Part 51
6. Up dat de Nakamen lernten un de Kinner, de noch schüllt geboren warrn, wenn se upkeemen, dat se ok ehr Kinner dat verkündigen dän;
7. Dat se up GOtt ehr Hoffnung setten dän un nich vergeten schüllt GOtt Sin Dahten un Sin Gebode holn,
8. Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. _5. Mos. 32, 5. 6, 28._
9. As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. _Ps. 140, 8._
10. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln.
11. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr.
12. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan.
13. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. _2. Mos. 14, 21. 22._
14. He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. _2. Mos. 13, 21._
15. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. _2. Mos. 17, 6. Ps. 105, 41._
16. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme.
17. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste,
18. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, _1. Cor. 10, 9. 4. Mos. 11, 4._
19. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste.
20. Süh’, He hett wol den Felsen entwei slagen, dat de Waterstroms un Beeke sik darut ergoten, awer woans kann He Brod geven un Sin Volk Fleesch verschaffen?
21. As nu de HErr dat hören dä, war He falsch, un Füer gung an in Jacob un he war bös öwer Israel,
22. Dat se nich glöven dän an GOtt un up Sin Help nich höpten.
23. Un He gebo’ de Wolken darbaben un dä up de Döhr vun den Himmel,
24. Un leet dat Manna up se dal regen, to eten un gev se Himmelsbrod. _2. Mos. 16, 4. 14._
25. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. _Weish. 16, 20._
26. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind.
27. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See.
28. Un leet se fallen merrn in ehr Lager allerwärts, wo se wahnen dän. _4. Mos. 11, 31._
29. Dar eten se un warn allto satt. He leet se ehr Lust büßen.
30. As se nu ehr Lust büßt harrn un noch darvun eten dän,
31. Dar keem GOtt Sin Torn öwer se un broch de Vörnehmsten mank ehr um un slog dal de Jünglinge vun Israel. _4. Mos. 11, 33._
32. Awer bi all dat sündigten se noch mehr un glövten nich an Sine Wunner. _Ps. 106, 24._
33. Darum leet He se starven, dat se nicks kriegen dän un mussen ehr Levdag plagt sin.
34. Wenn He se würgen dä, söchten se Em un kehrten sik tiedig to GOtt.
35. Un dachen, dat GOtt ehr Hart is un GOtt, de Högste, ehr Erlöser wesen deiht. _Ps. 19, 15._
36. Un hüchelten Em mit ehren Mund un logen Em mit ehr Tung wat vör.
37. Awer ehr Hart weer nich fast an Em un hollen nich tru an Sin Bund. _Matth. 15, 8._
38. He awer weer barmhartig un vergev de Missedaht un vertilgte se nich un wende ok Sin Torn af un let nich Sin ganzen Grimm över se gahn.
39. Denn He bedach, dat se Fleesch sünd, en Wind, de darhen fahren deiht un nich wedder kummt.
40. Se vertörnten Em gar oft in de Wüste un makten Em unwillig in de öden Gegenden.
41. Se versöchten GOtt ümmer wedder un meisterten den Hilligen in Israel.
42. Se dachten nich an Sin Hand den Dag, as He se vun de Fiend erlösen dä.
43. As He denn Sin Teken in Egypten dahn harr un Sin Wunner in dat Land Zoan;
44. As He ehr Water in Blod wandeln dä, dat se ut ehr Beken nich drinken kunnen. _2. Mos. 7, 20._
45. As He bös Gewürm mank ehr schicken dä, de se freten un Poggen, de se to Grund richten dähn. _2. Mos. 8, 6. 24._
46. Un gev ehr Frücht an de Rupen un ehr Saat an de Heuschrecken.
47. As He ehr Wienstöck mit Hagel slog un ehr Mulbeerböm mit Frost; _2. Mos. 9, 25._
48. As He ehr Veeh slog mit Hagel un ehr Heerden mit Blitzen;
49. As He böse Engel mank se schick in Sin grimmigen Torn un leet se toven un wüthen un Leed dohn.
50. As He Sin Torn leet fortgahn un ehre Seelen vör den Dod nich schon’ un leet ehr Veeh an de Pest starven; _2. Mos. 9, 6. 9._
51. As He alle Erstgeburt in Egypten slog, de eersten Arven in Ham sin Hütten. _2. Mos. 12, 29._
52. Un leet Sin Volk uttrecken as Schap un föhr se as en Heerde in de Wüste. _Ps. 77, 21._
53. Un He leid se seker, dat se nich bang to sin brukten, awer ehr Fiend bedeck de See. _2. Mos. 14, 19. 22. 27._
54. Un broch se in Sin hillig Grenz, to düssen Barg, den Sin rechte Hand erworben hett. _Ps. 80, 16. 18._
55. Un verdreev vör se her de Völker un leet ehr dat Arfdeel utdeelen un leet in de Annern ehr Hütten dat Volk Israel wahnen. _Ps. 44, 3._
56. Awer se versöchten un vertörnten GOtt, den Högsten, un heeln Sin Tügnisse nich;
57. Un fulln torügg un verachten Allns, as ehr Vaders un wenden sik torügg, gliek as en losen Bagen, _Hos. 7, 16._
58. Un vertörnten Em mit ehr Hochmoth un reizten Em mit ehr Afgötter.
59. Un as GOtt dat hör, war He vertörnt un smeet Israel weg;
60. Dat He Sin Wahnung to Silo fahren leet, de Hütt, wo He mank de Minschen wahnen dä; _1. Sam. 4, 11._
61. Un gev ehr Macht in dat Gefängniß un ehr Herrlichkeit in de Hand vun ehr Fiend;
62. Un öwergev Sin Volk in dat Schwerdt, un war vertörnt öwer Sin Arfdeel.
63. Ehre jungen Lüd freet dat Füer un ehr Jungfern mussen ahn Friers blieven. _Hiob. 1, 16._
64. Ehre Preesters fullen dörch dat Schwerdt un weern keen Wittfruens, de da weenen schulln. _1. Sam. 22, 17._
65. Un de HErr wak up, as Een, de slapen hett; as en Starken juchen deiht, de vun den Wien kummt.
66. Un slog Sin Fiend vun achtern un hung em ewig Schann an. _1. Sam. 5, 6._
67. Un smeet Josephs Hütt weg un wähl nich den Stamm Ephraim,
68. Sonnern wähl den Stamm Juda, den Barg Zion, weken He leef harr.
69. Un bu Sin Hilligdom hoch, as en Land, dat ewig fast stahn schall.
70. Un wähl Sin Knecht David un nehm em vun de Schapstallen; _1. Sam. 16, 11._
71. Vun de sögenden Schap hal He em, dat He Sin Volk Jacob weiden schull un Sin Arfdeel Israel. _2. Sam. 5, 2._
72. Un He weid se ok mit alle Tru un regeer se mit all Fliet.
De 79. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
HErr, Heiden sünd in Din Arfdeel fulln, de hebbt Din hilligen Tempel smutzig un ut Jerusalem en Steenhupen makt.
2. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land.
3. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä.
4. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. _Ps. 31, 12. 44, 14. 89, 42._
5. HErr, wa lang wullt Du so sehr törnen un Din Iver as Füer brennen laten? _Ps. 77, 8. 85, 6._
6. Schütt Din Grimmigkeit up de Heiden, de Di nich kennt un up de Königrieke, de Din Namen nich anropen doht. _Jer. 10, 25._
7. Denn se hebbt Jacob upfreten un sin Hüser umstött.
8. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. _Jes. 64, 9._
9. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen!
10. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. _Ps. 42, 4. 115, 2. Joel. 2, 17._
11. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. _Ps. 102, 21._
12. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt.
13. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. _Ps. 100, 3._
De 80. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph, vun de Rosen, vörtosingen.
2. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. _1. Sam. 4, 4. Ps. 99, 1._
3. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help.
4. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. _1. Mos. 32, 30. Ps. 31, 17._
5. HErr, GOtt Zebaoth, wa lang wullt Du törnen öwer dat Gebet vun Din Volk?
6. Du spiest se mit Thranenbrod un gifst se ut en grote Maat Thranen to drinken. _Ps. 102, 10._
7. Du setst uns uns’ Nawers ton Striet un uns’ Fiende spott’ öwer uns.
8. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund.
9. Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. _Mark. 12, 1._
10. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett.
11. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern.
12. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. _2. Mos. 23, 31._
13. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? _Ps. 89, 42. Jes. 5, 5. 6._
14. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten.
15. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock.
16. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. _Ps. 78, 54._
17. Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm.
18. Lat Din Hand dat Volk vun Din rechte Hand beschützen un de Lüd, de Du Di fast utwählt hest;
19. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen.
20. HErr, GOtt Zebaoth, tröst uns, lat Din Angesicht lüchten, so ward wi wedder gesund.
De 81. Psalm.
1. Up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen vun Asaph.
2. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. _Ps. 46, 2._
3. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters.
4. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. _5. Mos. 16, 13._
5. Denn dat is de Wies in Israel un en Recht vun den GOtt Jacobs.
6. Dat hett He ton Tügnis sett unner Joseph, as se ut Egypten trecken dän un fremde Spraken hört harrn.
7. As Ik ehr Schuller vun de Last licht makt harr un ehr Hann de Pött los warn.
8. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. _4. Mos. 20, 13._
9. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. _Ps. 50, 7._
10. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! _2. Mos. 20, 3._
11. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. _2. Mos. 20, 2._
12. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich.
13. So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. _Apost. 14, 16._
14. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; _5. Mos. 5, 29. 28, 1._
15. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden,
16. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern.
17. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken.
De 82. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
GOtt steiht in GOtt Sin Gemeen un is Richter mank de Götter.
2. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. _5. Mos. 1, 17._
3. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. _Jes. 1, 17._
4. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. _Spr. 24, 11._
5. Awer se lat sik nich seggen un acht dat nich, se gaht ümmer hen int Düstern; darum möt alle Grundvesten ünner dat Land fallen.
6. Ik hef wol seggt: Ji sünd Götter un alltosamen den Högsten Sin Kinner. _v. 1. Joh. 10, 34._
7. Awer ji ward starven as Minschen un as en Tyrann to Grund gahn. _Ezech. 31, 14._
8. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. _Ps. 2, 8._
De 83. Psalm.
1. En Psalmleed vun Asaph.
2. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen!
3. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch.
4. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward.
5. Man her darmit, sprekt se, lat uns se utrodden, dat se keen Volk sünd un dat Nüms mehr an den Namen Israel denken deiht!
6. Denn se hebbt sik mit enanner verenigt un en Bund gegen Di makt.
7. De Hütten vun de Edomiter un Israeliten, vun de Moabiter un Hagariter,
8. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus;
9. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela.
10. Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, _Richt. 7, 22. 4, 15. 21._
11. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer.
12. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, _Richt. 7, 25. 8, 21._
13. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern.
14. GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind.
15. As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht:
16. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder!
17. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt!
18. Lat se sik schämen un ümmer mehr bang warrn, lat se to Schann warrn un umkamen. _Ps. 6, 11. 35, 4._
19. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. _Hos. 12, 6._
De 84. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korahs, up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen.
2. Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth!
3. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. _Ps. 27, 4. Jes. 61, 10._
4. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! _Ps. 5, 3._
5. Glücklich sünd de, de in Din Hus wahnen un Di ümmerlos laven doht! Sela.
6. Glücklich sünd de Minschen, de Di för ehr Kraft holt un Di vun Harten nahwandeln doht. _Ps. 18, 2. 3._
7. De dörch dat Jammerdahl gaht un dar Borns maken doht. Un de Lehrers ward mit veel Segen smückt.
8. Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion.
9. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela.
10. GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’,
11. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten.
12. Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen.
13. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht!
De 85. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korahs, vörtosingen.
2. HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. _Ps. 89, 50._
3. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; _Ps. 32, 1._
4. De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit;
5. Tröst uns, GOtt, unse HEiland un lat af vun Din Ungnad öwer uns!
6. Wullt Du denn ewiglich öwer uns törnen? un Din Torn för alle Tieden ümmer furt gahn laten?
7. Wullt Du uns nich wedder erquicken, dat sik Din Volk öwer Di freuen mag?
8. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns.
9. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden.
10. Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull;
11. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht,
12. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä;
13. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, _3. Mos. 26, 4. Ps. 67, 7._
14. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä.
De 86. Psalm.
1. En Gebet vun David.
HErr, neeg Din Ohren un erhör mi, denn ik bün elend un arm. _Ps. 88, 3._
2. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht.
3. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. _Ps. 6, 3._
4. Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi.
5. Denn Du, HErr, büst gud un gnädig, vun grote Gudheit för All de Di anropen doht. _2. Mos. 34, 6._
6. Hör, HErr, min Gebet un mark up de Stimm vun min Flehn.
7. In de Noth rop ik Di an, Du wullst mi erhören. _Ps. 50, 15._
8. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. _Ps. 71, 19._
9. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren,
10. Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst.
11. Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. _Ps. 139, 24._
12. Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. _Ps. 9, 2._
13. Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. _Ps. 30, 4._
14. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. _Ps. 54, 5._
15. Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. _v. 5. 2. Mos. 34, 6._
16. Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! _Ps. 116, 16._
17. Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst.
De 87. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah.
Se hett fasten Grund up de hilligen Bargen. _Jes. 14, 32._
2. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs.
3. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela.
4. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. _Jes. 19, 19. 30, 7._
5. Man ward to Zion seggen, dat allerlei Lüd darin geboren ward un dat He, de Högste, se buen deiht.
6. De HErr ward predigen laten in allerhand Spraken, dat Enige vun se ok darin geboren ward. Sela.
7. Un de Sänger, as in Reigen, ward All in Di singen, een na den annern.
De 88. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. _Ps. 109, 22._
En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten.
2. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di.
3. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. _Ps. 5, 2. 86, 1._
4. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. _Klagel. 1, 5. 12. Hiob. 17, 1._
5. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett.
6. Ik ligg mank de Doden verlaten, as de, de se dodslagen hebbt, de in dat Graf liggen doht, an de Du nich mehr denkst un de vun Din Hand afsonnert sünd.
7. Du hest mi in de Kul dal leggt, in de Düsterniß un in de Deepe.
8. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela.
9. Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen.
10. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di.
11. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela.
12. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven?
13. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht?
14. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di.
15. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? _Ps. 13, 2._
16. Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh.
17. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi.
18. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. _Ps. 22, 13._
19. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. _Hiob. 30, 10._
De 89. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Ethan, den Esrahiten. _Ps. 88, 1._
2. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner.
3. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel.
4. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: _2. Sam. 7, 12. 13. 1. Kön. 8, 20. Ps. 110, 4. Ps. 132, 11. Jes. 55, 3. Luk. 1, 32. Apost. 2, 30. 13, 34._
5. Ik will Di ewiglich Nakamen verschaffen un Din Stohl buen vun Geslecht to Geslecht. Sela. _v. 30. Ps. 110, 4._
6. Un de Himmels ward, HErr, Dine Wunner priesen, un Din Wahrheit in de Gemeen vun de Hilligen.
7. Denn wokeen mag in de Wolken den HErrn glieken un den HErrn gliek sin mank de Götter ehr Söhns?
8. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd.
9. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. _Ps. 115, 3._
10. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. _Matth. 8, 26._
11. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. _Luk. 1, 51._
12. Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. _Ps. 24, 1._
13. Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen.
14. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand.
15. Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. _Ps. 97, 2. 103, 6._
16. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn;
17. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien.
18. Denn Du büst de Schmuck vun ehr Kraft un dörch Din Gnad warrst Du uns Horn hoch maken. _v. 25. Ps. 92, 11._
19. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König.
20. Dartomal redst Du in en Gesicht to Din Hilligen un sprokst: Ik hef en Held upstahn laten, de helpen schall, Ik hef grot makt en Uterwählten ut dat Volk.
21. Ik hef fun’n min Knecht David, Ik hef em salvt mit min hillige Oel. _1. Sam. 16, 13._
22. Min Hand schall em ümmer bistahn un Min Arm schall em stark maken. _Jes. 41, 10._
23. De Fiende schüllt em nich unner kriegen un de Ungerechten schüllt em nich dämpen.
24. Sonnern Ik will vör em sin Weddersakers slan un de em haßt, will Ik plagen.
25. Awer Min Wahrheit un Gnad schall bi em sin un sin Horn schall in Min Namen hoch makt warrn. _v. 18._
26. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. _Ps. 72, 8._
27. He ward Mi nennen also: Du büst min Vader, min GOtt un Fels, de mi helpen deiht. _2. Sam. 7, 14._
28. Un Ik will em ton eersten Söhn maken, un ton Allerhöchsten mank de Könige up de Eer. _Kol. 1, 15._
29. Ik will Min Gnad gegen em ewiglich bliven laten un Min Bund schall för em fast bliven.
30. Ik will em ewiglich Nakamen geven un sin Stohl stahn laten, so lang as de Himmel duert.
31. Wenn awer sin Kinner Min Gesetz verlaten un in Mine Rechte nich blieven doht,
32. Wenn se Min Ordnung enthilligt un min Gebote nich hollen doht,
33. So will Ik ehr Sünd mit de Rod to Hus bringen un ehr Missedaht mit Plagen;
34. Awer Min Gnad will Ik nich vun em wend’n un Min Wahrheit nich fehlen laten. _Jes. 54, 10._
35. Ik will Min Bund nich enthilligen un nich ännern, wat ut Min Mund gahn is.
36. Ik hef eens swaren bi Min Hilligkeit: Ik will David nicks vörleegen;
37. Sin Samen schall ewig sin, un sin Thron vör Mi as de Sünn. _2. Sam. 7, 16. Ps. 72, 17._
38. As de Maand schall he ewiglich fast stahn un de Tüge in de Wolken is tru. Sela. _1. Mos. 9, 13._
39. Awer nu verstötst Du un smitst weg un büst bös up Din Gesalvten.
40. Du hest Din Knecht sin Bund to Schann makt un smitst sin Kron up de Eer.
41. Du ritst all sine Muren dal un letst sine Festungen tweibreken.
42. All, de vörbi gahn doht, rovt em ut, he is vör sin Nawers en Spott warn. _Ps. 80, 13._
43. Sin Weddersakers ehr rechte Hand makst Du hoch un erfreust all sin Fiende.