln.
Dat 9. Kapitel.
1. Un He sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Hier staht weke, de ward den Dod nich smecken, bet dat se sehn GOtt Sin Riek mit Kraft kamen. _Matth. 16, 28. Luk. 9, 27._
2. Un na söß Dag’ neem JEsus to Sik Petrus, Jakobus un Johannes, un föhr se up en hogen Barg bisiet alleen, un verklär Sik vör se.
3. Un Sin Kleder warn hell, un heel witt, as de Snee, dat keen Farver up de Eer se so witt maken kann. _Matth. 28, 3._
4. Un dar keem Elias mit Moses un unnerheel sik mit JEsus.
5. Un Petrus antworte un sprok to JEsus: Rabbi, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een un Elias een.
6. He wuß awer nich, wat he reden dä, denn se weern ganz verbiestert.
7. Un dar keem en Wolk, de öwerschatt se. Un en Stimm schall ut de Wolk, un sprok: Düt is Min leeven Söhn, den schüllt ji hörn! _Matth. 3, 17._
8. Un bald darna seegen se um sik, un seegen Nüms mehr as alleen JEsus bi se.
9. As se awer den Barg dal gungen, verbo JEsus se, dat se Nüms seggen schulln, wat se sehn harrn, bet de Minschensöhn wedder upstahn weer vun de Doden.
10. Un se beheeln dat Wort bi sik, un befrogen sik unner enanner: Wat is doch dat Upstahn vun de Doden?
11. Un se frogen Em, un sproken: Seggt doch de Schriftgelehrten, dat Elias vörher kamen mutt?
12. He antworte awer, un sprok to se: Elias schall ja vörher kamen, un Allns wedder torecht bringen; darto de Minschensöhn schall veel lieden, un veracht warrn, as dar schreven steiht.
13. Awer Ik segg ju: Elias is kamen, un se hebbt an em dahn, wat se wulln, gliek as vun em schreven steiht. _Matth. 11, 14._
14. Un He keem to Sin Jüngers, un seeg veel Volk um se, un Schriftgelehrte, de sik mit se befragen dän.
15. Un sogliek, as all dat Volk Em seeg, verwunnern se sik, lepen to Em, un gröten Em.
16. Un He frog de Schriftgelehrten: Wat striet ji ju mit se?
17. Een awer mank dat Volk antworte, un sprok: Meister, ik hef Min Söhn herbrocht to Di, de hett en spraklosen Geist; _Matth. 17, 14. Luk. 9, 38._
18. Un wenn he em fat krigt, denn ritt he em, un schümt, un gnirscht mit de Tähn, un he tehrt af. Ik hef mit Din Jüngers spraken, dat se em utdrievt, un se künnt dat nich.
19. He antworte em awer, un sprok: O, du unglövig Geslecht, wa lang schall Ik mit ju lieden? Bringt em her to Mi.
20. Un se brochen em her to Em. Un sogliek, as Em de Geist sehn dä, reet he em, un full up de Eer, un wölter sik un de Schum stunn em vör den Mund.
21. Un He frog sin Vader: Wa lang is dat, dat em düt wedderfahrn is? He sprok: vun Kind up;
22. Un oft hett he em in dat Füer un in dat Water smeten, dat he em umbroch. Kannst Du awer wat, so erbarm Di öwer uns, un help uns.
23. JEsus awer sprok to em: Wenn du gloven kunnst. Alle Saken sünd för den möglich, de dar glovt.
24. Do schreeg dat Kind sin Vader mit Thranen, un sprok: Ik glov, leeve HErr, help min Unglov! _Luk. 17, 5._
25. As nu JEsus sehn dä, dat dat Volk toleep, bedroh He den unreinen Geist, un sprok to em: Du spraklose un dove Geist, Ik befehl di, dat du vun em utfahrst, un fahrst vun nu an nich mehr in em.
26. Do schreeg he, un reet em heel, un fahr ut. Un he war as weer he dod, dat ok veele sän: He is dod.
27. JEsus awer greep em bi de Hand un rich em up, un he stunn up.
28. Un as He to Hus keem, frogen Em Sin Jüngers alleen: Worum kunnen wi em nich utdrieven? _Matth. 17, 19._
29. Un He sprok: Düsse Art kann up keen Wies anners utfahrn, as dörch Beden un Fasten.
30. Un se gungen vun dar weg un gungen dörch Galiläa, un He wull nich, dat dat Jemand weten schull.
31. He lehr awer Sin Jüngers, un sprok to se: De Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann, un se ward Em dod maken; un wenn He dod makt is, so ward He an den drütten Dag upstahn. _Matth. 17, 22._
32. Awer se verstunnen dat Wort nich, un fürchten sik, Em to fragen.
33. Un He keem na Kapernaum. Un as He to Hus weer, frog He se: Wat harrn ji mit enanner up den Weg?
34. Se awer swegen still; denn se harrn mit enanner up den Weg streden, wer de grötste weer. _Matth. 18, 1. Luk. 9, 46._
35. Un He sett Sik, un reep de Twölf, un sprok to se: Wenn jemand de eerste wesen will, de schall de letzte wesen vör All, un All ehr Knecht.
36. Un He neem en lütt Kind, un stell dat merrn mank se, un küß dat un sprok to se:
37. Wer son lütt Kind annimmt in Min Nam, de nimmt Mi an, un wer Mi annimmt, de nimmt nich Mi an, sonnern den, de Mi schickt hett.
38. Johannes awer antworte Em, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels in Din Nam ut, de uns nich nafolgen dä. Un wi verboden dat em darum, dat he uns nich nafolgen dä. _Luk. 9, 49. 4. Mos. 11, 27. 28._
39. JEsus awer sprok: Ji schüllt em dat nich verbeeden. Denn dar is Nüms, de en Wunner dohn kann in Min Nam, un mag öwel vun Mi reden. _1. Cor. 12, 3._
40. Wer nich gegen uns is, de is för uns. _Matth. 12, 30._
41. Wer ju awer en Beker Water to drinken gift in Min Nam, darum, dat ji Christus tohört; wahrlich, Ik segg ju, dat ward em nich unbelohnt blieven. _Matth. 10, 42._
42. Un wer een vun de Lütten, de an Mi glovt, Argernis gift, den weer dat beter, dat em en Mölsteen an sin Hals hangt war, un he in den See smeten war. _Matth. 18, 6._
43. Wenn di awer din Hand Argernis geven deiht, so hau se af. Dat is för di beter, dat du as en Kröpel to dat Leven ingeihst, as dat du twee Hann hest un fahrst in de Höll, in dat ewige Füer; _Matth. 5, 30. Mark. 18, 8._
44. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht. _Jes. 66, 24._
45. Wenn di din Fot Argernis geven deiht, so hau em af. Dat is di beter, dat du lahm to dat Leven ingeihst, as dat du twee Föt harrst, un warrst in de Höll smeten, in dat ewige Füer; _Matth. 18, 8._
46. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht.
47. Wenn di din Oog Argernis geven deiht, so smiet dat vun di. Dat is di beter, dat du eenögig in GOttes Riek ingeihst, as dat du twee Ogen hest, un warrst in dat höllische Füer smeten; _Matth. 5, 29._
48. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht.
49. Dat mutt alltomal mit Füer solten warrn, un all dat Opfer ward mit Solt solten. _3. Mos. 2, 13._
50. Dat Solt is gut; wenn awer dat Solt dumm ward, womit ward man denn solten? Heft Solt bi ju, un hebbt Freden mank ju. _Matth. 5, 13. Luk. 14, 34._
Dat 10. Kapitel.
1. Un He mak Sik up, un keem vun dar in de Ortschaften vun dat jüdische Land, up gündsiet vun den Jordan, un dat Volk gung wedder in Hupen to Em, un as Sin Gewohnheit weer, lehr He se. _Matth. 19, 1._
2. Un de Pharisäers treden to Em, un frogen Em, ob en Mann sik scheeden kunn vun sin Fru, un versöchten Em darmit.
3. He antworte awer, un sprok: Wat hett ju Moses befahln?
4. Se sproken: Moses hett tolaten, en Scheedebref to schrieven, un sik to scheeden. _5. Mos. 24, 1. Matth. 5, 31._
5. JEsus antworte un sprok: Wegen ju Hartens Hartigkeit hett he ju son Gebot schreven.
6. Awer vun Anfang vun de Kreatur hett se GOtt schapen een Mann un een Fru. _1. Mos. 1, 27._
7. Darum ward en Minsch sin Vader un Moder verlaten, un ward sin Fru anhangen. _Matth. 19, 5._
8. Un de twee ward een Fleesch wesen. So sünd se nu nich twee, sonnern een Fleesch. _1. Cor. 6, 16._
9. Wat denn GOtt tosamenfogt hett, dat schall de Minsch nich scheeden. _Matth. 19, 6._
10. Un to Hus frogen Em Sin Jüngers noch eenmal um datsülvige.
11. Un He sprok to se: Wer sik scheedt vun sin Fru, un friet en anner, de brickt de Eh an ehr; _Matth. 5, 32._
12. Un wenn sik en Fru scheedt vun ehrn Mann, un friet en annern, de brickt ehr Eh.
13. Un se brochen lütte Kinner to Em, dat He se anröhrn dä. De Jüngers awer fahrn de bös an, de se drogen. _Matth. 19, 13. 14. Luk. 18, 15._
14. As dat awer JEsus sehn dä, war He unwillig, un sprok to se: Lat de lütten Kinner to Mi kamen un wehrt se nich; denn ehr is GOtt Sin Riek.
15. Wahrlich, Ik segg ju: Wer GOtt Sin Riek nich empfangen deiht as en lütt Kind, de ward nich rin kamen. _Matth. 18, 3._
16. Un He neem se an Sin Hand, lä de Hann up se, un segen se. _Mark. 9, 36. Matth. 19, 15._
17. Un as He rut gahn weer up den Weg, leep een vörut, knee vör Em dal, un frog Em: Min gude Meister, wat schall ik dohn, dat ik dat ewige Leven arven doh? _Matth. 19, 16. Luk. 18, 18._