Part 48
6. HErr, Din Gnade reckt so wiet, as de Himmel is un Din Wahrheit so wiet, as de Wolken gaht. _Ps. 57, 11. 108, 5._
7. Din Gerechtigkeit steiht as GOtt Sin Bargen un Din Recht as de grote Deepe. HErr, Du helpst beide, Minschen un Veeh.
8. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. _v. 11. Ps. 17, 8._
9. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. _Hohel. 5, 1._
10. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. _Jer. 2, 13. 17, 13. Jes. 9, 2._
11. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. _v. 8._
12. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten.
13. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. _Jer. 50, 32._
De 37. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Wes’ nich bös öwer de Bösen un wes’ nich needisch öwer de Öweldoers. _Spr. 24, 19. Pred. 10, 4._
2. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken.
3. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich.
4. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. _Ps. 20, 5._
5. Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken. _Matth. 6, 25._
6. Un ward din Gerechtigkeit hervör bringen as dat Licht un din Recht as den Middag. _Jes. 58, 8._
7. Wes’ still vör den HErrn un töv up Em! Vertörn di nich öwer den, den sin Mothwilln glücklich fortgeiht.
8. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! _Eph. 4, 26. 31._
9. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. _v. 11. Spr. 2, 21._
10. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin.
11. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. _Matth. 5, 5. Ps. 119, 165._
12. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. _Hiob. 16, 9._
13. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt.
14. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen.
15. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken.
16. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose.
17. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. _1. Sam. 2, 31._
18. De HErr kennt de Frommen ehr Dag’ un ehr Gud ward ewiglich blieven.
19. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. _Ps. 112, 3._
20. Denn de Gottlosen ward umkamen un den HErrn Sine Fiende, wenn se ok sünd as en köstliche Wisch, ward se doch vergahn, as de Rook vergeiht.
21. De Gottlose borgt un betahlt nich, de Gerechte awer is barmhartig un mild. _Sir. 29, 2. Ps. 112, 5._
22. Denn Sin Gesegneten arvt dat Land, awer Sin Verfluchten ward utrodet. _Ps. 25, 13._
23. Vun den HErrn ward so en Mann sin Gang vörwarts brocht un He hett Lust an sin Weg.
24. Fallt he, so ward he nich wegsmeten, denn de HErr erhöllt em bi de Hand. _Ps. 145, 14._
25. Ik bün jung west un old warn un hef noch nümmer sehn den Gerechten verlaten, noch sin Samen na Brod gahn.
26. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin.
27. Lat af vun dat Böse un doh Gudes, so warrst du blieven jümmerdar. _Ps. 34, 15._
28. Denn de HErr hett dat Recht leef un verlett sine Hilligen nich, ewiglich ward se bewahrt, awer de Gottlosen ehr Samen ward utrodet.
29. De Gerechten arvt dat Land un blievt ewiglich darin.
30. Den Gerechten sin Mund redt de Wiesheit un sin Tung lehrt dat Recht.
31. Sin GOtt Sin Gesetz is in sin Hart, sin Tritte gliedt nich ut.
32. De Gottlose luert up den Gerechten un denkt, em dod to maken. _Ps. 10, 9._
33. Awer de HErr lett em nich in sin Hann un verdammt em nich, wenn he verurdeelt ward.
34. Töv up den HErrn un holl Sin Weg, so ward He di erhögen, dat du dat Land arven deihst, du warrst sehn, dat de Gottlosen utrodt ward.
35. Ik hef sehn en Gottlosen, de weer trotzig un bree sik ut un grön as en Lorbeerbom.
36. As man voröwer gung, süh, do weer he hen, ik frag na em, do war he nirgends funnen. _Hiob. 4, 20. Ps. 10, 15. Spr. 29, 16._
37. Blief fromm un holl di recht, denn so Een ward dat toletzt gud gahn. _1. Mos. 39, 8. 9._
38. De Öwertreders awer ward mit eenanner vertilgt, un de Gottlosen ward toletzt utrodet. _Ps. 73, 19._
39. Awer de HErr helpt den Gerechten, He is ehr Kraft in de Noth. _Ps. 48, 4._
40. Un de HErr ward se bistahn un ward se retten, He ward se vun de Gottlosen retten un se helpen, denn se vertrut up Em. _Weish. 3, 9._
De 38. Psalm.
1. En Psalm vun David, to’n Andenken.
2. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. _Ps. 6, 2._
3. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi.
4. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd.
5. Denn min Sünden gaht öwer min Kopp, as en sware Last sünd se mi to swar warn.
6. Min Wunden stinkt un eitert dörch min Dohrheit.
7. Ik gah krumm un heel gebückt, den ganzen Dag gah ik trurig.
8. Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. _Ps. 22, 15. 16._
9. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh.
10. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. _Ps. 6, 7._
11. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi.
12. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. _Hiob. 19, 14._
13. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um.
14. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. _Jes. 53, 7._
15. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. _1. Pet. 2, 23._
16. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn.
17. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. _Ps. 30, 2._
18. Denn ik bün ton Lieden makt un min Wehdag is ümmer vör mi.
19. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden.
20. Awer mine Fiende levt un sünd mächtig, de mi ahn Schuld haßt, sünd grot.
21. Un de mi Böses doht för Gudes, sett sik gegen mi, darum, dat ik up dat Gude holln doh. _Ps. 109, 5._
22. Verlat mi nich, HErr min GOtt, wes’ nich wiet vun mi!
23. Il mi to Hülp, HErr, min Heil! _Ps. 40, 14. 35, 3._
De 39. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. _Ps. 62, 1._
2. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt.
3. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. _Ps. 38, 14._
4. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. _Ps. 119, 53._
5. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. _Ps. 90, 12._
6. Süh, min Dag’ sünd en Hand breet vör Di, un min Leven is as nicks vör Di. Wo gar nicks alle Minschen, de doch so säker leven doht! Sela. _Ps. 90, 5._
7. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. _Pred. 2, 18. 21. Luk. 12, 18._
8. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. _Ps. 25, 2._
9. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. _Ps. 79, 9._
10. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. _Ps. 37, 5._
11. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. _Matth. 26, 39._
12. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. _Ps. 62, 10._
13. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. _1. Mos. 35, 27. 3. Mos. 25, 23. 1. Chron. 30, 15. Ps. 119, 19. 2. Cor. 5, 6. 7. Phil. 3, 20. 1. Pet. 2, 11. Ebr. 11, 13._
14. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. _Hiob. 10, 20. Bar. 2, 13._
De 40. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. _Ps. 27, 14. 5, 3. 18, 7. 34, 16._
3. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. _Ps. 42, 8._
4. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen.
5. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht.
6. HErr, min GOtt, grot sünd Din Wunner un Din Gedanken, de Du an uns bewiesen deihst. Di is nicks gliek, ik will se verkündigen un darvun seggen, obgliek se nich to telln sünd.
7. Opfer un Spiesopfer behagt Di nich, awer de Ohren hest Du mi updahn. Du wullt weder Brandopfer noch Sündopfer. _Ps. 51, 18. Ebr. 10, 5._
8. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. _Joh. 5, 39. 46. Ebr. 10, 5._
9. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. _Jes. 50, 5._
10. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! _Ps. 35, 18._
11. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. _Ps. 57, 4._
12. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden.
13. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. _Ps. 69, 5. Ezech. 32, 10._
14. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. _Ps. 22, 20. 38, 23._
15. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. _Ps. 35, 4. 70, 3._
16. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha!
17. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! _Ps. 35, 27._
18. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. _Ps. 70, 6. 109, 22._
De 41. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied.
3. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. _Apost. 9, 36._
4. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit.
5. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. _Ps. 6, 3._
6. Min Fiende redt Böses gegen mi: Wannehr ward he dod blieven un sin Namen vergahn?
7. Se kamt, dat se toseht un meent dat doch nich vun Harten, sonnern sökt wat, dat se lästern könnt, gaht hen un drägt dat ut.
8. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. _Matth. 22, 15._
9. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn.
10. Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. _Ps. 55, 14. Joh. 13, 18. Apost. 1, 16._
11. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen.
12. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward.
13. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. _1. Chron. 18, 27._
14. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. _Luk. 1, 68._
De 42. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen.
2. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. _Ps. 22, 1._
3. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh!
4. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? _Ps. 79, 10._
5. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. _1. Sam. 1, 15._
6. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He mi helpen deiht mit Sin Angesicht. _Ps. 43, 5._
7. Min GOtt, bedrövt is min Seel in mi; Darum gedenk ik an Di, in dat Land an den Jordan un Hermonim, up den lütten Barg.
8. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. _Ps. 69, 2. 3._
9. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven.
10. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? _Jes. 49, 14. Ps. 43, 2._
11. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt?
12. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. _Ps. 43, 5. Hab. 2, 3._
De 43. Psalm.
1. Richt mi, GOtt, un föhr min Sak gegen dat unhillige Volk un rett mi vör falsche un böse Lüd. _Ps. 26, 1._
2. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? _Ps. 42, 10._
3. Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! _Ps. 15, 1._
4. Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! _Ps. 63, 6._
5. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He min Angesicht sin Hülp is, un dat He min GOtt is. _Ps. 42, 6. 12._
De 44. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her.
3. Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt.
4. Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se.
5. GOtt, Du büst desülvige min König, de Du Jakob Hülp toseggen deihst.
6. Dörch Di wöllt wi unse Fiende tonicht stöten, in Din Namen wöllt wi daltreden, de sik gegen uns sett. _Ps. 60, 11._
7. Denn ik verlat mi nich up min Bagen, un min Swerdt kann mi nich helpen; _Ps. 20, 8._
8. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht.
9. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. _Ps. 54, 8._
10. Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! _Ps. 60, 12._
11. Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht.
12. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden.
13. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör.
14. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. _Ps. 79, 4._
15. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt.
16. Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. _Ps. 69, 20._
17. Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. _Ps. 74, 10._
18. Düt Alles is öwer uns kamen un hebbt doch Di ni vergeten un untru in Din Bund handelt.
19. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn.
20. Dat Du uns so tonicht slagen deihst an den Ort vun de Drachen un uns bedeckst mit Düsternis.
21. Wenn wi den Namen vun unsen GOtt vergeten harrn un unse Hand uphaben harrn to en fremden GOtt.
22. Dat wörr GOtt wol finden, He kennt jo den Grund vun unse Harten. _Ps. 7, 10._
23. Denn wi ward ja um Dienetwilln däglich umbröcht un sünd ansehn as Slachtschap. _Röm. 8, 36._
24. Wak up, HErr! Warum schlöppst Du? Wak up un verstöt uns nich so ganz! _Matth. 8, 24._
25. Warum versteckst Du Din Angesicht? vergittst unse Elend un Bedrängnis? _Ps. 69, 18._
26. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. _Richt. 11, 35._
27. Mak Di up, help uns un erlös’ uns um Din Gudheit willn!
De 45. Psalm.
1. En Brutleed un Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vun de Rosen, vörtosingen.
2. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever.
3. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. _Luk. 4, 22. Joh. 1, 16._
4. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön.
5. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. _Ps. 72, 4._
6. Scharp sünd Dine Pieln, dat de Völker vör Di dal fallt, mitten mank den König sine Fiende.
7. GOtt, Din Stohl blift ümmer un ewig. Dat Scepter vun Din Riek is en wichtige Scepter. _Ebr. 1, 8._
8. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen.
9. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit.
10. In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold.
11. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus.
12. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden.
13. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. _Ps. 72, 10._
14. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. _Hohel. 1, 8. 4, 1._
15. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di.
16. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast.
17. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. _Ebr. 2, 13._
18. Ik will an Din Nam denken vun Kind to Kinneskind, darum ward Di danken de Völker ümmer un ewiglich.
De 46. Psalm.
1. En Leed up de Flöt, vörtosingen vör den Böwersingmeister vun de Kinner Korah.
2. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. _Ps. 18, 2. 3. Spr. 18, 10._
3. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. _Ps. 3, 2._
4. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela.
5. Dennoch schall GOtt sin Stadt fin lustig blieven mit ehr Borns, wo den Höchsten Sine hilligen Wahnungen sünd.
6. GOtt is binnen bi se, darum ward se wol blieven, GOtt helpt se fröh. _Offenb. 21, 3. Ps. 30, 6._
7. De Heiden möt verzagen un de Königrieke falln, dat Eerdriek mutt vergahn, wenn He Sik hörn lett.
8. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela.
9. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, _Ps. 66, 5._
10. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. _Ps. 76, 4._
11. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer.
12. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. _2. Chron. 13, 10. 12. Röm. 8, 31._
De 47. Psalm.
1. En Psalm vörtosingen, vun de Kinner Korah.
2. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall.
3. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer.
4. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt.
5. He wählt uns ut ton Arfdeel, Jakob sin Herrlichkeit, den He leef hett. Sela.
6. GOtt fahrt up mit Gejuch, un de HErr mit helle Posaunen.
7. Lovsingt, lovsingt GOtt! Lovsingt, lovsingt unsen König! _Jes. 12, 5._
8. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit!
9. GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl!
10. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. _Ps. 45, 7._
De 48. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Korah.
2. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg.
3. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. _Matth. 5, 35._
4. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. _Ps. 9, 10._
5. Denn süh, Königs sünd versammelt un mit eenanner vöröwer trocken. _Ps. 2, 2._
6. Se hebbt sik wunnert, as se dat sehn dän, se sünd bang warn un sünd flink weglopen.
7. Dat Bewern is ehr dar ankamen, Angst as Een, de gebährn schall. _Mich. 7, 17._
8. Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. _Jes. 2, 16._
9. As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela.
10. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. _Jes. 30, 15._
11. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit.
12. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. _Offenb. 14, 1._
13. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns.
14. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen.
15. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. _Jes. 25, 9._
De 49. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt,
3. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal.
4. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen.
5. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. _Ps. 78, 2. Matth. 13, 35._
6. Warum schall ik bang sin in böse Dag’, wenn min Tyrannen ehr Missedaht mi umgeven deiht?
7. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. _Ps. 52, 9._
8. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen.
9. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. _Matth. 16, 26._
10. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht.
11. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. _Pred. 2, 16. 6, 2._
12. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer.
13. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. _Pred. 3, 19. 2. Pet. 2, 21._
14. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela.
15. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. _Jes. 66, 24. Weish. 3, 8._
16. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. _Hohel. 13, 4._
17. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. _Sir. 11, 20._