Part 52
44. Ok hest Du de Kraft vun sin Schwerdt wegnahmen un letst em nich siegen in de Striet.
45. Du hest sin Schönheit tonicht makt un stötst sin Stohl to Eer.
46. Du makst de Tied vun sin Jugend kleen un bedeckst em mit Hohn. Sela.
47. HErr, wa lang wullst Du Di so ganz versteken un Din Grimmigkeit as Füer brennen laten?
48. Gedenk, wa kort min Leven is. Warum wullst Du alle Minschen umsunst schaffen hebben? _Ps. 90, 9. 10._
49. Wo is Jemand, de dar leven deiht un den Dod nich süht? De sin Seel retten deiht vun de Gewalt vun dat Graf.
50. HErr, wo is Din vörrige Gnad, de Du David toswaren hest in Din Wahrheit? _Ps. 85, 2._
51. Denk, HErr, an Din Knecht ehr Smach, de ik in min Schoot drägen doh, vun so veele Völker.
52. Darmit Di, HErr, Dine Fiende slecht maken doht, darmit se slecht makt de Fotsporen vun Din Gesalvten.
53. Gelavet si de HErr ewiglich! Amen! Amen! _Ps. 40, 17._
De 90. Psalm.
1. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses.
2. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! _Spr. 8, 25. Jes. 43, 13._
3. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner!
4. Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach!
5. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, _Jes. 40, 6. 7._
6. Dat dar fröh blöhen deiht un bald welk ward un des Abends afmeiht ward un verdrögt. _1. Pet. 1, 24._
7. Dat makt Din Torn, dat wi so vergaht, un Din Grimmigkeit, dat wi so unversehens darhen möt. _Ps. 76, 8. Nah. 1, 6._
8. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. _Ps. 51, 11._
9. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. _Ps. 89, 48._
10. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen.
11. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit?
12. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. _Ps. 39, 5._
13. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig!
14. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang.
15. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt.
16. Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner.
17. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! _Ps. 138, 8._
De 91. Psalm.
1. Wer unner den Högsten Sin Schirm sitten deiht un unner den Allmächtigen Sin Schatten blift,
2. De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh.
3. Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest.
4. He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild,
5. Dat du nich bang warrst vör dat Gruen vun de Nacht, vör de Pieln, de des Dags fleegen doht,
6. Vör de Pest, de in Düstern sliekt, vör de Sük, de up den Middag wüthen deiht.
7. Ob dusend fallt an din Siet un tein dusend an din rechte Hand, so ward dat di doch nich drapen.
8. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward.
9. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht.
10. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. _Hiob. 5, 19._
11. Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. _Matth. 4, 6. Luk. 4, 10. 16, 22._
12. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. _Ps. 121, 3. Matth. 4, 6._
13. Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken.
14. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken.
15. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. _Jes. 41, 10._
16. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil.
De 92. Psalm.
1. En Psalmleed up den Sabbathdag.
2. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! _Ps. 147, 1._
3. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. _Ps. 89, 2._
4. Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. _Ps. 144, 9._
5. Denn HErr, Du letst mi fröhlich singen vun Dine Werke un ik rühm din Hann ehr Wark.
6. HErr, wa sünd Dine Werke so grot! Dine Gedanken sünd so sehr deep! _Ps. 104, 24. Jes. 55, 9._
7. En unvernünftigen Mann glövt dat nich, un en Narr acht nich up so wat.
8. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. _Ps. 37, 2. 129, 6._
9. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. _Ps. 97, 9._
10. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn.
11. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. _Ps. 132, 17._
12. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. _Ps. 91, 8._
13. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. _Ps. 52, 10. Spr. 11, 28._
14. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. _Jes. 61, 3._
15. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. _Ps. 1, 3._
16. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. _Ps. 145, 17._
De 93. Psalm.
1. De HErr is König un herrlich smückt; de HErr is smückt un hett en Riek anfungen, so wiet de Welt is, un toricht, dat dat blieven schall. _2. Mos. 15, 18. Ps. 97, 1._
2. Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. _Ps. 102, 13. 25._
3. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. _v. 4. Ps. 65, 8. Jes. 17, 12._
4. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. _Ps. 92, 9._
5. Din Wort is en rechte Lehr. Hilligkeit is de Zier vun Din Hus ewiglich. _Joh. 17, 17._
De 94. Psalm.
1. HErr GOtt, den de Rache tohört, GOtt, den de Rache tohört, lat Di sehn! _Röm. 12, 19._
2. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. _Ps. 7, 12._
3. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen!
4. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen?
5. HErr, se slagt Din Volk tonicht un plagt Din Arfdeel!
6. Wittfruens un Frömde bringt se um un makt de Waisen dod.
7. Un seggt: De HErr süht dat nich, un de GOtt Jacobs acht nich darup.
8. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? _Ps. 92, 7. Spr. 8, 5._
9. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? _Spr. 20, 12._
10. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht.
11. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. _1. Cor. 3, 20._
12. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. _Spr. 3, 12. Ps. 25, 9._
13. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward.
14. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten.
15. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen.
16. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? _Ps. 27, 10._
17. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still.
18. Ik sprok: Min Fot is utgleden, awer Din Gnad, HErr, hett mi hollen. _Ps. 73, 2. Ebr. 12, 13._
19. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. _2. Cor. 1, 4. 5._
20. Du warrst ja niemals eens mit den schädlichen Stohl, de dat Gesetz öwel düden deiht. _Jes. 10, 1._
21. Se rüst sik wedder den Gerechten sin Seel un verdammt unschüllig Blod.
22. Awer de HErr is min Schutz, min GOtt is min Toversicht sin Fels.
23. Un He ward se ehr Unrecht vergellen un ward se för ehr Bosheit vertilgen, de HErr, uns’ GOtt, ward se vertilgen. _Ps. 55, 24._
De 95. Psalm.
1. Kamt her, lat uns den HErrn fröhlich singen un juchen den Fels vun uns’ Heil!
2. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! _Ps. 100, 2._
3. Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. _Ps. 96, 4. 10. 145, 3._
4. Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! _Ps. 50, 10._
5. Sin is de See un He hett se makt un Sin Hann hebbt dat Dröge bereitet.
6. Kamt, lat uns anbeden, kneen un dalfallen vör den HErrn, de uns makt hett.
7. Denn He is uns’ GOtt un wi dat Volk vun Sin Weid un Schap vun Sin Heerd. Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn doht, _Ps. 100, 3. Ebr. 3, 7. 4, 7._
8. So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste.
9. As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. _2. Mos. 17, 2. 7. 4. Mos. 14, 22. Ebr. 3, 17._
10. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt.
11. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. _4. Mos. 14, 23. Ps. 106, 26. Ebr. 3, 18._
De 96. Psalm.
1. Singt den HErrn en nie Leed; singet den HErrn alle Welt. _Ps. 98, 1._
2. Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. _1. Chron. 17, 23._
3. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner.
4. Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. _Ps. 95, 3. Sir. 43, 31._
5. Denn all de Götter sünd Götzen, awer de HErr hett den Himmel makt. _Jes. 41, 24. 29._
6. Dat steiht herrlich un prächtig vör Em, un dat geiht gewaltig un köstlich to in Sin Hilligdom.
7. Ji Völker, bringt her den HErrn, bringt her den HErrn Ehr un Macht. _Ps. 29, 1._
8. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, _Ps. 138, 5._
9. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. _Ps. 29, 2._
10. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht.
11. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. _Jes. 49, 13._
12. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, _Ps. 132, 9._
13. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit.
De 97. Psalm.
1. De HErr is König, daröwer lat dat Eerdriek sik freuen un de Inseln fröhlich sien, so veel vun ehr sünd. _2. Mos. 15, 18._
2. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. _Ps. 89, 15._
3. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. _Ebr. 12, 29._
4. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. _Ps. 77, 17. Nah. 1, 5._
5. Bargen smöllt as Wass vör den HErrn, vör den Herrscher öwer den ganzen Eerdborr. _Jes. 24, 18._
6. De Himmel verkündigt Sin Gerechtigkeit un alle Völker seht Sin Ehr. _Ps. 19, 2._
7. Schamen möt sik All, de de Bilder deenen doht un sik mit de Götzen rühmt. Bed’t Em an, all ji Götter! _2. Mos. 20, 4. Ebr. 1, 6._
8. Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment.
9. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. _Ps. 92, 9._
10. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. _Amos. 5, 14. 15._
11. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. _Ps. 18, 29. 112, 4._
12. Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! _Ps. 32, 11. 33, 1. 30, 5._
De 98. Psalm.
1. En Psalm.
Singt den HErrn en nie Leed, denn He deiht Wunner. He siegt mit Sin rechte Hand un mit Sin hilligen Arm. _Ps. 96, 1. Jes. 51, 9._
2. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren.
3. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. _Jes. 52, 10._
4. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt,
5. Lavt den HErrn mit Harpen, mit Harpen un mit Psalmen,
6. Mit Trompeten un Basunen, juchet vör den HErrn, den König!
7. Lat de See brusen un wat darin is, de Eerdborrn un de darup wahnt. _Ps. 96, 11._
8. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin,
9. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. _Ps. 9, 9. 50, 3. 96, 13._
De 99. Psalm.
1. De HErr is König, darum bevt de Völker; He sitt up Cherubim, darum rögt sik de Welt. _Ps. 93, 1. 80, 1. 2. Sam. 4, 4._
2. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. _Ps. 48, 2._
3. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is.
4. In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. _Jes. 9, 7._
5. Erhevt den HErrn, unsen GOtt, bedt an to Sin Fotschemel, denn He is hillig. _Jes. 6, 3._
6. Moses un Aaron mank Sin Presters un Samuel mank de, de Sin Namen anropt, se repen an den HErrn un He erhör se. _2. Mos. 14, 15._
7. He red mit se dörch en Wolkensul; se heeln Sine Tügnisse un Gebote, de He se geven dä.
8. HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn.
9. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. _Ps. 3, 5._
De 100. Psalm.
1. En Dankpsalm.
Juchet den HErrn, alle Welt! _Ps. 66, 2. 117, 1._
2. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. _Ps. 2, 11. 95, 2._
3. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! _Ps. 95, 7._
4. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen!
5. Denn de HErr is fründlich un Sin Gnad duert ewig, un Sin Wahrheit up ewig. _Ps. 117, 2._
De 101. Psalm.
En Psalm vun David.
1. Vun Gnad un Wahrheit will ik singen un Di, HErr, Lof seggen.
2. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus.
3. Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven.
4. En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. _Ps. 6, 9._
5. De sin Neegsten heemlich verleumden deiht, den vertilg ik. Ik mag den nich, de stolte Geberden un hogen Moth hett. _Ps. 15, 3._
6. Min Ogen seht na de Truen int Land, dat se bi mi wahnen doht, un ik hef geern fromme Deener.
7. Falsche Lüd hol ik nich in min Hus, de Lögner gedeiht bi mi nich. _Spr. 13, 5._
8. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt.
De 102. Psalm.
1. En Gebet vun den Elenden, wenn he bedrövt is un sin Klag vör den HErrn utschütten deiht.
2. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. _Ps. 5, 2. 17, 1._
3. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! _Ps. 13, 2._
4. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand.
5. Min Hart is slan un verdrögt as Gras, dat ik ok vergeten doh, min Brod to eten.
6. Min Gebeen klevt an min Fleesch vör Hulen un Süfzen.
7. Ik bün gliek as en Rohrdommel in de Wüstenie, ik bün gliek as en Steenul in de terstörten Städte.
8. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack.
9. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi.
10. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, _Hiob. 3, 24. Ps. 80, 6._
11. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest.
12. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. _Ps. 90, 5. Hiob. 14, 2._
13. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för.
14. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen.
15. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; _Ps. 51, 20._
16. Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr;
17. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr.
18. He kehrt sik to de Verlatenen ehr Gebet un versmäht ehr Gebet nich.
19. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven.
20. Denn He süht vun Sin hillige Högde un de HErr süht vun den Himmel up de Eer, _Ps. 14, 2._
21. Dat He den Gefangenen sin Aechsen hört un los mak den Dod sin Kinner;
22. Up dat se to Zion predigen den HErrn Sin Namen un Sin Lof to Jerusalem.
23. Wenn de Völker tosamen kamt un de Königrieke, den HErrn to deenen.
24. He demödigt up den Weg min Kraft, He verkörrt min Dag’.
25. Ik segg: Min HErr, nimm mi nich weg in de Hälfte vun mine Dag’! Dine Jahr duert vun Ewigkeit to Ewigkeit. _Ps. 61, 7._
26. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. _Ps. 89, 12. Ebr. 1, 10._
27. Se ward vergahn, awer Du blifst. Se ward all old warrn as en Gewand, se ward verwandelt as en Kleed, wenn Du se verwandeln warrst,
28. Du awer blifst, as Du büst un Dine Jahr nehmt keen Enn!
29. Din Knechten ehr Kinner ward blieven un ehr Samen ward vör Di gedeihn. _Ps. 69, 37._
De 103. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Lav den HErrn, min Seel, un wat in mi is Sin hilligen Namen. _Ps. 104, 1. 35._
2. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett.
3. De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. _Ps. 6, 3. 147, 3._
4. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. _Ps. 5, 13._
5. De din Mund fröhlich makt, so dat du wedder jung warrst as en Adler. _Hiob. 33, 25. Jes. 40, 31._
6. De HErr schafft Gerechtigkeit un Recht för Alle, de Unrecht lieden doht. _Ps. 99, 4._
7. He hett Moses Sin Weg weten laten, de Kinner Israel Sin Dohn.
8. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. _2. Mos. 34, 6. Ps. 86, 5._
9. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. _Jes. 57, 16._
10. He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht.
11. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht.
12. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien.
13. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht.
14. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. _Hiob. 10, 9._
15. En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; _1. Pet. 1, 24._
16. Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. _Ps. 37, 10._
17. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, _Klagel. 3, 22. Luk. 1, 50._
18. Bi de, de Sin Bund holt un an Sine Gebote denkt, dat se darna doht.
19. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. _Ps. 9, 8._
20. Lavt, ji Engel, den HErrn, ji starke Helden, de ji Sin Befehl utrichten doht, dat man hör de Stimm vun Sin Wort. _Dan. 7, 10._
21. Lavt den HErrn, all Sin Heerscharen, Sin Deener, de ji Sin Willen doht! _Joel. 2, 11._
22. Lavt den HErrn, all Sine Werke, an alle Orten vun Sin Herrschaft! Lav den HErrn, min Seel!
De 104. Psalm.
1. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. _Ps. 103, 1. 22._
2. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; _1. Joh. 1, 5. Jes. 40, 22. 44, 24._
3. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. _1. Mos. 1, 7. Ps. 33, 7._
4. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; _Ebr. 1, 7._
5. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig.
6. Mit de Deep bedeckst Du dat, as mit en Kleed un Water staht öwer de Bargen.
7. Awer vun Din Schell’n lopt se weg, vun Din Dunner fahrt se darhen. _Hiob. 37, 4. 5. Ps. 18, 14. 15._
8. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest.
9. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. _1. Mos. 1, 9._
10. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. _Ps. 74, 15._
11. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh.
12. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen.
13. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. _Ps. 65, 11._
14. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. _5. Mos. 11, 15. Ps. 147, 8. Sir. 38, 4._
15. Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht.
16. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett.
17. Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms.
18. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr.
19. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang.
20. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern.
21. De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt.
22. Wenn awer de Sünn upgahn deiht, makt se sik darvun un leggt sik in ehr Kulen. _Hiob. 37, 8._
23. So geiht denn de Minsch ut an sin Arbeit un an sin Ackerwark bet an den Abend.
24. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. _Ps. 92, 6._
25. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter.
26. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt.
27. Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. _Ps. 145, 15._
28. Wenn Du se geven deihst, so sammelt se, wenn Du Din Hand updeihst, so ward se mit Göder satt makt.
29. Verbargst Du Din Angesicht, so ward se bang, nimmst Du ehr Athem weg, so vergaht se un ward wedder to Eer.
30. Letst Du Din Athem ut, so ward se schafft, un Du makst de Eer ehr Gestalt nie.
31. Den HErrn Sin Ehr is ewig, de HErr hett en Wolgefallen an Sine Werke. _Weish. 11, 25._
32. He kiekt de Eer an, so bewert se, He röhrt de Bargen an, so rokt se. _Ps. 144, 5._
33. Ik will den HErrn singen min Levenlang un min GOtt laven, so lang ik bün. _Ps. 63, 5._
34. Min Red mutt Em wolgefallen. Ik freu mi öwer den HErrn.
35. De Sünner möt all warrn uppe Eer un de Gottlosen nich mehr sin. Lav den HErrn, min Seel! Halleluja! _Ps. 7, 10._
De 105. Psalm.
1. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; _Jes. 12, 4._
2. Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner;
3. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht;
4. Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; _Ps. 27, 8._
5. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort;
6. Ji, Samen vun Abraham, Sin Knecht, ji Kinner vun Jacob, Sin Uterwählten!
7. He is de HErr, unse GOtt, He richt in alle Welt.
8. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för.
9. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak;