Part 45
10. Un ward vun wieden stahn ut Furcht vör ehr Qual un spreken: Weh, weh, de grote Stadt Babylon, de starke Stadt! Up een Stund is din Gericht kamen. _Kap. 14, 8. Jes. 21, 9. Jer. 51, 18._
11. Un de Koplüd up de Eer ward weenen un trurig wesen bi sik sülvst, dat Nüms ehr Waar mehr kopen will, _Ezech. 27, 36._
12. De Waar vun Gold un Sülver un Edelsteen un de Parlen un de Sied un Purpur un Scharlach un allerhand Thujaholt un allerhand Gefäß vun Elfenbeen, un allerhand Saken vun köstlich Holt un vun Erz un vun Isen un vun Marmor, _Ezech. 27, 12. 13. 22._
13. Un Kaneel, un Rökerwark un Salven un Wiehrok, un Wien un Öl un Fienmehl un Weeten un Veh un Schap un Peer un Wagen un Liever un Seelen vun Minschen.
14. Un dat Obst, an dat din Seel ehr Lust harr, is vun di weken, un Allns, wat vullkamen un herrlich is, is vun di weken, un du warrst all dat nich mehr finn’.
15. De Koplüd vun son Waar, de vun ehr riek warn sünd, ward vun wieden stahn ut Furcht vör ehr Qual, weenen un klagen. _Jes. 50, 13. 46._
16. Un seggen: Weh, weh öwer de grote Stadt, de bekledt weer mit Sied un Purpur un Scharlach, un öwergoldt weer mit Gold un Edelsteen un Parlen.
17. Denn in een Stund is all de Riekdom tonicht makt. Un alle Stüerlüd un alle Matrosen un Schippslüd un de up de See arbeidt, stunn’ vun wieden. _Jes. 23, 14. Ezech. 27, 27._
18. Un schreegen, as se den Rok vun ehr Brand sehn dän un sproken: Wokeen kann sik mit de grote Stadt verglieken? _Jes. 34, 10._
19. Un se lä’n Eer up ehr Köpp un schreegen, weenten un klagten, un sproken: Weh, weh, de grote Stadt, in weke riek warn sünd Alle, de Scheep up de See harrn, vun ehr Waar. Denn in een Stund is se tonicht makt. _Jos. 7, 6. Hiob. 2, 12._
20. Freu di öwer se, Himmel, un ji hillige Apostels un Propheten, denn GOtt hett ju Ordel an ehr richt. _Jes. 44, 23. 49, 13. Jer. 51, 48._
21. Un en starker Engel nehm en groten Steen as en Möhlsteen up, smeet em in de See un sprok: So ward mit en Wurf de grote Stadt Babylon hensmeten un nich mehr funn’ warrn. _Jer. 51, 63. 64._
22. Un de Sängers, de Saitenspelers, de Flötenspelers un Basunblasers ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, un keen Handwarksmann vun irgend en Handwark schall mehr in di funn’ warrn un de Stimm vun de Möhl schall nich mehr in di hört warrn; _Jes. 24, 8. Ezech. 26, 13._
23. Un dat Licht vun de Lücht schall nich mehr in di schienen, un den Brüdigam un de Brut ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, denn din Koplüd weern Fürsten up de Eer, denn dörch din Toverie sünd verirrt warn alle Heiden. _Jer. 7, 34. 16, 9. 25, 10. Jes. 23, 8._
24. Un de Propheten un de Hilligen ehr Blod is in ehr funn’ warn, un all de ehr, de up de Eer umbrocht sünd. _Kap. 17, 6. Matth. 23, 35. 37._
Dat 19. Kapitel.
1. Darna hör ik en Stimm vun grote Schaaren in den Himmel, de sproken: Hallelujah! Heil un Pries, Ehr un Kraft för GOtt, unsen HErrn! _Kap. 11, 15._
2. Denn wahrhaftig un gerecht sünd Sin Gerichte, dat He de grote Hor verordelt hett, weke de Eer mit ehr Horerie verdarvt un hett Sin Knechte ehr Blod vun ehr Hand förrert. _Kap. 16, 7. Jer. 51, 25. Ps. 9, 13. Joel. 3, 26._
3. Un sproken tom tweten Mal: Hallelujah! Un de Rok geiht up ewiglich. _Jes. 34, 10._
4. Un de veer un twintig Öllsten un de veer Deerder fulln dal un beden GOtt an, de up den Stohl sitten dä un sproken: Amen, Hallelujah! _Ps. 106, 48._
5. Un en Stimm keem vun den Stohl: Lavt unsen GOtt, all Sine Knechte un de Em fürcht, beide, Lütte un Grote.
6. Un ik hör de Stimm vun en grote Schaar, as weer dat de Stimm vun grote Waters, un de Stimm vun starken Dunner, de sproken: Hallelujah! Denn de allmächtige GOtt hett dat Riek innahmen. _Kap. 11, 15._
7. Lat uns freuen un fröhlich sien un Em de Ehr geven, denn dat Lamm Sin Hochtied is kamen un Sin Brut hett sik redig makt. _Ps. 118, 24. Matth. 22, 2. 25, 10._
8. Un dat war ehr geven, sik to kleden mit reine un schöne Sied (De Sied awer is de Hilligen ehr Gerechtigkeit) _Ps. 45, 14. 15._
9. Un he sprok to mi: Schriev: Selig sünd, de to dat Lamm Sin Abendmahl beropen sünd. Un he sprok to mi: Düt sünd wahrhaftige Wör vun GOtt. _Luk. 14, 16._
10. Un ik full dal vör sin Föt, em antobeden. Un he sprok: Süh to, doh dat nich, ik bün din Mitknecht un Een vun din Bröder un vun de, de dat Tügnis vun JEsus hebbt. GOtt schast du anbeden! (Dat Tügnis vun JEsus awer is de Geist vun de Prophezieung). _Apost. 10, 25. 26._
11. Un ik seeg den Himmel upmakt, un süh, en witt Perd, un de darup sitten dä, de heet tru un wahrhaftig un richt un stritt mit Gerechtigkeit. _Kap. 6, 2._
12. Un Sin Ogen sünd as en Füerflamm un up Sin Kopp veele Kronen un harr en Nam schreven, den Nüms weten dä, as He sülvst. _Kap. 1, 14._
13. Un harr en Kleed an, dat weer mit Blod besprengt, un Sin Nam is GOttes Wort. _1. Mos. 49, 11. Jes. 63, 1. Joh. 1, 1._
14. Un dat Heer in den Himmel folg Em na up witte Peer, kleedt mit witte, reine Sied an. _Kap. 4, 4._
15. Un ut Sin Mund gung en scharp Swerdt, dat He darmit de Heiden slog, un He ward se regeern mit den isern Staff. Un He perrt de Wienpress’ mit den Wien vun den allmächtigen GOtt Sin grimmigen Torn. _Ps. 2, 9. Jes. 63, 3._
16. Un hett en Nam schreven up Sin Kleed un up Sin Hüft, de heet: En König öwer alle Königs un en HErr öwer alle Herren! _Kap. 17, 14. 1. Tim. 6, 15._
17. Un ik seeg en Engel in de Sünn stahn un he schreeg mit grote Stimm, un sprok to all de Vageln, de unner den Himmel fleegen doht: Kamt un versammelt ju to den groten GOtt Sin Abendmahl, _Ezech. 39, 4. 17._
18. Dat ji eten schüllt dat Fleesch vun de Königs un de Hauptlüd un dat Fleesch vun de Starken, un vun de Peer un vun de, de darup sitten doht, un dat Fleesch vun alle Frie un Knechte un vun de Lütten un vun de Groten. _Jes. 49, 26._
19. Un ik seeg dat Deerd un de Königs up de Eer un ehr Heere versammelt, Striet to holn mit den, de up dat Peerd sitten dä un mit Sin Heer.
20. Un dat Deerd war grepen un mit em de falsche Prophet, de de Teken vör em dä, dörch weke he verföhrn dä, de dat Deerd sin Maalteken nehmen un de dat Deerd sin Bild anbeden: lebendig warn de beiden in den fürigen Pohl smeten, de mit Swefel brenn. _Kap. 13, 1. 5. 20, 10. Jes. 30, 33. Dan. 7, 11. 26._
21. Un de Annern warn dod makt mit dat Swerdt vun den, de up dat Peerd sitten dä, dat ut Sin Mund gung un all de Vageln warn satt vun ehr Fleesch.
Dat 20. Kapitel.
1. Un ik seeg en Engel vun den Himmel fahrn, de harr den Slötel to den Afgrund un en grote Ked in Sin Hand, _Kap. 1, 18._
2. Un he grep de Drak, de ol Slang, weke is de Düvel un de Satan un bunn em dusend Jahr, _Kap. 12, 9._
3. Un smeet em in den Afgrund, un slot em in, un sett sin Seegel darup, dat he nich mehr verföhrn schull de Heiden, bet dat dusend Jahr hen weern, un darna mutt he los warrn en korte Tied.
4. Un ik seeg Stöhl, un se setten sik darup, un se war geven dat Gericht; un de Seelen vun de, de de Kopp afsla’n weer wegen dat Tügnis vun JEsus un wegen dat Wort vun GOtt, un de nich anbedt harrn dat Deerd noch sin Bild un nich nahmen harrn sin Maalteken an ehr Vörkopp un up ehr Hand; düsse levten un regeerten mit Christus dusend Jahr. _Dan. 7, 9. 22. 27. Matth. 19, 28._
5. De annern Doden awer warn nich wedder lebendig, bet dat dusend Jahr vörbi weern. Düt is de eerste Uperstahung. _Jes. 26, 14._
6. Selig is de un hillig, de Deel hett an de eerste Uperstahung, öwer de hett de anner Dod keen Macht, sonnern se ward GOtt un Christus Sin Presters wesen un mit Em regeern dusend Jahr. _Kap. 5, 10._
7. Un wenn dusend Jahr vörbi sünd, ward de Satan los kamen ut sin Gefängnis.
8. Un ward utgahn to verföhrn de Heiden in de Eer ehr veer Ecken, den Gog un Magog, um se tosamen to bringen to Striet, un ehr Tall is as de Sand an de See. _Ezech. 38, 2. 1. Makk. 11, 1._
9. Un se trocken herup öwer de platte Eer un umringten de Hilligen ehr Heerlager un de leeve Stadt. Un do full dat Füer vun GOtt ut den Himmel un vertehr se. _Ezech. 38, 22. 39, 6._
10. Un de Düvel, de se verföhrn dä, war smeten in den fürigen Pohl un Swefel, wo dat Deerd un de falsche Prophet weer, un war pienigt Dag un Nacht, vun Ewigkeit to Ewigkeit. _Kap. 19, 20. 14, 10. 11._
11. Un ik seeg en groten witten Stohl un den, de darup sitten dä, vör den sin Angesicht flüch de Himmel un de Eer un ehr war keen Stell laten.
12. Un ik seeg de Doden, lütte un grote, vör GOtt stahn: un de Böker warn upmakt un en anner Bok war upsla’n, wat dat Bok vun dat Leven is. Un de Doden warn richt na dat, wat in de Böker schreven weer, un na de Warke. _Kap. 3, 5. Phil. 4, 3._
13. Un de See gev de Doden, de darin weern, un de Dod un dat Dodenriek gev de Doden, de darin weern, un se warn richt, Jedereen na sin Warke. _Jes. 26, 19._
14. Un de Dod un dat Dodenriek warn in den fürigen Pohl smeten. Dat is de anner Dod. _Kap. 6, 8. 1. Cor. 15, 26. 54. 55._
15. Un wenn Een funn’ war, de in dat Bok vun dat Leven nich anschreven weer, de war in den fürigen Pohl smeten. _Matth. 25, 41._
Dat 21. Kapitel.
1. Un ik seeg en nien Himmel un en nie Eer. Denn de eerste Himmel un de eerste Eer vergung, un de See is nich mehr. _Jes. 65, 17. 66, 22. 2. Pet. 3, 13._
2. Un ik, Johannes, seeg de hillige Stadt, dat nie Jerusalem, vun GOtt ut den Himmel dal fahrn, torecht makt as en Brut, de sik för ehrn Mann smückt. _Gal. 4, 26._
3. Un hör en Stimm vun den Stohl, de sprok: Seht dar, en Hütt för GOtt bi de Minschen, un He ward bi se wahnen un se ward Sin Volk wesen, un He Sülvst, GOtt, mit se ward ehr GOtt wesen; _2. Cor. 6, 16. Ezech. 37, 27._
4. Un GOtt ward afwischen alle Thranen vun ehr Ogen, un dar ward keen Dod mehr wesen, noch Truer, noch Geschrigg, noch Wehdag’ ward mehr wesen, denn dat Eerste is vörbi. _Kap. 7, 17. Jes. 35, 10._
5. Un de up den Stohl sitten dä, sprok: Süh, ik mak Allns nie. Un He sprickt to mi: Schriev, denn düsse Wör’ sünd wahrhaftig un gewiß. _Kap. 4, 2. 9. 5, 1._
6. Un He sprok to mi: Nu is dat fardig. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End. Ik will den Döstigen vun den Born mit lebendig Water umsunst geven. _Kap. 1, 8. Joh. 4, 14._
7. Wokeen öwerwinnen deiht, de ward dat Allns arven, un ik warr sin GOtt wesen, un he ward min Söhn sien. _Kap. 2, 26. 28. Zach. 8, 8. Ebr. 8, 10._
8. De Verzagten awer, un de Unglövigen un de Gruligen un de Dodslägers un de Horers un de Toverers, un de Afgöttischen un alle Lögners ehr Deel ward sien in den Pohl, de mit Füer un Swefel brennen deiht: un düt is de anner Dod. _Kap. 22, 15._
9. Un een vun de söben Engels, de, weke de söben Schalen mit de letzten söben Plagen heeln, keem to mi hen, un rä’ mit mi un sprok: Kumm, ik will di dat Wief wiesen, dat Lamm Sin Brut. _Kap. 15, 1. 6. 7. 19, 7._
10. Un föhr mi in’n Geist hen up en groten un hogen Barg un wies’ mi de grote Stadt, dat hillige Jerusalem, as se dal fohr ut den Himmel vun GOtt. _Ezech. 40, 2._
11. Un harr de Herrlichkeit vun GOtt un ehr Licht weer as de alleredelste Steen, en hellen Jaspis; _Ezech. 48, 35._
12. Un harr grote un hoge Muern un harr twölf Dohrn, un up de Dohrn twölf Engels un Namen schreven, weke sünd de twölf Geslechter vun de Kinner Israel. _Ezech. 48, 31._
13. Vun Osten dree Dohrn, vun Norden dree Dohrn, vun Süden dree Dohrn, vun Westen dree Dohrn.
14. Un de Muer vun de Stadt harr twölf Fundaments un in desülvigen de Namen vun dat Lamm Sin twölf Apostels. _Eph. 2, 20._
15. Un de mit mi rä’, harr en golden Rohr, dat he de Stadt utmeten schull, un ehr Dohrn un Muern. _Ezech. 40, 3._
16. Un de Stadt liggt in en Veereck un is ebenso lang as breet. Un he meet mit dat Rohr up twölf dusend Stadien. De Läng un de Breed un de Hög vun de Stadt sünd all gliek.
17. Un he meet ehr Muern, hunnert un veer un veertig Elen, na dat Maat vun en Minschen, dat de Engel harr.
18. Un ehr Muern weern vun Jaspis bu’t, un de Stadt vun rein Gold, dat rein Glas ähnlich weer.
19. Un de Fundaments vun de Muern un de Stadt weern mit allerhand Edelsteen smückt, dat eerste Fundament weer en Jaspis, dat anner en Sapphir, dat drüdde en Chalcedon, dat veerte en Smaragd, _2. Mos. 28, 17. Jes. 54, 11. 12._
20. Dat föfte en Sardonyx, dat sößte en Sardis, dat söbente en Chrysolith, dat achte en Beryll, dat negente en Topas, dat teinte en Chrysopras, dat ölfte en Hyacinth, dat twölfte en Amethyst.
21. Un de twölf Dohrn weern twölf Parlen, un jede Dohr weer vun een Parl; un de Straten in de Stadt weern luter Gold, so klar as en dörchsichtig Glas. _Kap. 22, 2._
22. Un ik seeg keen Tempel dar, denn de HErr, de allmächtige GOtt, is ehr Tempel, un dat Lamm.
23. Un de Stadt brukt keen Sünn noch Maan, dat se in ehr schienen doht, denn GOtt Sin Herrlichkeit makt se hell un ehr Licht is dat Lamm. _Kap. 22, 5. Jes. 60, 19._
24. Un de Heiden, de selig ward, wandelt in datsülvige Licht. Un de Königs up de Eer ward ehr Herrlichkeit in de Stadt bringen. _Jes. 60, 3. 5._
25. Un ehr Dohrn ward nich toslaten bi Dag, denn dar ward keen Nacht wesen. _Jes. 60, 11. 20. Offenb. 22, 5._
26. Un de Heiden ehr Herrlichkeit un Ehr ward na ehr rin brocht warrn.
27. Un nicks Gemeenes, un wat Gruel un Lögen deiht ward ingahn, sonnern de anschreven sünd in dat Lamm Sin Levensbok. _Phil. 4, 3._
Dat 22. Kapitel.
1. Un he wies’ mi en klaren Strom vun lebendig Water, de gung ut vun GOtt un dat Lamm ehrn Stohl. _Ezech. 47, 1. 12. Zach. 14, 8._
2. Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. _Kap. 21, 21._
3. Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, _Zach. 14, 11._
4. Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. _Ps. 17, 15._
5. Un dar ward keen Nacht wesen un keen Lücht oder dat Licht vun de Sünn ward nödig wesen, denn GOtt, de HErr, ward se hell maken, un se ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. _Kap. 21, 25. Ps. 36, 10._
6. Un he sprok to mi: Düsse Wör’ sünd gewiß un wahrhaftig. Un GOtt, de hilligen Propheten ehr HErr, hett Sin Engel schickt, Sin Knecht sehn to laten, wat bald geschehn mutt.
7. Süh, ik kam bald. Selig is, de holn deiht de Wör’ vun de Prophezieung in düt Bok. _Kap. 3, 11. 1, 3._
8. Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. _Kap. 19, 10._
9. Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! _Matth. 4, 10._
10. Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. _Dan. 8, 26. 12, 4. Phil. 4, 5. Offenb. 1, 3._
11. Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. _2. Tim. 3, 13._
12. Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. _v. 7. Kap. 3, 11. Röm. 2, 6._
13. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. _Jes. 41, 4. 44, 6. 48, 12. Offenb. 1, 8. 11. 2, 8. 21, 6._
14. Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn.
15. Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. _Kap. 21, 8. 1. Cor. 6, 10._
16. Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. _Kap. 1, 1. 2. Jes. 11, 10. Röm. 15, 12. Offenb. 5, 5. 2. Pet. 1, 19._
17. Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. _Kap. 21, 6. Jes. 55, 1. Joh. 7, 37._
18. Ik betüg awer vör All, de de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok hört: Wenn Jemand wat hento sett, den ward GOtt up em leggen de Plagen, de in düt Bok schreven staht.
19. Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. _5. Mos. 4, 2. 12, 32. Phil. 4, 3._
20. De, all düt tügt, sprickt: Ja, Ik kam bald! Amen. Ja, kumm, HErr JEsus! _Kap. 1, 7._
21. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju All! Amen.
De Psalmen na de plattdütsche Öwersettung vun Dr. Johann Bugenhagen.
Kropp. Verlag vun de Bokhandlung »Eben-Ezer.« 1885.
Bokdruckerie »Eben-Ezer« in Kropp.
Dat Psalmbok vun David.
De 1. Psalm.
1. Glückselig is de Mann, de nich wandeln deiht in de Gottlosen ehren Rat, noch geiht up de Sünder ehren Weg, noch dar sitt, wo de Spötters sitten doht. _Ps. 119, 1. 128, 1. Jer. 15, 17._
2. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. _Ps. 112, 1. 5. Mos. 6, 7._
3. De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. _Jer. 17, 8._
4. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. _Ps. 35, 5. Jes. 29, 5. Zeph. 2, 2._
5. Darum bestaht de Gottlosen nich in dat Gericht, noch de Sünder in de Gerechten ehr Gemeen.
6. Denn de HErr kennt de Gerechten ehr Weg, awer de Gottlosen ehr Weg vergeiht. _Hiob. 23, 10._
De 2. Psalm.
1. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. _Ps. 22, 7. 13. Apost. 4, 25._
2. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. _Ps. 48, 5. 31, 14._
3. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels.
4. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se.
5. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken.
6. Awer ik hef min König insett up minen hilligen Barg Zion. _Spr. 8, 23._
7. Ik will vertelln vun en Ratschluß Jehovas. De HErr hett to mi seggt: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. _Apost. 13, 33. Ebr. 1, 5. 5, 5._
8. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. _Ps. 16, 6. 82, 8._
9. Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. _Jes. 11, 4. Offenb. 2, 27. Ps. 18, 39._
10. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. _Weish. 6, 2._
11. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! _Phil. 2, 12._
12. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. _5. Mos. 18, 15. 19._
De 3. Psalm.
1. En Psalm David’s, as he vör sin Söhn Absalon flüchten dä.
2. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! _Ps. 25, 19._
3. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela.
4. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht.
5. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela.
6. Ik ligg un schlap un wak up, denn de HErr stütt mi. _Ps. 4, 9._
7. Ik bün nich bang vör veele Dusende, de sik umher gegen mi lagert. _Ps. 27, 3._
8. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn.
9. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. _Ps. 74, 12. Jes. 43, 11._
De 4. Psalm.
1. En Psalm David’s, vörtosingen mit Harfenspill.
2. Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet!
3. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. _Joh. 8, 49._
4. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. _Ps. 6, 10._
5. Bewert, awer sündigt nich. Sprekt mit jug Hart up jug Lager un west still. Sela. _Eph. 4, 26._
6. Opfert Gerechtigkeit un vertrut up den HErrn. _Ps. 62, 9._
7. Veele seggt: Wer ward uns Gudes dohn? Awer, HErr, erhev över uns dat Licht vun Din Antlitz. _Sir. 13, 29. 4. Mos. 2, 26._
8. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt.
9. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. _3. Mos. 26, 6._
De 5. Psalm.
1. En Psalm David’s, vörtosingen to de Fleuten.
2. HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. _Ps. 4, 2. 17, 1._
3. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. _Ps. 84, 4._
4. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. _Weish. 16, 28._
5. Denn Du büst nich en GOtt, den gottlos Wesen gefallen deiht, wer bös is, de blift nich vör Di.
6. De Ruhmredigen bestaht nich vör Din Ogen, Du büst en Fiend vun alle, de öwel doht. _Matth. 7, 23._
7. Du bringst de Lögners um; de HErr hett en Gruel an de Blotgierigen un Falschen. _Ps. 9, 6._
8. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden.
9. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. _Ps. 27, 11._
10. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. _Röm. 3, 13. Ps. 140, 4._
11. Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. _Ps. 9, 6. 7._
12. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. _Ps. 91, 4. Dan. 3, 28._
13. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. _Ps. 103, 4._
De 6. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na de Harf up den achten Ton.
2. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! _Ps. 38, 2._
3. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt.
4. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden!
5. Wend Di to mi, HErr, un rett mine Seele, help mi, wiel Du gut büst. _Ps. 86, 16. 119, 132._
6. Denn na den Dod denkt man nich an Di, wokeen will Di in dat Dodenriek danken?
7. Ik bün so möd vun Süfzen, ik swemm min Bett de ganze Nacht un mit min Thranen mak ik min Lager natt. _Ps. 38, 10. Klagel. 1, 2._
8. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. _Ps. 31, 10. 88, 10._
9. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! _Ps. 5, 6. Matth. 25, 41._
10. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. _Ps. 10, 17._
11. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. _Ps. 35, 4._
De 7. Psalm.
1. David sin Leed, dat he den HErrn vörsingen dä, vun wegen Chusch, den Benjamiten sin Reden. _2. Sam. 16, 5. 11._
2. HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi.
3. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. _Ps. 10, 8. 9._
4. HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; _Hiob. 31, 7._
5. Wenn ik Böses vergolden hef, de so fredsam mit mi leven doht, oder de, de mi ahn Orsak Fiend weern, benadeeligt?
6. So lat min Fiend mine Seel verfolgen un se kriegen, un min Leven to Grund richten un min Ehr in den Stoff leggen. Sela.
7. Stah up, HErr, in Dinen Torn, erhev Di gegen mine Fiend ehr Grimmigkeit un wak up, kumm to mi, dat Recht schall gelln up Erden! _Ps. 9, 20._
8. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. _Ps. 142, 8._
9. De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. _1. Mos. 18, 25._