Part 44

18. Vun düsse dree war de drüdde Deel vun de Minschen dod makt, vun dat Füer, vun de Rok, vun de Swefel, de ut ehr Mund gung.

19. Denn ehr Macht weer in ehr Mund un ehr Steerten seegen ut as Slangen un harrn Köpp un mit desülvigen dän se Schaden,

20. Un dar bleeven noch Lüd, de nich dod makt warn vun düsse Plagen, noch Buß dän för de Warke vun ehr Hann, dat se nich anbeden dä’n de Düvels un de golden, sülvern, isern, steenern un holten Götzen, de weder sehn, noch hörn, noch gahn könnt. _Kap. 16, 11. 21. Ps. 106, 37. 115, 4. 135, 15._

21. De ok keen Buß dä’n för ehr Mord, Toverie, Horerie un Deeverie.

Dat 10. Kapitel.

1. Un ik seeg en annern starken Engel vun den Himmel dal kamen, de weer mit en Wolk antrocken un en Regenbagen up sin Kopp un sin Angesicht as de Sünn un sin Föt as de Füerpielers. _Kap. 5, 2. 4, 3._

2. Un he harr in sin Hand en lütt Bok upsla’n, un he sett sin rechten Fot up de See un den linken up de Eer; _Kap. 5, 1._

3. Un he schreeg mit grote Stimm, so as en Löw brülln deiht, un as he schreeg, sproken söben Dunner ehr Stimmen. _Jer. 25, 30._

4. Un as de söben Dunner ehr Stimmen spraken harrn, wull ik se schrieven. Do hör ik en Stimm vun den Himmel to mi seggen: Verseegel wat de söben Dunners redt hebbt, desülvigen schriev nich. _Dan. 8, 26. 12, 4. 9._

5. Un de Engel, de ik stahn seeg up de See un up de Eer, hev sin Hand up gen Himmel. _1. Mos. 14, 22._

6. Un swor bi den Lebendigen vun Ewigkeit to Ewigkeit, de den Himmel makt hett un wat darin is un de Eer un wat darin is un de See un wat darin is, dat vun nu af an keen Tied mehr sin schull. _5. Mos. 32, 40._

7. Sonnern in de Dag’ vun den söbenten Engel sin Stimm, wenn he de Basun blasen ward, schall vollendet warrn GOttes Geheemnis, as He Sine Knechte, de Propheten, verkündigt hett. _Kap. 11, 15. 1. Cor. 15, 51._

8. Un ik hör en Stimm vun den Himmel awermals mit mi reden un seggen: Gah hen, nimm dat apen Bok vun den Engel sin Hand, de up de See un de Eer steiht. _v. 2._

9. Un ik gung hen to den Engel un sprok to em: Gif mi dat lütte Bok. Un he sprok to mi: Nimm dat un sluk dat öwer, un dat ward di in den Buk kraueln, awer in din Mund ward dat söt wesen as Honnig. _Ezech. 3, 1-3._

10. Un ik nehm dat lütte Bok vun den Engel sin Hand un slok dat öwer, un dat weer söt in min Mund un as ik dat eten harr, krauel mi dat in min Buk.

11. Un he sprok to mi: Du mußt awermals prophezien för de Völker un Heiden un Spraken un veele Königs.

Dat 11. Kapitel.

1. Un mi war en Rohr geven gliek en Stock un He sprok: Stah up un medt GOttes Tempel un den Altar un de darin anbeden.

2. Awer den Vörhof buten vör den Tempel smiet rut un medt dat nich, denn dat is de Heiden geven, un de hillige Stadt ward se dalperren twee un veertig Monat. _Kap. 13, 5._

3. Un ik will min twee Tügen geven, dat se schüllt prophezien dusend twee hunnert un sößtig Dag’, mit Säck andahn. _Kap. 12, 6. 14._

4. Düsse sünd de twee Ölböm un de twee Fackeln, de vör de Eer ehrn GOtt stahn doht. _Zach. 4, 3. 11. 14._

5. Un wenn Jemand se beleidigen will, so geiht Füer ut ehrn Mund un vertehrt ehr Fiende, un wenn Jemand se beleidigen will, de mutt up düsse Art dod makt warrn.

6. Düsse hebbt Macht, den Himmel totosluten, so dat in de Dag’ vun ehr Prophezieung keen Regen kamen deiht, un hebbt Macht öwer dat Water, datsülvige in Blod to wandeln un de Eer mit allerhand Plag’ so oft se wüllt, to sla’n. _1. Kön. 17, 1. 2. Mos. 7, 19. 20._

7. Un wann se mit ehr Prophezieung to End sünd, ward dat Deerd, dat ut den Afgrund upstiegen deiht, mit se strieden, un ward se unnerkriegen un se dod maken. _Kap. 13, 1. 13, 7._

8. Un ehr Lieknams ward liggen up de Strat vun de grote Stadt, de geistlich de Sodoma un Egypten heeten deiht, wo uns HErr krüzigt is. _Kap. 18, 10. Luk. 13, 34._

9. Un weke vun de Völker un Geslechter un Spraken ward ehr Lieknams dree Dag’ un en halven sehn un ward nich tolaten, dat ehr Lieknams in de Kul leggt ward.

10. Un de up de Eer wahnen deiht, ward sik öwer se freuen un gut leven un sik enanner Geschenke maken, denn düsse twee Propheten quälten, de up de Eer wahnen dän. _Kap. 8, 13._

11. Un na de dree un en halven Dag’ fohr Levensgeist vun GOtt in se un se stunnen wedder up ehr Föt un grote Angst keem öwer de, de se sehn dän. _Luk. 7, 16._

12. Un se hörn en grote Stimm vun den Himmel to se seggen: Stiegt herup! Un se stegen rup in den Himmel in en Wolk un ehr Fiende seegen dat.

13. Un to desülvige Stund war en grot Eerdbeven, un de teinte Deel vun de Stadt full un söben dusend Minschen bleven dod bi düt Eerdbeven, un de annern warn bang un geven Ehr den Himmels-GOtt.

14. Dat anner Weh is öwer, süh, dat drüdde Weh kummt gliek.

15. Un de söbente Engel blas’. Un dar warn grote Stimmen in den Himmel, de sproken: De Welt ehr Rieke sünd unnerdahn warn unsen HErrn un Sin Christus un He ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. _Dan. 2, 44. 7, 27._

16. Un de veerunveertig Öllsten, de vör GOtt up ehr Stohl sitten dän, fulln up ehr Angesicht un beden GOtt an. _Kap. 4, 4. 10._

17. Un sproken: Wi dankt Di, allmächtige GOtt, de du büst un weerst un tokünftig büst, dat Du annahm hest Din grote Kraft un herrschen deihst;

18. Un de Heiden sünd tornig un Din Torn is kamen un de Tied, de Doden to richten un to geven Dine Knechte, de Propheten, un de Hilligen, un de, de Din Nam fürchten doht, de Lütten un de Groten ehrn Lohn; un to verdarven, de de Eer verdarvt hebbt. _Kap. 6, 16. 17._

19. Un GOttes Tempel war updahn in den Himmel un de Arch vun Sin Testament war in Sin Tempel sehn, un dar keemen Blitz un Stimmen un Dunner un Eerdbeven un en grote Hagel. _Kap. 15, 5._

Dat 12. Kapitel.

1. Un dar keem en grot Teken in den Himmel, en Wief mit de Sünn bekleedt, un de Maan unner ehr Föt, un up ehr Kopp en Kron vun twölf Steerns.

2. Un se weer swanger un schreeg un weer in Kindesnoth, un harr grote Qual to gebärn. _Mich. 4, 10._

3. Un dar keem en anner Teken in den Himmel, un süh, en grote rode Drak, de harr söben Köpp un tein Hörner un up sin Kopp söben Kronen.

4. Un sin Steert trock den drüdden Deel vun de Steerns un smeet se up de Eer. Un de Drak trä vör dat Wief, de gebärn schull, up dat he dat Kind upfreten dä, wenn dat to Welt keem.

5. Un se broch en Söhn to Welt, en lütten Jung, de alle Heiden höden schull mit en isern Staff. Un ehr Kind war wegnahm to GOtt hen un Sin Stohl. _Ps. 2, 9._

6. Un dat Wief flücht in de Wüstenie rin, wo se en Ort harr, vun GOtt för se redig holn, dat se dar ernährt war Dusend twee Hunnert un sößtig Dag. _Matth. 2, 13. Offenb. 11, 3._

7. Un dar fung en Striet an in den Himmel; Michael un sin Engel streden mit den Draken un de Drak stredt un sin Engel, _Dan. 10, 13. 21. 12, 1._

8. Un se siegten nich, ok weer ehr Stä in den Himmel nich mehr funn’n.

9. Un de grote Drak, de ol Slang, de Düvel un Satanas heten deiht, de de ganze Welt verföhrt, war rutsmeten, un war up de Eer smeten un sin Engel war ok darhen smeten. _Luk. 10, 18. Joh. 12, 21. 1. Mos. 3, 1. 14._

10. Un ik hör en grote Stimm, de sprok in den Himmel: Nu is dat Heil un de Kraft un dat Riek GOtt Sin warn, un de Macht Christus Sin; denn unse Bröder ehr Ankläger is verstött, de se verklagt hett Dag un Nacht vör GOtt. _Kap. 11, 15._

11. Un se sünd em öwer warn dörch dat Lamm Sin Blod un dat Wort vun ehr Tügnis, un hebbt ehr Leven nich leef hatt, bet an den Dod. _Röm. 8, 37._

12. Darum freut ju, ji Himmel, un de darin wahnen doht. Weh öwer de, de up de Eer wahnt un up de See, denn de Düvel kummt to ju dal un is bannig vertörnt un weet, dat he nich heel veel Tied hett. _Ps. 96, 11._

13. Un as de Drak sehn dä, dat he up de Eer dalstött weer, verfolg he dat Wief, de den lütten Jung gebarn harr. _1. Mos. 3, 15._

14. Un dat Wief war twee Flögels geven, as en groten Adler sin, dat se na de Wüstenie hen fleegen kunn, na den Ort, wo se ernährt war en Tied lang un twee Tieden un en halve Tied vör de Slang ehr Angesicht. _Dan. 7, 25._

15. Un de Slang schot na dat Wief ut ehrn Mund en Water as en Strom, dat he se versupen dä.

16. Awer de Eer hulp dat Wief un se dä ehrn Mund up un verslok den Strom, den de Drak ut sin Mund scheeten dä.

17. Un de Drak war tornig öwer dat Wief un gung hen, mit de Öwrigen vun ehr Samen Stried antofangen, de GOttes Gebot holt un dat Tügnis vun JEsus Christus hebbt. _Kap. 14, 12. 1. Joh. 5, 10._

18. Un ik trä an den Sand vun de See,

Dat 13. Kapitel.

1. Un seeg en Deerd ut de See stiegen, dat harr söben Köpp un tein Hörns un up sin Hörns tein Kronen, un up sin Köpp Namen vun Lästerungs. _Kap. 17, 3. 9. Dan. 7, 7._

2. Un dat Deerd, dat ik seeg, weer as en Parder, un sin Föt as Barenföt un sin Mund as en Löw sin Mund. Un de Drak gev em sin Kraft un sin Stohl un grote Macht.

3. Un ik seeg een vun sin Köpp, as weer dat dödlich verwundt, un de dödliche Wund war heel un de ganze Eer wunner sik öwer dat Deerd, _Kap. 17, 8._

4. Un beden den Drak an, de dat Deerd de Macht gev un beden dat Deerd an un sproken: Wokeen kann sik mit dat Deerd meten? Wokeen kann darmit Krieg föhrn?

5. Un en Mund war em geven to reden grote Saken un Lästerung un war em geven, dat dat mit em duern schull tweeunveertig Maande lang. _Dan. 7, 8. 11. 11, 36. Offenb. 11, 2._

6. Un he dä sin Mund up to Lästerung gegen GOtt Sin Nam un Sin Hütt, de in den Himmel wahnen deiht.

7. Un war em geven mit de Hilligen to strieden un se unner to kriegen. Un em war geven Macht öwer alle Geslechter un Spraken un Heiden. _Kap. 11, 7. Dan. 7, 21._

8. Un All, de up de Eer wahnen dän, beden em an, de ehr Nams nich schreven sünd in dat Levensbok vun dat Lamm, dat slacht is vun de Welt ehr Anfang. _Kap. 8, 13. 12, 12. Phil. 4, 3._

9. Wokeen Ohrn hett, de hör to.

10. Wenn Een in dat Gefängnis föhrt, de ward in dat Gefängnis kamen, wenn Een mit dat Swerdt dod makt, de mutt mit dat Swerdt dod makt warrn. Hier is de Hilligen ehr Geduld un Glov. _1. Mos. 9, 6. Jes. 33, 1. Matth. 26, 52. Offenb. 14, 12._

11. Un ik seeg en anner Deerd vun de Eer upstiegen, dat harr twee Hörns, as dat Lamm un sprok as de Drak.

12. Un dat deiht Allns, wat dat anner vör em kann, un dat makt, dat de Eer un de darup wahnt, anbedt dat eerste Deerd, den sin dödliche Wund heel warn weer.

13. Un dä grote Teken, ok dat he Füer vun den Himmel falln leet vör de Minschen. _Matth. 24, 24. 2. Thess. 2, 9._

14. Un verföhrt de, de up de Eer wahnt mit de Teken, de em geven sünd to dohn vör dat Deerd, un seggt to de, de up de Eer wahnt, dat se dat Deerd en Bild maken schüllt, dat de Wund vun dat Swerdt harr un lebendig warn weer. _5. Mos. 13, 1._

15. Un dat war em geven, dat he dat Deerd sin Bild den Geist gev, so dat den Deerd sin Bild reden dä; un dat dat maken dä, dat de nich den Deerd sin Bild anbeden dä’n, dod makt warn.

16. Un broch fardig, dat he all tosamen, Lütt un Grot, Riek un Arm, de Frien un Knechte, en Maalteken gev an ehr rechte Hand oder an ehr Vörkopp. _Kap. 19, 20._

17. So dat Nüms kopen oder verkopen kann, wenn he nich dat Deerd sin Maalteken, oder sin Nam, oder de Tall vun sin Nam hett.

18. Hier is Wiesheit. Wokeen Verstand hett, de mag öwer dat Deerd sin Tall nadenken, un dat is en Minsch sin Tall, denn sin Tall is söß hunnert un söß un sößtig. _Kap. 17, 9. 15, 2._

Dat 14. Kapitel.

1. Un ik seeg en Lamm stahn up den Barg Zion un mit em hunnert un veer un veertig Dusend, de harrn sin Vader sin Nam an ehr Vörkopp.

2. Un hör en Stimm vun den Himmel as vun en grot Water un as en Stimm vun en groten Dunner, un de Stimm, de ik hör, weer as vun de Harpenspeler, de up ehr Harpen spelen doht. _Kap. 1, 15._

3. Un sungen en nie Leed vör den Stohl un vör de veer Deerder un de Öllsten, un Nüms kunn dat Leed lehrn, as blot de hunnert veer un veertig Dusend, de kofft sünd vun de Eer.

4. Düsse sünd de, de mit Fruens sik nich unrein makt hebbt, denn se sünd Jungfruen un folgt dat Lamm na, wo dat hengeiht. Düsse sünd kofft ut de Minschen to Eerstlings för GOtt un dat Lamm. _Kap. 5, 9._

5. Un in ehrn Mund is nicks Falsches funn’, denn se sünd unsträflich vör GOtt Sin Stohl.

6. Un ik seeg en Engel flegen merrn dörch den Himmel, de harr en ewig Evangelium to verkündigen för de, de up de Eer sitt un wahnt, un för alle Heiden un Geslechter un Spraken un Völker.

7. Un sprok mit grote Stimm: Fürcht GOtt un gevt Em de Ehr, denn de Tied vun Sin Gericht is kamen, un bedt an den, de makt hett Himmel un Eer un de See un de Waterborns. _5. Mos. 32, 3. Apost. 14, 15._

8. Un en anner Engel folg na un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote Stadt, denn se hett mit den Wien vun ehr Horerie alle Heiden to drinken geven.

9. Un de drüdde Engel folg düssen na un sprok mit grote Stimm: Wenn Jemand dat Deerd anbeden deiht un sin Bild un nimmt dat Maalteken an sin Vörkopp oder an sin Hand,

10. De ward vun den Wien vun GOtt Sin Torn drinken, de inschenkt is un unvermischt in den Kelch vun Sin Torn, un ward quält warrn mit Füer un Swefel vör de hilligen Engel un vör dat Lamm; _Kap. 16, 19. Jes. 51, 22. 23. Jer. 25, 15. Ps. 60, 5. Offenb. 19, 20._

11. Un de Rok vun ehr Qual ward upstiegen vun Ewigkeit to Ewigkeit, un se hebbt keen Ruh Dag un Nacht, de dat Deerd anbedt hebbt un sin Bild, un wenn Jemand dat Maalteken vun sin Nam annahmen hett. _Kap. 19, 3._

12. Hier is Geduld vun de Hilligen, hier sünd, de GOtt Sin Gebote un de Glov an JEsus holn doht. _Kap. 13, 10. 12, 17._

13. Un ik hör en Stimm vun den Himmel to mi seggen: »Schriev: Selig sünd de Doden, de in den HErrn starven doht, vun nu an. Ja, de GEist sprickt, dat se ruhn doht vun ehr Arbeit, denn ehr Warke folgt se na.« _Kap. 12, 10. Ebr. 4, 10._

14. Un ik seeg hen un süh, en witte Wolk un up de Wolk Een sitten, de weer as en Minschensöhn, de harr en golden Kron up sin Kopp un in sin Hand en scharpe Leeh. _Kap. 1, 13. Ezech. 1, 26. Dan. 7, 13._

15. Un en anner Engel gung ut den Tempel un schreeg mit starke Stimm den an, de up de Wolk seet: Sla’ an mit din Leeh un aarn, denn de Tied to aarnen is kamen, denn de Aarn vun de Eer is drög warn. _Matth. 13, 39._

16. Un de up de Wolk seet, slog mit sin Leeh an de Eer, un de Eer war afaarnt.

17. Un en anner Engel gung ut den Tempel in den Himmel, de harr ok en scharp Mess.

18. Un en anner Engel gung ut den Altar, de harr Macht öwer dat Füer un reep mit grot Geschrie to den, de dat scharpe Mess harr un sprok: Sla’ an mit dat scharpe Mess un snie de Druven af up de Eer, denn ehr Beern sünd riep. _Joel. 3, 18._

19. Un de Engel slog an mit sin Mess an de Eer, un sned de Wiendruven vun de Eer, un smeet se in de grote Wienpress’ vun GOtt Sin Torn.

20. Un de Wienpress’ war buten vör de Stadt perrt un dat Blod leep vun de Wienpress’ bet an de Peer ehr Töm dörch dusend söß hunnert Stadien. _Jes. 63, 3. Klagel. 1, 15._

Dat 15. Kapitel.

1. Un ik seeg en anner Teken in den Himmel, dat weer grot un wundersam: söben Engel, de harrn de letzten söben Plagen, denn mit desülvigen is GOtt Sin Torn to End. _Kap. 22, 1. 3._

2. Un ik seeg wat as en See vun Glas mit Füer mengt un de den Sieg beholn harrn öwer dat Deerd un sin Bild un sin Maalteken un de Tall vun sin Nam, un se stunn’ an de See vun Glas un harrn GOtt Sin Harpen. _Kap. 4, 6._

3. Un sungen dat Leed vun Moses, GOtt Sin Knecht, un dat Leed vun dat Lamm un sproken: Grot un wundersam sünd Din Wark’, HErr, allmächtige GOtt, gerecht un wahrhaftig sünd din Weg’, Du, de Hilligen ehr König. _2. Mos. 15, 1. 5. Mos. 32, 1._

4. Wokeen schall Di nich fürchten, HErr, un Din Nam priesen? Denn Du alleen büst hillig. Denn alle Heiden ward kamen un anbeden vör Di, denn Din Ordeels sünd apenbar warn. _Jer. 10, 7._

5. Darna seeg ik hen un süh, dar war updahn de Tempel vun de Hütt vun dat Tügnis in den Himmel. _Kap. 11, 19._

6. Un ut den Tempel gungen de söben Engel, de de söben Plagen harrn, andahn mit rein hell Linnen un um ehr Bost golden Görtels. _Kap. 1, 13._

7. Un een vun de veer Deerder gev de söben Engel söben golden Schalen vull vun GOtt, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit, Sin Torn.

8. Un de Tempel war vull vun Rok vun GOtt Sin Herrlichkeit un vun Sin Kraft; un Nüms kunn in den Tempel gahn, bet dat de söben Plagen vun de söben Engel to End weern. _Jes. 6, 4._

Dat 16. Kapitel.

1. Un ik hör en grote Stimm ut den Tempel, de sprok to de söben Engel: Gaht hen un geet ut de Schalen mit GOtt Sin Torn öwer de Eer. _Kap. 15, 7._

2. Un de Eerste gung hen un got sin Schal ut up de Eer. Un do kregen de Minschen, de dat Maalteken vun dat Deerd harrn un sin Bild anbeden dän en bös arg Geswür. _2. Mos. 9, 10. 11._

3. Un de anner Engel got ut sin Schal in de See. Un dat war to Blod as vun en Doden, un all dat Leven storv in de See.

4. Un de drüdde Engel got ut sin Schal in de Waterström un in de Waterborns. Un se warn to Blod.

5. Un ik hör den Engel vun de Waters seggen: HErr, Du büst gerecht, de dar is un de dar weer un hillig, dat Du so ordelt hest; _Ps. 119, 137._

6. Denn se hebbt dat Blod vun de Hilligen un de Propheten vergaten, un Blod hest Du se to drinken geven, denn se verdeent dat.

7. Un ik hör en annern Engel vun den Altar seggen: Ja, HErr, allmächtige GOtt, Din Gerichte sünd wahrhaftig un gerecht. _Kap. 19, 2._

8. Un de veerte Engel got ut sin Schal in de Sünn un ward em geven, de Minschen heet to maken mit Füer.

9. Un de Minschen warn heet vun de grote Hitt un lästerten GOtt Sin Nam, de Macht hett öwer düsse Plagen, un dän keen Buß, Em de Ehr to geven. _Kap. 13, 6. 9, 20. 21._

10. Un de föfte Engel got sin Schal ut up dat Deerd sin Stohl. Un sin Riek ward verdüstert un se beten ehr Tungen vör Wehdag’.

11. Un lästerten GOtt in den Himmel wegen ehr Wehdag’ un ehr Geswürn un dän keen Buß vör ehr Werk. _Kap. 9, 20._

12. Un de sößte Engel got sin Schal up den groten Waterstrom Euphrat un dat Water drög up, up dat de Weg för de Königs vun de Sünn ehrn Upgang fardig war. _Jes. 11, 15. 16._

13. Un ik seeg ut den Drak sin Mund un ut dat Deerd sin Mund un ut den falschen Propheten sin Mund dree unreine Geister gahn, de seegen ut as Poggen.

14. Un sünd Geister vun Düvels, de doht Teken un gaht ut to de Königs up de Eer un up den ganzen Weltkreis, se tosamen to haln för den Striet up GOtt den Allmächtigen Sin groten Dag. _Kap. 13, 13. Matth. 24, 24. 2. Thess. 2, 9._

15. Süh, ik kam as en Deef. Selig is, de waken deiht un sin Kleeder fast hollt, dat he nich nakt to gahn brukt un man sin Schann sehn deiht. _1. Thess. 5, 2. 2. Cor. 5, 3._

16. Un he hett se tohop brocht up een Stä, de heet up Ebräisch Harmageddon.

17. Un de söbente Engel got ut sin Schal in de Luft. Un dar keem en Stimm vun den Himmel ut den Stohl, de sprok: Dat is geschehn.

18. Un dar keemen Stimmen un Dunners un Blitz un en grote Eerdbeven, so en as nich west is, siet Minschen up de Eer west sünd, so grot weer dat Eerdbeven. _Kap. 4, 5._

19. Un ut de grote Stadt warn dree Deel un de Heiden ehr Städ’ fullen um. Un GOtt dach an Babylon, de grote, ehr den Kelch mit den Wien vun Sin grimmigen Torn to geven. _Kap. 14, 10._

20. Un alle Inseln flüchten weg un keen Barg weer mehr to sehn. _Kap. 6, 14._

21. Un en grote Hagel, centnerswar, full vun den Himmel up de Minschen, un de Minschen lästerten GOtt wegen de Plag vun den Hagel, denn Sin Plag is heel grot.

Dat 17. Kapitel.

1. Un dar keem een vun de söben Engel, de de söben Schalen harrn, rä’ mit mi un sprok to mi: Kumm, ik will di wiesen dat Ordeel öwer de grote Hor, de up veele Water sitten deiht;

2. Mit weke hort hebbt de Königs up de Eer un de up de Eer wahnen doht, un dun warn sünd vun de Wien vun ehr Horerie. _Kap. 14, 8._

3. Un he broch mi in’n Geist in de Wüstenie. Un ik seeg dat Wief sitten up en scharlachroth Deerd, dat weer vull vun Namen vun Lästerung un harr söben Köpp un tein Hörns. _Matth. 4, 1._

4. Un dat Wief weer antrocken mit Purpur un Scharlach un öwergüllt mit Gold un Edelsteen un Parlen un harr en golden Beker in de Hand, vull vun Gruel un Unreinheit vun ehr Horerie. _Kap. 18, 16. Jer. 51, 7._

5. Un an ehr Steern schreven den Nam, dat Geheemnis, de grote Babylon, de Moder to de Horerie un alle Gruels up de Eer. _2. Thess. 2, 7. Offenb. 14, 8. 16, 19. 18, 2. 9. 16._

6. Un ik seeg dat Wief, drunken vun de Hilligen ehr Blod un vun JEsus Sin Tügen ehr Blod. Un ik verwunner mi heel, as ik se sehn dä. _Kap. 18, 24._

7. Un de Engel sprok to mi: Warum verwunnerst du di? Ik will di seggen dat Geheemnis vun dat Wief un vun dat Deerd, dat se driggt un hett söben Köpp un tein Hörns.

8. Dat Deerd, wat Du sehn hest, is west, un is nich un ward wedderkamen ut den Afgrund un ward fahrn in de Verdammnis, un ward sik wunnern de up de Eer wahnt, (de ehr Namen nich schreven staht in dat Bok vun dat Leven vun de Welt ehrn Anfang,) wenn se seht dat Deerd, dat dat west is un nich is, obgliek dat doch is. _Kap. 11, 7. 13, 3. Kap. 3, 5. 20, 12. 15. 22, 19. 2. Mos. 32, 32. Dan. 12, 1. Phil. 4, 3._

9. Un hier is de Sinn, de Wiesheit hett. De söben Köpp sünd söben Bargen, up de de Fru sitt, un sünd söben Königs. _Kap. 13, 18. 13, 1._

10. Fief sünd fulln, un een is, un de anner is noch nich kamen; un wenn he kummt, mutt he en lütte Wiel blieven.

11. Un dat Deerd, dat west is un nich is, dat is de acht, un is vun de söben un fahrt in de Verdammnis.

12. Un de tein Hörns, de du sehn hest, dat sünd tein Königs, de dat Riek noch nich kregen hebbt, awer as Königs ward se en Tied lang Macht kriegen mit dat Deerd. _Kap. 13, 1. Dan. 7, 20. 24._

13. Düsse hebbt een Meenung un ward ehr Kraft un Macht dat Deerd geven.

14. Düsse ward strieden mit dat Lamm, un dat Lamm ward se unnerkriegen, denn dat is en Herr öwer alle Herren, un en König öwer alle Königs, un mit Em de Beropnen, un de Utwählten, un de Glövigen.

15. Un he sprok to mi: De Water, de du sehn hest, wo de Hor sitt, sünd Völker, un Schaaren, un Heiden un Spraken. _Jes. 8, 7. Jer. 47, 2._

16. Un de tein Hörns, de du sehn hest up dat Deerd, de ward de Hor hassen un ward se wüst maken un nakt, un ward ehr Fleesch eten un ward se mit Füer verbrenn’. _Kap. 18, 18._

17. Denn GOtt hett se dat in ehr Hart geven, to dohn na Sin Sinn, un na een un densülvigen Sinn to dohn un to geven ehr Riek an dat Deerd, bet dat GOtt Sin Wör’ vullbrocht sünd.

18. Un dat Wief, dat du sehn hest, is de grote Stadt, de de Herrschaft hett öwer de Königs up de Eer.

Dat 18. Kapitel.

1. Un darna seeg ik en annern Engel dal vun den Himmel fahrn, de harr en grote Macht, un de Eer war hell vun sin Klarheit;

2. Un schreeg ut Macht mit grote Stimm, un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote, un en Hüsung för de Düvels warn un en Gefängnis för alle unreine Geister un verhaßte Vageln. _Kap. 14, 8. Jes. 21, 9. Jer. 51, 8. Jes. 13, 21. 34, 11. 13. Jer. 50, 3. 39, 40._

3. Denn vun den Wien vun ehr schändliche Horerie hebbt alle Heiden drunken, un de Königs up de Eer hebbt mit ehr Horerie dreven, un ehr Koplüd sünd riek warn vun ehr grote Wollust. _Jer. 51, 7. Neh. 3, 4._

4. Un ik hör en anner Stimm vun den Himmel, de sprok: Gaht rut vun ehr min Volk, dat ji nich Deel hebbt an ehr Sünden, up dat ji nich wat vun ehr Plagen afkriegt. _Jes. 48, 20. 52, 11. Jer. 50, 8. 51, 6. 45._

5. Denn ehr Sünden reckt bet an den Himmel un GOtt denkt an ehr ungerechte Daht.

6. Betalt ehr, as se ju betalt hett un doht dat duppelt na ehr Warke, un mit den Kelch, womit se ju inschenkt hett, schenkt ehr duppelt in. _4. Mos. 25, 17. Jer. 50, 15. 29._

7. So veel as se sik sülvst hoch makt hett un üppig levt hett, so veel Qual un Leed schenkt ehr in. Denn se sprickt in ehr Harten: Ik sitt un bün en Königin un warr keen Wetfru wesen un bruk keen Truer to drägen. _Jer. 50, 29. Jes. 47, 7. 8._

8. Darum ward ehr Plagen up Een Dag kamen: Dod, Truer un Hunger, mit Füer ward se verbrennt warrn. Denn stark is GOtt de HErr, de se richten ward. _Jes. 47, 9. Jer. 50, 31. Offenb. 17, 16._

9. Un de Königs up de Eer ward öwer ehr weenen un klagen, de mit ehr hort un üppig levt hebbt, wenn se den Rok vun ehrn Brand sehn ward. _Kap. 2, 22. 17, 2._