Part 55
3. As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig.
De 134. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Süh, lavt den HErrn, all den HErrn Sin Knechts, de ji staht Nachts in den HErrn Sin Hus!
2. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn.
3. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion.
De 135. Psalm.
1. Halleluja.
Lavt den HErrn Sin Nam, lavt ji, den HErrn Sin Knechts,
2. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus.
3. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich.
4. Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom.
5. Denn ik weet, dat de HErr grot is un uns’ HErr öwer alle Götter. _2. Mos. 15, 11. Ps. 86, 8. 89, 7._
6. Allns wat He will, dat deiht He in den Himmel, uppe Eer, in de See un in alle Deepen. _Weish. 12, 18. Luk. 1, 37._
7. De de Wolken lett upgahn vun dat End vun de Eer, de de Blitz mitsamt den Regen makt, de den Wind ut heemliche Ort kamen lett. _Jer. 10, 13._
8. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. _2. Mos. 12, 19._
9. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts.
10. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. _Ps. 136, 18._
11. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. _4. Mos. 21, 21. 24. Ps. 136, 19. 20._
12. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. _Joh. 11, 23. 12, 6._
13. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. _Ps. 102, 13._
14. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien.
15. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. _Ps. 115, 4. Weish. 14, 8._
16. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich.
17. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund.
18. De, weke se makt, sünd se gliek; ja, All de up se höpt. _Jes. 42, 17._
19. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus;
20. Ji vun Levy sin Hus, lavt den HErrn, de ji den HErrn fürchten doht, lavt den HErrn!
21. Lavt sie de HErr ut Zion, de to Jerusalem wahnen deiht! Halleluja!
De 136. Psalm.
1. Danket den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit besteiht up ewig. _Ps. 106, 1._
2. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
3. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
4. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _Ps. 72, 18._
5. De de Himmel mit Verstand makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _1. Mos. 1, 6._
6. De de Eer up dat Water utbredt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _1. Mos. 1, 1. 7. 9._
7. De grote Lichter makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _1. Mos. 1, 14._
8. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _Ps. 74, 16. 17._
9. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _Sir. 43, 9. 10._
10. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig;
11. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _2. Mos. 12, 41._
12. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
13. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _2. Mos. 14, 21. Neh. 9, 11._
14. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
15. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _2. Mos. 14, 26._
16. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
17. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
18. Un mächtige Könige umbroch, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _Ps. 135, 10._
19. Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. _4. Mos. 21, 34. 35._
20. Un Og, den König to Basan, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
21. Un gev ehr Land to en Arvdeel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
22. To en Arvdeel an Sin Knecht Israel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
23. Denn He dach an uns, as wi unnerdrückt weern; denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
24. Un erlös uns vun uns Fiend; denn Sin Gnad besteiht up ewig.
25. De alle Kreatur wat to eten gift, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
26. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.
De 137. Psalm.
1. Un de Waterlöp to Babel seten wi un weenten, wenn wi an Zion dachen.
2. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern.
3. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion!
4. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land?
5. Verget ik di, Jerusalem, so ward min Rechte mi vergeten. _Jer. 51, 50._
6. Min Tung mutt an min Gagel kleven, wa ik nich an di denken doh, wa ik nich lat Jerusalem min höchste Freud sien. _Ezech. 3, 26._
7. HErr, denk an Edom sin Kinner up den Dag vun Jerusalem, de dar seggt: Rein af, rein af, bet up ehren Grund!
8. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. _Jes. 13, 19._
9. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! _Jes. 13, 16. Offenb. 2, 22._
De 138. Psalm.
1. Vun David.
Ik dank Di vun ganzen Harten, vör de Götter will ik Di lofsingen. _Ps. 9, 2._
2. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort.
3. Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft.
4. Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, _Ps. 68, 32. 33._
5. Un singt up den HErrn Sin Weg, dat den HErrn Sin Ehr grot is.
6. Denn de HErr is hoch un süht up dat Lüdde un kennt den Hohfarigen vun fern. _Ps. 113, 5._
7. Wenn ik midden in de Angst umhergahn doh, so erquickst Du mi un streckst Din Hand öwer mine Fiende ehr Torn un helpst mi mit Din rechte Hand. _Luk. 7, 11._
8. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. _Ps. 52, 3. 90, 17. Luk. 1, 15._
De 139. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. _v. 23. Ps. 7, 10._
2. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. _Jer. 17, 10._
3. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’.
4. Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst.
5. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. _2. Mos. 33, 12._
6. Son Kenntnis is mi to wunnerlich un to hoch, ik kann dat nich begriepen.
7. Wo schall ik hengahn vör Din GEist? Un wo schall ik mi henflüchten vör Din Angesicht?
8. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. _Amos. 9, 2._
9. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, _Jon. 1, 3._
10. So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn.
11. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. _Hiob. 34, 22._
12. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. _Jak. 1, 17._
13. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief.
14. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. _Hiob. 10, 8. Ps. 119, 73._
15. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer.
16. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. _Hiob. 14, 5._
17. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! _Jes. 55, 9._
18. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di.
19. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken!
20. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak.
21. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. _Ps. 101, 3._
22. Ik haß se mit rechten Eernst, darum sünd se mi fiend.
23. Dörchgründ mi, GOtt, un erfahr min Hart, probeer mi ut erfahr, woans ik dat menen doh.
24. Un seh, ob ik up bösen Weg bün un leit mi up ewigen Weg. _Ps. 25, 4._
De 140. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. _Ps. 43, 1. 142, 7._
3. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt.
4. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela.
5. Bewahr mi, HErr, vör de Gottlosen ehre Hann, behöd mi vör de frevelhaften Lüd, de min Tritt umstöten wüllt.
6. De Hohfarigen leggt mi Falln un bredt mi Seils ut to en Nett un stellt mi Falln in den Weg. Sela. _Ps. 119, 10. 141, 9._
7. Ik awer segg to den HErrn: Du büst min GOtt; HErr, hör de Stimm vun min Flehn! _Ps. 22, 11._
8. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. _Ps. 78, 9._
9. HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela.
10. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. _Ps. 7, 17._
11. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht.
12. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward.
13. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward.
14. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven.
De 141. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, ik rop to Di, il’ to mi! Hör min Stimm, wenn ik Di anropen doh. _Ps. 40, 14._
2. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. _2. Mos. 9, 29._
3. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen.
4. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. _Ps. 119, 36. 112._
5. Lat den Gerechten mi fründlich slagen un mi strafen; dat ward mi so wol dohn as en Balsam up min Kopp, denn ik bä ümmer, dat se mi keen Schaden doht.
6. Ehr Lehrer möt heraf stött warrn öwer en Fels, denn ward man min Lehr hörn, dat se leevlich is.
7. Unse Knaken sünd verstreut bet na dat Dodenriek hen, as wenn Een dat Land uprieten un upwöhlen deiht.
8. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. _Ps. 132, 2._
9. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. _Ps. 140, 6._
10. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. _Ps. 7, 16._
De 142. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David to beden, as he in de Höhl weer.
2. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm;
3. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn.
4. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. _Ps. 138, 7. 140, 6._
5. Kiek to de rechte Hand un süh, Nüms will di kennen. Ik kann nich weglopen, nüms nimmt sik min Seel an.
6. HErr, to Di schrie ik un segg: Du büst min Toversicht, min Deel in dat Land vun de Lebendigen. _Ps. 91, 2._
7. Mark up min Klag, denn ik warr veel plagt; errett mi vun mine Verfolgers, denn se sünd mi to mächtig.
8. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. _Ps. 25, 17._
De 143. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, erhör min Gebet, hör min Flehn wegen Din Wahrheit, erhör mi vun wegen Din Gerechtigkeit. _Ps. 5, 2._
2. Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. _Ps. 119, 124. Spr. 20. 9._
3. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. _Klagel. 3, 6._
4. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt.
5. Ik denk an de vörigen Tieden, ik red vun all Dine Dahten un segg vun Din Hann ehr Wark. _Ps. 77, 6._
6. Ik bred mine Hann ut to Di, min Seel is döstig na Di, as en drög Land. Sela. _Ps. 63, 2._
7. HErr, erhör mi bald, min Geist vergeiht, verstek Din Antlitz nich vör mi, dat ik nich liek ward de, de in de Kul fahrt. _Ps. 28, 1._
8. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di.
9. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se.
10. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn.
11. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit.
12. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht.
De 144. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. _2. Sam. 22, 35._
2. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. _Ps. 18, 2._
3. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? _Ps. 8, 5._
4. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. _Hiob. 14, 2._
5. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. _Ps. 104, 32._
6. Lat dat blitzen un jag se ut enanner, scheet Dine Strahlen un mak se bang;
7. Streck Din Hand vun de Högde ut un erlös mi un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand.
8. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. _Ps. 36, 4._
9. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, _Ps. 32, 2. 3._
10. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. _Spr. 21, 31._
11. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch.
12. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast;
13. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften,
14. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie.
15. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! _Ps. 33, 12._
De 145. Psalm.
1. En Lofgesang vun David.
Ik will Di hoch heven, min GOtt, Du König un Din Nam laven ümmer un ewiglich. _Ps. 34, 4. 69, 31._
2. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig.
3. De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. _Ps. 95, 3._
4. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln.
5. Ik will reden vun Din herrlich schöne Pracht un vun Dine Wunner; _Ps. 71, 17. 143, 5._
6. Dat man schall reden vun Din herrlichen Dahten un dat man vertell Din Herrlichkeit;
7. Dat man Din grote Gnad priesen un öwer Din Gerechtigkeit juchen deiht.
8. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. _2. Mos. 34, 6._
9. De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. _Röm. 11, 32._
10. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken.
11. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln,
12. Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht.
13. Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. _Ps. 10, 16._
14. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. _Ps. 146, 8. Luk. 1, 52._
15. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. _Ps. 104, 27. 136, 25._
16. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln.
17. De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. _5. Mos. 32, 4._
18. De HErr is neg bi All, de Em anropen doht, bi All, de Em mit Eernst anropt.
19. He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. _Spr. 10, 24._
20. De HErr behödet All, de Em leef hebbt un ward alle Gottlosen tonicht maken.
21. Min Mund schall den HErrn Sin Lof vertelln un all Fleesch schall laven Sin hilligen Namen ümmer un ewig.
De 146. Psalm.
1. Halleluja.
Lav den HErrn, min Seel!
2. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. _Ps. 18, 3._
3. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. _Ps. 118, 8. 9. Jer. 17, 5._
4. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. _1. Mos. 3, 19. Pred. 12, 7._
5. Glückselig is de, den sin Hülp de GOtt Jakobs is, den sin Hoffnung up den HErrn sin GOtt steiht, _Spr. 16, 20._
6. De Himmel, Eer, See un Allns wat darin is, makt hett, de Gloven holn deiht ewiglich; _Apost. 14, 15. Ps. 33, 4._
7. De Recht schaffen deiht för de, de Gewalt lieden doht, de de Hungrigen satt makt. De HErr makt de Gefangenen los.
8. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef.
9. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. _2. Mos. 22, 21._
10. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! _Ps. 93, 1._
De 147. Psalm.
1. Lavt den HErrn; denn unsen GOtt laven, dat is en köstlich Ding; son Lof is leeflich un schön. _Ps. 92, 2._
2. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten.
3. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. _2. Mos. 15, 26. Ps. 6, 3. Jes. 61, 1._
4. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. _Jes. 30, 26._
5. Uns’ HErr is grot un vun grot Kraft un dat is unbegrieplich, so as he regeern deiht. _Ps. 135, 5. 145, 3._
6. De HErr richt up de Elendigen un stött de Gottlosen dal. _Ps. 146, 8._
7. Singt een na den anner den HErrn mit Danken un lavt unsen GOtt mit Harpen; _Ps. 34, 1._
8. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett,
9. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht.
10. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. _Spr. 21, 31._
11. De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt.
12. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! _Ps. 146, 10._
13. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin.
14. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt.
15. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.
16. He gift Snee as Wull, He streut Riep as Asch. _Ps. 148, 8._
17. He smitt Sin Hagel as Beten, wokeen kann blieven vör Sin Frost?
18. Wenn He sprickt, so smöllt Allns, wenn He Sin Wind weihn lett, so daut dat up.
19. He wiest Jakob Sin Wort, Israel Sine Satzungen un Rechte.
20. So wat deiht He an keen Heiden noch lett He se weten Sine Rechte. Halleluja! _5. Mos. 4, 7. Röm. 3, 2._
De 148. Psalm.
1. Hallelujah!
Lavt, ji Himmel, den HErrn, lavt Em in de Högde. _Ps. 69, 35._
2. Lavt Em, all Sine Engel, lavt Em, all Sin Heer!
3. Lavt Em, Sünn un Maand, lavt Em, all de blanken Steern!
4. Lavt Em, ji Himmel, öwerall, un de Waters, de baben an den Himmel sünd!
5. De schüllt den HErrn Sin Nam laven, denn wenn He dat befehln deiht, so ward dat schafft. _Ps. 33, 9. 115, 3._
6. He hüllt se ümmer un ewig, He ordent, dat se nich annerns gahn dörft.
7. Lavt den HErrn up de Eer, ji Wallfisch un all ji Deepen;
8. Füer, Hagel, Snee un Damp, Stormwind, de Sin Wort utrichten doht. _Sir. 39, 35-27. 43, 14._
9. Alle groten un lütten Bargen, fruchtbare Böm un alle Cedern;
10. Deerder un all dat Veh, Wörmer un Vageln. _Ps. 150, 6._
11. Ji Könige up de Eer un all Lüd, Fürsten un alle Richters up de Eer;
12. Junggesellen un Jumfern, Old un Jung, _Jer. 31, 13._
13. Schüllt laven den HErrn Sin Nam, denn Sin Nam alleen is hoch, Sin Lof geiht, so wiet Himmel un Eer is.
14. Un He makt Sin Volk Sin Horn hoch. All Sine Hilligen schüllt laven, de Kinner Israel, dat Volk, dat Em deenen deiht. Halleluja. _Ps. 149, 1. 5._
De 149. Psalm.
1. Halleluja.
Singt den HErrn en nie Leed, de Gemeen vun de Hilligen, schall Em laven. _Ps. 96, 1. 98, 1._
2. Lat Israel sik freun daröwer dat He em makt hett, lat de Kinner Zion fröhlich sien öwer ehr König. _Ps. 100, 3._
3. Se schüllt Sin Nam laven mit Reigendanz, up Pauken un Harpen schüllt se Em spelen.
4. Denn de HErr hett Wolgefalln an Sin Volk, He helpt den Elendigen herrlich. _Ps. 147, 11._
5. De Hilligen schüllt fröhlich sien an priest un lavt up ehr Lagers.
6. Ehr Mund schall vun GOtt grotspreken un se schüllt scharpe Swerdter in ehr Hann hebben;
7. Dat se Rache öven an de Heiden, Straf an de Völker;
8. Ehr Königs to binden mit Keden un ehr Adeligen mit iserne Keden;
9. Dat se ehr doht dat Recht, darvun schreven is. Son Ehr ward all Sin Hilligen hebben. Halleluja!
De 150. Psalm.
1. Halleluja!
Lavt den HErrn in Sin Hilligdom, lavt Em in de Festung vun Sin Macht!
2. Lavt Em in Sin Dahten, lavt Em in Sin grot Herrlichkeit!
3. Lavt Em mit Basunen, lavt Em mit Psalter un Harpen!
4. Lavt Em mit Pauken un Reigendanz, lavt Em mit Saiten un Flöten!
5. Lavt Em mit helle Cymbeln, lavt Em mit wolklingende Cymbeln!
6. Allns, wat Athem hett, lav den HErrn! Halleluja! _Offenb. 5, 13._
Änderungen am Text: