Part 43
8. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, sprickt de HErr, de dar is, de dar weer un de dar kummt, de Allmächtige. _Kap. 22, 13. Jes. 41, 4. 44, 6. 48, 12._
9. Ik, Johannes, de ik ju Broder bün un Deel hef an ju Bedröfnis un an dat Riek un an de Geduld vun Christus JEsus, weer up de Insel, de Patmos heten deiht, wegen dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus. _Röm. 8, 17._
10. Ik weer in den Geist up den HErrn Sin Dag un hör achter mi en grote Stimm, as vun en Basun, _v. 15._
11. De sprok: Ik bün dat A un dat O, de Eerste un de Letzte, un wat du sehn deihst, dat schriev in en Bok un schick dat in de Gemeenen in Asien, na Ephesus un na Smyrna un na Pergamus un na Thyatira un na Sardes un na Philadelphia un na Laodicea. _Kap. 22, 13._
12. Un ik dreih mi um, na de Stimm to sehn, de mit mi reden dä. Un as ik mi rum dreihn dä, seeg ik söben golden Lüchters;
13. Un merrn mank de söben Lüchters Een, de weer as en Minsch sin Söhn, de harr en Kleed an un en golden Görtel um de Bost. _Kap. 2, 1. Ezech. 1, 26._
14. Sin Kopp awer un sin Haar weern witt as witte Wull un as de Snee, un sin Ogen as en Füerflamm, _Kap. 2, 18._
15. Un sin Föt as Mischen, dat in den Aven glöht un sin Stimm as dat Brusen vun grote Waters,
16. Un harr söben Steerns in sin rechte Hand, un ut sin Mund gung en scharpe tweesniedige Swerdt un sin Angesicht schien as de helle Sünn.
17. Un as ik em sehn dä, full ik för em dal as wenn ik dod weer, un he lä sin rechte Hand up mi un sprok to mi: Wes’ nich bang! Ik bün de Eerste un de Letzte,
18. Un de Lebendige. Ik weer dod, un süh, ik bün lebendig vun Ewigkeit to Ewigkeit un hef de Slötel to dat Dodenriek un to den Dod. _Röm. 6, 9._
19. Schriev up, wat du sehn hest, un wat dar is un wat geschehn schall vun nu af an; _Kap. 14, 13. 4, 1._
20. Dat Geheemnis vun de söben Steerns, de du sehn hest in min rechte Hand un de söben golden Lüchters. De söben Steerns sünd de Engels vun de söben Gemeenen, un de söben Lüchters, de du sehn hest, sünd söben Gemeenen. _Mal. 2, 7._
Dat 2. Kapitel.
1. Un an den Engel vun de Gemeen to Ephesus schast du schrieven: Dat seggt de, de söben Steerns in sin rechte Hand hollt un merrn mank de söben Lüchter wandeln deiht: _Kap. 1, 13. 16, 20._
2. Ik kenn din Warke un din Arbeit un din Geduld un dat du de Leegen nich verdrägen kannst un hest de versöcht, de seggen doht, dat se Apostels sünd un sünd dat nich un hest se as Lögners funn. _1. Joh. 4, 2. 3._
3. Un dat du verdrägen, un Geduld hebben un arbeiden deihst wegen min Nam un nich möd warn büst. _Gal. 6, 9. Ebr. 12, 5. 12, 15._
4. Awer dat hef ik wedder di, dat du de eerste Leev verlaten hest.
5. Bedenk, wovun du affulln büst un doh Buß un doh de eersten Warke. Deihst du dat awer nich, warr ik bald to di hen kamen, un din Lüchter wegstöten vun sin Stell, wenn du nich Buß deihst.
6. Awer dat hest du, dat du de Nicolaiten ehr Wark hassen deihst, weke ik ok haß. _v. 15. Ps. 139, 21._
7. Wokeen Ohrn hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinnt, den will ik to eten geven vun den Levensbom, de in GOtt Sin Paradies steiht. _Matth. 11, 15._
8. Un an den Engel vun de Gemeen in Smyrna schast du schrieven: Dat seggt de Eerste un de Letzte, de dod weer un lebendig warn is: _Kap. 22, 13._
9. Ik kenn din Warke un din Bedröfnis, un din Armoth (du büst awer riek) un dat Schimpen vun de, de seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern ut den Satan sin Schol. _Kap. 3, 9._
10. Wes’ nich bang vör dat, wat du lieden schast. Süh, de Düvel ward wek vun ju in dat Stockhus smieten, up dat ji versöcht ward, un ward Bedröfnis hebben tein Dag’. Wes’ tru bet in den Dod, so will ik di de Levenskron geven. _Matth. 10, 28. Offenb. 3, 11._
11. Wokeen Ohren hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den schall de anner Dod Nicks to neeg dohn.
12. Un an den Engel vun de Gemeen in Pergamus schast du schrieven: Dat seggt, de dat scharpe tweesniedige Swerdt hett: _Kap. 1, 16. Eph. 6, 17. Ebr. 4, 12._
13. Ik weet, wat du deihst un wo du wahnst, dar wo den Satan sin Stohl is, un hollst fast bi min Nam un hest min Glov nich verleugnet, ok in de Dag’, in weke Antipas, min true Tüg’, bi ju dod makt is, dar wo de Satan wahnen deiht. _Kap. 13, 2. 3, 8._
14. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du weke hest, de an Balaam sin Lehr holn doht, de lehrn dä dörch Balak en Anstot antorichten bi de Kinner Israel, to eten de Götzen ehr Opfer un Horerie to drieven. _4. Mos. 25, 2. 31, 16. 2. Pet. 2, 15. 16. Jud. v. 11._
15. So hest du ok wek, de an de Nicolaiten ehr Lehr holt, dat haß ik.
16. Doh Buß; deihst du dat awer nich, so ward ik bald to di hen kamen un mit se Krieg föhrn dörch dat Swerdt vun min Mund. _Kap. 19, 15. 21._
17. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den will ik to eten geven vun dat verborgen Manna un will em geven en gude Tügnis un mit dat Tügnis en nien Namen schreven, den Nüms kennt as de, de em krigt.
18. Un an den Engel vun de Gemeen in Thyatira schast du schrieven: Dat seggt GOtt Sin Söhn, de Ogen hett as Füerflammen un den sin Föt sünd as Mischen: _Kap. 1, 14. 19, 12._
19. Ik kenn dine Warke un din Leev un din Deenst un din Glov, un din Geduld, un dat du je länger je mehr deihst.
20. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du de Fru Jesabel, de sik vör en Prophetin utgeven deiht, lehren un min Knecht verföhren, Horerie drieven un Götzenopfer eten letst. _v. 4. 1. Kön. 16, 31._
21. Un ik hef ehr Tid geven, dat se schull Buß dohn för ehr Horerie, un se deiht keen Buß.
22. Süh, ik smiet se in en Bett un de mit ehr de Ehe braken hebbt, in grote Bedröfnis, wenn se nich Buß doht för ehr Warke. _Kap. 18, 9._
23. Un ehr Kinner will Ik dod sla’n. Un alle Gemeenen schüllt insehn, dat Ik dat bün, de de Neeren un Harten unnersöcht un ward geven Jeden vun ju na ju Warke. _Ps. 7, 10._
24. Ju awer segg ik un to de Annern, de in Thyatira sünd, de so’n Lehr nich hebbt un de den Satan sin Deepen nich kennen lehrt hebbt (as se seggen doht): Ik will up ju keen anner Last leggen.
25. Wat ji awer hebben doht, dat holt fast, bet Ik kam. _Kap. 3, 11._
26. Un wokeen öwerwinden un min Wark bet an dat End holn deiht, den will ik Macht geven öwer de Heiden. _Ps. 2, 8. 49, 15._
27. Un he schall se höden mit en isern Staff, un as en Pötter sin Pött schall he se tweismieten. _Kap. 12, 5. Ps. 18, 39._
28. As ik vun min Vader kregen hef un will em geven den Morgensteern. _Luk. 22, 29._
29. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt. _Kap. 3, 6._
Dat 3. Kapitel.
1. Un an den Engel vun de Gemeen in Sardes schast du schrieven: Dat seggt, de GOtt Sin Geister hett un de söben Steerns: Ik kenn dine Warke, denn du hest den Namen, dat du leven deihst un büst dod. _Kap. 1, 16._
2. Paß up un mak dat Anner stark, dat starven will, denn ik hef dine Warke nich so funn’, as se sien schüllt vör GOtt. _v. 19._
3. So bedenk nu, woans du dat kregen un hört hest un hol dat un doh Buß. Wenn du nich waken deihst, warr ik öwer di kamen, as en Deef un du warrst nich weten, to weke Stunn ik öwer di kamen warr. _1. Thess. 5, 2._
4. Du hest ok wenig Namen in Sardes, de ehr Kleeder nich smutzig makt hebbt; un de ward mit mi wandeln in witte Kleeder, denn se sünd dat werth.
5. Wokeen öwerwinden deiht, den schüllt witte Kleeder antrocken warrn un ik warr sin Namen nich utdohn in dat Levensbok, un ik will sin Namen bekennen vör min Vader un sin Engels. _Phil. 4, 3._
6. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.
7. Un an den Engel vun de Gemeen in Philadelphia schast du schrieven: Dat seggt de Hillige, de Wahrhaftige, de David sin Slötel hett, de upmakt, un Nüms ward tosluten, de toslutt, un Nüms ward upmaken. _Hiob. 12, 14. Jes. 22, 22._
8. Ik kenn din Wark. Süh, ik hef en Döhr för di apen makt un Nüms kann se tosluten, denn du hest man wenig Kraft un hest min Wort beholn un hest min Namen nich verleugnet. _Kap. 2, 2. 9. 1. Thess. 1, 3._
9. Süh, ik ward kamen laten ut Satan sin Schol, de dar seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern leegt. Süh, ik will maken, dat se kamen schüllt un anbeden to din Föt, un erkennen, dat ik di leef hatt hef. _Kap. 2, 9._
10. Dewiel du hest beholn dat Wort vun min Geduld, will ik di ok bewahren vör de Stund vun de Versökung, de kamen ward öwer den ganzen Welt-Kreis, to versöken, de up Erd wahnen doht.
11. Süh, ik kam bald. Hol fast, wat du hest, dat Nüms din Kron wegnehmen deiht. _Kap. 1, 3. 2, 5._
12. Wokeen öwerwindt, den will ik maken to en Pieler in min GOtt Sin Tempel un he schall nich mehr rut gahn. Un ik will up em schrieven min GOtt Sin Namen, un den Namen vun dat nie Jerusalem, min GOtt Sin Stadt, de vun den Himmel dal kummt, vun min GOtt, un min Namen, den nien. _Kap. 2, 7. 11. 17. 14, 1._
13. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.
14. Un an den Engel vun de Gemeen to Laodicea schast du schrieven: Dat seggt de, de Amen is, true un wahrhaftige Tüg’, de Anfang vun GOtt Sin Creatur.
15. Ik kenn din Warke, dat du weder kolt noch warm büst. Ik wull, du weerst kolt oder warm! _Kap. 2, 2. 9._
16. Wiel du awer luwarm büst, un nich kolt oder warm, warr Ik di utspien ut Min Mund.
17. Du sprickst: Ik bün riek un hef Allns full up, un bruk Nicks, un du weest nich, dat du büst elend un erbärmlich, arm, blind un nakend. _Hos. 12, 9. 1. Cor. 4, 8._
18. Ik ra’ di, kop Gold vun Mi, dat dörch dat Füer dörchglöht is, dat du riek warrst; un witte Kleeder, dat du wat antotrecken hest un nich apenbar ward de Schand vun din Naktheit, un salv din Ogen mit Ogensalv, dat du sehn kannst. _1. Pet. 1, 7. Offenb. 17, 15._
19. Weke Ik leef hef, de straf un tüchtig ik. So wes’ nu flietig un doh Buß. _Hiob. 5, 17. Spr. 3, 12. Sir. 2, 1. 1. Cor. 11, 32. Ebr. 12, 6._
20. Süh, Ik stah vör de Döhr un klopp an. Wokeen Min Stimm hörn ward un de Döhr apen makt, to den will Ik ringahn, un dat Abendmahl mit em holn un he mit Mi. _Hohel. 5, 2. Luk. 12, 36. Joh. 14, 23._
21. Wokeen öwerwinden deiht, den will Ik geven, mit Mi up Min Stohl to sitten; gliek as Ik öwerwunden hef un seten hef mit Min Vader up Sin Stohl. _Matth. 19, 28._
22. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.
Dat 4. Kapitel.
1. Darna seeg ik hen, un süh, en Döhr war upmakt in den Himmel, un de eerste Stimm, de ik hört harr mit mi reden as en Basun, de sprok: Stieg herup, Ik will di sehn laten, wat naher geschehn schall. _Kap. 1, 10._
2. Un gliek darup weer ik entzückt in’n Geist. Un süh, de setten en Stohl in’n Himmel hen un up den Stohl seet Een.
3. Un de darup sitten dä, seeg ut, as de Steen Jaspis und Sardis; un en Regenbagen weer um de Stohl, de seeg ut as en Smaragd. _Ezech. 1, 26._
4. Un rund um de Stohl weern veer un twintig Stöhl; un up de Stöhl seeten veer un twintig Öllste, de harrn witte Kleeder an un op ehr Köpp golden Kronen. _Kap. 11, 16._
5. Un vun den Stohl gungen Blitz, Dunner un Stimmen ut; un söben Fackeln mit Füer brennten vör den Stohl, weke sünd GOtt Sin söben Geister. _Kap. 11, 19. Zach. 1, 24._
6. Un vör den Stohl weer en See vun Glas as Krystall, un merrn in den Stohl un um den Stohl rum veer Deerder, vull vun Ogen, vör un achter. _Kap. 15, 2._
7. Un dat eerste Deerd seeg ut as en Löw, un dat anner seeg ut as en Kalf, un dat drüdd’ harr en Gesicht as en Minsch, un dat veerte Deerd weer as en Adler. _Ezech. 1, 10._
8. Un jede vun de veer Deerder harr söß Flünken um un weern na binnen to vull Ogen un harrn keen Ruh Dag un Nacht un sproken: Hillig, hillig, hillig is GOtt, de HErr, de Allmächtige, de dar weer, de dar is un de kamen deiht. _Jes. 6, 3._
9. Un as de Deerder geven Pries un Ehr un Dank den, de up den Stohl sitten dä, de dar levt vun Ewigkeit to Ewigkeit,
10. Fullen de veer un twintig Öllsten vör den, de up den Stohl sitten dä, dal un beden den an, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit un smeten ehr Kronen vör den Stohl un sproken: _Kap. 5, 14._
11. HErr, Du büst werth, to nehmen Pries, Ehr un Kraft, denn Du hest all Ding makt un dörch Din Willen hebbt se dat Wesen un sünd makt.
Dat 5. Kapitel.
1. Un ik seeg in de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä, en Bok, inwennig un utwennig vull schreven, mit söben Seegels tomakt. _Kap. 4, 2. Ezech. 2, 9. 10._
2. Un ik seeg en starken Engel predigen mit grote Stimm: Wokeen is würdig, dat Bok uptomaken un sin Seegel to breken?
3. Un Nüms in den Himmel, noch uppe Eer, noch unner de Eer kunn dat Bok upmaken un rin kieken.
4. Un ik ween veel, dat Nüms würdig funn war, dat Bok uptomaken un to lesen, noch darin to kieken.
5. Un Een vun de Öllsten sprickt to mi: Ween man nich! Süh, de Löw, de vun Juda sin Geslecht is, vun David sin Wuttel, hett öwerwunnen un Macht kregen, dat Bok uptomaken un to breken sin söben Seegels. _1. Mos. 49, 9. 10. Jes. 11, 1. 10._
6. Un ik seeg hen, un süh, merrn in den Stohl un mank de veer Deerder un merrn mank de Öllsten stunn en Lamm, as wenn dat slacht weer, un harr söben Hörner un söben Ogen, wat de söben Geister vun GOtt sünd, utschickt in alle Land’.
7. Un dat keem un nehm dat Bok ut de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä. _Kap. 4, 2. 9._
8. Un as dat dat Bok nehmen dä, fullen de veer Deerder un de veer un twintig Öllsten vör dat Lamm dal, un harrn Jeder Harpen un golden Schalen mit Rokwerk, wat de Hilligen ehr Gebete sünd.
9. Un sungen en nie Leed un sproken: Du büst würdig to nehmen dat Bok un breken de Seegels, denn Du büst slacht, un hest uns to GOtt kofft mit Din Blod ut allerhand Geslecht un Tungen un Volk un Heiden,
10. Un hest uns to Königs un Presters vun unsen GOtt makt, un wi ward Königs up de Eer sien. _Kap. 1, 6. 20, 6. 22, 5._
11. Un ik seeg hen un hör de Stimm vun veel Engels um den Stohl un um de Deerder un um de Öllsten her, un ehr Tall weer veele Dusend mal Dusend, _Dan. 7, 10._
12. Un sproken mit grote Stimm: Dat Lamm, dat slacht is, is würdig to nehmen Kraft un Riekdom un Macht un Ehr un Pries un Lof.
13. Un all Creatur, de in’n Himmel is, un uppe Eer un unner de Eer un in de See, un Allns, wat darin is, hör ik seggen to den, de up den Stohl sitten dä un dat Lamm: Wes’ Lof un Ehr un Pries un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit!
14. Un de veer Deerder sproken: Amen! Un de veer un twintig Öllsten fulln dal un beden an den, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit!
Dat 6. Kapitel.
1. Un ik seeg, dat dat Lamm een vun de Seegels up dä. Un ik hör een vun de veer Deerder seggen, as weer dat en Dunnerstimm: Kumm her, un kiek to! _Kap. 4, 6. 5, 6. 8._
2. Un ik keek hen, un süh, en witt Peerd, un de darup sitten dä harr en Bagen, un en Kron war em geven, un he trock ut, to öwerwinden un dat he siegen dä.
3. Un as He dat anner Seegel updä, hör ik dat anner Deerd seggen: Kumm un kiek to!
4. Un een anner Peerd keem rut, dat weer roth, un den, de darup sitten dä, war geven, den Freden to nehmen vun de Eer un dat se sik enanner dod maken dä’n un em war en grote Swerdt geven. _Zach. 1, 8. Jes. 9, 20. 21._
5. Un as He dat drüdde Seegel brok, hör ik dat drüdde Deerd seggen: Kumm, un kiek to! Un ik seeg en swart Peerd, un de darup sitten dä, harr en Wagschal in sin Hand.
6. Un ik hör en Stimm mank de veer Deerder seggen: En Maat Weeten för en Groschen, un dree Maat Gasten för en Groschen, un dat Oel un den Wien doh Nicks to nah.
7. Un as He dat veerte Seegel brok, hör ik de Stimm vun dat veerte Deerd seggen: Kumm un kiek to!
8. Un ik seeg en geel Perd un de darup sitten dä, den sin Nam weer Dod un dat Dodenriek folg em na. Un se war Macht geven dod to maken dat veerte Deel up de Eer dörch Swerdt un Hunger un dörch den Dod un de Deerder up de Eer.
9. Un as He dat föfte Seegel brok, seeg ik unner den Altar de Seelen vun de, de dod makt weern wegen dat Wort vun GOtt un wegen dat Tügnis, dat se harrn.
10. Un se schregen mit grote Stimm un sproken: HErr, Du Hillige un Wahrhaftige, wa lang wullt Du nich richten un unse Blod nich rächen an de, de up de Eer wahnen doht? _Luk. 18, 7. Ps. 35, 17._
11. Un Jeden vun se war en witte Kleed geven un se war seggt, se schulln noch en beten utruhn, bet all ehr Mitknecht un Bröder, de ok noch schulln dod makt warrn gliek as se, hento kamen weern. _Kap. 3, 5._
12. Un ik seeg, dat dat Lamm dat sößte Seegel brok un süh, dar war en grote Eerdbewen un de Sünn war swart as en graue Sack, un de Maan war as Blod.
13. Un de Steerns fulln vun den Himmel up de Eer, grad as en Fiegenbom sin Fiegen afsmieten deiht, wenn he vun en groten Wind bewegt ward.
14. Un de Himmel rull sik up as en Bok, dat man tosamenrullen deiht, un alle Bargen un Inseln warn ut ehr Stelln bewegt. _Ps. 102, 27. Ebr. 1, 11._
15. Un de Königs up de Eer, un de Öbbersten un de Rieken un de Hauptlüd un de Gewaltigen un alle Knechts un alle Frien verstekten sik in de Ritzen un Felsen vun de Bargen.
16. Un sproken to de Bargen un Felsen: Fallt up uns, un verbargt uns vör den Sin Angesicht, de up den Stohl sitt un vör dat Lamm Sin Torn. _Luk. 23, 30._
17. Denn de grote Dag von Sin Torn is kamen, un wokeen kann bestahn?
Dat 7. Kapitel.
1. Un darna seeg ik veer Engels stahn up de veer Ecken vun de Eer, de heeln de veer Wind’ vun de Eer, up dat keen Wind öwer de Eer weihn dä, noch öwer de See, noch öwer en Bom.
2. Un ik seeg en annern Engel upstiegen vun de Sünn ehren Upgang, de harr den lebendigen GOtt Sin Seegel un schreeg mit grote Stimm de veer Engels an, weke geven is, de Eer un de See Schaden to dohn.
3. Un he sprok: Doht Nicks de Eer, noch de See, noch de Böm, bet dat wi unsen GOtt Sin Knechts an ehr Vörkopp verseegelt hebbt. _2. Mos. 12, 23. Ezech. 9, 4._
4. Un ik hör de Tall vun de, de verseegelt warn, hunnert un veer un veertig Dusend, de verseegelt warn vun all de Geslechter un vun de Kinner Israel.
5. Vun Juda sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Ruben sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Gad sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
6. Vun Aser sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Naphtali sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Manasse sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
7. Vun Simeon sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Levi sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Isaschar sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
8. Vun Zebulon sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Joseph sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Benjamin sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.
9. Darna seeg ik en grote Schar, de Nüms tellen kunn, ut alle Heiden, Völker un Spraken vör den Stohl stahn un vör dat Lamm, andahn mit witte Kleeder un Palmen in ehr Hann. _Kap. 6, 11._
10. De schregen mit grote Stimm un sproken: Heil wes’ den, de up den Stohl sitten deiht un dat Lamm!
11. Un all de Engel stunnen um den Stohl un um de Öllsten un um de veer Deerder un fullen vör den Stohl up ehr Angesicht un beden GOtt an. _Kap. 5, 11._
12. Un sproken: Amen, Lof un Ehr un Wiesheit un Dank un Pries un Kraft un Macht wes’ unsen GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Amen! _Kap. 5, 12._
13. Un een vun de Öllsten antwort un sprok to mi: Wokeen sünd düsse, de witte Kleeder an hebbt? Un wo sünd de her kamen?
14. Un ik sprok to em: HErr, Du weetst dat. Un he sprok to mi: Dat sünd düsse, de kamen sünd ut grote Bedröfnis un hebbt ehr Kleeder wuschen un hebbt ehr Kleeder hell makt in dat Lamm sin Blod. _Joh. 21, 15. Ebr. 9, 14._
15. Darum sünd se vör GOtt Sin Stohl un deent Em Dag un Nacht in Sin Tempel. Un de up den Stohl sitten deiht, ward öwer se wahnen.
16. Se ward nich mehr hungern noch dösten, de Sünn ward ok nich up se falln, oder en anner Hitt. _Jes. 49, 10. Ps. 121, 6._
17. Denn dat Lamm merrn in den Stohl ward se höden un na de lebendigen Waterborn henlerren, un GOtt ward alle Thranen vun ehr Ogen afwischen. _Kap. 5, 6. Ps. 23, 2. 21, 4. Jes. 25, 8._
Dat 8. Kapitel.
1. Un as dat Lamm dat söbente Segel updä, war dat ganz still in den Himmel bi en half Stund. _Jes. 14, 7. Hab. 2, 20._
2. Un ik seeg söben Engels, de vör GOtt treden un se warn söben Basunen geven.
3. Un en anner Engel keem un trä bi den Altar un harr en golden Rokfatt un em war veel Rokwark geven, dat he dat geven dä to alle Hilligen ehr Gebete up den golden Altar vör den Stohl. _Kap. 5, 8._
4. Un de Rok vun dat Rökerwark vun de Hilligen ehr Gebet gung up vun den Engel sin Hand vör GOtt.
5. Un de Engel nehm dat Rokfatt un füll dat mit Füer vun den Altar un schüdd dat up de Eer. Un dar keemen Stimmen un Donner un Blitzen un Eerdbeven. _Kap. 4, 5._
6. Un de söben Engel mit de söben Basunen harrn sik fardig makt to blasen.
7. Un de eerste Engel blas’. Un dar keem en Hagel un Füer mit Blod mengt, de full up de Eer. Un de drüdde Deel vun de Böm verbrenn, un all dat gröne Gras verbrenn.
8. Un de anner Engel blas’. Un dat weer, as wenn en groten Barg in Füer brenn un in de See fahr. Un de drüdde Deel vun de See war Blod.
9. Un de drüdde Deel vun de lebendigen Creaturn in de See storv un de drüdde Deel vun de Schep war tonicht makt.
10. Un de drüdde Engel blas’. Un en grote Steern full dal vun den Himmel; de brenn as en Fackel un full up den drüdden Deel vun de Waterström un öwer de Waterborns.
11. Un den Steern sin Nam is Wermuth, un dat drüdde Deel war Wermuth. Un veele Minschen storven vun de Waters, dat se so bitter warn weern.
12. Un de veerte Engel blas’. Un de drüdde Deel vun de Sünn, un de drüdde Deel vun de Maan un de drüdde Deel vun de Steerns war drapen, so dat ehr drüdde Deel düster war un de Dag den drüdden Deel nich schienen dä un de Nacht ebenso.
13. Un ik seeg hen un hör en Engel fleegen mitten dörch den Himmel un seggen mit grote Stimm: Wehe, wehe, wehe för de, de up de Eer wahnt för de annern Stimmen vun de Basunen vun de dree Engels, de noch blasen schüllt. _Kap. 9, 12._
Dat 9. Kapitel.
1. Un de föfte Engel blas’. Un ik seeg en Steern fallen vun den Himmel up de Eer; un em war de Slötel geven to den Born vun den Afgrund.
2. Un he slot den Born vun den Afgrund up. Un en Rok steeg up ut den Born, as de Rok vun en groten Aven un de Sünn war düster makt un de Luft vun den Rok ut den Born.
3. Un ut den Rok keemen Heuschrecken up de Eer. Un se war Macht geven, as de Scorpionen up de Eer Macht hebbt.
4. Un dat war to se seggt, dat se dat Gras oder dat Gröne, oder de Böm up de Eer Nicks to nah dä’n, sonnern blot de Minschen, de GOtt Sin Seegel nich an ehr Vörkopp hebbt. _Kap. 7, 3._
5. Un dat war se geven, dat se se nich dod maken, sonnern fief Monat quälen dä’n, un ehr Qual weer as en Qual vun en Scorpion, wenn he den Minschen stickt.
6. Un in desülvigen Dag’ ward de Minschen den Dod söken un nich finn’n, ward begehren to starven, un de Dod ward för se weg fleegen. _Luk. 23, 30._
7. Un de Heuschrecken sünd as de Peer, de in den Krieg utrüst sünd, un up ehr Kopp hebbt se Kronen as vun Gold un ehr Angesicht süht ut, as en Minsch sin. _Joel. 2, 4._
8. Un harrn Haar as Frunshaar un ehr Tähn weern as de Löwen ehr. _Joel. 1, 6._
9. Un harrn Panzers as isern Panzers un dat Rasseln vun ehr Flunken as dat Rasseln an de Wagen mit veele Peer, de in den Krieg lopt.
10. Un harrn Steerten as de Scorpionen, un an ehr Steerten weern Stacheln, un ehr Macht weer, de Minschen fief Monat lang to schaden.
11. Un harrn öwer sik en König, en Engel ut den Afgrund, den sin Nam heet up Ebräisch Abaddon, un up Griechisch hett he den Nam Apollyon. _v. 1._
12. Een Weh is öwer, nu kamt twee Weh mehr na de.
13. Un de sößte Engel blas’. Un ik hör en Stimm ut de veer Ecken vun den golden Altar vör GOtt,
14. De sprok to den sößten Engel, de de Basun harr: Mak de veer Engel los, de an den groten Waterstrom Euphrat fast bunn’n sünd.
15. Un de veer Engel warn los makt, de redig weern up en Stunn un up en Dag un up en Monat un up en Jahr, den drüdden Deel vun de Minschen dod to maken.
16. Un de Tall vun de Ritters weer veel Dusend mal Dusend, un ik hör ehr Tall.
17. Un in dat Gesicht seeg ik also de Peer un de darup sitten dä’n, dat se harrn fürige, geele un sweveliche Panzers, un de Peer ehr Köpp weern as de Löwen ehr un ut ehr Mul gung Füer un Rok un Swefel.