Part 5
22. Awer JEsus antworte un sprok: Ji weet nich, wat ji beden doht. Künnt ji den Kelch drinken, den Ik drinken warr un ju döpen laten mit de Döp, wa Ik mit döfft warr? Se sproken to Em: Ja wol! _Mark. 10, 38. Joh. 18, 10._
23. Un He sprok to se: Min Kelch schüllt ji twar drinken, un mit de Döp, dar Ik mit döfft bün, schüllt ji mit döfft warrn. Awer dat Sitten to Min Rechten un Linken to geven, steiht Mi nich to, sonnern de, de dat bereit is vun Min Vader.
24. As dat de tein hörn, warn se unwillig up de twee Bröder. _Mark. 10, 45._
25. Awer JEsus reep se to Sik un sprok: Ji weet, dat de weltlichen Fürsten herrscht un de Oberherren hebbt Gewalt.
26. So schall dat mank ju nich wesen, sonnern wenn jemand will mank ju gewaltig wesen, de wes’ ju Deener.
27. Un wer dar will de Vörnehmste wesen, de wes’ ju Knecht.
28. Gliek as de Minschensöhn nich kamen is, dat He Sik deenen lett, sonnern dat He deen un gev Sin Leven to en Erlösung för veele. _Mark. 10, 45. Joh. 13, 4. Phil. 2, 7._
29. Un as se vun Jericho uttrocken, folg Em veel Volk na.
30. Un süh, twee Blinde seeten an den Weg, un as se hörn, dat JEsus vöröwer gung, schregen se un sproken: Ach, HErr, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer uns. _Mark. 10, 46. Luk. 18, 35._
31. Awer dat Volk bedroh se, dat se still wesen schulln. Awer se schregen veel mehr un sproken: Ach, HErr, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer uns.
32. JEsus awer stunn still un reep se un sprok: Wat wüllt ji, dat Ik ju dohn schall?
33. Se sproken to Em: HErr, dat unse Ogen updahn ward. _Pred. 11, 7._
34. Un dat dä JEsus leed för se un He keem an ehr Ogen, un sogliek kunn’ ehre Ogen wedder sehn, un se folgten Em na. _Kap. 14, 14. Mark. 6, 34._
Dat 21. Kapitel.
1. Do se nu neeg na Jerusalem keemen, to Bethphage an den Ölbarg, schick JEsus twee vun Sin Jüngers, _Mark. 11, 1. Luk. 19, 29. Joh. 12, 12._
2. Un sprok to se: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un dar ward ji en Eselin anbunn finn’ un en Fahlen bi ehr; löst se up un bringt se her to Mi.
3. Un wenn ju jemand wat seggen ward, so sprekt: »De HErr brukt se.« Alsobald ward he se ju laten.
4. Dat gescheeg awer Allns, up dat erfüllt war, wat seggt is dörch den Prophet, de dar sprickt:
5. Seggt de Dochter Zion: Süh, din König kummt to di sachtmödig un ritt up en Esel un up en Fahlen vun de lastbare Eselin. _Zach. 9, 9. Joh. 12, 15. Ps. 24, 8._
6. De Jünger gungen hen un dän, as JEsus se befahln harr.
7. Un brochen de Eselin un dat Fahlen un län ehr Kleder darup un setten Em darup. _2. Kön. 9, 13. Mark. 11, 7. 8._
8. Awer veel Volk bredt de Kleder up den Weg; de Annern haun Telgen vun de Böm un strein se up den Weg.
9. Dat Volk awer, dat vör gung un nafolg, schreeg un sprok: Hosiannah, David sin Söhn! Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Nam! Hosiannah in de Hög! _Ps. 118, 25. 26. Joh. 12, 13._
10. Un as He na Jerusalem rintrecken dä, rög sik de ganze Stadt un se sproken: Wer is dat?
11. Dat Volk awer sprok: Dat is de JEsus, de Prophet vun Nazareth ut Galiläa. _Luk. 7, 16. Joh. 1, 45._
12. Un JEsus gung na den Tempel GOttes rin, un drev herut alle Verköpers un Köpers in den Tempel un stött um de Weßlers ehr Dischen un de Duvenverköpers ehr Stöhl. _Mark. 11, 15. Kap. 24, 19._
13. Un sprok to se: Dar steiht schreven: Min Hus schall en Bethus heeten; ji awer hebbt en Mörderkul darut makt. _Joh. 56, 7. Mark. 11, 17. Jer. 7, 11._
14. Un Blinde un Lahme gungen to Em in den Tempel, un He mak se gesund. _Jes. 35, 5. 6._
15. As awer de Hohenpresters un Schriftgelehrten seegen de Wunner, de He dä, un de Kinner in den Tempel schregen un sä’n: Hosiannah, David sin Söhn, warn se bös.
16. Un sproken to Em: Hörst Du ok, wat düsse seggt? JEsus sprok to se: Ja, hebbt ji niemals les’t: Ut de Unmünnigen un Sögkinner ehrn Mund hest Du Lof toricht! _Ps. 8, 3._
17. Un He let se dar un gung rut ut de Stadt na Bethanien un blev dar.
18. As He awer den annern Morgen wedder in de Stadt gung, hunger Em. _Mark. 11, 12._
19. Un He seeg en Fiegenbom an den Weg un gung up em to un funn dar nicks up as blot Bläder un sprok to em: Nu waß up di vun nu an keen Frucht mehr. Un de Fiegenbom verdrög sogliek. _Luk. 13, 6. 7._
20. Un as de Jünger dat sehn dän, verwunnerten se sik un sproken: Wa is de Fiegenbom so bald verdrögt!
21. JEsus awer antworte un sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju, so ji Glov hebbt un nich twiefelt, so ward ji nich alleen datsülve mit den Fiegenbom dohn, sonnern so ji seggen ward to düssen Barg: Hev di up un smiet di in den See! so ward dat geschehn.
22. Un Allns, wat ji bedt in dat Gebet, so ji gloven doht, so ward ji dat kriegen. _Mark. 11, 24._
23. Un as He in den Tempel keem, treden to Em, as He lehr, de Hohenpresters un de Öllsten in dat Volk un sproken: Ut wat för Macht deihst Du dat? Un wer hett Di de Macht geven? _Mark. 11, 27._
24. JEsus awer antworte un sprok to se: Ik will ju ok en Wort fragen, wenn ji Mi dat seggt, will Ik ju ok seggen, ut wat för Macht Ik dat doh.
25. Wo weer Johannes sin Döp her? Weer se vun den Himmel oder vun de Minschen? Do dachten se bi sik sülvst un sproken: Seggt wi, se is vun den Himmel west, so ward He to uns seggen: Warum glovt ji Em denn nich?
26. Seggt wi awer, se is vun de Minschen west, so mutt wi uns vör dat Volk fürchten; denn se heeln all Johannes för en Prophet. _Kap. 14, 5._
27. Un se antworten JEsus un sproken: Wi weet dat nich. Do sprok He to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik dat doh.
28. Wat dünkt ju awer? En Mann harr twee Söhns un gung to den eersten un sprok: Min Söhn, gah hen un arbeid’ hüt in min Wienbarg.
29. He antwort awer un sprok: Ik will’t nich dohn. Darna dä em dat leed un he gung hen.
30. Un he gung to den annern un sprok ebenso: He antwort awer un sprok: Herr, ja, un gung nich hen.
31. Wokeen vun de beiden hett den Vader sin Willen dahn? Se sproken to Em: De Eerste. JEsus sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: De Töllners un Horen mögt wol eher in dat Himmelriek kamen, as ji. _Luk. 2, 12. 13._
32. Johannes keem to ju un lehr ju den rechten Weg un ji glovten em nich, awer de Töllners un Horen glovten em. Un ob ji dat ok sehn dän, dän ji doch keen Buß, dat ji em darna ok glovt harrn.
33. Hört en anner Glieknis: Dar weer en Husvader, de plant en Wienbarg, un trock en Tun darum un grav en Wienpress’ darin un bu’ en Thorn un dä em an de Wiengarners ut un trock öwer Land. _Mark. 12, 1._
34. As nu de Wien-Aarn herbi keem, schick he sin Knechts to de Wiengarners, dat se sin Druven in Empfang nehmen dän.
35. Do neemen de Wiengarners sin Knechten, den een slogen se, den annern maken se dod, den drütten steenigten se. _Apost. 7, 32._
36. Un nochmals schick he annere Knechts ut, mehr as de eersten weern, un se maken se ok dod.
37. Darna schick he sin Söhn ut un sprok: Se ward för min Söhn bang wesen.
38. As awer de Wiengarners den Söhn sehn dän, sproken se to enanner: Dat is de Arv’, kamt, lat uns em dod maken un sin Arvgod an uns bringen. _Kap. 26, 3. 4. Mark. 12, 7._
39. Un se neemen em, stötten em to den Wienbarg rut un makten em dod.
40. Wenn nu de Herr vun den Wienbarg kamen ward, wat ward he düsse Wiengarners dohn?
41. Se sproken to Em: He ward de Bösewichter bös umbringen un sin Wienbarg an anner Wiengarners utdohn, de em de Druven to rechte Tied gevt.
42. JEsus sprok to se: Hebbt ji nich in de Schrift les’t: De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, de is to en Ecksteen warn. Vun den HErrn is dat geschehn, un dat is wunnerlich vör unse Ogen? _Ps. 118, 22. Jes. 8, 14. Kap. 28, 16. Mark. 12, 10. Luk. 20, 17. Apost. 4, 11. Röm. 9, 33. 1. Pet. 2, 6._
43. Darum segg Ik ju: Dat Riek GOttes ward vun ju nahmen un de Heiden geven warrn, de sin Früchte bringt.
44. Un wer up düssen Steen fallt, de ward terbreken; up weken he awer fallt, den ward he to Grus drücken.
45. Un as de Hohenpresters un Pharisäers Sin Glieknis hörten, begrepen se, dat He vun se reden dä.
46. Un se trachten darna, wa se Em grepen; awer se weern bang för dat Volk, denn dat heel Em för en Prophet. _Luk. 7, 16. Kap. 19, 48._
Dat 22. Kapitel.
1. Un JEsus antworte, un re’ awermals dörch Glieknisse to se un sprok:
2. Dat Himmelriek is liek en König, den sin Söhn sin Hochtied mak. _Kap. 25, 10._
3. Un schick sin Knechten ut, dat se de Gäste to de Hochtied repen; un se wulln nich kamen.
4. Awermals schick he annere Knechten ut un sprok: Seggt de Gäste: Seht, min Mahltied hef ik fardig makt, min Ossen un min Mastveh is slacht un Allns is fardig, kamt to de Hochtied. _Kap. 21, 36._
5. Awer se verachten dat un gungen hen, de een up sin Acker, de anner to sin Hanterung.
6. Weke awer grepen sin Knechten, verhöhnten se un maken se dod.
7. Do dat de König hör, war he heel bös un schick sin Heer ut un broch düsse Mörders um un leet ehr Stadt in Brand steken.
8. Do sprok he to sin Knechten: De Hochtied is twar fardig, awer de Gäste weern dat nich weert.
9. Darum gaht hen up de Straten un ladt to de Hochtied, wen ji finnen doht. _Kap. 13, 47. 21, 43._
10. Un de Knechts gungen ut up de Straten, un brochen tosamen, wen se funnen, Böse un Gude, un de Dischen warn all vull.
11. Do gung de König rin, de Gäst to besehn, un seeg en Minsch, de harr keen hochtiedlich Kleed an.
12. Un sprok to em: Fründ, wa büst du rinkamen un hest doch keen hochtiedlich Kleed an? He awer sweeg still.
13. Do sprok de König to sin Deeners: Bindt em Hann un Föt un smiet em in de dickste Düsternis rut, dar ward Hulen un Tänklappern wesen. _Kap. 8, 12. 25, 30. 24, 51._
14. Denn veele sünd beropen, awer wenig sünd utwählt. _Kap. 19, 30. 20, 16. Mark. 10, 13._
15. Do gungen de Pharisäer hen un beraden, wa se Em in Sin Red fangen muchen. _Mark. 12, 13. Luk. 20, 20._
16. Un schickten to Em ehr Jüngers un Herodes sin Deeners un sproken: Meister, wi weet, dat Du wahrhaftig büst un lehrst den Weg to GOtt recht un Du fragst na Nüms, denn Du kümmerst Di nich um de Minschen ehr Ansehn.
17. Darum segg uns, wat dünkt Di? Is dat recht, dat man den Kaiser Koppgeld gift oder nich?
18. Do nu JEsus ehr Bosheit marken dä, sprok He: Ji Heuchlers, wat versökt ji Mi? _Ps. 41, 7. Mark. 12, 15._
19. Wiest Mi de Stüermünz! Un se geven Em en Groschen hen.
20. Un He sprok to se: Wokeen sin Bild un wen sin Upschrift is dat?
21. Se sproken to Em: Den Kaiser sin. Do sprok He to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is! _Mark. 12, 17._
22. As se dat hörn, verwunnerten se sik un verleten Em un gungen weg.
23. Up densülvigen Dag treden to Em de Sadducäer, de dar meent, dat dar keen Uperstahn is, un fragten Em, _Mark. 12, 18. Luk. 20, 27._
24. Un sproken: Meister, Moses hett seggt: Wenn Een starven deiht un keen Kinner hett, so schall sin Broder sin Fru frien un sin Broder Kinner tügen. _5. Mos. 25, 5. Mark. 12, 19. Luk. 20, 28._
25. Nu sünd bi uns söven Bröder west. De eerste frie un storv; un wiel he keen Nakamen harr, leet he sin Fru sin Broder na.
26. Desglieken de annere, un drütte, bet up den söventen.
27. Toletzt na Alln storv ok de Fru.
28. Nu, in de Uperstahung, wokeen sin Fru ward se wesen mank de söven? Se hebbt se jo All hatt.
29. JEsus awer antworte un sprok to se: Ji irrt un weet de Schrift nich, noch GOtt Sin Kraft.
30. In de Uperstahung ward se weder frien noch sik frien laten, sonnern se sünd ebenso as GOtt Sin Engeln in den Himmel. _Mark. 12, 25. Luk. 20, 86._
31. Hebbt ji awer nich les’t vun de Uperstahung vun de Doden, wat ju vun GOtt seggt is, dar He sprok: Ik bün Abraham sin GOtt, un Israel sin GOtt un Jakob sin GOtt?
32. GOtt awer is nich de Doden ehr GOtt, sonnern de Lebendigen ehr. _2. Mos. 3, 6. Mark. 12, 26._
33. Un as dat Volk dat hör, warn se ganz verdutzt öwer Sin Lehr.
34. As awer de Pharisäer hörten, dat He de Sadducäer dat Mul stoppt harr, versammelten se sik.
35. Un Een mank se, en Schriftgelehrte, versöch Em un sprok: _Mark. 12, 28. Luk. 10, 25._
36. Meister, wat is dat vörnehmste Gebot in dat Gesetz?
37. JEsus awer sprok to em: Du schast leef hebben GOtt, din HErrn, vun ganzen Harten, vun ganze Seel un vun ganzen Gemöth. _Mark. 12, 30._
38. Düt is dat vörnehmste un gröttste Gebot.
39. Dat anner awer is em liek: Du schast din Neegsten leef hebben as di sülvst. _Mark. 12, 31._
40. In düsse twee Gebote hangt dat ganze Gesetz un de Propheten.
41. Do nu de Pharisäers tosamen weern, frag se JEsus
42. Un sprok: Wa dünkt ju um Christus? Wen sin Söhn is He? Se sproken: David sin.
43. He sprok to se: Wa kummt dat denn, dat David Em in den Geist en HErr nennt, as he seggt:
44. De HErr hett seggt to min HErr: Sett Di to Min Rechten, bet dat Ik legg Din Fiende to den Schemel vun Din Föt. _Ps. 110, 1. Mark. 12, 36. Apost. 2, 34. 1. Cor. 15, 25. Ebr. 1, 13._
45. Wenn Em nu David en HErr nennt, wa is He denn sin Söhn?
46. Un Nüms kunn Em en Wort antworten, un wag ok Nüms vun den Dag an, Em to fragen. _Luk. 14, 6._
Dat 23. Kapitel.
1. Do redt JEsus to dat Volk un to Sin Jüngers,
2. Un sprok: Up Moses sin Stohl sitt nu de Schriftgelehrten un Pharisäers.
3. Allns, wat se ju nu seggt, dat ji holn schüllt, dat holt un doht dat. Awer na ehr Warke schüllt ji nich dohn. Se seggt dat wol un doht dat doch nich. _Mal. 3, 7._
4. Se bindt awer sware un unerdrägliche Lasten un leggt se de Minschen up den Hals; awer se wüllt desülven nich mit een Finger anrögen. _Luk. 11, 46._
5. All ehr Warke awer doht se, dat se vun de Lüd sehn ward. Se makt ehr Denkzettel breet un de Söm’ an ehr Kleder grot. _Kap. 6, 1. 4. Mos. 15, 38._
6. Se sitt geern baben an bi Disch un in de Scholen.
7. Un hebbt dat geern, dat se gröt’ ward up den Markt, un vun de Minschen Rabbi nennt ward.
8. Awer ji schüllt ju nich Rabbi nennen laten, denn Een is ju Meister, Christus; ji awer sünd All Bröder. _2. Cor. 1, 24._
9. Un schüllt Nüms Vader heten up de Eer: denn Een is ju Vader, de in den Himmel is.
10. Un ji schüllt ju nich Meister heten laten: denn Een is ju Meister, Christus. _Joh. 13, 12._
11. De Gröttste mank ju schall ju Deener wesen. _Kap. 20, 26. 27._
12. Denn wer sik sülvst grot makt, de ward lütt makt, un wer sik sülvst lütt makt, de ward grot makt. _Spr. 29, 23. Hiob. 22, 29. Ezech. 17, 24. Luk. 14, 11. Kap. 18, 14. 1. Pet. 5, 5._
13. Weh ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji dat Himmelriek toslut vör de Minschen! Ji kamt dar nich rin, un de dar rin wüllt, de lat ji nich rin gahn.
14. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Wittwen ehr Hüser upfreet un lange Gebede vörgevt! Darum ward ji desto mehr Verdammnis kriegen. _Mark. 12, 40. Luk. 20, 47._
15. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji to Land un Water umhertreckt, dat ji een Judengenossen makt; un wenn he dat warn is, makt ji ut em en Höllenkind, twee mal arger, as ji sünd.
16. Weh ju, verblendte Leiter, de ji seggt: Wer dar swört bi den Tempel, dat is Nicks, wer awer swört bi dat Gold vun den Tempel, de is schüllig.
17. Ji Narren un Blinden! Wat is grötter? dat Gold, oder de Tempel, de dat Gold hillig makt?
18. Wer dar swört bi den Altar, dat is Nicks; wer awer swört bi dat Opfer, dat darup is, de is schüllig.
19. Ji Narren un Blinden! Wat is grötter, dat Opfer oder de Altar, de dat Opfer hillig makt? _2. Pet. 1, 9._
20. Darum, wer dar swört bi den Altar, de swört bi densülven un bi Allns, wat darup is.
21. Un wer dar swört bi den Tempel, de swört bi densülven un bi de, de darin wahnt.
22. Un wer dar swört bi den Himmel, de swört bi GOtt Sin Stohl un bi den, de darup sitt. _Kap. 5, 34._
23. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji tein Prozent Stüer nehmt vun de Münz, Dill un Kümmel; un lat na dat Swarste in dat Gesetz, nämlich dat Gericht, de Barmhartigkeit un de Glov! Düt schull man dohn un dat Anner nich laten.
24. Ji verblendte Leiter, de ji Mücken sieht un Kameele versluckt.
25. Weh ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Bekers un Schötteln utwennig rein holt, binnen awer sünd se vull vun Rov un Habsucht. _Luk. 11, 39._
26. Du blinde Pharisäer, mak toeerst dat Inwennige vun den Beker un de Schöttel rein, up dat ok dat Utwennige rein ward. _Tit. 1, 15._
27. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji liek sünd kalkte Gräwer, weke buten smuck utsehn doht, awer binnen sünd se vull vun Dodenknaken un allerhand Unflat.
28. Also ji ok; vun buten schient ji vör de Minschen fromm, awer binnen sünd ji vull vun Heuchelie un Undög.
29. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Prophetengräwer bu’t un smückt de Gerechten ehr Gräwer.
30. Un sprekt: Weern wi to unse Vaders ehr Tieden west, so wulln wi nich Deel hebben mit se an de Propheten ehr Blot.
31. So gevt ji twar öwer ju sülvst Tügnis, dat ji Kinner sünd vun de, weke de Propheten dod makt hebbt. _Apost. 7, 52._
32. Wolan, makt ji ok ju Vaders ehr Maat vull!
33. Ji Slangen, ji Adderngetücht! wa wüllt ji de Höll ehr Verdammnis entgahn? _Kap. 3, 7._
34. Darum hört, Ik schick to ju Propheten un Kloke un Schriftgelehrten: un vun de ward ji weke dod maken un krüzigen un weke ward ji geißeln in ju Scholen un ward se verfolgen vun een Stadt in de anner; _Luk. 11, 49. Apost. 5, 40._
35. Up dat öwer ju kummt all dat gerechte Blot, dat vergaten is up de Eer, vun den gerechten Abel sin Blot an bet to Zacharias, Barachias Söhn sin Blot, den ji dod makt hebbt twischen den Tempel un den Altar. _Kap. 27, 25. 1. Mos. 4, 8. 2. Chron. 24, 21. 22. Luk. 11, 51._
36. Wahrlich, Ik segg ju, dat düt alltomal öwer dat Geslecht kamen ward.
37. Jerusalem, Jerusalem, de du dod makt hest de Propheten un steenigt, de to di schickt sünd! Wa oft hef Ik din Kinner versammeln wullt, as en Kluckhehn ehr Küken unner ehr Flünk versammeln deiht, un ji hebbt nich wullt. _Luk. 13, 34._
38. Seht, ju Hus schall ju wüst laten warrn. _1. Kön. 9, 7. Luk. 13, 35._
39. Denn Ik segg ju: Ji ward Mi vun nu af nich sehn, bet dat ji sprekt: Lavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Nam! _Mark. 11, 9. 10. Joh. 12, 13._
Dat 24. Kapitel.
1. Un JEsus gung weg vun den Tempel, un Sin Jüngers treden to Em, dat se Em wiesen den Tempel sin Gebüde. _Mark. 13, 1._
2. JEsus awer sprok to se: Seht ji nich dat Allns? Wahrlich, Ik segg ju: Hier ward nich een Steen up den annern blieven, de nich entwei braken ward.
3. Un as He up den Ölbarg sitten dä, treden to Em Sin Jüngers alleen un sproken: Segg uns, wann ward sik dat todregen? Un wat ward dat för Teken wesen vun Din Tokunft un vun dat Enn vun de Welt?
4. JEsus awer antworte un sprok to se: Seht to, dat ju Nüms verföhrn deiht.
5. Denn dar ward Veele kamen unner Min Nam un seggen: Ik bün Christus, un ward Veele verföhrn. _Kap. 7, 22. Joh. 5, 43._
6. Ji ward vun Kriegen hörn un Geschrigg vun Kriegen; seht to, un ward nich bang. Dat mutt toeerst Allns geschehn; awer dat Enn is noch nich dar.
7. Denn een Volk ward sik upsetten gegen dat anner, un een Königriek öwer dat annere, un ward wesen Pest un düre Tied un Eerdbeven hier un dar.
8. All dat awer is de Anfang vun de Noth.
9. Alsdann ward se ju öwerlevern in Bedröfnis un ju dod maken. Un ji möt haßt warrn wegen Min Namen vun alle Völker. _Mark. 13, 9. Luk. 21, 12. Joh. 16, 2._
10. Denn ward sik Veele argern un ward unner enanner verraden un ward sik unner enanner hassen. _Kap. 11, 6._
11. Un veele falsche Propheten ward upstahn un ward Veele verföhrn. _Kap. 7, 15._
12. Un wiel de Ungerechtigkeit ward öwerhand nehmen, ward de Leev in Veele kold warrn. _2. Tim. 3, 1._
13. Wer awer uthollt bet an dat Enn, de ward selig. _Kap. 10, 22._
14. Un dat Evangelium vun dat Riek ward predigt warrn in de ganze Welt to en Tügnis öwer alle Völker; un denn ward dat Enn kamen. _Röm. 10, 18._
15. Wenn ji nu sehn ward de Gruel vun de Verwüstung, wovun seggt is dörch den Prophet Daniel, dat he steiht an de hillige Stä, (wer dat lesen deiht, de mark sik dat!) _Mark. 13, 14. Luk. 21, 20. Dan. 9, 26. 27._
16. Denn lop weg up de Bargen, wer in dat jüdische Land is.
17. Un wer up dat Dack is, de stieg nich dal, um wat to haln ut sin Hus. _Mark. 13, 15. 16._
18. Un wer up dat Feld is, de kehr nich um, sin Kleder to haln.
19. Wehe awer de Swangern un Fruens, de Kinner an de Bost hebbt, to de Tied!
20. Bedt awer, dat ju Fluch nich vör sik gahn deiht in den Winter oder up den Sabbath. _2. Mos. 16, 29._
21. Denn dar ward to de Tied en grote Bedröfnis wesen, as nich west is vun de Welt Anfang bet hierher un as ok nich warrn ward.
22. Un wenn düsse Dag’ nich warn verkört, so war keen Minsch selig. Awer wegen de Uterwählten ward de Dag’ verkört.
23. Wenn denn Jemand to ju seggen ward: Seht, hier is Christus oder dar, so schüllt ji dat nich gloven. _Matth. 13, 21. Luk. 17, 23. 21, 8._
24. Denn dar ward falsche Christi un falsche Propheten upstahn un grote Teken un Wunner dohn, dat ok de Uterwählten (wenn dat möglich weer) in den Irrdom verföhrt warrn.
25. Seht, Ik hef ju dat vörher seggt.
26. Darum, wenn se to ju seggen ward: »Süh, He is in de Wüstenie,« so gaht nich rut; »Süh, He is in de Kamer,« so glovt dat nich.
27. Denn gliek as de Blitz utgeiht vun den Upgang un lüchtet bet to den Unnergang, so gau ward ok de Minschensöhn Sin Tokunft wesen.
28. Wo awer en Aas is, dar sammelt sik de Adlers. _Hiob. 39, 30. Hab. 1, 8. Luk. 17, 37._
29. Awer bald na de Bedröfnis vun düsse Tied ward de Sünn un de Maand ehrn Schien verleern, un de Steerns ward vun den Himmel dal falln un de Himmel ehr Kräft ward sik bewegen. _Jes. 13, 10._
30. Un denn ward erschienen dat Teken vun den Minschensöhn in den Himmel. Un denn ward hulen alle Geslechter up de Eer un ward kamen sehn den Minschensöhn in de Wolken an den Himmel mit grote Kraft un Herrlichkeit.
31. Un He ward utschicken Sin Engeln mit helle Basunen, un se ward sammeln Sin Uterwählten vun de veer Winden, vun een Enn an den Himmel to dat anner. _1. Cor. 15, 52. 1. Thess. 4, 16._
32. An den Fiegenbom lehrt en Glieknis. Wenn sin Twieg nu saftig ward un Bläder kriggt, so weet ji, dat de Sommer neeg bi is. _Mark. 13, 28. Luk. 21, 29._
33. Also ok, wenn ji dat Allns sehn doht, so weet ji, dat dat neeg vör de Döhr is.
34. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat Allns geschüt.
35. Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Worde ward nich vergahn. _Mark. 13, 31. Luk. 21, 33._
36. Vun den Dag awer un vun de Stunn weet Nüms, ok de Engeln nich in den Himmel; sonnern alleen Min Vader. _Mark. 13, 32._
37. Gliek awer as dat to Noah’s Tied weer, so ward ok de Minschensöhn Sin Tokunft wesen. _1. Mos. 7, 7. Luk. 17, 26. 27. 1. Pet. 3, 20._
38. Denn gliek as se weern in de Dag’ vör de Sündfloth; se eten, se drunken, frien un leten sik frien bet an den Dag, do Noah in de Arch gung.
39. Un se achten nich, bet dat de Sündfloth keem un neem se all weg: so ward ok wesen de Tokunft vun den Minschensöhn.
40. Denn ward twee up dat Feld wesen; Een ward annahm, un de Anner ward verlaten warrn.
41. Twee ward malen in de Möl; de Een ward annahm un de Anner ward verlaten warrn.
42. Darum west wachsam; denn ji weet nich, wat vör en Stunn ju HErr kamen ward. _Mark. 13, 33. 35._
43. Dat schüllt ji awer weten: Wenn en Husvader weten dä, up wat förn Stunn de Deef kamen wull, so war he jo wachsam wesen un nich in sin Hus breken laten. _1. Thess. 5, 2._
44. Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to en Stunn, wenn ji dat nich meent.
45. Wer is awer nu en true un kloke Knecht, den de Herr sett hett öwer sin Deeners, dat he se to rechte Tied Spies gift? _Kap. 25, 21. Luk. 12, 42. Ebr. 3, 5._
46. Selig is de Knecht, wenn sin Herr kummt un findt em also dohn.
47. Wahrlich, Ik segg ju: He ward em öwer all sin Göder setten. _Kap. 25, 21. 23._
48. So awer de anner, de böse Knecht, ward in sin Hart seggen: Min Herr kummt noch lang nich,
49. Un fangt an, sin Mitknechten to sla’n, itt un drinkt mit de Bedrunkenen:
50. So ward düsse Knecht sin Herr kamen an den Dag, dat he sik dat nich versüht, un to de Stunn, de he nich weet.
51. Un ward em in Stücken terrieten, un ward em sin Lohn geven mit de Heuchlers. Dar ward wesen Hulen un Tänklappern. _Kap. 8, 12. 13, 24._