Part 49
18. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. _Hiob. 27, 19. Pred. 5, 13. 14._
19. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht.
20. So fahrt se ehr Vaders na un seht dat Licht nümmermehr.
21. Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh.
De 50. Psalm.
1. En Psalm vun Assaph.
GOtt, de HErr, de Mächtige, hett spraken un röpt de Welt vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang.
2. Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. _5. Mos. 33, 2._
3. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. _Ps. 96, 13._
4. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. _5. Mos. 31, 28._
5. Versammelt Mi Mine Hilligen, de den Bund slaten hebbt unner Opfer.
6. Un de Himmels ward sin Gerechtigkeit verkündigen, denn GOtt is Richter. Sela. _Ps. 7, 12._
7. Hör to, Min Volk, lat Mi reden. Israel, lat Mi mank di tügen: Ik, GOtt, bün Din GOtt!
8. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi.
9. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln.
10. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. _Ps. 8, 8. 9._
11. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi.
12. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. _2. Mos. 19, 5._
13. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull?
14. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß.
15. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. _Ps. 77, 3. 91, 15._
16. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund!
17. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di?
18. Wenn du en Deef sehn deihst, so löpst du mit em un hest Gemeenschaft mit de Ehebrekers. _Eph. 5, 11._
19. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie.
20. Du sittst un snackst gegen din Broder, din Moder ehr Söhn gifst du een Stot. _3. Mos. 19, 17._
21. Dat deihst du un Ik swieg still: do meenst du, Ik weer so as du. Awer Ik will di strafen un di dat vör Ogen stelln. _Jes. 42, 14. 1. Mos. 42, 21._
22. Markt dat doch, de ji GOtt vergeten doht, dat Ik jug nich enmal wegrieten doh un keen Retter mehr dar si. _Ps. 78, 11._
23. Wer Dank opfern deiht, de sprickt grot vun Mi un bahnt sik enen Weg, wo Ik em wiesen kann GOtt Sin Heil.
De 51. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. _2. Sam. 12, 17._
3. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. _Ps. 56, 2._
4. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn.
5. Denn ik seh min Missedaht in un min Sünn is ümmer vör mi. _Ps. 32, 5._
6. An Di alleen hef ik sündigt un öwel vör Di dahn, up dat Du Recht behöllst in Din Word un rein blivst, wenn Du richten deihst. _Röm. 3, 4. 19._
7. Süh, ik bün ut sündlichen Samen tügt un min Moder hett mi in Sünden empfangen.
8. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit.
9. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. _3. Mos. 14, 6. 7. Jes. 1, 18._
10. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest.
11. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht.
12. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist.
13. Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi.
14. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi.
15. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. _Luk. 22, 32._
16. Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann.
17. HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. _Ps. 71, 8._
18. Denn Du hest nich Lust to dat Opfer, ik wull Di dat sunst wol geven, un Brandopfer behagt Di nich.
19. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. _Ps. 34, 19._
20. Doh wol an Zion na Din Gnad, bu’ de Muern to Jerusalem.
21. Dann ward Di gefalln de Opfer vull Gerechtigkeit, de Brandopfer un Ganzopfer, denn ward man Ossen up Din Altar opfern. _5. Mos. 33, 19._
De 52. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen.
2. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen.
3. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt?
4. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. _Ps. 57, 5._
5. Du redst leever Böses as Gudes un leever falsch as recht. Sela. _Jes. 28, 15._
6. Du redst geern all dat, wat ton Verdarven dehnt mit falsche Tung.
7. Darum ward GOtt di ok ganz un gar dalrieten un tweislagen un ut dat Telt rieten un ut de Lebendigen ehr Land utraden. Sela.
8. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen:
9. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. _Ps. 49, 7._
10. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. _Ps. 92, 13-15._
11. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran.
De 53. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, för den Sangmeister na de Fleut to singen.
2. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht.
3. GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. _Ps. 14, 1._
4. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een.
5. Wöllt denn de Öweldoers sik nich seggen laten? De min Volk freten, as eten se Brod? GOtt ropt se nich an. _Ps. 2, 10._
6. Dar sünd se awer bang, wo nicks bang to sin is, denn GOtt terstreut de Been vun de, de di belagern doht. Du makst se to Schann, denn GOtt smit se weg.
7. Ach, dat de Hülp ut Zion öwer Israel kamen dä un GOtt Sin gefangen Volk erlösen dä! So wörr Jacob sik freun un Israel fröhlich sin. _Ps. 14, 7._
De 54. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument.
2. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. _1. Sam. 26, 1._
3. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. _Ps. 79, 9._
4. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. _Ps. 55, 2._
5. Denn fröm Lüd sett sik gegen mi up un schreckliche Lüd staht mi na min Seel un hebbt GOtt nich vör Ogen. Sela.
6. Süh, GOtt steiht mi bi, de HErr erhollt min Seel. _Ps. 97, 10._
7. He ward min Fiende ehr Bosheit betahln. Vertilg se dörch Din Wahrheit.
8. So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is.
9. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. _Ps. 59, 11._
De 55. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument.
2. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. _Ps. 54, 4. 69, 18. 44, 25._
3. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh,
4. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi.
5. Min Hart is bang in min Lief un de Furcht för den Dod is up mi fulln. _Ps. 18, 5._
6. Furcht un Bewern is mi ankamen un Gruel hett mi öwerfulln.
7. Ik sprok: O, harr ik Flünken as de Duven, dat ik flegen un enerwegens blieven kunn!
8. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela.
9. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder.
10. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. _1. Mos. 11, 7._
11. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in.
12. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. _Ps. 52, 3._
13. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken.
14. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, _Obad. v. 7._
15. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen.
16. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. _4. Mos. 16, 33._
17. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen.
18. Des Abends, Morgens un Middags will ik klagen un hulen, so ward He min Stimm hörn. _Dan. 6, 10._
19. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. _Ps. 3, 2._
20. GOtt ward dat hörn un se demödigen, de allerwärts blift. Sela. Denn se ward nich anners un fürcht GOtt nich. _Ps. 102, 27._
21. Denn se leggt ehr Hand an de Lüd in Sinen Freden un se enthilligt Sin Bund.
22. Ehr Mund is glatter as Botter un hebbt doch Krieg in Sinn; ehre Word sünd smiediger as Oel, un sünd doch blote Swerdter. _Jer. 9, 8. Ps. 57, 5._
23. Smiet din Anliggen up den HErrn, de ward di versorgen un ward den Gerechten nich ewiglich in Unruh laten. _Matth. 6, 25. 1. Pet. 5, 7._
24. Awer GOtt, Du warrst se dalstöten in de deepe Kul. De Blodgierigen un Falschen ward ehr Leven nich tor Hälft bringen. Ik awer höp up Di. _Ps. 94, 23. 5, 7._
De 56. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »vun de stumme Duv mank de Fremden«, as em de Philister grepen to Gath. _1. Sam. 21, 11._
2. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. _Ps. 51, 3._
3. Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt.
4. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. _Ps. 25, 2._
5. Ik will vun GOtt Sin Word grotspreken, up GOtt will ik höpen, un nich bang sin; wat schull mi dat Fleesch wol dohn? _Ebr. 13, 6._
6. Däglich gaht se gegen mine Worde an, all ehr Gedanken sünd dat se mi Öwels doht. _Matth. 26, 61._
7. Se rott sik tohop un luert un hebbt Acht up min Hacken, woans se min Seel griepen könnt.
8. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal.
9. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se.
10. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst.
11. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word.
12. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. _Jes. 51, 12. Ebr. 13, 6._
13. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. _Ps. 66, 13._
14. Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. _Ps. 116, 8. 1. Mos. 17, 1._
De 57. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. _1. Sam. 22, 1._
2. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht.
3. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt.
4. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. _Ps. 40, 11._
5. Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. _Ps. 55, 22._
6. Mak Di höger, GOtt, as de Himmel un Din Ehre höger, as de ganze Welt.
7. Se stellt oft min Gang Netten un drückt min Seel dal, se gravt vör mi en Kul un fallt sülvst darin. Sela.
8. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh.
9. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken.
10. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! _Ps. 18, 50._
11. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. _Ps. 36, 6._
12. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt.
De 58. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.«
2. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner?
3. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. _Spr. 21, 29._
4. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. _Eph. 4, 18._
5. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, _1. Mos. 3, 1. Ps. 140, 4._
6. Dat se nich hören deiht den Toverer, den Beschwörer sin Stimm, de wol beschwören kann. _Pred. 10, 11._
7. GOtt, brek ehr Tähn in ehr Mul intwei, terstöt, HErr, de Kusen vun de jungen Löwen.
8. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. _Ps. 7, 16._
9. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich.
10. Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. _Ps. 90, 7._
11. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. _Ps. 68, 24. Offenb. 14, 20._
12. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. _Ps. 7, 9._
De 59. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich,« as Saul henschickte un leet sin Hus bewachen, up dat he em dod mak. _1. Sam. 19, 11._
2. Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht.
3. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen.
4. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef.
5. Se lopt ahn min Schuld un makt sik fardig. Wak up, wi möt to gahn un mak de Ogen up.
6. Du HErr, GOtt Zebaoth, Israel sin GOtt, wak up un sök heim alle Heiden, wes’ nich gnädig een vun de, de so verwegene Öveldoers sünd. Sela. _Ps. 56, 8._
7. Abends ward se wedder kamen un hulen as en Hund un um de Stadt herumlopen. _Ps. 22, 17._
8. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? _Ps. 55, 22._
9. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten.
10. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz.
11. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende.
12. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal.
13. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. _Ps. 36, 4._
14. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. _Ps. 56, 8._
15. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. _v. 7._
16. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. _Amos. 8, 11. 12._
17. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. _Ps. 89, 2. 62, 3._
18. Ik will Di, min Hort, lovsingen, denn Du, GOtt, büst min Schutz un min gnädige GOtt.
De 60. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen na de Melodie Lilien sünd Tügnis.
2. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. _2. Sam. 8, 1. 13. 10, 13._
3. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder.
4. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt.
5. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. _Jes. 51, 17. 27. Jer. 8, 14._
6. Du hest awer doch en Teken geven de, de Di fürchten doht, dat se in de Hög richten dä’n un se säker makte. Sela.
7. Op dat Dine Leeven frie ward, so help nu mit Din rechte Hand un erlös uns. _Ps. 108, 7._
8. GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. _Mich. 1, 2._
9. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter.
10. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to.
11. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom?
12. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer?
13. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. _Ps. 108, 3._
14. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. _Ps. 18, 30. 108, 14._
De 61. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen up en Saitenspeel.
2. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. _Ps. 5, 2._
3. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. _Ps. 18, 7._
4. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. _Ps. 71, 3._
5. Ik will wahnen in Din Telt ewiglich un Schutz söken unner de Schirm vun Din Flüchten. Sela.
6. Denn Du, GOtt, hörst min Gelövniß, Du lohnst de gut, de Dinen Namen fürchten doht. _1. Mos. 28, 20._
7. Du gifst en König langes Leben, dat sin Jahr duert vun Geslecht to Geslecht. _Ps. 102, 25._
8. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. _Ps. 40, 11. 12._
9. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. _Ps. 65, 2._
De 62. Psalm.
1. En Psalm vun David för Jeduthun, vörtosingen.
2. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. _Jes. 30, 15._
3. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is.
4. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer?
5. Se denkt blot, woans se em dämpt, beflitigt sik de Lögen, gevt gode Word, awer in ehr Hart flucht se. Sela.
6. Awer min Seel tövt alleen up GOtt, denn He is min Hoffnung.
7. He is min Trost, min Hülp, min Schutz, dat ik nich fallen warr. _Ps. 18, 2._
8. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. _Ps. 61, 4._
9. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela.
10. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. _Ps. 39, 6. 12._
11. Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. _Mat. 6, 33. 19, 22. Luk. 12, 19. 20. 1. Tim. 6, 9. 17._
12. GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is.
13. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. _Röm. 2, 6._
De 63. Psalm.
1. En Psalm vun David, as he in de Wüste vun Juda weer.
2. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. _Ps. 42, 3. 134, 6._
3. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn.
4. Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di.
5. Dasülvst wull ik Di geern laven min Lebenlang, un min Hand in Din Namen upheven.
6. Dat weer min Hart sin Freud un Wonn, wenn ik vun Di mit fröhlichen Mund grotspreken kunn.
7. Wenn ik mi to Bett leggen doh, so denk ik an Di, wenn ik upwaken doh, so red ik vun Di. _Ps. 35, 28._
8. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen.
9. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. _Ps. 89, 22. Jes. 41, 10._
10. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren!
11. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. _Offenb. 19, 17._
12. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. _Jes. 48, 1._
De 64. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend.
3. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers,
4. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. _Ps. 57, 5._
5. Dat se heemlich den Frommen scheeten doht; up eenmal scheet se up em un sünd nich bang. _Ps. 11, 1. 2. Spr. 26, 18._
6. Se sünd driest mit ehr bösen Anschläg un seggt, woans se Strick leggen wöllt un sprekt: Wokeen kann se sehn?
7. Se sünd up Slechtigkeit un holt dat heemlich, sünd verslagen un hebbt veele Knep in den Kopp.
8. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward.
9. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. _Ps. 7, 16._
10. Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. _2. Mos. 8, 19._
11. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken.
De 65. Psalm.
1. En Psalm vun David, een Leed vörtosingen.
2. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. _Ps. 59, 14. 61, 9._
3. Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. _Ps. 145, 21._
4. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten.
5. Wol den, den Du utwählt un to Di kamen letst, dat he wahnen kann in Din Höv’, de hett rieken Trost vun Din Hus un Din hilligen Tempel. _Ps. 15, 1._
6. Erhör uns na Din wunderbarliche Gerechtigkeit, GOtt, uns’ Heil, de Du büst de Toversicht vun All’ de up Eern un wiet af an de See wahnen doht. _Ps. 4, 2._
7. De de Bargen fast setten deiht dörch Sin Kraft un se utrüsten deiht mit Macht.
8. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. _Ps. 89, 10._
9. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends.
10. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. _Ps. 46, 5._
11. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht.
12. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett.
13. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen.
14. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. _Ps. 144, 13._
De 66. Psalm.
1. En Psalmleed, vörtosingen. Juchet GOtt, alle Land’!
2. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich.
3. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht.
4. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela.
5. Kamt her, un seht an GOtt Sine Werke, de so wunnerlich is mit Sin Dohn mank de Minschenkinner. _Ps. 46, 9._
6. He makt ut de See drög Land, dat man to Fot öwer dat Water gahn deiht, darum freut wi uns an Em! _2. Mos. 14, 21._
7. He herrscht mit Sin Gewalt ewiglich, Sin Ogen seht up de Völker. De Aftrünnigen ward nich to Höch kamen künnen. Sela.
8. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden,
9. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett.
10. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. _Spr. 17, 3._
11. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt;
12. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt.
13. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; _Ps. 61, 9._